Ως πότε πια από αυτό το παιγνίδι;

Άμποτε οι πολίτικοι μας ηγέτες και τα κόμματα εξουσίας να σταματήσουν αυτό το αδιέξοδο και ανόητο παιγνίδι, το οποίο παρακολουθήσαμε και την Παρασκευή, με αφορμή την επίκαιρη ερώτηση για την εγκληματικότητα. Μια ανόητη πρακτική με την οποία επιχειρούν να πείσουν τους πολίτες ότι όλα είναι, ή ήταν, σε παραδείσια κατάσταση επί των ημερών της δικής τους διακυβέρνησης και σε επίπεδο κολάσεως επί των ημερών των άλλων.

Ούτε βεβαίως ο κ. Μητσοτάκης είχε δίκιο στον ισχυρισμό του ότι τώρα, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η κατάσταση στα Εξάρχεια έχει γίνει «κράτος εν κράτει» και άβατο των «αντιεξουσιαστών» αλλά και των ναρκεμπόρων και άλλων ανόμων.  Διότι η μακρά και θλιβερή σειρά των καταστημάτων στη Στουρνάρη και τις γύρω περιοχές, που έκλεισαν αφού κάηκαν η βανδαλίσθηκαν κατ’ εξακολούθηση, δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Είναι κάτι που το ζήσαμε  και όταν κυβερνούσαν το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία. Είτε αλληλοδιαδόχως, είτε και συνεταιρικώς.

 Αλλά ούτε και ο πρωθυπουργός έχει δικαίωμα να μην αναγνωρίζει την πραγματικότητα, να την παραποιεί, είτε εξωραΐζοντας την, είτε κάνοντας ότι δεν την βλέπει, αλλά να βλέπει μόνον ό,τι γινόταν στο παρελθόν. Διότι η πραγματικότητα είναι πως η κατάσταση, εντός και πέριξ των Εξαρχείων, έχει γίνει τελευταίως περισσότερο εφιαλτική.  Ιδίως με την νέα μόδα να καίνε οι κουκουλοφόροι τα οχήματα των αστικών συγκοινωνιών, τα τρόλεϊ και τα λεωφορεία, θέτοντας σε κίνδυνο ακόμη και την ζωή ανύποπτων ανθρώπων.

 Ούτε βεβαίως είναι επιχείρημα, και δη εκπορευόμενο από στόματος υπευθύνου κυβερνήτη μιας χώρας, να υποστηρίζεται ότι δεν είναι καιρός να ασχολούμαστε με τα θέματα της οργανωμένης βίας, με τη δράση των κουκουλοφόρων, επειδή τώρα μας καίει τι θα γίνει με την αξιολόγηση. Λες και είναι ασήμαντο θέμα η δράση όλων αυτών που καταφέρνουν, διαχρονικός, να γελοιοποιούν την αποτελεσματικότητα των μηχανισμών «δημόσιας τάξης», ή, αν προτιμάτε, «προστασίας του πολίτη», ανεξαρτήτως του ποιος ασκεί την κυβερνητική εξουσία και ποιος είναι υπουργός.

 Τι απομένει δηλαδή στους πολίτες, που βιώνουν την ανασφάλεια, ως τρόπος αντιμετώπισης αυτής της «τρομοκρατίας της καθημερινότητας»; Να ελπίζουν πως αν πουν στους κουκουλοφόρους που πάνε να βάλουν φωτιά, «μην το κάνετε παρακαλώ, διότι τώρα ο Τσίπρας και ο Τσακαλώτος διαπραγματεύονται για την αξιολόγηση», εκείνοι  θα δείξουν κατανόηση;