skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Αντί άλλου κειμένου επιτρέψτε μου να ανασύρω τούτο το ποίημα από την συλλογή «Φιλήσυχοι Πολίτες», γραμμένο το 1969, όταν, μέσα στη δικτατορία, είχε φουντώσει ο εσωτερικός εμφύλιος στην Αριστερα, μεταξύ «Εσωτερικού» και «Εξωτερικού», αλλά και η εχθρότητα ανάμεσα στο ΠΑΜ με ηγέτη τον Μίκη Θεοδωράκη και το ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου:

Χρόνους πολλούς μετά την ταφή,
την ανάσταση, την ανάληψη
είπε μια Κυριακή να μαζευτούνε
σε μια γωνία αυτός κι οι μαθητές
και να μιλήσουνε.

Καθένας ήλθε κουβαλώντας και το κόμμα του.
σημαίες , σύμβολα, χαρτιά και μανιφέστα
κι άγρια μισούμενοι «αδελφοί» οι οπαδοί.

Είχε καθένας και την εκκλησία του.
Άγιους κανόνες , ευαγγέλια και πιστούς.

Βέβαια όλοι τους φορούσανε κονκάρδες ,
με τ’ αρχικά του χαραγμένα σε χρυσό
κι ακολουθώντας ,
οι οπαδοί, φωτογραφίες του ανέμιζαν.
Και τ’ όνομα του τραγουδούσαν ,
απαράλλαχτα, όπως τότε.

Κι αυτός, όπως συνήθιζε, τους είπε
-τι άλλο – μια μικρή παραβολή.

«Άνθρωπος είχεν δούλους τέσσαρας
φοβηθείς δε τους δούλους,
προς ους βασάνους μεγάλους επέβαλε,
ότι παρεσκευάζοντο αποκτείναι αυτόν
και καταλύσαι τον οίκο αυτούότι πολύ εν ομονοία
και μυστικότητι είδε τους τέσσαρας –
εταράσσετο.

Παρασκευάζετο ουν όπως νύκτωρ αναχωρήση
προς σωτηρίαν αυτού και των τέκνων ,
οτε φωναί ηκούσθησαν μεγάλαι
εξ’ ου οι δούλοι κατείχον κατάλυμα.

Είπε δε αύθις τοις υιοίς αυτού:
Μη ταράσσεσθε πλέον.
Άφετε τας αποσκευάς σας
και επανέλθητε εις τον ύπνον σας.
Εφ’ όσον ούτοι φιλονικούσιν
ουδείς δια τον οίκον Μου κίνδυνος».

Και ξανάφυγε.

Το ερώτημα «πως θα είναι η κοινωνία του αύριο, θα είναι καλύτερη από την σημερινή;» δεν είναι απότοκο μόνο των αποφάσεων και των πράξεων των πολιτικών μας. Συνδέεται αμεσότατα και με την συμπεριφορά, τα ήθη που διαμορφώνουμε οι πολίτες στον ιδιωτικό μας βίο. Και επ’ αυτού οι οιωνοί δεν είναι ιδιαιτέρως ευχάριστοι.
Χθες το πρωί, φεύγοντας από ιατρική επισκεψη, επιβιβάσθηκα στο λεωφορείο, στο ύψος του Μεγάρου Μουσικής. Ήμουν δε ιδιαιτέρως τυχερός διότι υπήρχε μια άδεια θέση. Λίγο μετά το ξεκίνημα, ο οδηγός ξανασταμάτησε. Διότι μια κυρία, με εμφανέστατα κινητικά προβλήματα του έκανε παρακλητικό νόημα να περιμένει. Και εκείνος ανταποκρίθηκε, διευκολύνοντας ένα άτομο που χρειαζόταν βοήθεια.
Μπήκε η γυναικά από την μπροστινή πόρτα, ευχαριστώντας τον ευγενικό οδηγό. Και με το μάτι αναζήτησε μια θέση να καθίσει. Στην μια πλευρά κάθονταν δυο δεσποινίδες γύρω στα είκοσι. Βυθισμένες αμφότερες στα «έξυπνα» κινητά τους, δεν έδωσαν καμιά σημασία. Το ίδιο και η κυρία μπροστά μου. Μια σαρανταπεντάρα, από αυτές που κάπως οψίμως αποφάσισαν να γίνουν μητέρες. Με το επτά έως οκτώ ετών αγοράκι της να καταλαμβάνει μια θέση διπλά της και εκείνη να είναι αφοσιωμένη σε κάτι κρέμες που έβγαζε από την τσάντα, για να κάνει επάλειψη στα δάκτυλα της. Σιγά μην έκανε τον κόπο να πάρει το παιδί στην αγκαλιά της, για να δώσουν την θέση στην γυναικά με το πρόβλημα.
Τελικώς, οι μόνοι που σηκωθήκαμε να παραχωρήσουμε την θέση μας είμαστε δυο άνδρες της ηλικίας μου. Δηλαδή καταφανώς πρεσβύτεροι από την γυναίκα με το πρόβλημα, που ήταν γύρω στα πενήντα. Η όποια δικαίως αντέδρασε: «Σας ευχαριστώ, αλλά δεν είναι σωστό». Για να τονίσει με έμφαση: «Υπάρχουν τόσοι νεώτεροι που θα μπορούσαν να προσφέρουν τη θέση τους».
Αν πιστεύετε ότι μετά από αυτό ξύπνησε το φιλότιμο αυτών των «νεωτέρων» και ότι τσακίσθηκαν ποια θα προσφέρει πρώτη μια θέση στην γυναίκα με τα κινητικά προβλήματα, τότε ζείτε και εσείς με «αυταπάτες», όπως οι περισσότεροι από τους πολιτικούς ηγέτες μας.
Ευτυχώς, λίγο πιο κάτω, όταν το λεωφορείο έφθασε στην Αγία Φωτεινή, βεβαιώθηκα ότι το αύριο θα είναι τελικώς καλύτερο. Διότι η κυρία με το αγοράκι έσπευσε να σταυροκοπηθεί τρις. Και εκείνο την μιμήθηκε αμέσως. Τι άλλο θέλετε δηλαδή;

Μετά από ένα εξάμηνο «έμπα ψυχή, έβγα ψυχή», η κυβέρνηση κατέληξε σε συμφωνία με τους δανειστές. Μια συμφωνία που κατά τον πρωταγωνιστή της, Ευκλείδη Τσακαλώτο θα κάνει κάποιους Έλληνες να χάσουν. Χωρίς να μας πει αν έστω και ένας πρόκειται να κερδίσει. Η αλήθεια είναι ότι κάποιος κερδίζει. Η κυβέρνηση και ο Αλέξης Τσίπρας. Κερδίζουν χρόνο. Δεδομένου ότι τα σκληρά μέτρα από αποδέχθηκε πρόκειται να εφαρμοσθούν μετά από δυο χρόνια, (ενώ τα υποτιθέμενα ισοδύναμα «αντίμετρα», κανείς δεν ξέρει αν και πότε θα μπορέσουν να υλοποιηθούν), έχει στο μεταξύ το περιθώριο να «κάνει τα κουμάντα» του. Να προσπαθήσει να κερδίσει κάποιο χαμένο έδαφος.
Για το ότι τελικώς θα αποδέχονταν τους σκληρούς όρους της αξιολόγησης, μόνο όσοι ζουν με τις δικές τους αυταπάτες, μπορούσαν να αμφιβάλουν. Να περιμένουν ότι τάχα θα ξεσηκωθούν οι κυβερνητικοί βουλευτές και θα καταψηφίσουν τα επώδυνα μέτρα, οδηγώντας τη χώρα σε εκλογές. Όσοι διαθέτουν κοινό νου και έχουν επαφή με την πραγματικότητα, αντιλαμβάνονταν ότι όλα αυτά είναι όνειρα …εαρινής νυκτός, που γλυκαίνουν τον ύπνο κάποιων, στην οδό Πειραιώς. Ότι στην πραγματικότητα, για μια ακόμη φορά, οι βουλευτές των Συριζανέλ θα φερθούν ως κότες, αφού προηγουμένως σκεφθούν ως …γαλοπούλες.
Θυμίζω για την ιστορία ένα σχετικό απόσπασμα από το κείμενο της στήλης στο τέλος του περασμένου μήνα:
Οι επιλογές της κυβέρνησης είναι δύο.
*** Η μια, η επικρατέστερη εκδοχή, είναι να αποδεχτεί τα πάντα. Όπως κάνει, έστω με νάζια, τα δυο χρόνια που ήδη κυβερνά. Με την ελπίδα ότι θα εμφανισθεί στο μέλλον κάποια ανάκαμψη στην οικονομία, μήπως ανακάμψουν και τα ποσοστά της στο εκλογικό σώμα.
*** Η άλλη είναι η …παλαβή εκδοχή. Να κάνει το χατίρι του Κυριάκου Μητσοτάκη και, αφού πει ένα «ηρωικό όχι» στους «θεσμούς», να πάει για πρόωρες εκλογές.
Πριν πείτε πια από τις δυο θα ισχύσει τελικώς, σκεφτείτε τις …γαλοπούλες. Και αναρωτηθείτε αν έχουν κανέναν λόγο να ζητούν επίσπευση των …Χριστουγέννων.
Το καταπίνουν λοιπόν και αυτό το πικρό φάρμακο. Ξεχνάνε τις περίφημες «κόκκινες γραμμές» για τις όποιες μας μιλούσαν. Και τώρα θα τρέχουν να απαθανατίζονται τηλεοπτικώς, εκεί που ο Αλέξης θα κόβει τις ροζ κορδέλες στα έργα που έστησαν οι προηγούμενοι. Δείτε μας, καμαρώστε μας, ψηφίστε μας. Εμείς αλλάζουμε την Ελλάδα.

Από όσα είπατε κ. Πρόεδρε, εγκαινιάζοντας την σήραγγα της «Παναγοπούλας», εκεί στην πολύπαθη και τόσο αιματοβαμμένη εθνική οδο Κορίνθου-Πατρων, αξίζει πράγματι να σταθουμε σε ένα σημειο. Σε όσα είπατε δηλαδή για την απορροφητικότητα των ευρωπαικων κονδυλίων. Αν πράγματι έχει φθασει σε καποιες περιπτώσεις στο 98%, όπως ειπετε, είναι ένα τεραστιο επίτευγμα της κυβέρνησης σας. Το οποιο πρεπει να σας αναγνωρίσουμε.
Δυστυχώς, αυτή η χώρα, που έχει ενταθεί στην «ευρωπαϊκή οικογένεια» από το 1980, έχει μακρά και θλιβερή ιστορία αποτυχιών στον τομέα της απορρόφησης των κονδυλίων που εδικαιούτο από τα διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα. Είναι ένα διαχρονικό και διαπαραταξιακό έγκλημα σε βάρος του τόπου, για το οποιο ουδέποτε έδωσε λόγο κανείς από εκείνους που μας κυβέρνησαν. Και όχι μόνο δεν έδωσαν λόγο, αλλά μας κορόιδευαν, περιφέροντας υπερηφάνως το …επίτευγμα τους, αν ο ένας υπουργός κατάφερνε να εμφανίσει, στον τομέα του, μια απορροφητικότητα κατά τι μεγαλύτερη από εκείνη του προκατόχου του.
Θυμάμαι χαρακτηριστικώς τι έγινε τον Σεπτέμβριο του 1996, όταν ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης πιεζόταν από τους υπουργούς του για το πώς έπρεπε να κατανείμει, κατά υπουργείο, τα κονδύλια από το Τέταρτο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Πίεζαν λοιπόν για το «δώσε και μένα μπάρμπα». Και βασικό όπλο στη φαρέτρα των επιχειρημάτων, κάποιων από αυτούς ήταν ακριβώς το που είχαν φθάσει την απορροφητικότητα για τα υπόλοιπα προγράμματα που διαχειρίζονταν.
Παρακολουθούσα μια εκπομπή, σε φιλικό σπίτι. Με παρόντα και τα δυο παιδιά της οικογένειας, αμφότερα στην εφηβεία τους. Κάποια στιγμή ένας υπουργός καμάρωνε για το ότι, στο υπουργείο του, η απορροφητικότητα ευρωπαικων κονδυλίων «έχει υπερδιπλασιασθεί». Και όταν ο φιλοξενών δημοσιογράφος του ζήτησε λεπτομέρειες, είπε ότι από το 20% είχε φθασει στο 42%. Κάτι που χαροποίησε ιδιαιτέρως τον οικοδεσπότη, φανατικό οπαδό του ΠΑΣΟΚ.
Αλλά τη χαρά του την έκοψε ο ένας γιος του με το «παιδικό» του σχόλιο: «Καλά δεν ντρέπονται που χάνουν το 58%, και μας ζητούν να τους πούμε «ζήτω» επειδή έτυχαν το 42, που είναι κάτω από τη βάση; Δηλαδή μπαμπά, αν εγώ είχα πάρει το πρώτο εξάμηνο δυο στα μαθηματικά και το δεύτερο ανέβαινα στο τέσσερα, δηλαδή πάλι κάτω από τη βάση, θα είχες την ίδια χαρά και περηφάνια, όπως με τον υπουργό σου»;
Κόκκαλο, ο πανηγυριστής πατέρας.

Η Ελλάς παραμένει μια χώρα θαυμασία. Όχι μόνον ως αποδέκτης θαυμασμού δια το φυσικό της κάλλος η την ιστορία του πολιτισμού της. Αλλά και ως παραγωγός …θαυμάτων. Εδώ θα βρείτε όλα τα θαυμάσια, τα θαυμαστά και τα θαυματουργά.
Ίνα τι απορείτε; Δεν είναι θαύμα, ανάλογο της Αναστάσεως του Λαζάρου, αυτό το οποίο βιώνουμε σήμερα; Για σκεφθείτε το λίγο. Έγινε η νύχτα μέρα. Ήλθαν τα πάνω κάτω. Εκεί που μας έλεγαν οι σωτήρες μας ότι όχι μόνο θα σκίσουν τα μνημόνια, αλλά και θα διώξουν την καταραμένη τρόικα, τώρα αγωνίζονται να εξασφαλίσουν την επιστροφή των τροϊκανών, υπό το νέο όνομα «θεσμοί». Άρα; Δεν είναι θαύμα; Δεν είναι αποτέλεσμα θαυματουργής πολιτικής το να μεταλλάσσεται η απόβλητη «τρόικα» σε παράκλητους «θεσμούς» που τους αναμένουμε εναγωνίως, ως «νυμφίους», μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα;
Το ότι θα πληρώσουμε κάτι παραπάνω, δεν είναι λόγος να μικρύνουμε την αξία του θαύματος. Έτσι συμβαίνει άλλωστε, νυν και αεί και εις τους αιώνας, με την επίκληση της εξ ύψους βοηθείας για κάποιο θαύμα. Θυσίες και αναθήματα στους θεούς άλλοτε. Λαμπάδες «ίσαμε το μπόι» μας, χρυσά και αργυρά αφιερώματα στις εικόνες των αγίων και «ασήμωμα» του παγκαριού ναών τε και μονών στις μέρες μας. Θαύματα δωρεάν, χωρίς καμία αντιπαροχή, δεν επέρχονται.
Μην γκρινιάζετε, επειδή με τα συγκεκριμένα μέτρα πλήττονται μόνον οι φτωχότεροι. Δεν πρόκειται περί κοινωνικής αδικίας. Αμαρτάνετε αν σκέπτεσθε τοιουτοτρόπως. Διότι, εξ ορισμού, μια «αριστερή» κυβέρνηση, ποτέ δεν θα έκανε κάτι τέτοιο. Δείτε το από την καλή του πλευρά. Η κυβέρνηση μας δεν θέλει να μένουν οι πιο φτωχοί στο περιθώριο του δημοσίου βίου μας. Θέλει να τους αναβαθμίσει. Διό και τους αναθέτει μια ύψιστη εθνική αποστολή. Να είναι εκείνοι που θα σηκώσουν το βάρος των νέων περικοπών.
Μέρες που είναι μη γίνεσθε βλάσφημοι. Όταν η Ελλάς σηκώνει τον σταυρό του μαρτυρίου, είναι μεγίστη τιμή για τους χαμηλόμισθους και τους συνταξιούχους να τους ανατίθεται ο ρόλος του Σίμωνος του Κυρηναίου. Να είναι αυτοί που θα βάλουν πλάτη. Όχι, που θα αφήναμε τους πλουσίους να μαγαρίσουν τα όσια και τα αριστερα μας. Τότε τι είδους «λαϊκή» κυβέρνηση θα είχαμε; Μου λέτε; Εεεεε;;

Φόρτωση περισσότερων