Δείξτε μου το πολιτικό πρόγραμμα ενός κόμματος, που να περιλαμβάνει ένα σαφές και τεκμηριωμένο σχέδιο για την μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση του εκρηκτικού δημογραφικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα μας και εγώ δεσμεύομαι να το ψηφίσω.

Στον τόπο μας έχουν συνηθίσει μια θλιβερή πραγματικότητα. Όλες οι αποφάσεις είναι κοντόφθαλμες. Διαπνέονται από άγχος διαχείρισης του σήμερα. Το αύριο το αφήνουμε ...στο μεγαλοδύναμο. Αν αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, αλλά κυρίως αυτό που προδιαγράφεται ως βεβαιότητα για τις επόμενες δεκαετίες, συνέβαινε σε μια οργανωμένη χώρα, ας πούμε σκανδιναβική, όλα τα κόμματα θα εκπονούσαν προγράμματα για το πως θα το αντιμετωπίσουν σε βάθος χρόνου.

Συμφώνως προς μελέτη του Ινστιτούτου του Βερολίνου για την πορεία γήρανσης του πληθυσμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως άλλωστε συμβαίνει συνήθως με ο,τιδήποτε αρνητικό, έχουμε την τιμητική μας. Ανεβαίνουμε στο βάθρο πρωταθλητές. Αντιγράφω από το τηλεγράφημα του ΑΠΕ:

Από περίπου 10,8 εκατ. το 2016, ο πληθυσμός της Ελλάδας θα μειωθεί στα 9,9 εκατ. έως το 2030 ...

Στην εφηβεία μας, κάνουμε όλες τις επαναστάσεις μας. Ανάμεσα στις όποιες είναι και η αμφισβήτηση της πίστης που μας έχουν μεταλαμπαδεύσει οι γονείς μας. Με αποτέλεσμα να φερόμαστε, ενίοτε, με σκληρότητα και περιφρόνηση προς τους γεροντότερους. Επιφυλάσσοντας ειρωνικά σχόλια και λοιδορίες, ως απάντηση στις δικές τους εκδηλώσεις πίστεως. Φάση που την πέρασα και εγώ με τη Μάνα μου. Ιδίως όταν ανακάτευε το θρησκευτικό της συναίσθημα με την πολιτική πραγματικότητα. Όπως στο περιστατικό που αναφέρω στις «Γυναικείες Ιστορίες»:

Έλεγε βέβαια στην προσευχή της «Παναγία μου βάλε το χέρι σου να έρθει στα πράματα εκείνο το έρμο το κόμμα μας, μπας και γυρίσουν τα παιδάκια μου και όλων των μανάδων τα παιδάκια», αλλά αυτό ήταν ως εκεί. Μια προσωπική της επικοινωνία με την Παναγία, πού δεν πήγαινε πέρα από τον καημό να ξαναδεί τα παιδάκια της. Τον Βαγγέλη, πού αφού του είχε κάνει και μνημόσυνο έμαθε τελικά το 1955 ότι ζει στην Τασκένδη, τον Σαράντο πού δεν βρέθηκε ποτέ, παρά το γεγονός ότι η Μαριγώ τον έβλεπε «ολοζώντανο» στο φλιτζάνι. Την πείραξα κάποτε: «Τι την έκανες την ...

Υπάρχει κάτι που χρακτηρίζει ιδιατέρως αυτή την περίοδο διακυβέρνησς της χώρας από μια «αριστερή»κυβέρνηση. Όχι μόνο την χαρακτηρίζει, αλλά την στιγματίζει. Και αυτό είναι η πλήρης διάψευση ελπίδων. Με την επιβαρυντική περίπτωση ότι αυτό το κόμμα που κατέλαβε, σχεδόν ανέλπιστα για το ίδιο, την εξουσία, δεν μπόρεσε να δώσει δικές του, «αριστερές», απαντήσεις στα προβλήματα του τόπου. Αλλά, κάτω από μια αριστερίζουσα φρασεολογία, εφαρμόζει τυφλά τις ίδιες συνταγές που εφάρμοζαν και οι άλλοι. Υλοποιεί, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση, που φτάνει, ενίοτε δε και ξεπερνά, τα όρια της σκληρότητας, εκείνα ακριβώς τα οποία κατήγγειλε ως αντιπολίτευση.

Υπάρχει βεβαίως και μια πανευρωπαϊκή πραγματικότητα. Μια γενικευμένη διάψευση ελπίδων της Αριστεράς. Με ανάλογη εκλογική συμπεριφορά των πολιτών. Μόνο που αυτή η διαπίστωση δεν μπορεί να παρηγορήσει όσους πίστεψαν ότι, για την Ελλάδα, «Η ελπίδα έρχεται» μαζί με τον Τσίπρα και τους συντρόφους του. Όπως δεν τους παρηγορεί και η ομολογία του σημερινού πρωθυπουργού για τις «αυταπάτες» του. Είναι όμως μια πραγματικότητα ...

Έληξε την Τρίτη η προθεσμία υποβολής των στοιχείων για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Και τι έγινε; Συμφώνως προς τα κυβερνητικά στελέχη η αποχή από την διαδικασία αυτή έφθασε ...μόνο στο 70% των δημοσίων υπαλλήλων. Ενώ κατά τους εργατοπατέρες της ΑΔΕΔΥ, το ποσοστό εκείνων που αρνήθηκαν να αξιολογηθούν, ξεπέρασε το 80%.

Είτε δεχθούμε ότι είναι επτά στους δέκα, αυτοί που οχυρώνονται πίσω από το «δεν γουστάρω ρε, να με κρίνετε εσείς για την απόδοση μου, τις γνώσεις μου, τη συμπεριφορά μου», και το «ποιοι είστε ρε εσείς που θα με κρίνετε έμενα το Βασίλη τον ντερμπεντέρη, ή την Βασιλική την τσίφτισσα», είτε τους ανεβάσουμε στους οκτώ, στο ίδιο θλιβερό συμπέρασμα καταλήγουμε. Ότι δηλαδή, έχει καταστεί, από συστάσεως του ελληνικού κρατικού μηχανισμού, «κεκτημένο δικαίωμα του κλάδου», όσοι εργάζονται στον δημόσιο τομέα να έχουν κάτι σαν το παπικό αλάθητο. Να είναι υπεράνω κρίσεων και αξιολογήσεων. Όταν, όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα, κρίνονται και αξιολογούνται σε καθημερινή βάση.

Τώρα, η κυβέρνηση, που έχει αναλάβει γραπτή δέσμευση, απέναντι στους ...

Ένα από τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, που όμως είτε ξέχασαν, είτε υποκριτικώς παρέλειψαν να το περιλάβουν, στα αναγνωρισμένα από τη σχετική διακήρυξη του ΟΗΕ δικαιώματα, είναι εκείνο της ...νόμιμης κοπάνας. Από την εργασία για τους μεγάλους, από τα μαθήματα για τους μικρούς. Της νόμιμης κοπάνας που προσφέρεται από το κράτος επ’ ευκαιρία διαφόρων επετείων και εορτών. Εθνικών, θρησκευτικών, τοπικών.

Όλοι θυμόμαστε, με πόση λαχτάρα περιμέναμε, ως μαθητές, μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, την επόμενη επίσημη σχολική αργία. Την εορτή των Τριών Ιεραρχών, στις 30 Ιανουαρίου. Και το θεωρούσαμε μεγάλη ...γκαντεμιά, αν συνέβαινε η εορτή αυτή να πέσει Κυριακή, οπότε χάναμε μια «κοπάνα», όχι από το σχολείο –αφού ήταν υποχρεωτική η παρουσία στον εκκλησιασμό- αλλά από το μάθημα. Το ίδιο συνέβαινε σε τοπικό επίπεδο με τις εορτές του Αγίου Διονύσιου του Αρεοπαγίτη στην Αθήνα, του Αγίου Νικόλαου στον Πειραιά, του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη, της Υπαπαντής στην Καλαμάτα, του Αγίου Ανδρέου στην Πάτρα κλπ. Έστω και αν μας ξίνιζε αυτός ο υποχρεωτικός ...

Αγαπητέ και κατά τα λοιπά συμπαθέστατε γείτονα Κωστα Γαβρόγλου, ειλικρινώς στενοχωρούμαι με αυτά που διαβάζω. Όχι τόσον επειδή δεν υπηρετήσατε τη θητεία σας. Δεν είστε δα ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος, από αυτό που ονομάζουμε «πολιτικό δυναμικό της χώρας» -και ακόμη περισσότερο από το καλούμενο ως «πολιτιστικό δυναμικό»- που αξιοποίησε τα «παραθυράκια» της νομοθεσίας, ώστε να αποφύγει την στράτευση. Ούτε ο μόνος που κατέλαβε και υπουργικό αξίωμα, ενώ ακόμη και για να διορισθεί κάποιος ως κλητήρας στο δημόσιο, είναι, κατά νόμον, «προαπαιτούμενο» να έχει εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις.

Άκουσα όσα είπατε στη Βουλή, υπερασπιζόμενος την νομοθετική ρύθμιση που εισηγηθήκατε, για την αφαίρεση του προνομίου να σηκώνουν την σημαία, στις σχολικές παρελάσεις, οι άριστοι στις επιδόσεις. Και επειδή συνέπιπτε με όσα έγραψα και εγώ, υπερασπιζόμενος το δικαίωμα στη φιλοπατρία όλων των Ελληνόπουλων, ακόμη και εκείνων που δεν είναι τόσο «σπασικλάκια» όπως ήταν π.χ. ο γιος μου σε όλη τη μαθητική του θητεία, χάρηκα που ο γείτονας μου, με τον οποίο έχουμε πιει ...

Απέφυγα να σχολιάσω την αλλαγή στα ισχύοντα περί των σημαιοφόρων στις παρελάσεις, με την κατάργηση του προνομίου των αρίστων και την ανάδειξη των σημαιοφόρων μέσω κληρωτίδος. Παρά το γεγονός ότι όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης καταδίκασαν το μέτρο ως στρεφόμενο κατά της αριστείας. Το απέφυγα διότι έχω τελείως άλλο σκεπτικό από τις κορώνες που άκουσα δια στόματος εκπροσώπων των κομμάτων. Το δικό μου σκεπτικό είναι ότι η άριστη βαθμολογική επίδοση ενός μαθητή, δεν τον καθιστά αυτομάτως και περισσότερο φιλόπατρι από κάποιον άλλο που πήρε π.χ. μικρότερο βαθμό στην αριθμητική ή την γυμναστική.

Τα αγράμματα παιδιά της Μουσουνίτσας Φωκίδος, των Σχινοκάψαλων Λασιθίου, της Νέας Σάντας Κιλκίς, τον Χάρακα Λακωνίας η της Βρύσας Λέσβου, που άφησαν τα κόκκαλα τους στην πρώτη γραμμή, στο Εσκί Σεχίρ της Μικράς Ασίας το 22, η στο Τεπελένι του αλβανικού μετώπου το 40, ίσως ήταν πιο άξια να σηκώνουν την σημαία, από κάποιους σπουδαγμένους, που οι γνωριμίες, τα «μέσα», τους εξασφάλιζαν μια θέση στην ασφάλεια των μετόπισθεν. Και ο άνευ ουδενός πτυχίου τυπογράφος Αντώνης ...

Φόρτωση περισσότερων