Μια μικρή είδηση, από πολύ μακριά, που όμως μας ενδιαφέρει ιδιαιτέρως: «Πέθανε σε ηλικία 83 ετών ο αμερικανός κατά συρροή δολοφόνος Τσαρλς Μάνσον, όπως μετέδωσαν την Κυριακή τα αμερικανικά ΜΜΕ και αξιωματούχοι της σωφρονιστικής υπηρεσίας της Καλιφόρνιας».

Και γιατί να μας ενδιαφέρει αυτή η αμερικανική είδηση; Τι σκασίλα είχαμε εμείς για τον θάνατο αυτού του στυγερού εγκληματία, που υπήρξε –ένας ακόμη- από αυτούς που ιδρύουν διάφορες θρησκευτικές η σαφηνιστικές σέχτες στις Ηνωμένες Πολιτείες; Που «θυσίασε» τόσους ανθρώπους που κρατούσε αιχμαλώτους στο «κάστρο» του, μεταξύ των οποίων και την 26χρονη ηθοποιό Σάρον Ταίητ, σύζυγο του σκηνοθέτη Ρομάν Πολάνσκι, που ήταν οκτώ μηνών έγκυος και την όποια η «ιέρειες» του Μάνσον κατέσφαξαν με 16 μαχαιριές;

Είναι διότι χρειάζεται, κάποιες φορές, να κάνουμε συγκρίσεις. Για να αντιληφθούμε πως αντιλαμβάνονται άλλοι τις καταδίκες των εγκληματιών και πώς τις αντιμετωπίζουμε εμείς.

Τα εγκλήματα του Μάνσον έγιναν το 1969. Και το 1971, δηλαδή πριν από 46 χρόνια, ο Μάνσον καταδικάσθηκε σε θάνατο, με την ...

Ανδρωθήκαμε με τις συστάσεις των γονιών και των δασκάλων μας ότι πρέπει να είμαστε φιλότιμοι. Διότι, όπως μας έλεγαν, το φιλότιμο είναι εθνικό γνώρισμα του Έλληνα. Εθνικό «προϊόν». Όπως η ελιά και η σταφίδα. Ίσως, σε κάποιο βαθμό, να είχαν δίκιο. Διότι, εκείνοι που μας έκαναν αυτές τις διδαχές, είχαν, κυρίως, κατά νου τον εαυτό τους. Απλοί άνθρωποι. Ενίοτε και αγράμματοι, σαν την Μάνα μου. Που σέβονταν τις κοινωνικές αξίες με τις οποίες είχαν γαλουχηθεί και οι ίδιοι.

Τώρα βρισκόμαστε στην εποχή της πλήρους …εθνικής αφιλοτιμίας. Της ενδημούσης. κατ’ εξοχήν, στα άνω δώματα του πολίτικου μας συστήματος. Τόσο ώστε να έχουμε πλέον συνηθίσει στην επίδειξη αυτής της αφιλοτιμίας. Τυπική εκδήλωση της οποίας είναι το γεγονός πως, ό,τι και αν συμβαίνει, όσο τραγικό και να είναι, όποιος και αν ευθύνεται για οποιαδήποτε ενέργεια ή παράλειψη του, να μην έχουμε καμία παραίτηση. Όλοι να παραμένουν γαντζωμένοι, με νύχια και με δόντια, στις καρέκλες τους. Όσο για τις ευθύνες, …πέρα βρέχει.

Πείτε μου, σας παρακαλώ, σε ποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, μη έχουσα καταχωρήσει το ...

Έλεος πια. Ναι, οι περισσότεροι από τους συνάνθρωπους μας που χάθηκαν από την πλημμύρα στη Δυτική Αττική, είναι αδικοχαμένοι. Αν όλοι είχαμε κάνει το σωστό, εγκαίρως, κάποιοι από αυτούς θα είχαν σωθεί. Επομένως όλοι έχουμε ευθύνες. Όχι μόνον η Πολιτεία, με την έννοια της κεντρικής, της κυβερνητικής εξουσίας. Αλλά και οι περιφερειακώς και τοπικώς διοικούντες. Χωρίς να είμαστε άμοιροι ευθυνών και οι ίδιοι οι πολίτες. Όσοι μπαζώσαμε ρέματα για να κτίσουμε. Όσοι αντιμετωπίσαμε με πρακτική αδιαφορία την εξαφάνιση των δένδρων από τις πυρπολήσεις των οικοπεδοφάγων. Όσοι, εκεί που είχαμε αδεία –αν είχαμε- για ένα μικρό υπόγειο, ως χώρο αποθήκευσης, το κάναμε «κατοικία», για να παραχώσουμε τον παππού ή την γιαγιά. Τα ευκολότερα θύματα αυτής της νεροποντής.

Έλεος πια. Όχι άλλη πολιτικολογία, ένθεν κακείθεν, πάνω από τα πτώματα. Θεομηνίες συμβαίνουν παντού. Σε όλο τον κόσμο. Και ενίοτε με πολλά θύματα. Κάποια είναι αναπόφευκτα. Διότι ο άνθρωπος, όσο και αν βαυκαλίζεται, λόγω των τεχνικών επιτευγμάτων του, παραμένει, εν πολλοίς, αδύναμος έναντι των ισχυρών ...

Στη δεκαετία του 80 έδωσα αναρίθμητες συνεντεύξεις σε έντυπα, αλλά και σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, μετά την άνθιση της «ελεύθερης ραδιοφωνίας». Και μία από τις επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις ήταν για το καταγεγραμμένο γεγονός ότι αρνήθηκα όλες τις προτάσεις που μου είχαν γίνει, πριν βεβαίως από την διαγραφή μου από το ΠΑΣΟΚ, να αναλάβω την ευθύνη είτε της ΕΡΤ, είτε του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων. Όποια απάντηση και αν έδινα, πολλοί ήταν εκείνοι που με κατηγόρησαν ότι απλώς ήμουν …ευθυνόφοβος και δεν ήθελα να υποστώ την δοκιμασία της «ηλεκτρικής καρέκλας» όπως χαρακτήριζαν την διοίκηση της ΕΡΤ.

Η δίκη μου θέση ήταν, και παραμένει, πως ο μαχόμενος δημοσιογράφος δεν έχει καμία δουλειά να στρατεύεται σε τέτοια μέσα ενημέρωσης, όσο αυτά δεν είναι πραγματικώς αυτοτελή και ανεξάρτητα, απαλλαγμένα από τον ασφυκτικό έλεγχο των εκάστοτε κυβερνώντων. Πώς να το κάνουμε; Η ΕΡΤ ουδέποτε υπήρξε …BBC. Ένας πραγματικός δημοσιογράφος ούτε θα έγραφε, ούτε θα επέτρεπε να δημοσιευθεί ένα τέτοιο κείμενο:

«Μια ευχάριστη έκπληξη περίμενε τον μεγάλο μας ηγέτη ...

Είναι αλήθεια ότι δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου, καθώς σας άκουγα, στο βραδινό τηλεοπτικό μήνυμα σας κ. Πρόεδρε. (Μας έχουν πρήξει οι απόστολοι της «νέας δημοσιογραφίας» να το χαρακτηρίζουν ως «διάγγελμα», ενώ διάγγελμα απευθύνει προς τον λαό μόνον ο, κατά το σύνταγμα, ανώτατος άρχων της χώρας. Δηλαδή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Οι εκάστοτε πρωθυπουργοί απευθύνουν μηνύματα). Μόνο που, φευ, δεν ήταν δάκρυα συγκίνησης από την επίδειξη της «κοινωνικής ευαισθησίας» σας, να μοιράσετε «μποναμάδες» σε εκείνους που και η δίκη σας κυβέρνηση έχει καταληστέψει. Συμπαθάτε με, άλλα ο μόνος λόγος για τον όποια έτρεχαν τα δάκρυα, ήταν το άτιμο το συνάχι που με τριγυρίζει.

Διαφορετικώς, απλώς θα σάρκαζα. Ενθυμούμενος αυτό που, ευστόχως, σχολίασε και το «Ποτάμι». Ότι δηλαδή και άλλοι κατέφυγαν στην πρακτική να μοιράζουν επιταγές, προσδοκώντας ότι θα τις εξαργυρώσουν σε ψήφους, αλλά γελάσθηκαν. Επειδή τότε ήσασταν ακόμη πολύ μικρός, μόλις στην πρώτη δημοτικού, να σας θυμίσω τι ακριβώς είχε συμβεί:

Την Άνοιξη του 1981, ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης, έχοντας ...

Οφείλω να πω ξεκάθαρα, σε όσους με διαβάζουν, ότι ναι, πήγα και ψήφισα στις εκλογές για την ανάδειξη ηγεσίας της Κεντροαριστεράς. Και μάλιστα οικογενειακώς. Διότι αυτός είναι ο φυσικός πολιτικός χώρος για έναν αμετανόητο σοσιαλδημοκράτη όπως ελόγου μου. Που έχει πάντα την μοίρα οι μεν σκληροί δεξιοί να τον θεωρούν «κομμουνιστή», οι δε σκληροί αριστεροί «όργανο του καπιταλισμού». Στους τελευταίους μάλιστα περιλαμβάνονται και εκείνοι οι αλλοτινοί «πρασινοφρουροί», της περιποδίου που το ΠΑΣΟΚ κατατασσόταν, με την συνθηματολογία του, ως «αριστερα της Αριστεράς», οίτινες θεωρούσαν ακόμη και τον αξέχαστο Ούλοφ Πάλμε ως …προδότη,

Τώρα, ο χώρος αυτός έχει την χρυσή ευκαιρία ενός καθαρού ιδεολογικού προσανατολισμού. Να αφήσουν, όλοι, κατά μέρος τον ιδεολογικό απολογιτισμό έναντι εκείνων που βρίσκονται αριστερότερα της σοσιαλδημοκρατικής ιδεολογίας, δηλαδή του μεσαίου προοδευτικού χώρου, και να διαμορφώσουν ένα καθαρό ιδεολογικό στίγμα και πολιτικό πρόγραμμα, αποφεύγοντας τους λαϊκισμούς, αυτούς που, μαζί με την διαφθορά, εξανέμισαν την μεγάλη ...

Έχω κάνει φυλακή. Γνωρίζω πολύ καλά πόσο «βαριά ειν’ τα σίδερα». Κατά τούτο δεν είμαι αντίθετος στην επίδειξη μιας λελογισμένης επιείκειας, έναντι εκείνων πού έχουν επιδείξει ειλικρινή μεταμέλεια για τα αδικήματα που διέπραξαν. Μορφή της οποίας είναι και η δυνατότητα να λαμβάνουν κάποια άδεια κατά την διάρκεια της κράτησης τους. Με την ελπίδα ότι, οι ημέρες κατά τις οποίες θα ζουν ελεύθεροι, θα τους βοηθήσουν να επιλέξουν την επανένταξη στην κοινωνία. Αλλά…

Αλλά δεν μπορεί το μέτρο αυτό να ισχύει για τους καθ΄ έξιν δολοφόνους, βιαστές, ληστές και ναρκεμπόρους. Χωρίς να εξαιρούνται, από τους τελευταίους και εκείνοι που είναι οι ίδιοι «πρεζόνια». Διότι διαφορετικώς θα ζούμε φρικώδη εγκλήματα σαν αυτό με την σφαγή της 32χρονης Δώρας Ζέμπερη. Πολύ δε περισσότερο δεν δικαιούνται τέτοια επίδειξη επιεικείας εκείνοι οι οποίοι, όχι μόνον δεν εκδηλώνουν καμία πρόθεση μετανοίας για τα εγκλήματα τους, αλλά και επαίρονται για την «δράση» τους.

Αυτή ακριβώς είναι η περίπτωση του Κουφοντίνα. Ένας ψυχρός εκτελεστής που αφαίρεσε την ζωή δεκατριών ...

Φόρτωση περισσότερων