Βιάζονται οι… γαλοπούλες για Χριστούγεννα;

Ούτε οι Βρυξέλλες ούτε η Αθήνα επιβεβαιώνουν επισήμως τις πληροφορίες του πρακτορείου Reuters, κατά τις οποίες κυβέρνηση και «θεσμοί» έχουν καταλήξει σε συμφωνία. Ο μεν εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δηλώνει ότι πράγματι «έχει σημειωθεί πρόοδος, αλλά δεν έχουμε ακόμη συμφωνία». Η δε κυβέρνηση, από την πλευρά της, αρκείται σε να σχόλιο κατά το οποίο «όταν υπάρξει συμφωνία θα το μάθετε επισήμως και όχι από διαρροές».
Οπότε ας κρατήσουμε τα περί επίτευξης προόδου στις διαπραγματεύσεις με τους «θεσμούς». Και να δούμε σε τι συνίσταται αυτή η «πρόοδος». Τα βασικά στοιχεία είναι τρία μεγάλα «ναι» που απέσπασαν ήδη οι «θεσμοί» από την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου:
1. Μείωση του αφορολογήτου κατά 50%, από τις δώδεκα χιλιάδες στις έξη.
2. Μια ακόμη μείωση των συντάξεων, τόσο ώστε να αντιστοιχεί σε ποσοστό 1% τους Ακαθαρίστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ).
3. Πώληση των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ στην Κοζάνη. Με τέτοιους όρους τους οποίους ο υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης θεωρεί «λεηλασία». Αλλά παρά ταύτα θα τις ψηφίσει, όπως δηλώνει, ακλουθώντας την πρακτική «διαφωνώ αλλά πειθαρχώ».
Απομένουν τα «εργασιακά», δηλαδή η απελευθέρωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, που όλα δείχνουν ότι θα πάει για μετά το 2018, αλλά και η ελάφρυνση του χρέους, για την οποία το Βερολίνο διαμηνύει ότι δεν πρόκειται να αποδεχτεί τίποτε άλλο, περά από την επιμήκυνση της χρονικής περιόδου εξόφλησης του. Ούτε μείωση, ούτε καν «πάγωμα των επιτοκίων».
Οι επιλογές της κυβέρνησης είναι δύο.
*** Η μια, η επικρατέστερη εκδοχή, είναι να αποδεχτεί τα πάντα. Όπως κάνει, έστω με νάζια, τα δυο χρόνια που ήδη κυβερνά. Με την ελπίδα ότι θα εμφανισθεί στο μέλλον κάποια ανάκαμψη στην οικονομία, μήπως ανακάμψουν και τα ποσοστά της στο εκλογικό σώμα.
*** Η άλλη είναι η …παλαβή εκδοχή. Να κάνει το χατίρι του Κυριάκου Μητσοτάκη και, αφού πει ένα «ηρωικό όχι» στους «θεσμούς», να πάει για πρόωρες εκλογές.
Πριν πείτε πια από τις δυο θα ισχύσει τελικώς, σκεφτείτε τις …γαλοπούλες. Και αναρωτηθείτε αν έχουν κανέναν λόγο να ζητούν επίσπευση των …Χριστουγέννων.

Ζήτω ο Αλέξης, ζήτω η Ελλάς (και μη γελάς)

Είμαι έμπλεος εθνικής υπερηφάνειας. Και το χρωστώ σε σας κ. Πρόεδρε. Με την γενναία επιστολή που στείλατε προς τους εταίρους μας, τους κάνατε και τρίμηνε. Να μην πω ότι κατουρηθήκανε επάνω τους. Να τους πήγε. Βέβαια, εκείνο που ζητούσατε, μια ρητή δήλωση δηλαδή υπέρ της επαναφοράς ή της αναγνώρισης ισχύος των συλλογικών διαπραγματεύσεων στην Ελλάδα, δεν το διάβασα στο τελικό επετειακό κείμενο, που και εσείς υπογράψατε, παρά τις απειλές σας ότι δεν θα βάλετε την τζίφρα σας. . Ίσως το ξέχασε η δακτυλογράφος των Βρυξελλών.
Διάβασα όμως, και φούσκωσα σαν τον διάνο από την υπερηφάνεια μου, το τίτλο του βασικού πρωτοσέλιδου θέματος στην «Εφημερίδα των Συντακτών» που είναι το άλλο έντυπο, περάν της «Αυγής», που σας στηρίζει με πάθος και δυναμισμό: «Εργασιακό Μεσαίωνα εγώ δεν ψηφίζω» με την ανάλογη επεξήγηση: «Για την ανυποχώρητη στάση του στα εργασιακά προειδοποίησε ο Αλ. Τσίπρας, αποσπώντας τελικά την έμμεση στήριξη των Ευρωπαίων ηγετών μέσω της Διακήρυξης της Ρώμης. Ωστόσο, όπως δήλωσε, αυτή «μένει να αποδειχτεί στην πράξη».
Τώρα, τι ακριβώς σημαίνει αυτό το «αποσπώντας τελικά την έμμεση υποστήριξη», τρέχα γύρευε. Η διακήρυξη είναι γεμάτη από ευχολόγια για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Περιλαμβανόμενης της δέσμευσης ότι θα φροντίσουν, οι 27 που υπογραφούν, και για καλύτερες μέρες των εργαζομένων. Πρωτότυπα πράγματα δηλαδή. Ποτέ άλλοτε δεν έχουμε ακούσει ή διαβάσει κείμενα κυβερνώντων και γενικότερων πολιτικών που να μας υπόσχονται καλύτερες μέρες. Και να μη σκίζονται ότι νοιάζονται και για τους αργαζόμενους.
Περιέργως, αυτήν την ηρωική ατάκα δεν μας λένε πως και σε ποιον την είπατε. Οπότε άρχισα να ψάχνω και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Αλλά καμιά αναφορά βρε παιδί μου. «Α, τους άθλιους», σκάφθηκα, λογοκρίνουν τον πρωθυπουργό της Ελλάδας. Υψώνει το ανάστημα του, λέει το νέο μεγάλο ΟΧΙ, και αυτή δεν γράφουν ούτε μια λέξη.
Σκέπτομαι να γράψω ένα θεατρικό κείμενο για παράσταση του θεάτρου σκιών. «Ο Καραγκιόζης Ευρωπαίος». Με τον Καραγκιόζη να επαναλαμβάνει την ατάκα: «Α, ρε δούλεμα που τρώω. Τρώω, τρώω, μασώ-μασάω, αλλά στο ρημάδι το στομάχι μου δεν κατεβαίνει τίποτα».
Στην εποχή των άυλων τίτλων, έχουμε πια και άυλο κουτόχορτο.

Προσυπογράφω με τα δυο χέρια, αν το εννοείτε

Διάβασα κ. πρόεδρε την επιστολή σας προς τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Και ως ένας πολίτης αυτής της χώρας δεν έχω καμία αντίρρηση να προσυπογράψω το περιεχόμενο της. Ποιος άλλωστε θα διαφωνήσει με την διατύπωση σας ότι τα τελευταία χρόνια πολλές από τις ευρωπαϊκές κοινωνικές κατακτήσεις «απειλούνται παρά τη θεσμική τους κατοχύρωση»; Και ποιος μπορεί να έχει άλλη γνώμη από το ότι «Εναπόκειται στη δημοκρατική επιλογή των λαών τη Ευρώπης και στη βούληση των κυβερνήσεων που εκλέγουν, να τις υπερασπιστούν, και να τις διευρύνουν»;
Εκείνο όμως που με κάνει επιφυλακτικό –και υποθέτω όχι μόνον εμένα- είναι η προϊστορία σας. Το ότι μας έχετε συνηθίσει σε μια πρακτική του άλλα να λέτε, ή να γράφετε και υπογράφετε και άλλα να έχετε στο μυαλό σας. Είμαστε δυστυχώς, οι πολίτες, υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε: Τους έπιασε αλήθεια τους κυβερνήτες μας, αυτούς που εγκαθίδρυσαν το καθεστώς Κατρούγκαλου στις εργασιακές σχέσεις, ο πόνος για τα δικαιώματα των εργαζομένων; Η ψάχνουν αφορμή ηρωικής εξόδου, καθώς τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά, όπως προκύπτει από την ίδια πρωθυπουργική επιστολή;
Διότι δεν μπορεί, δεν επιτρέπεται να διαφύγει της προσοχής κανενός μια κρίσιμη παράγραφος: «Δεν μπορούμε, όμως, να κατανοήσουμε απαιτήσεις πέραν των δεσμεύσεων αυτών, όπως αυτή της παράτασης της εξαίρεσης της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο. Η απαίτηση αυτή άλλωστε καθυστερεί αδικαιολόγητα την ολοκλήρωση της 2ης αξιολόγησης του Ελληνικού προγράμματος στερώντας τη δυναμική της ανάκαμψης της Ελληνικής Οικονομίας σε μια καθοριστική στιγμή».
Όσο κομψεπίκομψα και αν προσπαθείτε να το διατυπώσετε κ. Πρόεδρε, ομολογείτε, με την επιστολή σας, ότι η κατάσταση κάθε άλλο παρά είναι όπως την εμφανίζει η προς το εσωτερικό προπαγάνδα σας. Ότι η «ανάκαμψη» δεν είναι ήδη επίτευγμα σας, όπως ισχυρίζεστε μιλώντας σε μας τους ιθαγενείς. Αλλά ένα ζητούμενο, την επίτευξη του οποίου δεν επιτρέπει η πορεία των διαπραγματεύσεων για την αξιολόγηση.
Και η μαύρη αλήθεια είναι ότι αν δεν αλλάξει το πολιτικό κλίμα, αν δεν υπάρξουν επενδύσεις, που είναι η πλέον αναγκαία προϋπόθεση για την ανάπτυξη και ανάκαμψη, τότε τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν πρόκειται να τα σώσει ή να τα προωθήσει κανένα ευχολόγιο, καμία ρηματική διακήρυξη, σε οποιοδήποτε ευρωπαϊκό έγγραφο.

Να προσυπογράψουμε, υπό την προϋπόθεση ότι δεν μας δουλεύετε. Για μια ακόμη φορά.

Ας κοιτάξουν καλύτερα την καμπούρα τους

Μάθανε ότι εξευτελιζόμαστε, μας φτύνει και ο Ντάϊσελμπλουμ.
Ομολογώ ότι πολύ θα ήθελα να γνωρίζω την ολλανδική γλώσσα. Ώστε να μπορώ να αποδώσω στα ολλανδικά την σοφή ελληνική παροιμία «της κοντής τσουτσούνας, οι …τρίχες της φταίγανε». Διότι δεν βρίσκω άλλη πιο ταιριαστή απάντηση σε όσα εξέμεσε, στην συνέντευξη του προς γερμανική εφημερίδα, κατά των λαών του Νότου, ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών και πρόεδρος της Ευρωζώνης Γερούν Ντάϊσελμπλουμ.
Αφήνω στην άκρη το γεγονός ότι ο ίδιος είναι μια μοναδική περίπτωση Βορείου Ευρωπαίου πολιτικού που μετά από μια τόσο δεινή ήττα στις εκλογές, (από το 25% οδήγησε το κόμματου στο μόλις 5%) δεν έχει ακόμη υποβάλλει την παραίτηση του από την ηγεσία του κόμματος του. Αυτή είναι δική τους εσωτερική υπόθεση. Αλλά τουλάχιστον, θα περιμέναμε να έχει ήδη παραιτηθεί από την θέση του προέδρου της Ευρωζώνης. Αντ’ αυτού παραχωρεί συνεντεύξεις γεμάτες οίηση και αλαζονεία. Με τις όποιες προσβάλει ολόκληρους λαούς. Όλο τον ευρωπαϊκό Νότο: «Ένας σοσιαλδημοκράτης, πιστεύει ότι η αλληλεγγύη είναι εξαιρετικά σημαντική, όμως αυτός που τη ζητά έχει και υποχρεώσεις και δεν μπορεί να σπαταλά όλα του τα χρήματα για σναπς και γυναίκες και στη συνέχεια να ζητά υποστήριξη».
Δεν κοιτάζει τα χάλια τους. Των βορείων εκείνων που έχουν προδώσει την σοσιαλδημοκρατία και έχουν γίνει θεραπαινίδες, όπως ο ίδιος, του Σόιμπλε και των πιο σκληρών μονεταριστών, καταδικάζοντας τους λαούς, ιδίως του Νότου, στη λιτότητα. Τα ποτά τους φταίξανε. Εκεί τα φάγαμε. Και όχι ακριβοπληρώνοντας γερμανικές και ολλανδικές εταιρίες, μονίμως με «καπέλα», π.χ. για ένα μαγνητικό τομογράφο, που δεν τον ισοφαρίζουμε με ολόκληρη την ποσότητα από αγγουράκια Κρήτης που εξάγουμε στον Βορρά.
Δεν κοιτώνα καλύτερα τις ευθύνες τους για το ότι έφθασαν την Ένωση σε κατάσταση απειλούμενης αποσύνθεσης;
Το κακό είναι ότι ενώ ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι ζήτησε ανοικτά την παραίτηση του, και ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Αντόνιο Κόστα του έδωσε την απάντηση που του χρειαζόταν, ο δικός μας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, έχει αφωνία. Και ο ίδιος και η κυβέρνηση του. Αντί μιας επίσημης απάντησης στον υψηλότατο δυνατό βαθμό, οι δικοί μας βάζουν μπροστά, τα κόμματα και του βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Να μην τα …χαλάσουν με τον Γερούν ο Αλέξης ή ο Ευκλείδης.

Ήταν «τυφλή», «αδέκαστη», ή με δεμένα χέρια;

Ε, μην τρελαθούμε και τελείως…
Διαβάζοντας την δήλωση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, αλλά και τις πολλές δηλώσεις πρώην υπουργών του, για την δικαστική κατάληξη της υπόθεσης του Βατοπεδίου, είναι εύκολο να χάσει κανείς την πυξίδα του. Και να νομίσει ότι πράγματι η «τυφλή» και «αδέκαστη» δικαιοσύνη παρέδωσε τους πάντες λευκούς στην κοινωνία. Ότι αποφάνθηκε πως επρόκειτο, όπως ισχυρίζεται ο πρώην πρωθυπουργός, για σκευωρία. Ότι πάντες οι κατηγορούντες ήταν θύματα πολιτικής μισαλλοδοξίας.
Η μαύρη και πικρή αλήθεια είναι ότι το δικαστήριο απάλλαξε μόνο τους ιδιώτες, κληρικούς και λαϊκούς, που ενεπλάκησαν στην υπόθεση της λίμνης Βιστωνίδας. Και τους απάλλαξε δεχόμενο ότι ενήργησαν κάτω από πιέσεις πολιτικών. Τελεία και παύλα.
Θα αναρωτηθείτε πως και δεν δίκασε και καταδίκασε αυτούς του πολιτικούς. Μα εδώ βρίσκεται το «μεγάλο κόλπο» της υπόθεσης. Για το οποίο ο πρώην πρωθυπουργός θα ήταν καλύτερο να σιωπά, αντί να πανηγυρίζει. Διότι δεν είμαστε όλοι λωτοφάγοι σε τούτο τον τόπο.
Ουδείς πολίτικος δικάσθηκε, ώστε να έχει μια αθωωτική απόφαση στα χέρια του, άξια πανηγυρισμών. Για τον απλούστατο λόγο ότι ο τότε πρωθυπουργός είχε ενεργήσει όπως οι πάπες της καθολικής εκκλησίας. Είχε σπεύσει να απαλλάξει τους συνεργάτες του από την τσιμπίδα της δικαιοσύνης, μοιράζοντας συγχωροχάρτια. Στηριζόμενος στην πλέον ανήθικη διάταξη του ελληνικού συντάγματος -έργο Ευάγγελου Βενιζέλου η συνταγματική της κατοχύρωση- δηλαδή στην παραγραφή των αδικημάτων των πολιτικών με την μέθοδο της πρόωρης διάλυσης της Βουλής.
Πέρα από το πόσο «τυφλή» ή «αδέκαστη» ήθελε και μπορούσε να είναι, στην συγκειμένη υπόθεση, η Δικαιοσύνη, το πλέον βέβαιο είναι πως ως προς τις ευθύνες των πολιτικών ήταν με δεμένα τα χέρια. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτε. Τα αδικήματα των πολιτικών είχαν παραγραφεί.
Αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα όπως είναι, και όχι όπως βολεύουν τον ένα ή τον άλλον, η μαύρη αλήθεια είναι ότι οι πολιτικοί απλώς απάλλαξαν τους εαυτούς τους, με το τέχνασμα της παραγραφής.
Και το πιο θλιβερό της υπόθεσης είναι ότι άλλη μια ευκαιρία συνταγματικής αναθεώρησης, μια ευκαιρία να καταργηθεί αυτή η …νόμω κρατούσα ΜΕΓΑΛΗ ΑΤΙΜΙΑ της ελληνικής πολιτικής ζωής, πρόκειται να πάει χαμένη, καθώς δεν υφίσταται η αναγκαία συναίνεση για τις απαιτούμενες αλλαγές. Οπότε οι παραγραφές θα συνεχίζονται και τα επόμενα χρόνια.

Δώστε κάτι, έστω μια… καραμελίτσα

Ζούμε ημέρες εθνικού μεγαλείου, εξάρσεως και αντιστάσεως.
Μπορεί η κυβέρνηση να έχει ήδη αποδεχτεί τα πιο σκληρά μέτρα, όπως είναι η μείωση του αφορολογήτου και οι νέες, για πολλοστή φορά, περικοπές των συντάξεων…
Μπορεί η διαπραγμάτευση για την δεύτερη αξιολόγηση, χωρίς την όποια δεν θα υπάρξει εκταμίευση ώστε να πληρωθεί το επόμενο ομόλογο των 7,4 δισεκατομμυρίων, να έχει κολλήσει και η Ελλάδα να σέρνεται πάλι, όπως το 2015, σε επιτόπιες διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες, με τους εκπροσώπους των «θεσμών», ιδίως του ΔΝΤ, να αρνούνται να επιστρέψουν στην Αθήνα…
Αλλά η κυβέρνηση μας βρήκε επιτέλους τον δρόμο του αγώνα. Τραγουδώντας πότε το «στ’ άρματα, στ’ άρματα, εμπρός στον αγώνα» και πότε το «μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά, πέσανε πάνω στην εργατιά», ορθώνει το ανάστημα της. Και αρνείται να προσυπογράψει την επετειακή, για 60 χρόνια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διακήρυξη, που προδιαγραφεί το μέλλον της Ευρώπης, αν δεν πάρει ένα υψίστης σημασίας αντάλλαγμα, σε αυτή την σύνοδο της Ρώμης.
Ποιος είναι το ζητούμενο, το οποίο παρουσίασε ο εκπρόσωπος του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στην προκαταρτική συνάντηση των εκπροσώπων των 27 πρωθυπουργών; Να μπει στο κείμενο, που θα εγκριθεί, μια παράγραφος. Αντιγράφω από τη χθεσινή ειδησεογραφία: «Ο Έλληνας εκπρόσωπος ανέφερε πως δεν μπορεί προσώρας να συμφωνήσει με το κείμενο που αναφέρεται στις αξίες της Ε.Ε. και την αλληλεγγύη των κρατών-μελών, τη στιγμή που η Ελλάδα καλείται να ικανοποιήσει τις μη ρεαλιστικές απαιτήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Κυβερνητικές πηγές ανέφεραν ότι επιδίωξη της ελληνικής πλευράς είναι να συμπεριληφθεί στη διακήρυξη μία παράγραφος που να κάνει ρητή αναφορά στα εργασιακά κεκτημένα της Ε.Ε».

Τα δίνουν όλα, αλλά αξιώνουν …αγωνιστικώς μια καραμέλα. Να μας τη σερβίρουν ως γλυκαντικό. Ότι τάχα έτυχαν μια νίκη. Την αναγνώριση ότι ισχύουν οι συλλογικές συμβάσεις. Που; Σε μια Ελλάδα των ανέργων που κυμαίνονται γύρω στο ενάμιση εκατομμύριο. Και των εκατοντάδων χιλιάδων «εργαζομένων», με δήθεν «μερική απασχόληση» και ακόμη μερικότερες αποδοχές. Με το καθεστώς των «μπλοκακίων» που ροκανίζει, σε εισφορές, και τα ελάχιστα που εισπράττουν όσοι, ιδίως οι νέοι, που υπάγονται σε αυτό.
Δώστε μας μια καραμελίτσα, αλλιώς θα σας χαλάσουμε την τούρτα με τα 60 κεράκια. Κωμικές ιστορίες. Με τραγικές συνέπειες.

Η «Αριστερά» των …τραπεζών

Όταν η κυβέρνηση του τραπεζίτη Παπαδήμου, με στήριξη ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-Καρατζαφέρη, προχώρησε, τον Μάρτιο του 2012, στην υπογραφή του PSI, οι συντελεστές της πανηγύριζαν. Θριαμβολογώντας ότι πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους παγκοσμίως. Πράγματι. Μόνο που κατέληξε σε μια παγκόσμια αποτυχία.
Με το PSI διαγράφηκε χρέος ύψους 106 δισ. ευρώ, αλλά συνοδεύθηκε από ένα νέο μνημόνιο, με νέα δάνεια ύψους 130 δισ. ευρώ. Από τα οποία, τα 49 δισ. ευρώ δεσμεύτηκαν για την κεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, ώστε να αναπληρώσουν την κεφαλαιακή τους επάρκεια. Αυτή ήταν η μοναδική «αντισταθμιστική» πρόβλεψη. Ενώ έμειναν χωρίς ανταλλάγματα τα ασφαλιστικά ταμεία, οι φορείς του Δημοσίου, όσοι είχαν επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα και τα φυσικά πρόσωπα, που εν μια νυκτί έχασαν αποταμιεύσεις ετών. Εκτός από τα 49 δισεκατομμύρια, δόθηκε τότε στις τράπεζες ένα ακόμη αντάλλαγμα. Να μπορούν να συμψηφίζουν για μια πενταετία, έως ετούτο τον Μάρτιο δηλαδή, τις απώλειες τους από ρυθμίσεις κόκκινων δάνειων με συμψηφισμό των φόρων που θα έπρεπε να καταβάλλουν.
Εκείνοι οι κακοί, οι δεξιοί, οι νεοφιλελεύθεροι και ό,τι άλλο από αυτά με τα όποια τους έλουζαν οι σημερινοί εξουσιαστές, έδωσαν αυτό το προκλητικό προνόμιο στις τράπεζες –τις πρώτες σε ευθύνη για την χρεοκοπία της χώρας- για πέντε χρόνια. Αυτή την …αδικία έρχονται τώρα να θεραπευόσουν οι …αριστεροί, ως δεδηλωμένοι εχθροί του τραπεζικού κεφαλαίου.
Σύμφωνα με την τροπολογία που κατέθεσε η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, «δίνεται η δυνατότητα 20ετούς απόσβεσης των ζημιών που εγγράφουν τα ως άνω νομικά πρόσωπα σε περιπτώσεις που αυτές οφείλονται σε διαγραφές οφειλών από τον ισολογισμό τους είτε λόγω διακανονισμού ή αναδιάρθρωσης του δανείου συμβατικά, δικαστικά ή εξωδικαστικά, είτε λόγω μεταβίβασης του δανείου σε εταιρείες απόκτησης δανείων ή τιτλοποίησης ή σε πιστωτικά ιδρύματα και χρηματοδοτικά ιδρύματα ή σε άλλες εταιρείες ή νομικές οντότητες εφόσον στις περιπτώσεις αυτές τη διαχείριση πραγματοποιεί εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων».
Δίνουν παράταση άλλων δεκαπέντε ετών σε ένα καθεστώς που τότε το κατακεραύνωναν ως άνομο και αντιλαϊκό. Δηλαδή, οι τράπεζες «μας», που είναι ήδη ιδιοκτησία μεγάλων ξένων «funds», για τα δάνεια που θα ξεπουλάμε στο ένα δέκατο της άξιας τους, σε αυτά τα «funds», θα παίρνουν ως ρεγάλο την ισοδύναμη απαλλαγή από φόρους.
Όμορφος κόσμος, ηθικός, ….αριστερά πλασμένος.

Φάτε άλλη μια «εξεταστική»

Με την κρισιμότητα που έχει προσλάβει η τροπή των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές μας, για την δεύτερη αξιολόγηση, που είχατε πει ότι θα κλείσει πριν από τα Χριστούγεννα αλλά πάει για μετά το Πάσχα, (και βλέπουμε), περιμέναμε κ. Πρόεδρε ότι, μιλώντας στην «ώρα του πρωθυπουργού» την Παρασκευή στη βουλή, θα μας διαφωτίζατε για το «που πάμε». Περιμέναμε να μας φωτίσετε. Να διαλύσετε, ως υπεύθυνος κυβερνήτης της χώρας, τα νεφελώματα που επικάθηνται επί της κοινωνίας, έχοντας παραλύσει την μηχανή της, την οικονομία της.

Το ότι η κατάσταση έχει φθάσει και πάλι σε οριακό σημείο το κραυγάζουν όλα τα στοιχεία που δημοσιοποιούνται, το ένα μετά το άλλο. Από εκεί που πανηγυρίζατε ότι έχουμε μείωση της ανεργίας, η ΕΛΣΤΑΤ ανακοινώνει ότι η ανεργία αυξήθηκε κατά μια ποσοστιαία μονάδα. Από εκεί που μας ενημερώνατε ότι θα κάνετε παροχές επειδή θα έχετε υψηλά πλεονάσματα, τώρα η πραγματικότητα σας διαψεύδει τραγικώς. Από την μία αποδέχεσθε νέες περικοπές συντάξεων και αφορολόγητου. Και από την άλλη η πραγματικότητα ξεπουπουλιάζει τον φουσκωμένο διάνο των εισπρακτικών προσδοκιών σας, τις οποίες θα μοιράζατε στους φτωχούς.

Το γνωρίζατε, πριν ανεβείτε στο βήμα, ότι, όπως δείχνουν τα επίσημα στοιχεία, η αδυναμία των πολιτών να ανταπεξέλθουν στις φοβερές φορολογικές επιδρομές, τους σπρώχνει να γίνουν οπαδοί του κινήματος «δεν πληρώνω», το οποίο πολλά στελέχη σας χρησιμοποίησαν ως βατήρα για να εκτοξεύουν εντός του κοινοβουλίου. Ότι δηλαδή μόνο κατά τον πρώτο μήνα του νέου οικονομικού έτους τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς την εφορία αυξηθήκαν κατά 1,6 δισεκατομμύρια.

Αλλά δεν μας είπατε τίποτε για όλα αυτά. Απλώς, οντάς πράγματι δεινώς στριμωγμένος, ακολουθήσατε μια πεπατημένη πολλών προκατόχων σας. Που όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, προσπαθούσαν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις, εξαγγέλλοντας κάποια εξεταστική επιτροπή. Επιχειρώντας δηλαδή να στήσουν πολιτικά δικαστήρια για τους αντιπάλους τους. Το ίδιο κάνατε και εσείς. Μας προαναγγείλατε μια ακόμη εξεταστική επιτροπή, για τα σκάνδαλα στον χώρο της δημόσιας υγείας». Με την υπόσχεση ότι θα έχουμε θέαμα: «και εκεί ο καθένας θα αναλάβει τις ευθύνες του. Εκεί θα κοπούν τα χαμόγελα και κάποιοι θα χάσουν τα γελάκια τους. Να μη μείνει τίποτα στη σκιά, αυτή ήταν η δέσμευσή μας».  Ό εστί μεθερμηνευόμενον:  Φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά… εξεταστική.

Από Ολλανδικά στα ελληνικά: Γερούν, γερά, με τσαμπουκά

Ο μεγάλος ηττημένος των ολλανδικών εκλογών δεν είναι ο ακροδεξιός Γκέερτ Βίλντερς. Αυτός καλά βολεύθηκε. Από εκεί που το κόμμα του ήταν τρίτο σε δύναμη, τώρα κατέκτησε την δεύτερη θέση, κερδίζοντας εννέα έδρες επιπλέον. Με τα δικά μας δεδομένα είναι σαν να γινόταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο Μιχαλολιάκος. Απλώς, χάρη και στην πρωτοφανή προσέλευση στις κάλπες, την μεγαλύτερη των τελευταίων τριάντα ετών, αλλά και στην σκληρή αντιπαράθεση με το καθεστώς Έρντογαν, το κόμμα του πρωθυπουργού Ρούτε κατάφερε να μείνει πρώτο, χάνοντας όμως έδρες.

Ο μεγάλος ηττημένος των εκλογών είναι το «Εργατικό Κόμμα» του Γερούν Ντάϊσελμπλουμ. Που υπέστη κάθετη πτώση. Από τις 38 έδρες που διέθετε τα τελευταία πέντε χρόνια, έπεσε στις εννέα. Καταγράφοντας την δεινότερη ήττα της σοσιαλδημοκρατίας στην πολιτική ιστορία της Ολλανδίας.

«Και εμάς, τι μας ενδιαφέρει;», ίσως αναρωτηθεί κάποιος αναγνώστης. «Τι μας ζαλίζεις με τα ολλανδικά πολιτικά πράγματα»; Και όμως, μας ενδιαφέρει. Όχι μόνο επειδή ο Ντάϊσελμπλουμ είναι ταυτισμένος με τα ελληνικά μνημόνια, ιδίως από τότε που ανέλαβε πρόεδρος της Ευρωζώνης. Αλλά διότι, κατά την ταπεινή μου άποψη –που δεν είναι βεβαίως άμοιρη από την ιδεολογική  τοποθέτηση μου  στον συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο – η σοσιαλδημοκρατία, είναι η μεγαλύτερη ελπίδα της Ευρώπης. Όπως και της Ελλάδας.

Μόνο που, όταν μιλάμε για σοσιαλδημοκρατία, δεν μπορούμε να την αποδεχόμαστε να αλληθωρίζει τόσον εντόνως προς τον καπιταλισμό, όπως στην περίπτωση του κ. Ντάϊσελμπλουμ -και όχι μόνο. Οι Ολλανδοί πολίτες γύρισαν την πλάτη σε ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, του οποίου ο ηγέτης ταυτίσθηκε με την επιβολή του χειροτέρου καθεστώτος αντικοινωνικής πολιτικής, με στέγνη μονεταριστική λιτότητα.

Υποθέτω ότι, κατά τα ευρωπαϊκά ειωθότα, ο Γερούν Ντάϊσελμπλουμ θα υποβάλει την παραίτηση του από την ηγεσία του συγκεκριμένου κόμματος. Αλλά αυτό ενδιαφέρει κυρίως του Ολλανδούς. Εμάς μας ενδιαφέρει αν όλοι αυτοί, οι διάσπαρτοι, οι κατακερματισμένες δυνάμεις, στον τόπο μας, που ομίλου στο όνομα της σοσιαλδημοκρατίας και υποτίθεται ότι εργάζονται για την συγκρότηση ενός αξιόπιστου πολιτικού φορέα στον χώρο του σοσιαλδημοκρατικού κέντρου, θα πάρουν το μήνυμα από την κατάντια του κόμματος του Γερούν, αφού δεν το έχουν πάρει ακόμη από την κατάντια του ΠΑΣΟΚ, το οποίο ουδέποτε τόλμησε να αποδεχτεί ότι ανήκει στην σοσιαλδημοκρατία.

Το εκλογικό αποτέλεσμα της Ολλανδίας δεν χρειάζεται …μετάφραση στα ελληνικά για να το καταλάβουν.

Τρέμε Θράκη τα… Ολλανδικά αστεία των Κατρούγκαλων

Ελαφρύ να είναι το χώμα που τον σκεπάζει, ο κουμπάρος, φίλος και συνάδελφος Κώστας Γερονικολός, τυφλά αφοσιωμένος στον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, όταν αναφερόταν σε σοβαρά πολιτικά λάθη υπουργών, εκείνων των κυβερνήσεων, στις ιδιωτικές συνομιλίες του, χρησιμοποιούσε μια μη κόσμια έκφραση: «Μαλάκας άνθρωπος, οργή θεού».

Θυμήθηκα εκείνη τη φράση όταν άκουσα τις δηλώσεις που συνιστούν το νέο κατόρθωμα του μεταξομάνδηλου αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Κατρούγκαλου. Όστις, αφού έλυσε κατά άριστο τρόπο το ασφαλιστικό, φέρνοντας τα πάνω κάτω στην κοινωνία, αλλά και την κυβέρνηση, που καλείται τώρα να ξεμπερδέψει το κουβάρι που άφησε πίσω του, αποτολμά τώρα να βάλει τη σφραγίδα του και στα εθνικά θέματα.

Από το ύψος του παντογνώστη, στο οποίο έχει εξαρθεί επιβαίνων επί καλάμου, ο κ. Κατρούγκαλος ανέλαβε να παραδώσει μαθήματα ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων, ιδίως δε δημοκρατικότητας και πολιτικών ελευθεριών, στις κυβερνήσεις της Ολλανδίας, της Γερμανίας και της Δανίας. Οι όποιες υπέπεσαν στο φοβερό ολίσθημα να απαγορεύσουν σε μελή της κυβέρνησης του σουλτάνου Έρντογαν να κάνουν προεκλογικές συγκεντρώσεις επί των εδαφών τους, ενσπείροντας μίσος μεταξύ των τούρκικης καταγωγής πολιτών αυτών των χωρών του ευρωπαϊκού Βορρά.

Και για να αποδείξει πόσο πιο μάγκας δημοκράτης είναι από εκείνους, διέπραξε το εθνικώς άκρως επικίνδυνο ατόπημα ενός αυθαιρέτου παραλληλισμού. Λέγοντας πως αν οι υπουργοί του Έρντογαν θέλουν να κάνουν τέτοιες συγκεντρώσεις στην ελληνική Θράκη, η κυβέρνηση του θα τους παράσχει την άδεια.

Το τραγικό όμως δεν είναι μόνον η δήλωση Κατρούγκαλου. Αλλά η επ’ αυτής σιωπή της υπόλοιπης κυβέρνησης στην όποια μετέχει.

Κάποιος πρέπει να τους μάθει ότι ανάμεσα στις δυο περιπτώσεις, των βορείων ευρωπαϊκών χωρών και της Θράκης, υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά που φαίνεται ότι αγνοεί ο Κατρούγκαλος. Εκεί υπάρχουν Τούρκοι στην εθνικότητα πολίτες. Εκατοντάδες χιλιάδες στην Ολλανδία και εκατομμύρια στη Γερμανία. Στη Θράκη υπάρχουν μόνον Έλληνες. Που διαχωρίζονται σε χριστιανούς και μουσουλμάνους. Και την αλήθεια αυτή έχει αποδεχτεί και η Τουρκία, υπογράφοντας την συνθήκη της Λωζάννης.

Είμαι βέβαιος πως αν ζούσε σήμερα ο Γερονικολός, που είχε εκδώσει και δοκίμιο για την συνθήκη της Λωζάννης, θα συντόμευε, επί το περιεκτικότερον, την προσφιλή του έκφραση: Κατρούγκαλος, οργή θεού.

Αλλά φευ, δεν πρόκειται μόνο για τον Κατρούγκαλο. Τα σκάγια παίρνουν και εσας κ. Πρόεδρε. Που, δια της σιωπής σας, προσυπογράφετε τους κατρουγκαλισμούς.