skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

 

 

 

Διάβασα την ανάρτηση του υπουργού επικρατείας Χριστόφορου Βερναρδάκη, στον προσωπικό του λογαριασμό στο twitter, η όποια προκάλεσε την αντίδραση της Νέας Δημοκρατίας. Και προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς συμβαίνει. Τι είχε στο μυαλό του «ο ποιητής» όταν έκανε αυτή την ανάρτηση; Τι ακριβώς επεδίωκε;

Ας ξεκινήσουμε από το ίδιο το κείμενο του συντρόφου Βερναρδάκη: «Το μηνιαίο report με το οποίο παρακολουθούμε τα ποιοτικά και ποσοτικά δεδομένα στα social media περιέχει για το μήνα αυτό και ένα ενδιαφέρον (παραπολιτικό) στοιχείο: συνεχίζεται η μαζική δημιουργία ψεύτικων λογαριασμών που ξεκίνησε από τον Σεπτέμβριο και αφορά φανς τηλεοπτικών σώου που ακολουθούν ταυτόχρονα πολλούς δεξιούς λογαριασμούς».

 

Έχουμε και λέμε. Ο Βερναρδάκης δεν είναι ο ημιμαθής Καρανίκας, για να του φεύγουν, έτσι αστόχαστα κουβέντες. Είναι πανεπιστημιακός. Ειδικευμένος στις πολιτικές επιστήμες. Είναι μάλιστα ακόμη περισσότερο εξειδικευμένος στην πολιτική έρευνα, αφού υπήρξε για ένδεκα χρόνια ιδρυτής και πρόεδρος της εταιρίας δημοσκοπήσεων VPRC. Επομένως δεν απομένει παρά να αποδεχθούμε ότι αυτό που έγραψε δεν του …ξέφυγε. Δεν πρόκειται για την περίπτωση που περιγράφεται από την ρήση «γλώττα λανθάνουσα τ’ αληθή λέγει». Αλλά από την παραδοχή ότι διατυπώθηκαν όλα αυτά «μετά λόγου γνώσεως».

Εδώ λοιπόν γεννάται το ερώτημα. Αφού δεν πρόκειται για μια «χοντράδα», απότοκη της αλαζονείας της εξουσίας, αλλά για πολιτική επιλογή, τότε ποιος είναι ο στόχος; Ποιος είναι το κίνητρο, αυτής της φαινομενικώς χονδροειδούς ομολογίας ότι η «αριστερή» κυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων μας παρακολουθεί για το τι γραφούμε στα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» και μας φακελώνει, κατατάσσοντας μας, αναλόγως, σε «αριστερούς» και «δεξιούς» χρήστες αυτών των μέσων;

Επιτρέψτε μου να αποτολμήσω μία εκτίμηση. Σκασίλα του, του σ. Βερναρδάκη αν προκάλεσε την αντίδραση της Ν.Δ. ή οποιουδήποτε άλλου κόμματος ή κάποιων μέσων ενημέρωσης. Εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι να μπορέσει να παρέμβει, ώστε να κατευθύνει, να διαμορφώσει επί το φιλικότερο, το κλίμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Με ποιο τρόπο; Με την τρομοκράτηση όσων …φλυαρούν αντικυβερνητικώς στο «φαίησμπουκ» και στο «τουίτερ» ή τις διάφορες ιστοσελίδες: Έχετε υπόψη σας ότι έχουμε ειδικό επιτελείο που σας παρακολουθεί και σας χαρακτηρίζει.

Βρε μήπως δεν πήγαν για προσκύνημα στη Μακρόνησο, η κουστωδία των Κατρούγκαλων, αλλά για επιθεώρηση; Να δουν αν μπορεί να χωρέσει τους …χαρακτηρισμένους του Βερναρδάκη, προς …προοδευτική αναμόρφωση;

 

 Με αυτόν τον τίτλο, τον Φεβρουάριο του 2008, προσπάθησα να εξηγήσω τη στάση μου απέναντι στην πολιτική των κομματικών εργατοπατέρων της δημοσιογραφίας. Μια στάση η όποια με οδήγησε το 1996 σε διαγραφή από την ΕΣΗΕΑ, με απόφαση μιας διοίκηση στην όποια κυριαρχούσαν οι συνδικαλιστές της ΕΑΡ, σημερινού ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ. Υποστήριζα τότε, και επιμένω διαχρονικώς, ότι έπρεπε να απαγκιστρωθούμε από το περίφημο «αγγελιόσημο» και να αγωνισθούμε ώστε οι «βαρόνοι των μέσων ενημέρωσης», μεγαλοκαναλάρχες και ιδιοκτήτες εντύπων, να υποχρεωθούν να πληρώνουν εργοδοτική εισφορά. Όπως πληρώνει ο τελευταίος καταστηματάρχης ή βιοτέχνης για κάθε εργαζόμενο που απασχολεί.

Αναγκαστικώς, αφού και πάλι πειθάρχησα στην απόφαση για απεργία, θυμίζω τι έγραφα σε εκείνο το σημείωμα:

«Απήργησα βεβαίως, επειδή δεν διανοούμαι να παίξω το ρόλο του απεργοσπάστη και του διασπαστή. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως συμφωνώ πλήρως και με την «επανάσταση των ευνοούμενων». Και εξηγούμαι αμέσως:

  1. Από θέση αρχής, ηθικής στάσης και κοινής λογικής είμαι υπέρ ενός και μοναδικού φορέα κύριας ασφάλισης όλων των εργαζομένων. Και από κει και πέρα κάθε κλάδος να έχει το επικουρικό του ταμείο.
  2. Όταν κάποια ταμεία κύριας και επικουρικής ασφάλισης στηρίζονται σε «κοινωνικούς πόρους», που καταβάλουν, ως μη όφειλαν, όλοι οι άλλοι πολίτες, με μορφή διαφόρων –οσήμων, είναι φανερό ότι χωρίς αυτό το «κοινωνικό χαράτσι» υπέρ των ταμείων, νομικών, δικηγόρων, γιατρών, φαρμακοποιών και δημοσιογράφων, μάλλον δεν θα ήταν τόσο ανθηρά τα οικονομικά τους.
  3. Όταν οι πολίτες καταβάλουν το αγγελιόσημο για διαφημίσεις στα μέσα ενημέρωσης, δεν αποδέχομαι ως ηθικό και νόμιμο αυτά τα χρήματα να μην καλύπτουν όλους τους εργαζόμενους σε αυτά. Δημοσιογράφους, εκδότες, τεχνικούς, υπαλλήλους, εικονολήπτες κλπ.
  4. Δεν δέχομαι να χωρίζονται, όσοι υπηρετούν την ενημέρωση, σε πατρικίους με καλή ασφάλιση και πληβείους που στέλνονται στο ΙΚΑ. Δεν αισθάνομαι ότι είμαι περισσότερο δημοσιογράφος από την Χιώτισσα συνάδελφο μου Αγγελική Χατζηδημητρίου που έχει τεράστιες ανάγκες ειδικής θεραπευτικής αγωγής, αλλά δεν την καλύπτει ο «Ενιαίος Δημοσιογραφικός Οργανισμός Επικουρικής Ασφάλισης και Περίθαλψης» όπως καλύπτει την τελευταία σουρλουλού που ασχολείται με τις πορδές του Ψινάκη σε αθηναϊκό μέσο ενημέρωσης.

Αυτά, με πλήρη επίγνωση του ότι θα υποστώ συνέπειες, όπως και στο παρελθόν».

 

Τώρα το αγγελιόσημο πέθανε. Αλλά οι πλείστοι εργατοπατέρες μας διεκδικούν αγωνιστικώς την …ανάσταση νεκρών. Γιατί; Διότι εργοδότες, που πρέπει να βάλουν το χέρι στην τσέπη, είναι και τα κομματικά μέσα ενημέρωσης, όπως η «Αυγή», ο «Ριζοσπάστης», το «Κόκκινο» κλπ.

 

Δεν θέλω να ξανακούσω γκρίνιες από αχάριστους πολίτες. Όπως εκείνους που επιμένουν να χαρακτηρίζουν αναξιόπιστη την «αριστερή» μας κυβέρνηση και προσωπικώς τον πρωθυπουργό μας. Επειδή, τάχα, έκανε κωλοτούμπα στο θέμα του ΕΝΦΙΑ και δεν τον κατάργησε, όπως μας υποσχόταν προεκλογικώς. Ορίστε που έφθασε η μεγάλη στιγμή. Τώρα η κυβέρνηση μας ετοιμάζεται να τον καταργήσει. Και να τον αντικαταστήσει με τον απείρως δικαιότερο, και με κοινωνικά κριτήρια, Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας (ΦΜΑΠ). Τι θα πείτε τώρα;

Βεβαίως υπάρχουν αυτοί οι κακοί δανειστές, και οι επί γης Ελληνίδος τακτικώς ευρισκόμενοι απεσταλμένοι τους προς διενέργειαν ελέγχων επί των δημοσίων λογιστικών μας. Οι «θεσμοί». Οι οποίοι απαιτούν τα έσοδα, από την φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας, να μην πέσουν ούτε δεκάρα κάτω από τα 3,2 δισεκατομμύρια που απέδωσε ο ΕΝΦΙΑ κατά το προηγούμενο οικονομικό έτος. «Έτσι είστε εσείς, τώρα θα σας δείξουμε εμείς», απαντούν, εμπράκτως, τα σαΐνια των «οικονομικών εγκεφάλων» της κυβέρνησης μας.

Έστυψαν λοιπόν το αριστερό μέρος του εγκεφάλου τους και βρήκαν τη λύση. Επειδή με τους υπολογισμούς για την απόδοση του φόρου «μεγάλης ακίνητης περιουσίας», με τα υπάρχοντα δεδομένα, βάσει της ατομικότητας της ιδιοκτησίας, δεν έβγαινε ο λογαριασμός, επινοούν μια εξόχως δημοκρατική και κοινωνική μέθοδο. Για τον υπολογισμό του φόρου αυτού θα εφαρμόζεται η άκρως δημοκρατική και προοδευτική αρχή της …οικογενειακής ευθύνης.

Δηλαδή αν εγώ δεν έχω άλλη ακίνητη περιουσία εκτός από το ένα όγδοο σε κάτι «μπαίρια» στη Μουσουνίτσα, για τα όποια μου ήλθε ΕΝΦΙΑ ενάμισι ευρώ, αλλά έχουν τα παιδιά μου, από ένα διαμέρισμα έκαστο, αποκτημένα με τον δικό τους μόχθο, που το κάθε ένα χωριστά δεν εμπίπτει στο όρια της «μεγάλης ακίνητης περιουσίας», να τα βάλουν όλα μαζί στο σακί, ώστε αθροιστικώς να φορολογούνται ως «οικογενειακή ιδιοκτησία».

Είπατε τίποτα; Ωραία, θα πει και η δικαιοσύνη, ότι το μέτρο είναι αντισυνταγματικό. Διότι καταργεί την συνταγματικώς κατοχυρωμένη ατομικότητα της ιδιοκτησίας. Ε, και; Θα βγουν ο Κοντονής, με πιο …πολιτισμένη και ο Πολάκης με πιο χυδαία γλώσσα και η «Αυγή» με την νέα «Αυριανή» του Κουρή να καταγγέλλουν τους δικαστές για υπονόμευση της …κοινωνικής πολιτικής της κυβέρνησης. Και θα επινοήσουν κάποια νέα «τροπολογία». Και θα ζουν αυτοί καλύτερα και εμείς … Ξέρετε πως.

 

Στο δημόσιο βίο μας επαληθεύεται συχνότατα η ρήση του Γιάννη Τσαρούχη «στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις». Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι παράξενο που ο σύντροφος Καρανίκας, το …στρατηγικό μυαλό του Αλέξη Τσίπρα, ανακηρύσσει εαυτόν ως μόνο, αληθή και γνήσιο συνεχιστή της ιστορίας της Αριστεράς εν Ελλάδι. Χαρακτηρίζοντας πάντα άλλον, ακόμη και τους προερχόμενους εκ του σώματος και αίματος του ΣΥΡΙΖΑ, ως «αριστερίζοντας» που απλώς πίνουν καφέ σε …αριστερές καφετέριες. Και του αριστεριστές ως συνεργάτες των στρατευμάτων κατοχής.

Ενδεχομένως, εκεί που μελετά τα άπαντα της Ελένης Μενεγάκη, του έχουν ξεφύγει κάποια κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας μας. Όπως ενδεχομένως της προσοχής του και η αγωνιώδης προσπάθεια του αρχηγού του να σπρώξει το κόμμα του, όσο μπορεί, προς τον «κεντρώο» χώρο. Ενώ, παραλλήλως, επιδίδεται στην πρακτική της «Αριστεράς των μνημοσύνων», όπως το κυριακάτικο μάζωμα στη Μακρόνησο, που έδωσε το έναυσμα στον Καρανίκα. Καλό είναι να του θυμίσουμε κάποιες λεπτομέρειες της σύγχρονης ιστορίας μας.

Πότε άνοιξε η Μακρόνησος, ως «εθνικό αναμορφωτήριο» των αριστεροφρόνων στρατευμένων και στρατευσίμων; Το 1947. Με τι είδους κυβέρνηση στην εξουσία; Την οκτάμηνης διάρκειας –πράγμα σύνηθες στην μεταπολεμική Ελλάδα οι βραχύβιες κυβερνήσεις- του Δημητρίου Μαξίμου. Στο πατρικό σπίτι του οποίου απλώνει την αρίδα του σήμερα ο …σκληρός «αριστερός» κ. Καρανίκας, χαράζοντας τον πολιτικό σχεδιασμό του κ. Τσίπρα, με την τηλοψία να εκπέμπει το πρόγραμμα της κ. Μενεγάκη.

Τι ήταν αυτή η κυβέρνηση, ποιο το πολιτικό και ιδεολογικό της στίγμα; Μήπως ήταν κυβέρνηση της άκρας δεξιάς; Κάθε άλλο. Ήταν ένας συνασπισμός των, τότε χαρακτηριζόμενων ως «εθνικοφρόνων» πολιτικών δυνάμεων. Δηλαδή της Δεξιάς του Λαϊκού Κόμματος, υπό τον Παναγή Τσαλδάρη, που μετείχε ως αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση, θέση που μοιραζόταν με τον Σοφοκλή Βενιζέλο, αρχηγό του «κόμματος Φιλελευθέρων», ενώ υπουργός Εσωτερικών ήταν ο αρχηγός του «Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος» Γεώργιος Παπανδρέου. Είχε δηλαδή ισχυρή την σφραγίδα του τότε Κέντρου.

Η πραγματικότητα αυτή έκανε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να εκραγεί, σε μια επεισοδιακή συζήτηση μας, για την όποια είχα γράψει στην «Ελευθεροτυπία» άλλα και μετέπειτα:

«Τη Μακρόνησο τη γέμισαν οι κεντρώοι, ενώ εγώ ήμουν αυτός που την άδειασε». Και δεν είχε άδικο.

Τώρα που κάνετε «στρατηγικούς σχεδιασμούς» για το πώς θα απορροφήσετε την «κεντροαριστερά» ώστε να αποκτήσετε και …κεντρώο «πρόσημο», προσέξετε γατί υπάρχουν και λακκούβες.

 

 

Πόσο «αριστερή» είναι αυτή η κυβέρνηση που έχουμε; Για την απάντηση ανατρέχω σε μια στερεότυπη φράση του πρώτου πεθερού μου, παντοπώλου στο επάγγελμα, που όταν τον ρωτούσαν για κάποιο από τα προϊόντα που πωλούσε, απαντούσε με στόμφο: «Το καλύτερο της αγοράς κυρία Μαρία μου». Έτσι και τώρα. Έχουμε την καλύτερη «αριστερή» κυβέρνηση της παγκόσμιας αγοράς. Τύφλα να έχουν ακόμη και οι ηγέτες της «Οκτωβριανής Επανάστασης». Τι είναι ο Βλαντιμίρ Ιλιτς Ουλιάνωφ, ή Λένιν, μπροστά στον Αλέξη Τσίπρα και τον Παύλο Πολάκη;

Καμαρώνει, με ανάρτηση του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, ο πατενταρισμένος «αριστερός» υπουργός για την υποδοχή του Τσίπρα από τον Τραμπ:

Ε ρε γλέντια !!!!! Τραμπ στον Τσίπρα: "Ελπίζω να σας έχουμε πολλά χρόνια ακόμη ...!" "Στηρίζουμε τη μείωση χρέους".... ...Και πολλαπλά εγκεφαλικά σε Μοσχάτο και Υμηττό .....

Αφήνω στην άκρη το γεγονός ότι ένας υπουργός Υγείας, -έστω αναπληρωτής- εύχεται …εγκεφαλικά. Αυτό το εξήντλησε στη Βουλή η Λιάνα Κανέλλη. Στέκομαι μόνο στον πανηγυρισμό του «συντρόφου» Πολάκη για το γεγονός ότι ο Ντόναλντ Τραμπ, βρήκε τόσο πολύ …του γούστου του τον Αλέξη Τσίπρα, ώστε να εύχεται να τον έχει πολλά χρόνια ακόμη.

Όσοι γεννηθήκαμε αριστεροί και μεγαλώσαμε αναλόγως, σε καιρούς που αυτό το πλήρωνες με υψηλό κόστος, ανάμεσα στις διδαχές που δεχθήκαμε από τους καθοδηγητές μας, ως απόλυτο αξίωμα και γράδο συμπεριφοράς, ήταν και το «τσιτάτο» του Λένιν «όταν σε χειροκρότει ο αντίπαλος σου, ψάξε να βρεις το λάθος σου». Ένα αξίωμα που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για να «φαγωθούν» ή να λασπωθούν, σε όλες τις χώρες, στελέχη που διαφωνούσαν με την ηγεσία.

Ε, τώρα ήλθε η ώρα να αποκαθηλωθεί και πνευματικώς ο Λένιν. Ένας Πολάκης είναι σίγουρα πιο έγκυρος ερμηνευτής της αληθούς αριστεροσύνης. Από τούδε και στο εξής, το αξίωμα Λένιν αναθεωρείται επί το ριζοσπαστικότερον: Όταν σε εμπιστεύεται τόσο πολύ ο Τραμπ, χέσε και τον Λένιν χέσε και τον Μαρξ. Αρκεί που πανηγυρίζει ο Πολάκης.

Όταν μάλιστα υπέρ μακροημερεύσεως της εξουσίας Τσίπρα κάνουν συνεχείς αγιασμούς, εκτός του Τραμπ, ακόμη και η «go back Madame» Μέρκελ και ο Σόϊμπλε και η Λαγκάρντ και ο Τόμσεν, -που θα βρουν καλύτερο παιδί να τους κάνει τόσον προθύμως όλη τη βρώμικη δουλειά-, τότε πράγματι, παγκοσμίως, εμφανίζεται «για πρώτη φορά», τέτοιου είδους «Αριστερά».

 

Φόρτωση περισσότερων