Αντί άλλου κειμένου επιτρέψτε μου να ανασύρω τούτο το ποίημα από την συλλογή «Φιλήσυχοι Πολίτες», γραμμένο το 1969, όταν, μέσα στη δικτατορία, είχε φουντώσει ο εσωτερικός εμφύλιος στην Αριστερα, μεταξύ «Εσωτερικού» και «Εξωτερικού», αλλά και η εχθρότητα ανάμεσα στο ΠΑΜ με ηγέτη τον Μίκη Θεοδωράκη και το ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου:

Χρόνους πολλούς μετά την ταφή,
την ανάσταση, την ανάληψη
είπε μια Κυριακή να μαζευτούνε
σε μια γωνία αυτός κι οι μαθητές
και να μιλήσουνε.

Καθένας ήλθε κουβαλώντας και το κόμμα του.
σημαίες , σύμβολα, χαρτιά και μανιφέστα
κι άγρια μισούμενοι «αδελφοί» οι οπαδοί.

Είχε καθένας και την εκκλησία του.
Άγιους κανόνες , ευαγγέλια και πιστούς.

Βέβαια όλοι τους φορούσανε κονκάρδες ,
με τ’ αρχικά του χαραγμένα σε χρυσό
κι ακολουθώντας ,
οι οπαδοί, φωτογραφίες του ανέμιζαν.
Και τ’ όνομα του τραγουδούσαν ,
απαράλλαχτα, όπως τότε.

Κι αυτός, όπως συνήθιζε, τους είπε
-τι άλλο – μια μικρή παραβολή.

«Άνθρωπος είχεν δούλους τέσσαρας
φοβηθείς δε τους ...

Άλλοτε ο Αλέξης Τσίπρας πρόβαλε την ιδεολογική του ταύτιση με διάφορες πολίτικες δυνάμεις στο εξωτερικό. Με το καθεστώς της Βενεζουέλας, με το κίνημα των Ποντέμος στην Ισπανία και με τον ηγέτη της γαλλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Σήμερα τι έχει απομείνει από όλα αυτά; Πόσο ισχυρές είναι αυτές οι πολιτικές συμμαχίες σε διεθνές επίπεδο;

*** Χωρίς να υπάρχει καμιά επίσημη αποδοκιμασία για το καθεστώς Μαδούρο, του διαδόχου του Τσάβες, η καθόλου παραδεισένια πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες της Βενεζουέλας, αναγκάζει τον ΣΥΡΙΖΑ να παριστάνει ότι δεν ασχολείται με το θέμα. Δεν αποδοκιμάζει μεν ανοικτό τη διαμορφούμενη κατάσταση, αποστασιοποιείται δε. Η, επί το λαϊκότερο, «κάνει την πάπια», όταν προβάλλονται κακείθεν εικόνες εξαθλίωσης, λεηλασιών, μαύρης αγοράς και αστυνομοκρατίας.

*** Στο εσωτερικό των Ισπανών πρώην «αγανακτισμένων» που εξελίχθηκαν σε κόμμα που διεκδικεί την εξουσία, πληθαίνουν οι φωνές που αποδοκιμάζουν την …μνημονιακή πολιτική του Αλέξη Τσίπρα και ζητούν από το κόμμα τους να κρατά σαφείς ...

Ομολογώ ότι μόνο θυμηδία μου προκαλούν οι αναλύσεις και οι τίτλοι μέσων ενημέρωσης για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Τουρκία. Όλοι αυτοί που μιλούν και γραφούν για «Πύρρειο νίκη», η ακόμη και για «ουσιαστική πολιτική ήττα» του νεοϊσλαμιστή «σουλτάνου» της Άγκυρας, Ρετζέπ Ταγίπ Έρντογαν, παραγνωρίζουν την αξία και την διαχρονική και διατοπική ισχύ ενός πανάρχαιου πολίτικου αξιώματος: Μακάριοι οι κατέχοντες.

Το ουσιώδες λοιπόν είναι ότι ο Έρντογαν, για μια ακόμη φορά, όπως γίνεται συνεχώς από το 2004, όταν εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος του μητροπολιτικού δήμου Κωνσταντινουπόλεως, βγαίνει από τις κάλπες νικητής. Και δη με μια νίκη που του εξασφαλίζει το προνόμιο να αλλάξει ολόκληρο το πολίτικο σύστημα στην Τουρκία, καθιστάμενος … δημοκρατικός μονάρχης. Με δικαίωμα όχι μόνο να σχηματίζει η να διαλύει την κυβέρνηση, της οποίας θα προΐσταται, χωρίς ενδιάμεσο πρωθυπουργό, αλλά ακόμη και την τουρκική εθνοσυνέλευση. Και φυσικά να θέτει έκτος νόμου κόμματα και πολιτικούς, να διορίζει την στρατιωτική ηγεσία, τους δικαστές και τους ...

Ένας λαός ολόκληρος, από τον Άννα στον Καϊάφα. Τόμοι ολόκληροι σχηματίζονται αν θελήσει κάποιος να συγκεντρώσει τις αναλύσεις και τις απόψεις ειδικών και πολιτικών, τόσο επί ευρωπαϊκού εδάφους, όσο και πέραν του Ατλαντικού, περί το «δέον γενέσθαι» ως προς την διαχείριση του ελληνικού χρέους.

Αναρίθμητοι εκείνοι οι όποιοι υποστηρίζουν ότι, χωρίς μια γενναία μείωση του υφιστάμενου χρέους, όλα τα προγράμματα «διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας είναι καταδικασμένα να αποτύχουν. Ολιγότεροι μεν, αλλά έντονος ισχυρότεροι, ως προς την δυνατότητα τους να επιβάλουν τις θελήσεις τους, σε όλο το φάσμα του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, εκείνοι οι όποιοι απαντούν ότι δεν θα επιτρέψουν καμία μείωση, αν προηγουμένως δεν ολοκληρωθεί «το πρόγραμμα». Αν δηλαδή δεν εφαρμόσουμε, μέχρι κεραίας, όσα υπέγραψαν οι κυβερνήτες με τα μνημόνια. Και όσα, επιπροσθέτως, αποδέχθηκαν στη Μάλτα.

Ως Έλληνας πολίτης έχω ανάγκη να μπορώ να πιστεύω αυτά που μου λέει η κυβέρνηση μου. Η όποια πανηγυρίζει ότι έτυχε μεγάλη νίκη στη Μάλτα. Και ποιο είναι το τρόπαιο που προβάλλει, έναντι ...

Αντί άλλου κειμένου επιτρέψτε μου να ανασύρω τούτο το ποίημα από την συλλογή «Φιλήσυχοι Πολίτες», γραμμένο το 1969, όταν, μέσα στη δικτατορία, είχε φουντώσει ο εσωτερικός εμφύλιος στην Αριστερα, μεταξύ «Εσωτερικού» και «Εξωτερικού», αλλά και η εχθρότητα ανάμεσα στο ΠΑΜ με ηγέτη τον Μίκη Θεοδωράκη και το ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου:

Χρόνους πολλούς μετά την ταφή,
την ανάσταση, την ανάληψη
είπε μια Κυριακή να μαζευτούνε
σε μια γωνία αυτός κι οι μαθητές
και να μιλήσουνε.

Καθένας ήλθε κουβαλώντας και το κόμμα του.
σημαίες , σύμβολα, χαρτιά και μανιφέστα
κι άγρια μισούμενοι «αδελφοί» οι οπαδοί.

Είχε καθένας και την εκκλησία του.
Άγιους κανόνες , ευαγγέλια και πιστούς.

Βέβαια όλοι τους φορούσανε κονκάρδες ,
με τ’ αρχικά του χαραγμένα σε χρυσό
κι ακολουθώντας ,
οι οπαδοί, φωτογραφίες του ανέμιζαν.
Και τ’ όνομα του τραγουδούσαν ,
απαράλλαχτα, όπως τότε.

Κι αυτός, όπως συνήθιζε, τους είπε
-τι άλλο – μια μικρή παραβολή.

«Άνθρωπος είχεν δούλους τέσσαρας
φοβηθείς δε τους ...

Είναι ηλίου φαεινότερο κ. Πρόεδρε ότι η επιλογή σας να συγκροτήσετε κυβέρνηση της «για πρώτη φορά Αριστεράς» με τον γνωστό κομμουνιστοφάγο ακροδεξιό Πάνο Καμμένο, εκφράζει την ιδεολογική σας συνέπεια και την αισθητική σας. Το είδος του «πολιτικού πολιτισμού» το οποίο σας εκφράζει. Ενός «πολιτισμού» που αναδεικνύεται μέσα από την φρασεολογία που χρησιμοποιεί το συνεταιράκι σας. Από την γνωστή φράση «στα τέσσερα», ως το προχθεσινό αγοραίο και καφενειακό «κάτσε κάτω ρε» που απηύθηνε στο πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ Θανάση Θεοχαρόπουλο.

Η πατρίδα βεβαίως δεν κινδυνεύει από τέτοιου είδους φρασεολόγια που εκφράζει το ήθος του κ. Κομμένου. Ο κίνδυνος είναι ότι στον συγκεκριμένο άνθρωπο αναθέσατε ένα τόσο κρίσιμο υπουργείο όπως το Αμύνης. Όπου, μεταμφιεσμένος σε πολέμαρχο με στολές εκστρατείας, ως αν ευρισκόμεθα σε μια διαρκή αποκριά, χαράσσει προσωπική στρατηγική, φτάνοντας ως του σημείου να προαναγγέλλει ελληνοτουρκική πολεμική εμπλοκή τον Ιούνιο. Χωρίς να σκέπτεται τη ζημιά μπορεί να προκαλέσει στον τουρισμό της Ελλάδας και της Κύπρου.

Εμφανίσθηκε στην αίθουσα ...

Τι άλλο θα ακούσουμε, σε τούτο τον τόπο; Παράγουμε ακατασχέτως «ιδέες». Και είναι ερευνητέο αν πρόκειται για έξαρση φιλοσοφίας, αντάξια των ενδόξων ημών προγόνων, ή για απόδειξη του γεγονότος ότι η βλακεία, ενίοτε, ανέρχεται ευκόλως και περιφέρεται εις τα δώματα εξουσίας.

Αφού λοιπόν την μια ημέρα με εργαλείο, προφανώς, την «μαρξιστική ανάλυση», ανακαλύψαμε, μέσω δυο βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, ότι υπάρχουν και ταξικά δυστυχήματα, ήλε ως φυσική κατάληξη, μέσα από το «διαλεκτικό προτσές της σκέψης», η θεραπεία του κακού, την επομένη. Με τον υφυπουργό Υποδομών και Μεταφορών Νικόλαο Μαυραγάνη να προτείνει ως λύση την εφαρμογή …εισοδηματικών κριτηρίων κατά την επιβολή ποινών και προστίμων, στους παραβάτες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.

Μπορεί ο κ. Μαυραγάνι να μην είναι μαρξιστής, αφού δεν προέρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από τους ΑΝΕΛ, αλλά τι στο καλό; Μετά από τόσο στενό και έντονο συγχρωτισμό, να μην έχει μάθει κάτι;

Εξαιρετική ιδέα. Αλλά θα ήταν άδικο να έχει εφαρμογή μόνο επί τροχαίων αδικημάτων. Να την εφαρμόσουμε γενικώς. Οποίος έχει υψηλότερο εισόδημα, ...

Μα τι σόι λαός έχουμε καταντήσει; Είμαστε πράγματι απόγονοι του Σοφοκλή, που παρέδωσε στην Οικουμένη τον θησαυρό της «Αντιγόνης» του; Διδάσκοντας τον σεβασμό προς τους νεκρούς, είτε είναι «φίλιοι» είτε «εχθρικοί», είτε «φταίνε», είτε όχι; Έχουν σχέση, με τον αληθή ελληνικό πολιτισμό, όλοι αυτοί που απλώνουν την αυθεντία τους στις σελίδες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και η χυδαιότητα τους και η Ύβρις δεν ορρωδεί προ ουδενός; Ούτε καν όταν έχει απέναντι της νεκρούς;

Ομολογώ ότι αηδίασα, σιχάθηκα, άχρι ναυτίας και εμέσεως, διαβάζοντας τα σχόλια κάποιων για το τραγικό δυστύχημα στο οποίο έχασαν την ζωή τους τέσσερις άνθρωποι. Ουδεμία αιδώς, περίσκεψη και περισυλλογή ενώπιων του θανάτου. Ενώπιον τεσσάρων νεκρών. Μόνον χυδαίοι χαρακτηρισμοί. Επειδή οι προκαλέσαντες το φονικό δυστύχημα ήταν «κωλόπαιδα της μπουρζουαζίας».

Και καλά, όταν αυτά τα γράφουν ανεγκέφαλοι η θερμοκέφαλοι, ανώνυμοι, ψευδώνυμοι ή και επώνυμοι. Αλλά να αναπαράγονται και από μελή της εθνικής μας αντιπροσωπείας, που υποτίθεται ότι έχουν κάποιο επίπεδο πολιτισμού και γνώσεων, ότι ...

Φόρτωση περισσότερων