Έλεος πια. Ναι, οι περισσότεροι από τους συνάνθρωπους μας που χάθηκαν από την πλημμύρα στη Δυτική Αττική, είναι αδικοχαμένοι. Αν όλοι είχαμε κάνει το σωστό, εγκαίρως, κάποιοι από αυτούς θα είχαν σωθεί. Επομένως όλοι έχουμε ευθύνες. Όχι μόνον η Πολιτεία, με την έννοια της κεντρικής, της κυβερνητικής εξουσίας. Αλλά και οι περιφερειακώς και τοπικώς διοικούντες. Χωρίς να είμαστε άμοιροι ευθυνών και οι ίδιοι οι πολίτες. Όσοι μπαζώσαμε ρέματα για να κτίσουμε. Όσοι αντιμετωπίσαμε με πρακτική αδιαφορία την εξαφάνιση των δένδρων από τις πυρπολήσεις των οικοπεδοφάγων. Όσοι, εκεί που είχαμε αδεία –αν είχαμε- για ένα μικρό υπόγειο, ως χώρο αποθήκευσης, το κάναμε «κατοικία», για να παραχώσουμε τον παππού ή την γιαγιά. Τα ευκολότερα θύματα αυτής της νεροποντής.

Έλεος πια. Όχι άλλη πολιτικολογία, ένθεν κακείθεν, πάνω από τα πτώματα. Θεομηνίες συμβαίνουν παντού. Σε όλο τον κόσμο. Και ενίοτε με πολλά θύματα. Κάποια είναι αναπόφευκτα. Διότι ο άνθρωπος, όσο και αν βαυκαλίζεται, λόγω των τεχνικών επιτευγμάτων του, παραμένει, εν πολλοίς, αδύναμος έναντι των ισχυρών ...

Έλεος πια. Ναι, οι περισσότεροι από τους συνάνθρωπους μας που χάθηκαν από την πλημμύρα στη Δυτική Αττική, είναι αδικοχαμένοι. Αν όλοι είχαμε κάνει το σωστό, εγκαίρως, κάποιοι από αυτούς θα είχαν σωθεί. Επομένως όλοι έχουμε ευθύνες. Όχι μόνον η Πολιτεία, με την έννοια της κεντρικής, της κυβερνητικής εξουσίας. Αλλά και οι περιφερειακώς και τοπικώς διοικούντες. Χωρίς να είμαστε άμοιροι ευθυνών και οι ίδιοι οι πολίτες. Όσοι μπαζώσαμε ρέματα για να κτίσουμε. Όσοι αντιμετωπίσαμε με πρακτική αδιαφορία την εξαφάνιση των δένδρων από τις πυρπολήσεις των οικοπεδοφάγων. Όσοι, εκεί που είχαμε αδεία –αν είχαμε- για ένα μικρό υπόγειο, ως χώρο αποθήκευσης, το κάναμε «κατοικία», για να παραχώσουμε τον παππού ή την γιαγιά. Τα ευκολότερα θύματα αυτής της νεροποντής.

Έλεος πια. Όχι άλλη πολιτικολογία, ένθεν κακείθεν, πάνω από τα πτώματα. Θεομηνίες συμβαίνουν παντού. Σε όλο τον κόσμο. Και ενίοτε με πολλά θύματα. Κάποια είναι αναπόφευκτα. Διότι ο άνθρωπος, όσο και αν βαυκαλίζεται, λόγω των τεχνικών επιτευγμάτων του, παραμένει, εν πολλοίς, αδύναμος έναντι των ισχυρών ...

Στη δεκαετία του 80 έδωσα αναρίθμητες συνεντεύξεις σε έντυπα, αλλά και σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, μετά την άνθιση της «ελεύθερης ραδιοφωνίας». Και μία από τις επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις ήταν για το καταγεγραμμένο γεγονός ότι αρνήθηκα όλες τις προτάσεις που μου είχαν γίνει, πριν βεβαίως από την διαγραφή μου από το ΠΑΣΟΚ, να αναλάβω την ευθύνη είτε της ΕΡΤ, είτε του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων. Όποια απάντηση και αν έδινα, πολλοί ήταν εκείνοι που με κατηγόρησαν ότι απλώς ήμουν …ευθυνόφοβος και δεν ήθελα να υποστώ την δοκιμασία της «ηλεκτρικής καρέκλας» όπως χαρακτήριζαν την διοίκηση της ΕΡΤ.

Η δίκη μου θέση ήταν, και παραμένει, πως ο μαχόμενος δημοσιογράφος δεν έχει καμία δουλειά να στρατεύεται σε τέτοια μέσα ενημέρωσης, όσο αυτά δεν είναι πραγματικώς αυτοτελή και ανεξάρτητα, απαλλαγμένα από τον ασφυκτικό έλεγχο των εκάστοτε κυβερνώντων. Πώς να το κάνουμε; Η ΕΡΤ ουδέποτε υπήρξε …BBC. Ένας πραγματικός δημοσιογράφος ούτε θα έγραφε, ούτε θα επέτρεπε να δημοσιευθεί ένα τέτοιο κείμενο:

«Μια ευχάριστη έκπληξη περίμενε τον μεγάλο μας ηγέτη ...

Είναι αλήθεια ότι δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου, καθώς σας άκουγα, στο βραδινό τηλεοπτικό μήνυμα σας κ. Πρόεδρε. (Μας έχουν πρήξει οι απόστολοι της «νέας δημοσιογραφίας» να το χαρακτηρίζουν ως «διάγγελμα», ενώ διάγγελμα απευθύνει προς τον λαό μόνον ο, κατά το σύνταγμα, ανώτατος άρχων της χώρας. Δηλαδή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Οι εκάστοτε πρωθυπουργοί απευθύνουν μηνύματα). Μόνο που, φευ, δεν ήταν δάκρυα συγκίνησης από την επίδειξη της «κοινωνικής ευαισθησίας» σας, να μοιράσετε «μποναμάδες» σε εκείνους που και η δίκη σας κυβέρνηση έχει καταληστέψει. Συμπαθάτε με, άλλα ο μόνος λόγος για τον όποια έτρεχαν τα δάκρυα, ήταν το άτιμο το συνάχι που με τριγυρίζει.

Διαφορετικώς, απλώς θα σάρκαζα. Ενθυμούμενος αυτό που, ευστόχως, σχολίασε και το «Ποτάμι». Ότι δηλαδή και άλλοι κατέφυγαν στην πρακτική να μοιράζουν επιταγές, προσδοκώντας ότι θα τις εξαργυρώσουν σε ψήφους, αλλά γελάσθηκαν. Επειδή τότε ήσασταν ακόμη πολύ μικρός, μόλις στην πρώτη δημοτικού, να σας θυμίσω τι ακριβώς είχε συμβεί:

Την Άνοιξη του 1981, ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης, έχοντας ...

Οφείλω να πω ξεκάθαρα, σε όσους με διαβάζουν, ότι ναι, πήγα και ψήφισα στις εκλογές για την ανάδειξη ηγεσίας της Κεντροαριστεράς. Και μάλιστα οικογενειακώς. Διότι αυτός είναι ο φυσικός πολιτικός χώρος για έναν αμετανόητο σοσιαλδημοκράτη όπως ελόγου μου. Που έχει πάντα την μοίρα οι μεν σκληροί δεξιοί να τον θεωρούν «κομμουνιστή», οι δε σκληροί αριστεροί «όργανο του καπιταλισμού». Στους τελευταίους μάλιστα περιλαμβάνονται και εκείνοι οι αλλοτινοί «πρασινοφρουροί», της περιποδίου που το ΠΑΣΟΚ κατατασσόταν, με την συνθηματολογία του, ως «αριστερα της Αριστεράς», οίτινες θεωρούσαν ακόμη και τον αξέχαστο Ούλοφ Πάλμε ως …προδότη,

Τώρα, ο χώρος αυτός έχει την χρυσή ευκαιρία ενός καθαρού ιδεολογικού προσανατολισμού. Να αφήσουν, όλοι, κατά μέρος τον ιδεολογικό απολογιτισμό έναντι εκείνων που βρίσκονται αριστερότερα της σοσιαλδημοκρατικής ιδεολογίας, δηλαδή του μεσαίου προοδευτικού χώρου, και να διαμορφώσουν ένα καθαρό ιδεολογικό στίγμα και πολιτικό πρόγραμμα, αποφεύγοντας τους λαϊκισμούς, αυτούς που, μαζί με την διαφθορά, εξανέμισαν την μεγάλη ...

Έχω κάνει φυλακή. Γνωρίζω πολύ καλά πόσο «βαριά ειν’ τα σίδερα». Κατά τούτο δεν είμαι αντίθετος στην επίδειξη μιας λελογισμένης επιείκειας, έναντι εκείνων πού έχουν επιδείξει ειλικρινή μεταμέλεια για τα αδικήματα που διέπραξαν. Μορφή της οποίας είναι και η δυνατότητα να λαμβάνουν κάποια άδεια κατά την διάρκεια της κράτησης τους. Με την ελπίδα ότι, οι ημέρες κατά τις οποίες θα ζουν ελεύθεροι, θα τους βοηθήσουν να επιλέξουν την επανένταξη στην κοινωνία. Αλλά…

Αλλά δεν μπορεί το μέτρο αυτό να ισχύει για τους καθ΄ έξιν δολοφόνους, βιαστές, ληστές και ναρκεμπόρους. Χωρίς να εξαιρούνται, από τους τελευταίους και εκείνοι που είναι οι ίδιοι «πρεζόνια». Διότι διαφορετικώς θα ζούμε φρικώδη εγκλήματα σαν αυτό με την σφαγή της 32χρονης Δώρας Ζέμπερη. Πολύ δε περισσότερο δεν δικαιούνται τέτοια επίδειξη επιεικείας εκείνοι οι οποίοι, όχι μόνον δεν εκδηλώνουν καμία πρόθεση μετανοίας για τα εγκλήματα τους, αλλά και επαίρονται για την «δράση» τους.

Αυτή ακριβώς είναι η περίπτωση του Κουφοντίνα. Ένας ψυχρός εκτελεστής που αφαίρεσε την ζωή δεκατριών ...

Ψάξτε όσο θέλετε στο διαδίκτυο. Αλλά δεν θα βρείτε πουθενά αλλού, στον πολιτισμένο κόσμο, απόφαση πρυτανείας πανεπιστημιακού ιδρύματος, με την όποια να αναστέλλει την λειτουργία του, να κλείνει τις πόρτες του, για τους λόγους που αναφέρονται στην ανακοίνωση της πρυτανείας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ):

«H καθημερινή πλέον παρουσία των τοξικο-εξαρτημένων ατόμων στο Ίδρυμα δημιουργεί αυξημένους κινδύνους για την υγεία και την ασφάλεια των μελών της κοινότητας, παρεμποδίζει την εκπαιδευτική λειτουργία, αποθαρρύνει τους φοιτητές να προσέρχονται στις αίθουσες διδασκαλίας, βλάπτει την ακαδημαϊκή εικόνα και προσβάλλει το κύρος του Πανεπιστημίου, η λειτουργία του οποίου εν τέλει, καθίσταται δυσχερής έως και αδύνατη υπό τις συνθήκες αυτές. Η Διοίκηση του ΟΠΑ έχει επανειλημμένως απευθυνθεί στους αρμόδιους φορείς της Πολιτείας και έχει ενημερώσει για τις δυσκολίες και τους σοβαρούς κινδύνους που δημιουργούνται από την κατάσταση αυτή, χωρίς δυστυχώς αποτελέσματα που να δείχνουν ότι το πρόβλημα ...

Σκάνδαλα συμβαίνουν παντού. Ακόμη και στις χώρες με υψηλό βαθμό πολιτικού πολιτισμού. Ενίοτε επιστρατεύονται και ψευδείς καταγγελίες για δήθεν σκάνδαλα πολιτικών αντιπάλων. Εκτοξευόμενες είτε αμέσως από πολιτικούς, είτε δια φιλικών τους μέσων ενημέρωσης, σε κρίσιμες περιόδους, ως «κτυπήματα κάτω από την ζώνη». Εκείνο όμως που μας κάνει να ξεχωρίζουμε είναι οι συνθήκες αντιμετώπισης του λόγου των πολιτικών, όταν αυτός φεύγει των ορίων του νόμου. Η κοινωνική και δικαστική αδράνεια απέναντι στους λασπολόγους.

Στα πλαίσια ενός κοινωνικού και πολιτικού μιθριδατισμού, για τον οποίο έκανα λόγο σε προηγούμενο σημείωμα της στήλης, έχουμε αποδεχτεί ως …κανονική πραγματικότητα την λειτουργία ανεμιστήρων που εκτοξεύουν λάσπη προς πάσα κατεύθυνση. Σε τέτοια έκταση και ένταση, ώστε συχνάκις να μεταβάλλεται ο δημόσιος βίος σε λασπότοπο.

Δεν αναφέρομαι στην υπόθεση της κ. Μαρέβα Μητσοτάκη, με τις καταγγελίες για την εξωχώρια εταιρία της στον φορολογικό παράδεισο των νήσων Κέϊμαν. Διότι στην περίπτωση αυτή υπάρχει ένα δεδομένο. Η σύσταση της ...

Φόρτωση περισσότερων