Τρέμε Θράκη τα… Ολλανδικά αστεία των Κατρούγκαλων

Ελαφρύ να είναι το χώμα που τον σκεπάζει, ο κουμπάρος, φίλος και συνάδελφος Κώστας Γερονικολός, τυφλά αφοσιωμένος στον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, όταν αναφερόταν σε σοβαρά πολιτικά λάθη υπουργών, εκείνων των κυβερνήσεων, στις ιδιωτικές συνομιλίες του, χρησιμοποιούσε μια μη κόσμια έκφραση: «Μαλάκας άνθρωπος, οργή θεού».

Θυμήθηκα εκείνη τη φράση όταν άκουσα τις δηλώσεις που συνιστούν το νέο κατόρθωμα του μεταξομάνδηλου αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Κατρούγκαλου. Όστις, αφού έλυσε κατά άριστο τρόπο το ασφαλιστικό, φέρνοντας τα πάνω κάτω στην κοινωνία, αλλά και την κυβέρνηση, που καλείται τώρα να ξεμπερδέψει το κουβάρι που άφησε πίσω του, αποτολμά τώρα να βάλει τη σφραγίδα του και στα εθνικά θέματα.

Από το ύψος του παντογνώστη, στο οποίο έχει εξαρθεί επιβαίνων επί καλάμου, ο κ. Κατρούγκαλος ανέλαβε να παραδώσει μαθήματα ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων, ιδίως δε δημοκρατικότητας και πολιτικών ελευθεριών, στις κυβερνήσεις της Ολλανδίας, της Γερμανίας και της Δανίας. Οι όποιες υπέπεσαν στο φοβερό ολίσθημα να απαγορεύσουν σε μελή της κυβέρνησης του σουλτάνου Έρντογαν να κάνουν προεκλογικές συγκεντρώσεις επί των εδαφών τους, ενσπείροντας μίσος μεταξύ των τούρκικης καταγωγής πολιτών αυτών των χωρών του ευρωπαϊκού Βορρά.

Και για να αποδείξει πόσο πιο μάγκας δημοκράτης είναι από εκείνους, διέπραξε το εθνικώς άκρως επικίνδυνο ατόπημα ενός αυθαιρέτου παραλληλισμού. Λέγοντας πως αν οι υπουργοί του Έρντογαν θέλουν να κάνουν τέτοιες συγκεντρώσεις στην ελληνική Θράκη, η κυβέρνηση του θα τους παράσχει την άδεια.

Το τραγικό όμως δεν είναι μόνον η δήλωση Κατρούγκαλου. Αλλά η επ’ αυτής σιωπή της υπόλοιπης κυβέρνησης στην όποια μετέχει.

Κάποιος πρέπει να τους μάθει ότι ανάμεσα στις δυο περιπτώσεις, των βορείων ευρωπαϊκών χωρών και της Θράκης, υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά που φαίνεται ότι αγνοεί ο Κατρούγκαλος. Εκεί υπάρχουν Τούρκοι στην εθνικότητα πολίτες. Εκατοντάδες χιλιάδες στην Ολλανδία και εκατομμύρια στη Γερμανία. Στη Θράκη υπάρχουν μόνον Έλληνες. Που διαχωρίζονται σε χριστιανούς και μουσουλμάνους. Και την αλήθεια αυτή έχει αποδεχτεί και η Τουρκία, υπογράφοντας την συνθήκη της Λωζάννης.

Είμαι βέβαιος πως αν ζούσε σήμερα ο Γερονικολός, που είχε εκδώσει και δοκίμιο για την συνθήκη της Λωζάννης, θα συντόμευε, επί το περιεκτικότερον, την προσφιλή του έκφραση: Κατρούγκαλος, οργή θεού.

Αλλά φευ, δεν πρόκειται μόνο για τον Κατρούγκαλο. Τα σκάγια παίρνουν και εσας κ. Πρόεδρε. Που, δια της σιωπής σας, προσυπογράφετε τους κατρουγκαλισμούς.

Λεφτά υπάρχουν. Μυαλά δεν έχουμε, για να τα πάρουμε

Διάβασα ένα άρθρο του Δημήτρη Κούρκουλα, υφυπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, στην συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ . Και μου ήταν δύσκολο να πιστέψω πως, όσα έγραφε, δεν ήταν προϊόν αντιπολιτευτικής και μόνο διάθεσης, απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση. Οπότε άρχισα τα τηλεφωνήματα, σε όσες έγκυρες πηγές γνωρίζω. Με την ελπίδα ότι θα μάθω πως η αλήθεια είναι διαφορετική .

Δεν είναι δυνατόν, σκέφθηκα, ο λαός να καταδικάζεται σε νέα συμπληρωματικά μέτρα λιτότητας, ακόμη μεγαλύτερη φτωχοποίηση, για να εξοικονομηθούν κάτι λιγότερο από δυο δισεκατομμύρια, όπως αξιώνουν οι «θεσμοί» , ενώ την ίδια στιγμή μπορούσαμε να έχουμε εισπράξει περισσότερα χρήματα από ένα συγκεκριμένο περιφερειακό πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά να μην ασχολούμεθα με το θέμα.

Και όμως, αυτή είναι η μαύρη αλήθεια. Η Ελληνική κυβέρνηση (πρωτίστως), αλλά και οι αιρετοί άρχοντες της περιφερειακής αυτοδιοίκησης, δεν έχουν καν κουνήσει το δαχτυλάκι τους για την υλοποίηση ενός προγράμματος που καλείται «Στρατηγική της Αδριατικής και Ιονίου», εν συντομία EUSAIR. Διαβάστε περί τίνος πρόκειται:

Η EUSAIR καλύπτει τέσσερις χώρες της ΕΕ (Ελλάδα, Ιταλία, Σλοβενία, Κροατία) και τέσσερις χώρες εκτός ΕΕ (Σερβία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Αλβανία) και φιλοδοξεί να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που προσφέρουν οι οριζόντιες και τομεακές πολιτικές της ΕΕ ώστε να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα και η ελκυστικότητα της περιοχής, να διαφυλαχθεί το φυσικό περιβάλλον και να τονωθεί η απασχόληση, με την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Προς επίτευξη του σκοπού αυτού υπάρχουν διαθέσιμα κονδύλια ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ για την περίοδο 2014-2020.

Διαβάστε τώρα και την πρόσφατη (Φεβρουάριο) δήλωση της Ρουμάνας Επιτρόπου της ΕΕ για την Περιφερειακή Πολιτική Κορίνας Κρέτσου, και την οργή που εκδηλώνει, παρά τη διπλωματική γλώσσα που χρησιμοποιούν συνήθως οι επίτροποι:

 «Δεν είμαι καθόλου ευχαριστημένη με τη στρατηγική Αδριατικής-Ιονίου. Παρότι έχουν περάσει δύο χρόνια από τη δημιουργία της, δεν έχει υλοποιηθεί κανένα μεγάλο έργο ούτε έχουν επιτευχθεί σημαντικά αποτελέσματα, σε αντίθεση με άλλες στρατηγικές όπως αυτή της Βαλτικής. Επιπλέον, δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα η ημερομηνία της δεύτερης ετήσιας συνάντησης των μελών της στρατηγικής, η οποία αναμένεται να πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα.»

Λεπτομέρεια: Η Ελλάδα ασκεί, ως τον Ιούνιο, την προεδρία σε αυτόν τον περιφερειακό ευρωπαϊκό φορέα. Είχαμε δηλαδή όλες τις ευκαιρίες για να εισπράξουμε τα μόνα λεφτά που πράγματι υπάρχουν. Εκείνα της ΕΕ. Αλλά ..πέρα βρέχει. Ποιος εκπλήσσεται;

Β΄ αξιολόγηση: Το κύκνειο άσμα της κυβέρνησης

Θα κλείσει κάποια στιγμή αυτή η περίφημη δεύτερη αξιολόγηση. Αν μη τι άλλο διότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει τόσα πολλά, δικά της, υπαρξιακά προβλήματα, ώστε κάθε άλλο παρά τις χρειάζεται και ένα ακόμη. Διότι αν δεν έκλεινε, με κάποιο τρόπο, η αξιολόγηση, η άλλη προοπτική θα ήταν ένα ναυάγιο. Το οποίο, ουσιαστικώς, θα οδηγούσε σε μια έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Με τρομακτικές μεν συνέπειες για την Ελλάδα και το λαό της. Αλλά και με βαρύτατο τραυματισμό της ίδια της ευρωζώνης και τελικώς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το κακό είναι ότι καμία από τις ελληνικές κυβερνήσεις που διαχειρίσθηκαν αυτή την κρίση και διαπραγματεύθηκαν με τους εταίρους μας, δεν συνειδητοποίησε, στο βαθμό πού έπρεπε, ότι αυτή η προοπτική, το κακό δηλαδή που θα συνέβαινε στην ίδια την Ευρώπη, ήταν και το καλύτερο διαπραγματευτικό χαρτί της. Το πολυτιμότερο όπλο της. Και ας περιέγραφαν με μελανά χρώματα, όλοι οι μετέχοντες, σε πολίτικο επίπεδο, σε αυτή τη διελκυστίνδα, τα όσα θα ακολουθουσών μια τελική αποτυχία των «προγραμμάτων διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας. Έδιναν δηλαδή, με τις δηλώσεις και τα άρθρα τους, επιχειρήματα στην ελληνική πλευρά, να ασκήσει καλύτερη, αποτελεσματικότερη διαπραγμάτευση.

Ο τρόπος όμως με τον οποίο θα κλείσει αυτή η αξιολόγηση, με το να βαπτίζονται ως «μεταρρυθμίσεις» οι ακόμη μεγαλύτερες αφαιμάξεις του εισοδήματος των πλέον πτωχών συμπατριωτών μας, δηλαδή το πετσόκομμα κατά το ήμισυ του αφορολογήτου και οι νέες άγριες περικοπές των συντάξεων, συν την καθήλωση των χαμηλών μισθών σε επίπεδα πεινάς, θα είναι το κύκνειο άσμα αυτής της κυβέρνησης. Όσο και αν πανηγυρίζουν οι προπαγανδιστές της ότι μετά από «σκληρή διαπραγμάτευση» κατάφεραν να φτάσουν σε μια συμφωνία με τους «θεσμούς», δεν θα βρουν πρόθυμους να καταναλώσουν τα συνήθη κουτόχορτα που μας σερβίρουν.

Όταν τις συνέπειες αυτών των νέων υποχωρήσεων θα τις βιώνει καθημερινώς το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων πολιτών, οι περί «επιτυχίας» κορδακισμοί θα έχουν ως βέβαιο αποτέλεσμα να αυξάνουν την …παράγωγη θυμωμένων πολιτών. Να πολλαπλασιάζουν τους εξοργισμένους ψηφοφόρους. Τόσο ώστε, αυτό το ποσοστό γύρω στο 15%, που δίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ κάποιες δημοσκοπήσεις, να αποδειχθεί τελικώς …αβανταδόρικο.

Σε δουλειά να βρισκόμαστε

Εντός αυτής της Ανοίξεως, η Επιτροπή για την Αναθεώρηση του Συντάγματος, την όποια έστησε ο πρωθυπουργός, θα πρέπει να παραδώσει τις προτάσεις της. Με αυτόν τον τρόπο, υποτίθεται, θα έχει ήδη «μιλήσει η κοινωνία», για τις αλλαγές που πρέπει να επέλθουν στον συνταγματικό χάρτη της χώρας. Και μετά θα αρχίσει, υποτίθεται, η καθεαυτό πολιτική διαδικασία, εντός του κοινοβουλίου. Η όποια βεβαίως προδιαγράφεται ως ατελέσφορη. Διότι, για να υπάρξει αποτέλεσμα, θα πρέπει η κυβέρνηση να συγκεντρώσει, κατά τις συνταγματικές επιταγές που ισχύουν, μια πλειοψηφία των τριών πέμπτων του κοινοβουλίου. Δηλαδή 180 βουλευτές. Πράγμα αδύνατο.

Τότε τι νόημα έχει όλη αυτή η διαδικασία, την όποια με τόσες φανφάρες ξεκίνησε ο κ. Τσίπρας, παρουσιάζοντας την «επιτροπή» που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί την κοινωνία και θυμίζει ολίγον από την «συμβουλευτική» της χούντας; Όχι μόνον λόγω της αυθαίρετης εξωθεσμικής συγκρότησης της, που δεν έχει καμία ευρύτερη πολιτική συναίνεση, αλλά και λόγω της συμμετοχής του συνταξιούχου καθηγητή Παραρά, του ανθρώπου που είχε αναλάβει την «εκλαΐκευση», δηλαδή την προπαγάνδα υπέρ του «συντάγματος» των συνταγματαρχών;

Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά σε όλους τους κρίσιμους τομείς που καλείται να διαχειρισθεί μια κυβέρνηση, στην οικονομία, την ανεργία, το κοινωνικό κράτος, την προστασία του πολίτη, την περιπόθητη ανάπτυξη, έξεστι Κλαζομενίοις περί άλλα να τυρβάζουν. Να εφευρίσκουν επιτροπές, φορείς και διαδικασίες, έτσι «σε δουλειά να βρισκόμαστε». Να έχουμε να λέμε. Μπας και περισπασθεί η προσοχή των πολιτών από τα ζέοντα και ασχοληθούν με εκείνα που είναι αδύνατον να λάβουν σάρκα και οστά. Για άλλη μια φορά δηλαδή «πενία τέχνες κατεργάζεται».

Το κακό είναι ότι αυτά τα «παίγνια εν ου παικτοίς» γίνονται επί ενός τόσο σοβαρού και κρισίμου θέματος, όπως η πράγματι αναγκαία αναθεώρηση του συντάγματος. Όπου θα έπρεπε να έχει εξασφαλισθεί η ευρύτερη δυνατή συναίνεση, ώστε, πρωτίστως να εξοβελισθούν από το σύνταγμα όλες οι διατάξεις για τις προκλητικές παραγραφές των αδικημάτων των πολιτικών. Οι κατά σχήμα οξύμωρο καλούμενες «περί ευθύνης υπουργών», ενώ συνιστούν …κεκτημένο δικαίωμα στην ανευθυνότητα.

Αν επρόκειτο για εγχείρημα ουσίας, ο κ. Τσίπρας θα έπρεπε αντί της συναίνεσης του κ. Κιμούλη να έχει εξασφαλίσει την συναίνεση του μεγαλύτερου τμήματος της αντιπολίτευσης. Αλλά είναι απλώς άλλη μια κακή πολιτική παράσταση.

 

Στις Βερσαλλίες άνοιξαν τάφο, στην Αθήνα…

Ευτυχώς για μας, έχουμε πολιτικούς ηγέτες άριστα ενημερωμένους για τα πιο κρίσιμα προβλήματα της οικουμένης. Που παρακολουθούν τις εξελίξεις, μας ενημερώνουν υπευθύνως για τα τεκταινόμενα και τα επερχόμενα και αντιδρούν αναλόγως.

Για όποιον δεν το κατάλαβε, αυτό που συνέβη στην «μίνι σύνοδο κορυφής» των «τεσσάρων ισχυρότερων κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης», στις Βερσαλλίες, ( Γερμανίας, Γαλλίας, Ισπανίας και Ιταλίας), είναι η αρχή του τέλους της ευρωπαϊκής ιδέας. Διότι οι Μέρκελ, Ολάντ, Ραχόϊ και Τζεντιλόνι, πήγαν στους αιματοβαμμένους κήπους των Βερσαλλιών κουβαλώντας καθένας και το φτυάρι του. Τέσσερα πτύα εργάστηκαν για να παραχώσουν την ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σε μια «Ευρώπη των λαών» που θα είναι πράγματι ενωμένη και με όλους ίσους.

Λίγο πριν από τα εξηκοστά γενέθλια της Ευρώπης και την πανηγυρική σύνοδο της Ρώμης, έσπευσαν να «καπελώσουν» αυτή τη σύνοδο με μια απόφαση που θέτει τέρμα στα οράματα των πρωτοπόρων ευρωπαϊστών. Διακηρύσσοντας ως νέο δόγμα, αυτό ακριβώς που απεύχονται οι υπόλοιποι, οι «μικροί» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτό που επί δεκαετίες εξόρκιζαν όλοι οι σημαντικοί πολίτικοι ηγέτες της: Μία Ευρώπη «πολλών ταχυτήτων».

Ο θλιβερός Ολάντ, αφού …κατάφερε, να ανεβάσει στα ύψη την ακροδεξιά Λεπέν, αφού …κατάφερε να διαλύσει την Συρία, γεμίζοντας την Ευρώπη με πρόσφυγες, με την άφρονα στρατιωτική και πολιτική στήριξη που παρέσχε στους εκεί φανατικούς ισλαμιστές, τώρα που απέρχεται, μη τολμώντας καν να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα, αφήνει το τελευταίο επίτευγμα του. Με το ιδεολόγημα «η ενότητα δεν σημαίνει ομοιομορφία». Και προδιαγράφοντας μια Ευρώπη όπου θα διέπεται από «διαφοροποιημένες συνεργασίες».

Και οι δικοί μας ηγέτες τι κάνουν; Πως αντιδρούν; Ασχολούνται με τον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ της Μπαρτσελόνα και της Παρί Σεν Ζερμέν. Με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα να πανηγυρίζει μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο «τουίτερ», επειδή ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης έχασε το στοίχημα, αφού είχε ποντάρει σε πρόκριση των Γάλλων πρωταθλητών.

Εδώ η Ευρώπη χάνεται, οι κατά τόπους ακροδεξιοί εθνικιστές θα ενισχύσουν ακόμη περισσότερο τις δυνάμεις τους, μετά από αυτό που συνέβη στις Βερσαλλίες, αλλά οι δικοί μας ηγέτες δεν έχουν τίποτε να πουν.

Σκέπτομαι τι θα γινόταν αν αυτό το «καπέλο» επιχειρούσαν να το φορέσουν οι τέσσερις των Βερσαλλιών στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ή τον Ανδρέα Παπανδρέου. Και θλίβομαι για τους σημερινούς.

Πόσο «αριστερά» είναι ετούτα τα καμώματα;

Συχνά-πυκνά, εκ στόματος κυβερνητικών στελεχών, ακούμε για το «ηθικό πλεονέκτημα» αυτής της κυβέρνησης, το οποίο θεωρείται ως αυτονόητο, από την στιγμή που αυτοπροσδιορίζεται ως ανήκουσα στην Αριστερα.

Γεννημένος σε πολυματωμένη αριστερή οικογένεια, αλλά ακόμη και ολόκληρη αριστερή γειτονιά, διδάχθηκα εξ απαλών ονύχων ότι ένα από τα βασικά στοιχεία αυτού του «ηθικού πλεονεκτήματος», που οφείλει να διακρίνει την ζωή των αριστερών, είναι η κοινωνική ευαισθησία σε συνδυασμό με την αυτοθυσία και την αλληλεγγύη.

Πείτε μου τώρα εσείς, πόσο «συμβατή», με τέτοιες αντιλήψεις, είναι η πρακτική αυτής της κυβέρνησης. Αυτά που παρακολουθούμε να συμβαίνουν. Ιδίως όταν, μια τέτοια κυβέρνηση νομοθετεί, με την συμπαγή πλειοψηφία της στη Βουλή, να καταργηθούν διατάξεις που επέβαλαν στα πολιτικά πρόσωπα, σε όσους δηλαδή μετέχουν της πολιτικής εξουσίας, να δίνουν «κάτι παραπάνω», ως εισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης, από τους απλούς πολίτες.

Το 2014, η τότε κυβέρνηση των «δεξιών» και «νεοφιλελεύθερων», των «Σαμαροβενιζέλων», εψήφισε μια νομοθετική ρύθμιση δια της οποίας, το συνολικό πολίτικο προσωπικό ανώτατης βαθμίδας κατέβαλε αυξημένο ποσοστό (8%) επί του συνόλου των εισοδημάτων του, ως εισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης. Μια ρύθμιση δια της οποίας εζητείτο να δείξουν μεγαλύτερη ευαισθησία, ως αλληλέγγυοι, οι ταγοί της κοινωνίας: Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πρωθυπουργός, πρόεδρος και αντιπρόεδροι της Βουλής, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργοί, αναπληρωτές υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί και ειδικοί γραμματείς υπουργείων, γενικοί γραμματείς των αποκεντρωμένων διοικήσεων, περιφερειάρχες, βουλευτές και ευρωβουλευτές, δήμαρχοι, διοικητές, υποδιοικητές, πρόεδροι διοικητικών συμβουλίων, διευθύνοντες και εντεταλμένοι σύμβουλοι των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, μέλη των ανεξάρτητων αρχών καθώς και των αρχών που χαρακτηρίζονται με νόμο ως ανεξάρτητες ή ρυθμιστικές.

Πρόσωπα δηλαδή τα όποια έχουν μεγαλύτερες αμοιβές από τους πολίτες. Αμοιβές που καταβάλλονται από το δημόσιο χρήμα. Δηλαδή από τους φορολογούμενους. Αυτούς που έχουν χάσει, στα χρόνια της κρίσης, πάνω από το 40% του οικογενειακού εισοδήματος τους.

Ε, αυτή την …δεξιά πρόνοια, αποφάσισε να ανατρέψει η «αριστερή» κυβέρνηση. Και να χαρίζει, σε κάθε ένα από αυτά τα πρόσωπα, από 1.049 έως και 1999 ευρώ ετησίως. Έτσι για να μην πεινάσουν κάτι φτωχαδάκια σαν τον Σταθάκη ή τον Καμμένο και άλλους ζάπλουτους της εξουσίας, με τα δεκάδες ακίνητα και τις παχυλές καταθέσεις.

Α, ρε, πόσα κόκκαλα θα τρίζουν…

Ζήσαμε για 34΄ το success story της κυβέρνησης

Τη Δευτέρα το πρωί, στις 11.40, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, έλεγε στην «πεθερά», δηλαδή στο υπουργικό του συμβούλιο, για να τα ακούει η νύφη, δηλαδή το πόπολο, ότι το 2016 έκλεισε ως χρονιά ανάπτυξης. Χαράς ευαγγέλια. Έλαμπαν τα πρόσωπα των υπουργών. Αλλά, μετά από 34 μόλις λεπτά αποδεδείχθηκε «άνθρακες ο θησαυρός». Διότι στις 12.14, η ΕΛΣΤΑΤ, η ανεξάρτητη στατιστική αρχή, ανακοίνωνε τα επικαιροποιημένα στοιχεία για το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) όπως διαμορφώθηκε το τέταρτο τρίμηνο του 2016. Και, αντί ανάπτυξης, εμφανίζει και πάλι ύφεση. Διότι το ΑΕΠ εμφάνισε μείωση 1,2%.

Αλλά ο δείκτης αυτός, του ΑΕΠ, δεν είναι το μόνο ανησυχητικό στοιχείο. Υπάρχουν και πολύ χειρότεροι. Που προδιαγράφουν ένα δυσοίωνο μέλλον για την ελληνική οικονομία, σε πείσμα των επισήμων «προβλέψεων».

Ανάπτυξη επέρχεται όταν υπάρχει σημαντική, αισθητή, αύξηση των επενδύσεων. Όταν «πέφτει χρήμα στην αγορά» και δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας. Όταν αντί αυξήσεως διαπιστώνεται δραματική μείωση των επενδύσεων, τότε μιλάμε για «μαύρα μαντάτα». Και αυτή δυστυχώς είναι η πραγματικότητα που περιγραφούν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που φαίνεται ότι …διαφεύγουν της προσοχής του πρωθυπουργού και των υπουργών του.

Το χειρότερο λοιπόν όλων είναι ότι κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2016 οι επενδύσεις στην ελληνική οικονομία μειώθηκαν κατά 30,7%. Είναι ένας δείκτης που δεν προκαλεί μόνο ανησυχία για ό,τι συνέβη τη χρονιά που πέρασε, αλλά και για το τι μπορούμε να ελπίζουμε ως προς τα χρόνια που έρχονται. Και ο οποίος γίνεται εφιαλτικότερος, αν συνδυασθεί με τον παράλληλο δείκτη για το «επενδυτικό κλίμα», ο οποίος εμφάνισε νέα υποχώρηση μέσα στον πρώτο μήνα του 2017.

Με απλά λόγια, το «αφήγημα» του πρωθυπουργού, προς τους υπουργούς του και προς τον ελληνικό λαό, ότι «μπήκαμε σε τροχιά ανάπτυξης», εντάσσεται στη χορεία των παραμυθιών για μεγάλα παιδιά.

Για να αναστραφεί αυτή η θλιβερή πραγματικότητα, χρειάζεται να αλλάξει το κλίμα στην οικονομική ζωή του τόπου. Όπερ σημαίνει να αλλάξει η φορολογική πολιτική. Να σταματήσει η υπερφορολόγηση που προκαλεί ασφυξία και κάνει τους επενδυτές να φεύγουν τρέχοντας. Εκτός αν πρόκειται να πάρουμε νόμπελ οικονομικής ευρεσιτεχνίας. Αν δηλαδή ανακαλύψουν, αυτοί που μας κυβερνούν, την …για πρώτη φορά ανάπτυξη χωρίς επενδύσεις. Ήτοι την βαφή αυγών χωρίς χρώμα.

Ελλάς, Ελλήνων …ψεκασμένων

Ας λέμε εμείς, όσοι απεχθανόμαστε τον Καμμένο, όχι βεβαίως ως πρόσωπο, αλλά τις ιδέες και το ήθος που εκφράζει. Εσείς, καλά κάνετε και έχετε γίνει …αυτοκόλλητος μαζί του κ. Πρόεδρε. Ξέρετε τι κάνετε. Διότι λαμβάνετε υπόψη σας πως κάποιες από αυτές τις «ιδέες» του έχουν απήχηση που επεκτείνεται πολύ πέραν του εκλογικού ποσοστού του. Όπως για παράδειγμα η θεωρία του ότι κάποιοι σκοτεινοί διεθνείς μηχανισμοί «μας ψεκάζουν».

Τώρα βεβαίως, άντε να βρεις λογική απάντηση, στο ερώτημα: Μα πως γίνεται να μας ψεκάζουν με πολεμικά αεροπλάνα σε έναν εναέριο χώρο που ελέγχει προσωπικώς ο αρχιστράτηγος, ναύαρχος και πτέραρχος Πάνος Καμμένος, φέρων πλήρη εξάρτηση διαρκούς εκστρατείας; Η έστω με πολιτικά αεροσκάφη, που είναι υπό τον έλεγχο του «σκληρού» νεοκομμουνιστή υπουργού Υποδομών και Μεταφορών Χρήστου Σπίρτζη; Σημασία έχει ότι, συμφώνως προς μια τελευταία έρευνα της κοινής γνώμης, το 26,5% των συμπολιτών μας πιστεύουν πως τα ίχνη που αφήνουν τα αεροπλάνα στον ουρανό είναι «αέρια ψεκασμού». Το ποσοστό αυτό φτάνει στο 48% ανάμεσα στους αποφοίτους Δημοτικού, στο 42% στους αγρότες και στο 76% σε αυτούς που αυτοτοποθετούνται στην «άκρα δεξιά».

Όταν υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι με θολωμένα μυαλά, ώστε να καταπίνουν αμάσητες αυτές τις γελοίες θεωρίες συνωμοσίας, τις εκ καμένων και ψεκασμένων εκπορευόμενες, είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίζεις έναν ολόκληρο λαό με ψέματα και παραμύθια. Να καλύπτεις τις ανικανότητες, τις κυκλοθυμίες και τις αναβλητικότητες σου, πίσω από «δράκους» του εξωτερικού και «υπονομευτές» του εσωτερικού. Με την βεβαιότητα ότι, όσο χονδροειδές και αν είναι το παραμύθι σου, κάποιοι θα βρεθούν να το πιστέψουν.

Είναι λοιπόν συνειδητή και μαθηματικός υπολογισμένη, η επιλογή στήριξης μιας αυτοδιαφημιζόμενης ως «αριστερής» κυβέρνησης, σε ένα ακροδεξιό μόρφωμα, γέννημα μιας συγκυρίας, το οποίο καταφέρνει να πείσει έναν στους τέσσαρις συμπατριώτες μας ότι τα δεινά μας έρχονται εξ ουρανού, δια της μεθόδου του ψεκασμού.

Σιγά μην έχουν και υποχρέωση να εξηγήσουν ποιοι είναι αυτοί που μας ψεκάζουν και γιατί αυτή η κυβέρνηση, που τους γνωρίζει, δεν τους εμποδίζει. Για την χονδροειδή πολιτική προπαγάνδα, ισχύει ο ίδιος κανόνας που ισχύει και για τα ανέκδοτα. Δεν επιδέχεται εξηγήσεις. Αν πας να εξηγήσεις ένα ανέκδοτο, το χάλασες. Το ίδιο και την προπαγάνδα που αποβλέπει στην στρατολόγηση χρησίμων ηλιθίων.

Ας τον μαζέψει κάποιος αυτόν τον …πολέμαρχο

Είναι ηλίου φαεινότερο κ. Πρόεδρε ότι η επιλογή σας να συγκροτήσετε κυβέρνηση της «για πρώτη φορά Αριστεράς» με τον γνωστό κομμουνιστοφάγο ακροδεξιό Πάνο Καμμένο, εκφράζει την ιδεολογική σας συνέπεια και την αισθητική σας. Το είδος του «πολιτικού πολιτισμού» το οποίο σας εκφράζει. Ενός «πολιτισμού» που αναδεικνύεται μέσα από την φρασεολογία που χρησιμοποιεί το συνεταιράκι σας. Από την γνωστή φράση «στα τέσσερα», ως το προχθεσινό αγοραίο και καφενειακό «κάτσε κάτω ρε» που απηύθηνε στο πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ Θανάση Θεοχαρόπουλο.

Η πατρίδα βεβαίως δεν κινδυνεύει από τέτοιου είδους φρασεολόγια που εκφράζει το ήθος του κ. Κομμένου. Ο κίνδυνος είναι ότι στον συγκεκριμένο άνθρωπο αναθέσατε ένα τόσο κρίσιμο υπουργείο όπως το Αμύνης. Όπου, μεταμφιεσμένος σε πολέμαρχο με στολές εκστρατείας, ως αν ευρισκόμεθα σε μια διαρκή αποκριά, χαράσσει προσωπική στρατηγική, φτάνοντας ως του σημείου να προαναγγέλλει ελληνοτουρκική πολεμική εμπλοκή τον Ιούνιο. Χωρίς να σκέπτεται τη ζημιά μπορεί να προκαλέσει στον τουρισμό της Ελλάδας και της Κύπρου.

Εμφανίσθηκε στην αίθουσα τον κοινοβουλευτικών συντακτών, για να ανακοινώσει ότι θα έχουμε πολεμική εμπλοκή, αλλά ζητώντας να μην αποδοθούν οι δηλώσεις του επωνύμως, αλλά υπό το …ψευδώνυμο «ανώτατη πηγή του υπουργείου Εθνικής Άμυνας». Και άφησε κεραυνόπληκτους τους πάντες, όταν αναφερόμενος στην αναμενόμενη έναρξη εξόρυξης φυσικού αερίου, της κυπριακής ΑΟΖ, από την γαλλική Total, προέβλεψε: «Η εκτίμηση είναι ότι πιθανολογούμε πως μπορεί να υπάρξει κάποιο επεισόδιο, μια στρατιωτική δραστηριότητα των τουρκικών δυνάμεων όταν θα ξεκινήσει η εξόρυξη».

Όπως ήταν φυσικό, η πρώτη που αντέδρασε, εκφράζοντας την οργή της για εν λόγω φληναφήματα του …αρχιστράτηγου Καμμένου, ήταν η κυπριακή κυβέρνηση: «Δεν υπάρχει τέτοια πληροφόρηση, ούτε επιβεβαιώνονται τέτοιοι ισχυρισμοί», τόνισε ο Κύπριος κυβερνητικός εκπρόσωπος, Νίκος Χριστοδουλίδης, σε δήλωσή του στο Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων. Ενώ παραλλήλως ο υπουργός εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Κασουλίδης, επικοινώνησε αμέσως με τον δικό μας υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά για να του εκφράσει την ανησυχία του.

Είπε και άλλα …ηρωικά. Για το πώς θα συντρίψουμε τους Τούρκους επειδή έχει διαλυθεί η αεροπορία τους λόγω των αποστρατεύσεων που έχει κάνει ο Έρντογαν μετά το πραξικόπημα. Τα οποία επιβεβαιώνουν απλώς την ασχετοσύνη του.

Δεν είναι καιρός να τον μαζέψετε; Δώστε του κανένα άλλο …τραινάκι να παίζει, όπως στις προεκλογικές του διαφημίσεις. Όχι την εξωτερική ασφάλεια του Ελληνισμού.

 

Βρε μήπως χρειάζεται ψυχίατρος;

 

Τι άλλο θα ακούσουμε, σε τούτο τον τόπο; Παράγουμε ακατασχέτως «ιδέες». Και είναι ερευνητέο αν πρόκειται για έξαρση φιλοσοφίας, αντάξια των ενδόξων ημών προγόνων, ή για απόδειξη του γεγονότος ότι η βλακεία, ενίοτε, ανέρχεται ευκόλως και περιφέρεται εις τα δώματα εξουσίας.

Αφού λοιπόν την μια ημέρα με εργαλείο, προφανώς, την «μαρξιστική ανάλυση», ανακαλύψαμε, μέσω δυο βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, ότι υπάρχουν και ταξικά δυστυχήματα, ήλε ως φυσική κατάληξη, μέσα από το «διαλεκτικό προτσές της σκέψης», η θεραπεία του κακού, την επομένη. Με τον υφυπουργό Υποδομών και Μεταφορών Νικόλαο Μαυραγάνη να προτείνει ως λύση την εφαρμογή …εισοδηματικών κριτηρίων κατά την επιβολή ποινών και προστίμων, στους παραβάτες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.

Μπορεί ο κ. Μαυραγάνι να μην είναι μαρξιστής, αφού δεν προέρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από τους ΑΝΕΛ, αλλά τι στο καλό; Μετά από τόσο στενό και έντονο συγχρωτισμό, να μην έχει μάθει κάτι;

Εξαιρετική ιδέα. Αλλά θα ήταν άδικο να έχει εφαρμογή μόνο επί τροχαίων αδικημάτων. Να την εφαρμόσουμε γενικώς. Οποίος έχει υψηλότερο εισόδημα, να καταδικάζεται, επί οιουδήποτε αδικήματος, αυστηρότερα. Και ο μη έχων επιεικέστερα. Το ότι το σύνταγμα, στο άρθρο 4 ορίζει ότι για το ίδιο αδίκημα δεν μπορεί να επιβάλλεται διαφορετική ποινή στον έναν ή τον άλλο πολίτη, είναι μια επουσιώδης λεπτομέρεια. Όπως και το γεγονός ότι αυτή η αρχή δικαίου είναι κανόνας σε όλες τις συγκροτημένες δημοκρατικές κοινωνίες.

Για να μην αδικούμε τους σημερινούς, πρόκειται απλώς για την συνήθη ελληνική πρακτική της εξουσίας. Η όποια θεωρεί πως οσάκις πέφτει πάνω σε ένα γεγονός που συνδέεται με παραβατικότητα, μπορεί να το θεραπεύει, ψηφίζοντας έναν ακόμη νόμο. Με μια «αυστηροποίηση» του ισχύοντος νομικού οπλοστασίου.

Το πρόβλημα δυστυχώς μας πάει πίσω στην εποχή του Εμμανουήλ Ροΐδη. Του μεγάλου διαφωτιστή, που τόσον αδρώς περιέγραψε την ιλαροτραγωδία της ελληνικής πολιτική ζωής, με την πολυδαίδαλο πολυνομοθεσία: Είς νόμος απαιτείται εις αυτήν τη χώραν, ο οποίος να επιτάσσει την εφαρμογήν όλων των υπολοίπων νόμων.

Αντί να εφευρίσκουμε κάθε τόσο έναν ακόμη νόμο, έχουμε ανάγκη από αγωγή σεβασμού των νόμων. Τόσο ως άτομα, ως πολίτες, όσο και ως θεσμοί. Ως κάθε μορφής εξουσία. Και εκείνο που τραγικώς μας λείπει είναι αυτή ακριβώς η αγωγή