Παρακολούθησα εξ αποστάσεως, με ανάμεικτα αισθήματα, τις διεργασίες γύρω από τη «Δημοκρατική Συμπαράταξη». Με ελπίδα, ότι κάτι καλό μπορεί να προκύψει. Αλλά και φόβο, μήπως καταλήξει σε αναπαλαιωτική ψιμυθίωση του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ.

«Και γιατί παρακαλώ ελπίδα, τι έχουμε να ελπίσουμε από μια παράταξη που έχει τραγικές ευθύνες για την κατάντια του τόπου;» μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος που δεν ανήκει σε αυτό τον χώρο. Για μένα η απάντηση έρχεται αβιάστως: Διότι η εξαφάνιση του μεσαίου χώρου τίποτε καλό δεν προοιωνίζεται για το πολιτικό μας γίγνεσθαι. Η απουσία ενός ισχυρού και σοβαρού κεντρώου χώρου οδηγεί σε πολωτικές καταστάσεις, από τις οποίες πότε δεν βγήκαμε κερδισμένοι.

Ο φόβος είναι αν θα εξαρθούν στο ύψος των περιστάσεων όλοι όσοι πολιτεύονται στον χώρο αυτό, είτε είναι εντός βουλής, είτε εκτός και πολιτεύονται με την αγωνία να ξαναπιάσουν καρέκλα. Διότι δεν ξεχνώ τι έχει συμβεί στο παρελθόν. Όσα κωμικοτραγικά παρακολούθησα ως πολιτικός συντάκτης στις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Και για τα όποια είχα το 1984 μια επεισοδιακή συζήτηση με τον ...

Παρακολούθησα εξ αποστάσεως, με ανάμεικτα αισθήματα, τις διεργασίες γύρω από τη «Δημοκρατική Συμπαράταξη». Με ελπίδα, ότι κάτι καλό μπορεί να προκύψει. Αλλά και φόβο, μήπως καταλήξει σε αναπαλαιωτική ψιμυθίωση του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ.

«Και γιατί παρακαλώ ελπίδα, τι έχουμε να ελπίσουμε από μια παράταξη που έχει τραγικές ευθύνες για την κατάντια του τόπου;» μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος που δεν ανήκει σε αυτό τον χώρο. Για μένα η απάντηση έρχεται αβιάστως: Διότι η εξαφάνιση του μεσαίου χώρου τίποτε καλό δεν προοιωνίζεται για το πολιτικό μας γίγνεσθαι. Η απουσία ενός ισχυρού και σοβαρού κεντρώου χώρου οδηγεί σε πολωτικές καταστάσεις, από τις οποίες πότε δεν βγήκαμε κερδισμένοι.

Ο φόβος είναι αν θα εξαρθούν στο ύψος των περιστάσεων όλοι όσοι πολιτεύονται στον χώρο αυτό, είτε είναι εντός βουλής, είτε εκτός και πολιτεύονται με την αγωνία να ξαναπιάσουν καρέκλα. Διότι δεν ξεχνώ τι έχει συμβεί στο παρελθόν. Όσα κωμικοτραγικά παρακολούθησα ως πολιτικός συντάκτης στις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Και για τα όποια είχα το 1984 μια επεισοδιακή συζήτηση με τον ...

Αυτό το ετήσιο συνέδριο του «Εκόνομιστ» είναι τελικώς πολύ χρήσιμο για λόγους …παράπλευρης ωφέλειας. Διότι μπορεί ο σκοπός των διοργανωτών του να είναι ο προβληματισμός και η παράγωγη ιδεών για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, αλλά το μέγα κέρδος των Ελλήνων πολιτών είναι ότι, από όσα λέγονται, από το βήμα αυτού του συνεδρίου, μαθαίνουμε και καμία αλήθεια. Από αυτές τις αλήθειες που οι κυβερνώντες –σημερινοί και προηγούμενοι- τις αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι.

Ως τώρα γνωρίζαμε, πάλι από ξένες πηγές βεβαίως, ότι το σπασμένο μάρμαρο, από την «σκληρή», την «υπερήφανη», διαπραγμάτευση της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, θα το πληρώσουμε μεν ακριβά, αλλά το ύψος των σπασμένων, ήταν γύρω στα εβδομήντα με ογδόντα δισεκατομμύρια. Τώρα μαθαίνουμε ότι τα παίγνια του Βαρουφάκη, με την πλήρη στήριξη του Τσίπρα, από τον Φεβρουάριο ως τον Ιούλιο του 2015, μας κόστισαν πολύ ακριβότερα.

Μιλώντας από το βήμα αυτού του συνεδρίου, ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (ESM) Κλάους Ρέγκλινγκ, είπε τα ακόλουθα: «Η Ελλάδα είχε βγει στις ...

Κατανοώ ότι το ωραίο τριήμερο είχατε άλλα πράγματα να ασχοληθείτε. Να πιάσετε τον Μάη. Σε μια φύση που πραγματικώς οργιάζει αυτές τις ημέρες. Όχι να κάθεστε να διαβάζετε πολυσέλιδα κείμενα, όπως τις 128 σελίδες των τεσσάρων νέων M.O.U. –όπερ εστί το λατινικό αρκτικόλεξο του όρου «μνημόνιο κατανοήσεως». Τεσσάρων νέων «μικρών» μνημονίων που θα μπουν στη ζωή μας, μόλις τα επικυρώσει με την ψήφο της η κοινοβουλευτική πλειοψηφία των Συριζανέλ. Και μπαίνουν στη ζωή μας, ακριβώς την ώρα που ο πρωθυπουργός μας ενημερώνει ότι είμαστε «πιο κοντά από πότε άλλοτε» στην έξοδο από τα μνημόνια.

Χαίρετε και αγαλλιάσθε. Εμείς ετοιμαζόμαστε να βγούμε από τα (παλιά) μνημόνια, αφού τα σχετικά «προγράμματα» φθάνουν στη λήξη τους. Ε, το ότι νέα μνημόνια μπαίνουν στη ζωή μας, αυτό επιβεβαιώνει απλώς ότι είμαστε μια ωραία χώρα, ένας ωραίος λαός, με μια ωραία κυβέρνηση. Συνολικώς δηλαδή, δεν ξέρω αν το προσέξατε, άλλα «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα». Γι’ αυτό μας έρχονται.

Επειδή όμως, εκτός από την φύση, οργίασαν αυτές τις μέρες και τα σκληρά παζάρια, εκεί στους «πριβέ» χώρους του ...

Λίαν οψίμως βεβαίως το αποφάσισε. Αλλά ακόμη και έτσι δεν παύει να είναι διδακτική, για πολλούς από τους δικούς μας πολιτικούς ταγούς, η στάση του μεγάλου ηττημένου των γαλλικών προεδρικών εκλογών, του ηγέτη του γκωλικής ιδεολογίας Ρεπουμπλικανικού Κόμματος Φρανσουά Φιγιόν. Ο οποίος ξεκίνησε για την προεδρική «κούρσα» με τους καλύτερους οιωνούς. Ως το μεγάλο «φαβορί». Και κατέληξε να είναι το άλογο που έπεσε βάρια τραυματισμένο, λόγω του σκανδάλου με τις αργομισθίες της συζύγου και των τεκνών του, που τους εμφάνιζε ως «συνεργάτες» του. Πράγματα δηλαδή εντελώς οικεία για την ελληνική πολιτική πραγματικότητα.

Τώρα όχι μόνον παραιτείται από την ηγεσία του κόμματος του, το οποίο μένει ακέφαλο από τότε που παραιτήθηκε της προεδρίας ο Νικολά Σαρκοζί, αλλά ανακοινώσε ότι αποσύρεται συνολικώς από κάθε πολιτική σταδιοδρομία. Ότι δεν θα είναι καν υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές για την ανάδειξη του νέου κοινοβουλίου, που πρόκειται να ακολουθήσουν, στις αρχές του καλοκαιριού, τις προεδρικές:
«Δεν έχω πλέον τη νομιμοποίηση να ...

τι Μαρίν Λεπέν

Είμαι εθνικώς και προοδευτικώς υπερήφανος. Για μια ακόμη φορά κάνουμε εξαγωγή ιδεών. Το επιβεβαιώνουν πανηγυρικώς όσα διαδραματίζονται εις Παρισίους, αλλά και Αθήναζε, μετά την γνωστοποίηση των τελικών αποτελεσμάτων των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Όταν δηλαδή επιβεβαιώθηκε ότι οι υποψήφιοι των δυο μεγάλων κομμάτων, που κυβερνούσαν αυτή τη χώρα σε όλη την διάρκεια της Ε΄ Γαλλικής Δημοκρατίας, των κομμάτων του Ντε Γκωλ και του Μιτεράν έμειναν για πρώτη φορά εκτός δευτέρου γύρου. Οπότε η αναμέτρηση της 7ης Μαΐου θα είναι μεταξύ του κεντρώου Εμανουέλ Μακρόν και της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν.

«Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος… άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος, ούλοι οι σκύλοι μια γενιά!», δήλωνε από τη Μόσχα στις 21 Οκτωβρίου 1952 ο γενικός γραμματέας του παράνομου τότε ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, ενόψει των εκλογών του ίδιου έτους στη χώρα. Ήταν η δεύτερη μεγάλη γκάφα της ηγεσίας του τότε ΚΚΕ που ταλαιπωρούσε τον κόσμο της ευρύτερης Αριστεράς, μετά από την ηλίθια «γραμμή» της απόχης από το δημοψήφισμα για την ...

Από το άρθρο σας στην Wall Street Journal, που δημοσιεύεται την παραμονή της συνόδου του ΔΝΤ, κρατώ κ. Πρόεδρε, και προσυπογράφω ασμένως, την πολιτική κατακλείδα του, στην προτελευταία παράγραφο: «Πατερναλιστικές, τεχνοκρατικές και ελιτίστικές προσεγγίσεις δεν μπορεί να είναι η απάντηση στην άνοδο της ακροδεξιάς. Μόνο εμβαθύνοντας τη δημοκρατία και αγκαλιάζοντας την αλληλεγγύη μπορούμε να προσφέρουμε ελπίδα στο ευρωπαϊκό όραμα σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς».

Οι εθνικιστικές υστερίες, η μισαλλοδοξία, ο ιδεολογικός φανατισμός, οι μονομανίες των τεχνοκρατών του μονεταρισμού, μόνο κακά έχουν «προσφέρει». Και στην Ευρώπη ειδικότερα και στις κοινωνίες, ανά τον κόσμο, γενικώς. Παρά ταύτα δεν έπαυσαν ποτέ να ασκούν «γοητεία», ως δήθεν διέξοδος, σε ένα τμήμα των μαζών, οσάκις, όπως τα τελευταία χρόνια συμβαίνει στην Ευρώπη, τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα αποκτούν ιδιαίτερη οξύτητα. Σε τέτοιες συνθήκες αναπτύσσονται ευκόλως τα άνθη του κακού. Και υπό τις συστάδες τους επωάζονται τα αυγά του φιδιού.

Σε τέτοιας καιρούς ακούμε συχνά ότι ...

Διαμαρτύρομαι. Είχα πέσει, προφανώς, σε χειμερία νάρκη και κανείς από εσάς δεν με ξύπνησε. Με αποτέλεσμα να χάσω τις εξελίξεις. Πότε γίνανε οι εκλογές; Με τι ποσοστό κέρδισε ο Μητσοτάκης και έκανε κυβέρνηση; Η δεν έκανε; Πως γίνεται να κυβερνά ο Μητσοτάκης, αλλά να είναι πρωθυπουργός ο Τσίπρας; Τα έχω τελείως χαμένα. Μπορεί κάποιος από σας να με βοηθήσει να καταλάβω τι συμβαίνει;

Διότι διαβάζω στην «Αυγή» ότι ο Μητσοτάκης ξεπουλά τη ΔΕΗ: «Την… πουλάει όπως είναι επιπλωμένη προσφέροντας: επαναφορά «μικρής ΔΕΗ», πώληση και υδροηλεκτρικών εργοστασίων, 66% ιδιωτικοποίηση ΑΔΜΗΕ, τοποθέτηση στρατηγικού επενδυτή». Άρα, για να τα κάνει όλα αυτά τα τερατώδη, σημαίνει ότι έχει εξουσία. Άρα, πρέπει να έγιναν στο μεταξύ εκλογές και εγώ τις έχασα. Ε, δεν σας το συγχωρώ που δεν με ξυπνήσατε. Εκτός αν δεν φταίτε εσείς, αλλά ο εγγονός μου, που έχει τραβήξει όλη την προσοχή μου.

Βέβαια εγώ δεν είμαι κορόιδο. Ξέρω γιατί με γλυκοκοιτάζει αυτό το νιάνιαρο. Την σύνταξη μου έχει βάλει στο μάτι. Αλλά, ευτυχώς, στο συγκεκριμένο θέμα έχουμε κάποιον, όλοι οι συνταξιούχοι, ...

Φόρτωση περισσότερων