Οι θεσμικές απρέπειες συνεχίζονται. Η πρώτη πολιτική πράξη της κ. Βασιλικής Θάνου, ως συμβούλου του πρωθυπουργού, ήταν να επισκεφθεί την εισαγγελέα του ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου κ. Ξένη Δημητρίου. Προκαλώντας, ευλόγως, νέες αντιδράσεις από τον χώρο της αντιπολίτευσης και τα μέσα ενημέρωσης.

Ίσως με ρωτήσει κάποιος καλόπιστος: «Μα δεν είναι ανθρώπινο, μια συνταξιούχος πλέον τέως πρόεδρος του Αρείου Πάγου, να έχει αναπτύξει, κατά την διάρκεια της θητείας της, μια φιλική προσωπική σχέση με την εισαγγελέα του ίδιου δικαστηρίου, και να θέλει να πιουν έναν καφέ μαζί;». Αν πράγματι επρόκειτο για μια απλή …απόστρατη της Δικαιοσύνης και του δημοσίου βίου, ουδείς θα ασχολείτο περί το αν οι δύο κυρίες θα έπιναν τον καφέ τους, είτε στο κοινό υπηρεσιακό τους σπίτι, είτε στο σπίτι της μιας ή της άλλη, ή οπουδήποτε αλλού.

Αλλά η κ. Θάνου δεν είναι μια συνταξιούχος που δεν έχει να ασχοληθεί παρά μόνον με τα τρία παιδιά της και τα εγγόνια της. Επέλεξε, η αποδέχθηκε, να έχει έναν νέο ρόλο. Καθαρώς πολιτικό. Στα όρια του κομματικού. Διότι, όλοι οι άμεσοι συνεργάτες του ...

Ευτυχώς, τον παραλληλισμό των σχέσεων της κυβέρνησης με τη Δικαιοσύνη, με όσα συμβαίνουν στην Τουρκία του Έρντογαν και στην Πολωνία της ακροδεξιάς ρατσιστικής και ευρωφοβικής κυβέρνησης, τον έκανα στην αρχή της προηγούμενης εβδομάδας. Οπότε δεν μπορεί κανείς να με κατηγορήσει ότι αντέγραψα, είτε την ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, είτε τις ανακοινώσεις της Νέας Δημοκρατίας, της «Δημοκρατικής Συμπαράταξης», ή του «Ποταμιού». Ενώ θα ήταν και κωμικό να με κατηγορήσει κανείς ότι, από αυτή τη μικρή στήλη, …δίνω γραμμή στα κόμματα. Έχουν περάσει δεκαετίες από τότε που συνέβαινε πράγματι και αυτό.

Μπορείτε βεβαίως να με κατηγορήσετε ότι ασχολούμαι, τον τελευταίο καιρό, «μονομανώς», με το θέμα της Δικαιοσύνης. Πράγματι. Είναι γιατί πιστεύω, ακραδάντως, αυτό που διεκήρυσσε ο «Γέρος της Δημοκρατίας». Ότι δηλαδή «η Δικαιοσύνη είναι το οχυρό της Δημοκρατίας». Παρά τα οποιαδήποτε λάθη, η ακόμη και τον ενδεχόμενο δόλο, στις αποφάσεις οιουδήποτε λειτουργού της. Ως θεσμός παραμένει βασικός πυλώνας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Έσχατο καταφύγιο του ...

Οι θεσμικές απρέπειες συνεχίζονται. Η πρώτη πολιτική πράξη της κ. Βασιλικής Θάνου, ως συμβούλου του πρωθυπουργού, ήταν να επισκεφθεί την εισαγγελέα του ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου κ. Ξένη Δημητρίου. Προκαλώντας, ευλόγως, νέες αντιδράσεις από τον χώρο της αντιπολίτευσης και τα μέσα ενημέρωσης.

Ίσως με ρωτήσει κάποιος καλόπιστος: «Μα δεν είναι ανθρώπινο, μια συνταξιούχος πλέον τέως πρόεδρος του Αρείου Πάγου, να έχει αναπτύξει, κατά την διάρκεια της θητείας της, μια φιλική προσωπική σχέση με την εισαγγελέα του ίδιου δικαστηρίου, και να θέλει να πιουν έναν καφέ μαζί;». Αν πράγματι επρόκειτο για μια απλή …απόστρατη της Δικαιοσύνης και του δημοσίου βίου, ουδείς θα ασχολείτο περί το αν οι δύο κυρίες θα έπιναν τον καφέ τους, είτε στο κοινό υπηρεσιακό τους σπίτι, είτε στο σπίτι της μιας ή της άλλη, ή οπουδήποτε αλλού.

Αλλά η κ. Θάνου δεν είναι μια συνταξιούχος που δεν έχει να ασχοληθεί παρά μόνον με τα τρία παιδιά της και τα εγγόνια της. Επέλεξε, η αποδέχθηκε, να έχει έναν νέο ρόλο. Καθαρώς πολιτικό. Στα όρια του κομματικού. Διότι, όλοι οι άμεσοι συνεργάτες του ...

Ήταν σαν χθες. Έφευγα το απόγευμα από το σπίτι για την επιστράτευση, μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο που κτύπησαν πρώτη την πανέμορφη Κυρήνεια. Και δεν χρειάσθηκαν παρά λίγες μόνον ώρες για να καταλάβω –και πολλοί άλλοι που βρεθήκαμε στις ίδιες συνθήκες- ότι τον πόλεμο τον είχαμε χάσει πριν ακόμη ξεκινήσει. Για έναν πολύ απλό λόγο. Διότι, οι ηρωικώς μαχόμενοι, επί κυπριακού εδάφους, ματαίως θα περίμεναν μια αποτελεσματικώς οργανωμένη βοήθεια από την «Μητέρα Ελλάδα».

Κάποιες εκατοντάδες επίστρατοι εμφανισθήκαμε σε ένα στρατόπεδο στην Κάντζα Αττικής, όπως έπρεπε κατά το χρώμα του απολυτηρίου μας. Αλλά εκεί ήταν αδύνατον να μας υποδεχθούν όλους. Μας φόρτωσαν το πρωί σε στρατιωτικά οχήματα και μας μετέφεραν στο Μεγάλο Πεύκο, στην περιοχή των Μεγάρων. «Προφανώς, εδώ, θα είναι καλύτερα οργανωμένα τα πράγματα» σκέφθηκα. Αμ, δε. Πλήρης διάλυση και εδώ. Όσοι είχαν παρουσιασθεί την προηγούμενη μέρα είχαν σταλεί να …καταλάβουν το ύψωμα «Καντήλι», ένθα περίμεναν ματαίως και την δεύτερη ημέρα και την Τρίτη, χωρίς νερό και χωρίς φαγητό. Πάλι καλά που ήταν ...

Στην περίπτωση της νεαρής πανεπιστημιακού Ηριάννας Β.Λ. έχουμε δύο ειδών αντιδράσεις. Από την μία είναι ο αγώνας κάποιων πνευματικών ανθρώπων, που δεν φορούν κομματικό καπέλο, ή παρωπίδες πολιτικής σκοπιμότητας. Όπως για παράδειγμα της φίλης μου Έλενας Ακρίτα. Αγώνας υπέρ του δικαιώματος να έχει μια δεύτερη ευκαιρία, καθώς υπάρχουν ενδείξεις δικαστικού λάθους, κατά τον πραγματογνώμονα γενετιστή που όρισε η οικογένεια της, ως προς την αξία του DNA που βρέθηκε σε γεμιστήρα, εκτός όπλου. Από την άλλη είναι η «χρυσή ευκαιρία» που άρπαξαν οι «γνωστοί-άγνωστοι» κουκουλοφόροι μπαχαλάκηδες να ξεσπάσουν πάνω στα καταστήματα 67 ανθρώπων και στα αυτοκίνητα κάποιων άλλων.

Όλες οι καταστροφές έγιναν «στο όνομα της Ηριάννας». Αλλά την ρώτησαν αν συμφωνεί; Όχι βέβαια. Έχουν το «δικαίωμα» να αποφασίζουν και να δρουν, για σένα, για μένα, «χωρίς εμένα», όπως τραγουδούσε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Ποιοι «μπαχαλάκηδες» μπορούν να εκφράσουν εκείνο που πράγματι θέλει η κοπέλα, πιστότερα από την ίδια, όπως το εξέφρασε στον πατέρα της, και εκείνος το είπε δημοσίως μιλώντας ...

Γνώρισα πολύ καλά στο πετσί μου, τι θα πει διατεταγμένη δικαιοσύνη. Όχι μόνον όταν πέρασα στρατοδικείο. Αλλά και στα χρόνια αποθέωσης της «δημοκρατικής Αλλαγής». Όταν η μήνυση μου κατά του μακαρίτη Θεοφάνη Τόμπρα, για τη λάσπη που είχε εκτοξεύσει εναντίον μου, σερνόταν επί σχεδόν τέσσερα χρόνια με επτά συνολικές αναβολές, με τις πιο κωμικές δικαιολογίες. Ακόμη και επειδή κάποια από αυτές τις φορές ήταν κρατούμενος στον Κορυδαλλό για άλλη υπόθεση. Λες είναι δύσκολο να γίνει μεταγωγή ενός κρατουμένου για να εμφανισθεί σε μια δίκη.

Ξεκίνησα λοιπόν με αυτή την αναφορά στο παρελθόν, για να είναι κατανοητή η στάση μου, απέναντι σε όσα διαδραματίζονται σήμερα. Σε όσα ακούμε και διαβάζουμε, με μορφή επισήμων σχολίων, σχετικώς με την απόρριψη, από δικαστές, του αιτήματος αποφυλάκισης της κρατουμένης με το όνομα Ηριάνα, που έχει καταδικασθεί σε 13 χρόνια κάθειρξη για συμμέτοχη σε τρομοκρατική οργάνωση. Ιδίως όσα εκφέρονται , από στόματος του τε πρωθυπουργού και του αρμοδίου υπουργού Δικαιοσύνης, του επί παντός αρμοδίου κυβερνητικού εκπροσώπου, αλλά και του ...

Οι κυβερνητικοί μηχανισμοί ενημέρωσης, μας προετοιμάζουν, με την μέθοδο των διαρροών, για το γεγονός ότι σήμερα-αύριο αναμένεται να «βγούμε στις αγορές». Η κυβέρνηση θα ανοίξει βιβλίο πρόσφορων, για ένα πενταετές ομόλογο. Και προσδοκά να πετύχει ένα «καλό επιτόκιο». Μας εξηγούν δε ότι «καλό» θα είναι ένα επιτόκιο γύρω στο 4,9%. Χαράς ευαγγέλια. Θα ξαναγυρίσουμε στα τοκογλυφικά επιτόκια της περιόδου Κώστα Καραμανλή. Το τελευταίο δάνειο του οποίου, το 2017, ήταν με επιτόκιο 4,95%.

Είναι χαρούμενοι και περήφανοι στην κυβέρνηση για αυτή την …ηρωική έξοδο στις αγορές. Και παριστάνουν ότι δεν τρέχει τίποτε. Ότι δεν γνωρίζουν πως την ίδια ώρα, οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ακόμη και εκείνες που μπήκαν στα μνημόνια πριν από μας, αλλά βγήκαν από αυτά πολύ πριν από μας, τρέχουν στη Φραγκφούρτη για τις δανειακές ανάγκες τους. Και τι επιτόκιο πληρώνουν στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όσο ακόμη ισχύει το πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης» του Ντράγκι; Θυμίζω τις σχετικές ανακοινώσεις, από τα μέσα Ιανουαρίου, όταν αποφασίσθηκε η επέκταση του προγράμματος ως το τέλος του ...

Η σαρανταδυάχρονη Αθηνά από τα Γιαννιτσά, υποτίθεται ότι ήταν από τους τυχερούς αυτής της κρίσης. Διότι σήμερα είναι μεγάλη τύχη να έχεις δουλειά. Και η Αθηνά είχε. Εργαζόταν στο εκεί κατάστημα μεγάλης αλυσίδας ειδών παντοπωλείου, που δραστηριοποιείται αποκλειστικώς στη Μακεδονία και τη Θράκη. Μόνο που οι εργοδότες της είχαν …ξεχάσει ότι πρέπει και να την πληρώνουν. Δεκαπέντε μήνες απλήρωτη. Αλλά εκείνη έπρεπε να συνεχίσει να πληρώνει. Και τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ, και το κινητό της, και όλους τους τρέχοντες λογαριασμούς. Δηλαδή να ζητιανεύει δανεικά.

Όσοι ζούμε ανάμεσα στους υπολοίπους συνάνθρωπους μας και γνωρίζουμε τι τραβά ο ένας και ο άλλος, δεν αισθανόμαστε καμία έκπληξη για όλα αυτά. Η Αθηνά δεν ήταν ο μόνος άνθρωπος που εργάζεται χωρίς να πληρώνεται. Χιλιάδες συνάνθρωποι μας βρίσκονται σε παρόμοιο θέση. Παρόμοια. Αλλά όχι την ίδια. Πρώτον διότι είναι άλλο να αργούν δυο-τρεις μήνες να σε πληρώσουν και άλλο δεκαπέντε. Και δεύτερον διότι η Αθηνά έσερνε ήδη ένα βαρύ ψυχικό φορτίο. Στα πρώτα χρόνια της κρίσης, ο πατέρας της, που διατηρούσε βιοτεχνία μεταλλικών ...

Φόρτωση περισσότερων