Δεν τους φταίνε οι πομπές τους αλλά τα ξόμπλια

Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να ακούσω κάτι καλύτερο από σας κ. Πρόεδρε, κατά την ομιλία σας προς τους υπουργούς σας, όταν αναφερθήκατε στο ναυάγιο εν αιθρία του αγκυροβολημένου 42χρονου σκάφους που μόλυνε τον Σαρωνικό. Καμιά ευθύνη, σε κανένα κυβερνητικό όργανο, αν και παραδεχθήκατε ότι «η καταστροφή είναι μεγάλη». Δεν διαπιστώσατε καμία ελεγκτέα διαδικασία περί την χορήγηση πιστοποιητικού αξιοπλοΐας σε ένα σαπιοκάραβο. Και καμία ολιγωρία. Κανένα χάσιμο χρόνου, πριν εξαπλωθεί η ρύπανση και φθάσει ως τις πλέον πολυσύχναστες παραλίες της Αττικής.

Το συνηθίσαμε πια. Όταν οι κυβερνήτες μας πιάνονται να τα έχουν κάνει μούσκεμα, να κάνουν λάθος επιλογές, να προκαλούν κοινωνικά προβλήματα, να ολιγωρούν, με αποτέλεσμα να επέρχονται, είτε να μεγιστοποιούνται καταστροφές, δεν φταίνε αυτοί, αλλά τα μέσα ενημέρωσης. Δεν είναι σημερινό το φαινόμενο. Και δεν είναι γνώρισμα μόνον της «κεντρικής εξουσίας». Το ίδιο συμβαίνει και στην αυτοδιοίκηση. Και φυσικά στον ευρύτερο κρατικό μηχανισμό. Μονίμως φταίνε τα μέσα ενημέρωσης. Κεντρικά η περιφερειακά. Που «διογκώνουν», «υπερβάλλουν», «διαστρεβλώνουν», «αποπροσανατολίζουν» και μονίμως …αδικούν τους κάθε λογής εξουσιαστές.

Είναι σαν, όταν κάποιος διαπράττει μια άτιμη πράξη, αλλά εκείνο που τον «καίει» δεν είναι το αν πρέπει να επανορθώσει, ή, αν δεν υπάρχει δυνατότητα επανόρθωσης, το πώς θα απονεμηθεί δικαιοσύνη, αλλά το πώς δεν δημοσιοποιηθεί αυτό που έκανε. Το πώς δεν θα γίνουν οι «πομπές» του ευρύτερα γνωστές. Και θυμώνει όταν αυτό συμβαίνει, με αποτέλεσμα να γίνεται αντικείμενο κριτικής και σχολιασμού. Δεν τον νοιάζουν οι «πομπές» του, αυτά που διέπραξε, αλλά τα …ξόμπλια, τα σχόλια των άλλων.

Αλλά αν αυτό είναι ηθικώς απαράδεκτο και προκλητικό ως συμπεριφορά, όταν συμβαίνει σε ατομικό επίπεδο, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα όταν καθίσταται μόνιμο νοσηρό γνώρισμα μιας εξουσίας. Και ακριβώς αυτό συμβαίνει σήμερα. Μονίμως σας φταίνε τα μέσα ενημέρωσης. Πράγμα που σημαίνει ότι ή δεν αντιλαμβάνεσθε τις συνέπειες των πράξεων και των παραλείψεων σας, ή τις αντιλαμβάνεσθε πολύ καλά, διό και επιχειρείτε να ρίξετε σταχτή στα μάτια της κοινής γνώμης, με τον ισχυρισμό ότι δεν φταίνε τα λάθη σας, αλλά ο …υπερφωτισμός τους από τα μέσα ενημέρωσης.

Με τέτοια πρακτική, σίγουρα κολλάτε νέα ένσημα στο βιβλιάριο του «ηθικού πλεονεκτήματος», που τόσο συχνά επικαλείσθε.