Η έξοδος της χώρας από το καθεστώς του υπερβολικού ελλείμματος είναι ένα ευχάριστο μήνυμα. Για το οποίο δικαιούται πράγματι να παινεύει εαυτόν και την κυβέρνηση του ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Με λίγη περισσότερη γενναιοφροσύνη και πολιτική ορθότητα, θα έπρεπε να πει μια καλή κουβέντα και για το έργο των προηγουμένων κυβερνήσεων επ' αυτού. Διότι πάνω σε αυτό το έργο πάτησε η δική του κυβέρνηση. Αλλά τέτοιου είδους πολιτικό πολιτισμό, δεν μας έχουν συνηθίσει, να επιδεικνύουν, οι ηγέτες μας. Ούτε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον επιδεικνύει, όταν, με τις δηλώσεις του, επιχειρεί να απαξιώσει πλήρως την σημασία του γεγονότος.

Είναι βεβαίως αλήθεια ότι, πρακτικώς, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε, προς το καλύτερο, στη ζωή των πολιτών. Αυτών που πράγματι δικαιούνται όλους τους επαίνους, για όσα υφίστανται από το 2008 και εντεθέν. Για όσα στερήθηκαν, στερούνται και θα συνεχίσουν να στερούνται, επί πολλά χρόνια ακόμη. Γιατί η κρίση μπορεί να κορυφώθηκε με τα διψήφια ελλείμματα της περιόδου 2008-2009. Τα οποία, με κωμικό τρόπο προσπάθησε να μασκαρέψει η ...

Η έξοδος της χώρας από το καθεστώς του υπερβολικού ελλείμματος είναι ένα ευχάριστο μήνυμα. Για το οποίο δικαιούται πράγματι να παινεύει εαυτόν και την κυβέρνηση του ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Με λίγη περισσότερη γενναιοφροσύνη και πολιτική ορθότητα, θα έπρεπε να πει μια καλή κουβέντα και για το έργο των προηγουμένων κυβερνήσεων επ' αυτού. Διότι πάνω σε αυτό το έργο πάτησε η δική του κυβέρνηση. Αλλά τέτοιου είδους πολιτικό πολιτισμό, δεν μας έχουν συνηθίσει, να επιδεικνύουν, οι ηγέτες μας. Ούτε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον επιδεικνύει, όταν, με τις δηλώσεις του, επιχειρεί να απαξιώσει πλήρως την σημασία του γεγονότος.

Είναι βεβαίως αλήθεια ότι, πρακτικώς, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε, προς το καλύτερο, στη ζωή των πολιτών. Αυτών που πράγματι δικαιούνται όλους τους επαίνους, για όσα υφίστανται από το 2008 και εντεθέν. Για όσα στερήθηκαν, στερούνται και θα συνεχίσουν να στερούνται, επί πολλά χρόνια ακόμη. Γιατί η κρίση μπορεί να κορυφώθηκε με τα διψήφια ελλείμματα της περιόδου 2008-2009. Τα οποία, με κωμικό τρόπο προσπάθησε να μασκαρέψει η ...

Καλέ ποιος είπε ότι το ΔΝΤ είναι «φτου κακά» και εξορκισμένος παγκόσμιος εκφραστής του νεοφιλελευθερισμού και του μονεταριστικού συστήματος; Μια χαρά είναι το ΔΝΤ. Ό,τι κακό έχετε στο μυαλό σας για δαύτο, είναι απλώς μια στρέβλωση της εικόνας του, εδώ, στο Ελλαδιστάν. Αποκλειστικώς δική μας. Εσωτερικής κατανάλωσης. Και δεν οφείλεται στην πολιτική του Ταμείου. Προς θεού. Αλλά μόνο στον τρόπο με τον οποίο προσπάθησαν να την υλοποιήσουν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Του Γιώργου Παπανδρέου, του Λουκά Παπαδήμου, των Σαμαροβενιζέλων.

Το κακό ήταν ότι όλοι αυτοί κάτι πήγαιναν να εφαρμόσουν, από όσα αξίωνε το Άγιο Ταμείο, όπως και ο ΟΟΣΑ με την «εργαλειοθήκη» του, αλλά, μπροστά στις αντιδράσεις –στις οποίες ξέρετε ποιοι πρωτοστατούσαν, ποιοι ξεσήκωναν τον τόπο και «έβαζαν φωτιά στα τόπια»- έκαναν συνήθως πίσω. Οπότε αντί για εφαρμογή μέτρων, είχαμε διαρκώς ημίμετρα. Και το «μισό καλό» είναι χειρότερο από το ολόκληρο κακό, όπως η μισή αλήθεια είναι χειρότερη από το ολόκληρο ψέμα.

Ευτυχώς απαλλαγήκαμε από όλους αυτούς. Και τώρα έχουμε μια κυβέρνηση, με ...

 

 

 

Μετά τον «σουλτάνο» Έρντογαν, που απείλησε την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά και την διεθνή νομιμότητα, με το ενδεχόμενο εφαρμογής κάποιων μυστικών σχεδίων Β και Γ, ακούσαμε την ίδια απειλή και από τον «βεζίρη» του, Μπιναλί Γιλντιρίμ. Ο ένας εκτόξευσε την απειλή του με αφορμή το, μεθοδευμένο από την τουρκική πλευρά, ναυάγιο των συνομιλιών στο Κρανς Μοντανά. Και ο άλλος ως φόβητρο για την έναρξη των γεωτρήσεων, στο «οικόπεδο 11» της κυπριακής ΑΟΖ. Επί του οποίου τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, αναγνωρίζονται από όλες τις έχουσες παράλληλα συμφέροντα στην θαλάσσια περιοχή, όπως η Αίγυπτος και το Ισραήλ, αλλά και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αμφισβητούνται μόνον από το καθεστώς της Άγκυρας.

Η αλήθεια είναι ότι η Τουρκία, ανεξαρτήτως του ποιος βρισκόταν στην εξουσία, αιρετή κυβέρνηση ή στρατιωτική δικτατορία, «κεντροαριστερός» σαν τον Ισμέτ Ινονού ή τον Μπουλέντ Ετσεβίτ, παραδοσιακός δεξιός σαν τον Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, η «νεοφιλελεύθερος» σαν τον Τουργκούτ Εζάλ ή την Τανσού Τσιλέρ, είχε ...

Μα είναι ωραίοι. Είναι απίθανοι. Είναι καταπληκτικοί. Είναι ανεπανάληπτοι. Είναι συνεπέστατοι προς τις αρχές, την ιδεολογία και τις διακηρύξεις τους. Πρέπει να τους χειροκροτήσουμε. Ή ό,τι άλλο μπορούμε να κάνουμε, απέναντι τους, με τα χέρια μας. Και με τα δυο μάλιστα. Ξέρετε πως.

Εξήντα βουλευτές και βουλευτίνες του Σύριζα, με ερώτηση τους προς την υπουργό Απασχόλησης Έφη Αχτσίογλου, ενδιαφέρονται να μάθουν …τι προτίθεται να κάνει, η συντρόφισσα υπουργός, για την προστασία των συνταξιούχων από το όργιο κατασχέσεων, τόσο στις συντάξεις παλιών και νέων συνταξιούχων, όσο και στο εφάπαξ εκείνων που βγαίνουν, μετά από ταλαιπωρία δεκάδων μηνών, σε σύνταξη.

Ε, πώς να το κάνουμε. Μια κοινωνική ευαισθησία, όταν την έχουμε, πρέπει και να τη μοστράρουμε. Να τη δει το πόπολο και να μας θαυμάσει. Σιγά τώρα, να μη θυμούνται οι γεροξεκούτηδες ότι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι είναι εκείνοι που ψήφισαν όλα τα μέτρα, μεταξύ των οποίων και οι κατασχέσεις των συντάξεων. Σίγουρα διαβάσατε τα ονόματα τους σε άλλες στήλες. Και αν δεν πάσχετε από γεροντική άνοια, αλτσχάϊμερ, αμνησία, ...

Ποιος είναι ο σκοπός της πολιτικής; Στο ερώτημα αυτό δεν μπορώ να σκεφθώ καμία άλλη, σαφέστερη, απάντηση. Μόνο τούτο το απλό: Να κάνει καλύτερη τη ζωή των πολιτών. Ακριβώς γι’ αυτό λέμε ότι αυτή η κυβέρνηση, ενός κόμματος του οποίου η ιδεολογία υποτίθεται ότι συνιστά την αυτονόητη απάντηση στο ανωτέρω ερώτημα, έχει αποτύχει τραγικώς. Διότι όχι μόνον δεν βελτίωσε κατά τι την ζωή των πολιτών, αλλά την έκανε πολύ δυσκολότερη. Με την επιβαρυντική περίπτωση ότι τους φόρτωσε με νέα βάρη, για πολλές ακόμη δεκαετίες.

Τι περίμενε μια εργαζόμενη μητέρα, που έχει να μεγαλώσει ένα βρέφος ή νήπιο, από μια αυτοχαρακτηριζόμενη ως «αριστερή» κυβέρνηση, που αυτοδιαφημίζει την «κοινωνική ευαισθησία» της; Το αυτονόητο. Ότι δηλαδή θα κάνει πράξη την ρητή, αλλοτινή, δέσμευση του σημερινού πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα: «Κανένα παιδί δεν θα μείνει εκτός παιδικών σταθμών». Την οποία τροποποίησε ελαφρώς, τον Απρίλιο, μιλώντας στο συνέδριο της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ: «Σχεδιάζουμε και δημιουργούμε δεκάδες, εκατοντάδες παιδικούς σταθμούς. Κανένα νέο ζευγάρι δεν θα ...

Α, όλα κι’ όλα. Το σωστό να λέγεται. Ως τώρα συνέβαινε μια αδικία σε βάρος των ΑΝΕΛ και ειδικώς εις βάρος της οικογένειας του στρατηλάτη Πάνου Καμμένου. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έδωσε κυβερνητική θέση στον συνεπώνυμο του, πρώτο του εξάδελφο Γιώργο Τσίπρα, τοποθετώντας τον ως Γενικό Γραμματέα, στο υπουργείο Εξωτερικών. Και επιπλέον έκανε υπουργό την, επίσης συγγενή του, Όλγα Γεροβασίλη. Αλλά όταν ο εταίρος του ζήτησε να μπει στην κυβέρνηση, τον Σεπτέμβριο του 2015, και ο δικός του συνεπώνυμος εξάδελφος, Δημήτρης Καμμένος, έγινε χαμός. Με αποτέλεσμα να μην προλάβει να ζεστάνει ο πισινός του την καρέκλα, του υφυπουργού Υποδομών, που του είχε δοθεί. Αναγκάσθηκε ο πρωθυπουργός να τον …αποσύρει, δια της παραιτήσεως, εντός δώδεκα ωρών. Παγκόσμιο ρεκόρ βραχείας παραμονής σε υπουργική καρέκλα.

Και γιατί όλα αυτά; Τι είχε κάνει ο άνθρωπος ώστε να ξεσηκωθούν όλοι, ακόμη και εντός του Σύριζα, εναντίον του; Τίποτε χειρότερο από όσα κατά καιρούς έχει πει, έχει γράψει και έχει διαπράξει ο εξάδελφος και προστάτης του Πάνος. Τις ίδια συνωμοσιολογίες είχε διατυπώσει. Όπως ...

Ελπίζω να θυμηθήκατε να στείλετε ευχές, στο Μέγαρο Μαξίμου, για την δεύτερη επέτειο από το «ιστορικό» και «ηρωικό» δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015. Έστω μέσω «τουίτερ». Του μέσου κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιούν συχνά, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο στρατάρχης Πάνος Καμμένος –ενίοτε με …παρεμβολές του γιου του- ο πολλά νταής Παύλος Πολάκης και άλλα κυβερνητικά στελέχη.

Και δεν θέλω ερωτήσεις του τύπου «τι έχουμε να γιορτάσουμε σε αυτή την επέτειο». Εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι το οποίο πληρώσαμε εκατό δισεκατομμύρια ευρώ, για τα πειράματα της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης Σύριζα. Πράγμα «καρατσεκαρισμένο» όπως θα έλεγε και η Μαλβίνα. Διότι το είπε ενώπιον όλων των κυβερνητικών στελεχών ο Κλάους Ρέγκλινγκ, στο συνέδριο του «Εκόνομιστ». Χωρίς να βγάλει κιχ κανείς από όσους πέρασαν από το ίδιο βήμα. Και πέρασε ο ίδιος ο πρωθυπουργός και όλο το οικονομικό επιτελείο.

Όταν λοιπόν έχεις ξοδέψει ένα τόσο τεράστιο ποσό, αυτό σημαίνει ότι κάτι πολύτιμο εξαγόρασες, οπότε αξίζει να το γιορτάσεις. Αλλά επειδή στην πραγματικότητα έχουν και οι περί ...

Φόρτωση περισσότερων