Μπορεί πράγματι σήμερα, με τον καταιγισμό πληροφοριών που δέχονται, όντας εξ απαλών ονύχων εξοικειωμένα με την τεχνολογία της πληροφορικής, τα παιδιά να ωριμάζουν ενωρίτερα από ότι συνέβαινε μερικές δεκαετίες πίσω. Αλλά ένα δεκαπεντάχρονο, αγόρι ή κορίτσι, δεν παύει να είναι ακόμη παιδί. Και νομικώς και ουσιαστικώς. Να είναι ακόμη στην φάση των αναζητήσεων, των προβληματισμών και των πειραματισμών.

Ρωτάμε συχνά τους εφήβους, αν έχουν ξεκαθαρίσει τι ακριβώς θέλουν να σπουδάσουν, τι θέλουν να γίνουν. Και δεν είναι λίγες οι φορές που εισπράττουμε την απάντηση: «Δεν έχω αποφασίσει ακόμη». Η βεβαιότητα με την όποια απαντούν τα επτάχρονα «θέλω να γίνω δάσκαλος», «αστροναύτης», «γιατρός», ή κάτι άλλο, δεν απαντάται πια σε τέτοια απολυτότητα στους εφήβους. Στην περίοδο δηλαδή της ηλικίας των ανθρώπων, όπου οι ανατροπές είναι συνήθεις και ταχύτατες.

Συχνά, υπό την πίεση του περιβάλλοντος, οι έφηβοι οδηγούνται σε αναγκαστικές επιλογές επαγγελματικού προσανατολισμού, για τις όποιες αργότερα μετανιώνουν. Αλλά αν είναι δύσκολο να αλλάξεις επάγγελμα, για το ...

Μπορεί πράγματι σήμερα, με τον καταιγισμό πληροφοριών που δέχονται, όντας εξ απαλών ονύχων εξοικειωμένα με την τεχνολογία της πληροφορικής, τα παιδιά να ωριμάζουν ενωρίτερα από ότι συνέβαινε μερικές δεκαετίες πίσω. Αλλά ένα δεκαπεντάχρονο, αγόρι ή κορίτσι, δεν παύει να είναι ακόμη παιδί. Και νομικώς και ουσιαστικώς. Να είναι ακόμη στην φάση των αναζητήσεων, των προβληματισμών και των πειραματισμών.

Ρωτάμε συχνά τους εφήβους, αν έχουν ξεκαθαρίσει τι ακριβώς θέλουν να σπουδάσουν, τι θέλουν να γίνουν. Και δεν είναι λίγες οι φορές που εισπράττουμε την απάντηση: «Δεν έχω αποφασίσει ακόμη». Η βεβαιότητα με την όποια απαντούν τα επτάχρονα «θέλω να γίνω δάσκαλος», «αστροναύτης», «γιατρός», ή κάτι άλλο, δεν απαντάται πια σε τέτοια απολυτότητα στους εφήβους. Στην περίοδο δηλαδή της ηλικίας των ανθρώπων, όπου οι ανατροπές είναι συνήθεις και ταχύτατες.

Συχνά, υπό την πίεση του περιβάλλοντος, οι έφηβοι οδηγούνται σε αναγκαστικές επιλογές επαγγελματικού προσανατολισμού, για τις όποιες αργότερα μετανιώνουν. Αλλά αν είναι δύσκολο να αλλάξεις επάγγελμα, για το ...

Τελικώς, η μόνη απειλητική αντιπολίτευση, για την κυβέρνηση των Συριζανέλ, αποδεικνύεται πώς είναι …εξωκοινοβουλευτική. Διότι ο Αλέξης Τσίπρας και το «κολλητάρι» του, ο Πάνος Καμμένος, τα βγάζουν πέρα με τα κόμματα της βουλής. Σχεδόν αβρόχοις ποσί. Πότε κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνουν. Πότε λέγοντας ψέματα. Πότε ρίχνοντας το στην παρελθοντολογία με το «δεν ξεχνάμε τι κάνατε εσείς», όπως βεβαίως έκαναν και οι προκάτοχοι τους. Και πότε τραμπουκίζοντας δια των Πολάκηδων. (Διότι δεν είναι ένας και μοναδικός ο Πολάκης).

Η μόνη αντιπολίτευση που φοβούνται ο Αλέξης και ο Πάνος είναι η …ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Και προσωπικώς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Ο οποίος είναι μεν, γενικώς, «χαμηλών τόνων» και μετριοπαθής, αλλά έχει και τα όρια του. Όταν θεωρεί ότι κάποιες κυβερνητικές πρωτοβουλίες υπερβαίνουν τα εσκαμμένα, τότε υψώνει τη φωνή. Όπως τώρα με το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλλου από το δέκατο πέμπτο έτος της ηλικίας ενός ή μίας εφήβου.

Την προηγούμενη φορά που «αγρίεψε» ο Αρχιεπίσκοπος, ο Τσίπρας, με την επίνευση του συνεταίρου του, ...

 

 

Αν νομίζετε ότι προβλήματα «πολιτικού σχεδιασμού» έχει μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ, που τάχα τον έχει αναθέσει στον φαιδρότατο κ. Καρανίκα, κάνετε δύο λάθη. Το πρώτο λάθος είναι να θεωρείτε ότι πράγματι τον πολιτικό σχεδιασμό του κυβερνώντος κόμματος τον κάνει είτε ο Καρανίκας, είτε οποιοσδήποτε άλλος, πέραν του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, που τα έχει καταφέρει, μια χαρά, να καταστεί απόλυτος …μονάρχης της, όπως την διαμόρφωσε, γιαλαντζί «Αριστεράς».

Το δεύτερο λάθος είναι ότι παραβλέπετε τις κωμικές κωλοτούμπες στην απέναντι πλευρά. Όπου, ω του θαύματος, ο πολιτικός σχεδιασμός τόσο της Νέας Δημοκρατίας, όσο και του ΠΑΣΟΚ, κατέστησαν καθοδηγητή και διαμορφωτή της πολιτικής τακτικής των δύο αυτών κομμάτων τον, κατά Τσίπρα, «έντιμο» και «κεντροδεξιό» Πάνο Καμμένο. Με τις ηγεσίες τους να αυτοπροσδιορίζονται ως …ουρά των ΑΝΕΛ, όταν δήλωσαν ότι δε θα ψηφίζουν τα νομοσχέδια, ακόμη και αν συμφωνούν με το περιεχόμενο τους (!!!), αν δεν τα ψηφίζουν και οι ΑΝΕΛ.

Ομολογώ ότι δεν έχω μάθει ποιος γαλάζιος ή πράσινος, ομόλογος του Καρανίκα, ...

Στον Καναδά, ένας Σιχ, με χρωματιστό τουρμπάνι και γενειάδα, όπως επιβάλλουν οι κανόνες της θρησκείας του, που απαντάται στην Ινδία και την Σρι Λάνκα, αλλά με άψογο κοστούμι, ραμμένο στα μέτρα του, στο χέρι, και κλασική δυτική γραβάτα, ο 38χρονος Τζαγκμίτ Σίνγκ, εξελέγη πρόεδρος του κεντροαριστερού κόμματος «Νέοι Δημοκράτες». Αν διερωτάσθε γιατί, μέσα στον ελληνικό χαλασμό θεμάτων, επέλεξα σήμερα να ασχοληθώ με κάτι που συμβαίνει στο τόσο μακρινό Καναδά, διαβάστε, στην επόμενη παράγραφο, ένα σημείο από την σχετική ειδησεογραφία και θα καταλάβετε:

Εξασφαλίζοντας το 54% των ψήφων (ηλεκτρονικών και μέσω ταχυδρομείου), ο Σινγκ κατάφερε να ξεπεράσει τρεις αντιπάλους και να διαδεχτεί τον Τόμας Μάλκερ που ήταν πρόεδρος του κόμματος την τελευταία πενταετία.

 

Δυστυχώς, ο Καναδάς, αλλά και άλλες χώρες, που αποδέχονται τόσο την επιστολική ψήφο, όσο και την ηλεκτρονική ψηφοφορία, είναι πολύ μακριά από μας. Φαίνεται ότι απέχουμε έτη φωτός. Εδώ κάποιοι επιμένουν να δικαιώνουν τη ρήση του Εγγονόπουλου «Εδώ είναι ...

Από όλη αυτή την περιπέτεια του δημοψηφίσματος στην Καταλώνια, εκείνο στο οποίο αξίζει να σταθούμε ιδιαιτέρως είναι η στάση της επίσημης ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια στάση που επιβεβαιώνει το μέγεθος της υποκρισίας και της υποταγής των «άρχων» και «ιδεολογιών» στα συμφέροντα. Χρειάζεται βεβαίως να ανατρέξουμε στο πρόσφατο παρελθόν, για να κάνουμε τις αναγκαίες συγκρίσεις.

Ανάγκη να πάμε πίσω στη δεκαετία του ’90. Όταν τα συμφέροντα του Βερολίνου, και των πιο στενών συμμάχων του, επέβαλαν την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Τότε οι αποσχιστικές κινήσεις, πρώτα της Σλοβενίας και μετά της Κροατίας, αμφοτέρων με γερμανόφιλο παρελθόν –αλλά και παρόν- κάθε άλλο παρά καταδικάζονταν. Όχι μόνον δεν έκαναν ότι «δεν είδαν» και «δεν άκουσαν», όπως σήμερα στην περίπτωση της Καταλονίας, αλλά υιοθέτησαν πλήρως τους «αντάρτες», και τους ενίσχυσαν με όλους τους τρόπους.

Το ίδιο έκαναν αργότερα και με την περίπτωση της «ανεξαρτησίας» του Κοσσόβου. Αν και γνώριζαν πολύ καλά ότι κάθε άλλο παρά «ανεξαρτησίας» επρόκειτο, αλλά για ένα αποφασιστικό βήμα προς την ...

Για τους νεώτερους η φράση «όσο δεξιότερα τόσο καλύτερα», μπορεί να μη λέει τίποτε. Οι παλιότεροι, που τη θυμόμαστε, ως το «δόγμα» του περίφημου στρατηγού Καρδαμάκη, είχαμε φτάσει πια να πιστεύουμε ότι έχει οριστικώς ενταφιασθεί μαζί με τον εμπνευστή της. Ιδίως όταν δε όλη τη διαδρομή της μεταπολιτευτικής ιστορίας μας, τόσον ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όσο και οι επίγονοι του, έκαναν συνεχή ανοίγματα προς το Κέντρο και απομόνωναν την Άκρα Δεξιά.

Ούτε ο πλέον ευφάνταστος συγγραφέας μυθιστορημάτων με πολιτική πλοκή θα μπορούσε να διανοηθεί και να τολμήσει να διατυπώσει ένα «σενάριο», όπου την συνταγή Καρδαμάκη θα την ακλουθούσε πιστά, στις αρχές ενός νέου αιώνα, μια κυβέρνηση με …αριστερό πιστοποιητικό γεννήσεως. Έμελε, φευ, να το ζήσουμε και αυτό. Ίνα πληρωθεί το ρηθέν ότι η ζωή, με τις εκπλήξεις της, ξεπερνά, ενίοτε, την φαντασία και των πλέον τολμηρών συγγραφέων.

Εν αρχή ην το σφιχταγκάλιασμα του σοφτ «κομμουνιστή» Αλέξη Τσίπρα, με τον χαρντ κομμουνιστοφάγο Πάνο Καμμένο, στην πλέον ανίερη συμμαχία, που διαπνέεται, κυνικότατα, από το πνεύμα της λαϊκής ...

Ολόκληρη η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, για την συντήρηση της οποίας έχουν πληρώσει αμύθητα ποσά οι πολίτες, πωλήθηκε στους Ιταλούς για σαράντα εκατομμύρια ευρώ. Διότι θέλουμε ξένες επενδύσεις. Την ίδια ώρα, μια ιδιωτική εταιρία παροχής υπηρεσιών μίσθωσης ταξί, με ελάχιστα χρόνια λειτουργίας, και για την όποια κανείς φορολογούμενος δεν χρειάσθηκε να πληρώσει δεκάρα, πωλήθηκε στο ίδιο περίπου ποσό σε έναν γερμανικό κολοσσό. Πρόκειται για την πρώην «Taxibeat», ηλεκτρονική πλατφόρμα εξυπηρέτησης όσων αναζητούν ταξί, που ιδρύθηκε από Έλληνες, είχε τόση επιτυχία ώστε να επεκταθεί και σε ξένες χώρες, και τελικώς εξαγοράσθηκε από την γερμανική Daimler.

 

Τώρα η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να κερδίσει υποστηρικτές ανάμεσα στους πολυπληθείς ταξιτζήδες, προωθεί ένα νομοσχέδιο με το οποίο επιχειρεί να καταργήσει την απελευθέρωση του επαγγέλματος, που ήταν στα προαπαιτούμενα όλων των αξιολογήσεων, και να εμποδίσει την λειτουργία στην Ελλάδα εταιριών όπως η διεθνής Umper, και η, πλέον γερμανικών συμφερόντων, Beat. Αντί δηλαδή να ενθαρρύνει τη δημιουργία τέτοιων Startup επιχειρήσεων, με ...

Φόρτωση περισσότερων