skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Όπως δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, τουλάχιστον από τις παραδοσιακώς πλέον αξιόπιστες εταιρίες μετρήσεων, το «πολιτικό σκηνικό» έχει σταθεροποιηθεί. Είναι δε λίαν πιθανό, αν δεν υπάρξουν «δραματικές εξελίξεις», και «βαρυσήμαντα πολιτικά γεγονότα», ότι με αυτά τα δεδομένα θα πορευθούμε ως τις εκλογές. Τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού του σκηνικού συνοψίζονται στους ακόλουθους άξονες;

*** Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει αυξήσει από το καλοκαίρι την συσπείρωση των οπαδών που του απομένουν. Αλλά χωρίς να κερδίσει κάποια αύξηση, τέτοια που να απειλεί την μονίμως καταγραφόμενη πρωτιά της Νέας Δημοκρατίας. Παραμένει σταθερά δεύτερος. Ελπίζοντας ότι η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση δεν θα μπορέσει να φτάσει το όριο της αυτοδυναμίας και δεν θα βρει πρόθυμους συμμάχους για να συγκροτήσει κυβέρνηση συνασπισμού. Οπότε θα κληθεί και πάλι να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις.

*** Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ παραμένει μεν πρώτη δύναμη στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων, αλλά, παρά τα σκληρά μέτρα και τις αστοχίες της κυβέρνησης, δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει τέτοιο ρεύμα που θα τις εξασφάλιζε έναν άνετο περίπατο προς την εξουσία. Ο δε ηγέτης της δεν φαίνεται να κερδίζει τις εντυπώσεις ως ο αδιαφιλονίκητος διάδοχος του Τσίπρα, παρά την «παράσταση νίκης» που καταγράφεται υπέρ του κόμματος του. Υπό τις συνθήκες που ζούμε, όταν ως «καλύτερος πρωθυπουργός» αναδεικνύεται από τους πολίτες ο …κανένας, αυτό είναι μεν προσωπική ήττα για τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά μια ήττα που δεν μετασχηματίζεται αυτομάτως σε νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη.

*** ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ, κατακτώντας διψήφια ποσοστά στην «πρόθεση ψήφου», προσφέρει ήδη μια σημαντική υπηρεσία στο δημοκρατικό πολίτευμα και την κοινωνία, εκτοπίζοντας τους νεοφασίστες από την τρίτη θέση. Αλλά τα δύσκολα είναι μπροστά. Όταν θα κληθεί να επιλέξει με ποιον θα συνεργασθεί, με ποιους όρους, με ποιο πρόγραμμα, για τον σχηματισμό βιώσιμης κυβέρνησης. Προηγουμένως δε, όταν, με το συνέδριο του, κληθεί να αποσαφηνίσει την ιδεολογική του ταυτότητα και τον προγραμματικό του λόγο.

Από κει και κάτω, οι μεν νεοφασίστες φαίνεται ότι θα γνωρίσουν οριακή μείωση της δύναμης τους οι δε μόνοι κερδισμένοι θα είναι ο Λεβέντης και το ΚΚΕ. Με τον Καμμένο να είναι στο «έμπα ψυχή, έβγα ψυχή».

Όλα αυτά βεβαίως υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρξουν «δραματικά γεγονότα», στο Αιγαίο, στις προσφυγικές ροές, στην οικονομία.

 

Ο Γιώργης Μασσαβέτας απεργεί. Γι’ αυτό δημοσιεύουμε ένα παλιότερο κείμενο του, του 2016, λίαν επίκαιρο, μετά την ομολογία του προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση, ότι οι «θεσμοί» ανέτρεψαν την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και είναι ικανοποιημένοι από την κυβέρνηση Συριζανέλ:

«Θαυμάζω τον Έλληνα πρωθυπουργό, ο οποίος κέρδισε τις εκλογές τον προηγούμενο Σεπτέμβριο, αφού πρώτα συμφώνησε στο νέο πακέτο βοήθειας, το οποίο περιλαμβάνει σκληρούς όρους». Τάδε έφη ο πρόεδρος του Eurogroup, Γερούν Ντάϊσελμπλουμ, σε κοινή συνέντευξή του σε έξι ευρωπαϊκές εφημερίδες. Οπότε ισχύει εν προκειμένω το ευαγγελικόν «τι χρείαν έχομεν άλλων μαρτύρων».

Όπερ, σε εκδοχή πιο φρέσκου διαφημιστικού μηνύματος, θα μπορούσε να αποδοθεί με το «29 κατασκευαστές Λιτότητας συνιστούν Τσίπρα». Τώρα όλοι, από το Βερολίνο ως τις Βρυξέλλες θαυμάζουν τον Τσίπρα και τον θεωρούν δικό τους άνθρωπο. Τι Μέρκελ. τι Σόιμπλε, τι Ντάϊσελμπλουμ, τι Γιουνκέρ… Αλλά και πέραν της Ευρώπης, πέραν του Ατλαντικού, αυτό είναι το «δικό τους παιδί».

Και γιατί ακριβώς τον θαυμάζουν; Διότι αποδείχθηκε Πινόκιο. Το λέει ξεκάθαρα ο πρόεδρος της Ευρωζώνης: «Ο Αλέξης Τσίπρας προέρχεται από την άκρα αριστερά και εξελέγη πέρυσι με την υπόσχεση να πραγματοποιήσει το αδύνατο. Μετά από μια νέα κρίση, διόρθωσε τα λάθη του, ο ίδιος άλλαξε, το κόμμα του έχει γίνει πιο ειλικρινές και εξελέγη από τον ελληνικό λαό για δεύτερη φορά. Τον θαυμάζω πολύ». Δεν ξέρω αν έχει την ίδια γνώμη και ο Μήτσος που ψήφισε τον Αλέξη για να «ταπώσει» τον Σόιμπλε και τον Ντάϊσελμπλουμ.

Δε λέω πως είναι ασήμαντη η υποστήριξη από τα «ξένα κέντρα αποφάσεων» που άλλοτε, όχι απλώς τα κατηγορούσαν, αλλά τα δαιμονοποιούσαν και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ. Κάθε άλλο.

Απόδειξη άλλωστε είναι το γεγονός ότι, όταν αποφάσισαν να «τραβήξουν το χαλί» κάτω από τα πόδια της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και να ποντάρουν στο νέο άλογο, ο βιος της κυβέρνησης εκείνης ετελείωσεν αδόξως.

Ποια γαλάζια, ποια πράσινη και ποια γαλαζοπράσινη κυβέρνηση θα μπορούσε να περάσει όλα αυτά που πέρασε η κυανέρυθρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία των Συριζανέλ; Και χωρίς να ανοίξει μύτη;

Γιατί λοιπόν να μην τον θαυμάζουν τον Τσίπρα για τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του, συμπληρούμενες από τις θεαματικές κωλοτούμπες του στρατηλάτη Καμμένου;

Τα «κόκκινα διδάγματα» τα έχει ρίξει ο Αλέξης, στο ίδιο καλάθι με τις «κόκκινες γραμμές».

Εξουσία ούμπερ άλες.

 

 

Ωραία εικόνα, για την πατρίδα μας, δώσατε κ. Πρόεδρε, με το μαγνητοσκοπημένο μήνυμα σας, προς τους ξένους επενδυτές, στο συνέδριο της Capital Link, στη Νέα Υόρκη. Μου άρεσε ιδιαιτέρως εκείνος ο χαρακτηρισμός της Ελλάδος, ως "land of opportunity". Ο εστί μεθερμηνευόμενον «χώρα της ευκαιρίας». Εικόνα την όποια υποστήριξε, δια ζώσης, και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος.

 

Το πόσο χώρα ευκαιρίας έχουμε καταντήσει υπογραμμίσθηκε την ίδια μέρα από την δημοσίευση μιας έρευνας της γαλλικής εφημερίδας «Figaro», στηριγμένη σε στοιχεία της Eurostat. Μόνο που επειδή τα στοιχεία αυτά στηρίζονται στα ελληνικά δεδομένα της ΕΛΣΤΑΤ, συνιστούν μια μάλλον αισιόδοξη εικόνα της πραγματικότητας.

Δεν περίμενε βεβαίως κανείς να πλησιάζει, ο κατώτατος μισθός μας, εκείνον του Λουξεμβούργου (1.998 ευρώ). Αλλά, βρε αδελφέ, να είμαστε τουλάχιστον κοντά στην, άλλοτε φτωχούλα της Ένωσης, Ιρλανδία. Που χρώστα πολλά στον Ανδρέα Παπανδρέου, για τον πείσμονα αγώνα του να επιβάλει, στην τότε ΕΟΚ, τα περιφημα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα. Η όποια προσελκύει συνεχώς ξένες επενδύσεις, ιδίως στον τομέα της τεχνολογίας, χωρίς να χρειάζεται να διαφημίσει πόσο …φθηνό είναι το εργατοϋπαλληλικό δυναμικό της. Και της οποίας ο βασικός μισθός είναι 1.563,25 ευρώ. Όπερ την τοποθετεί στην πρώτη ομάδα των έξη χωρών της Ένωσης, όλες βόρειες, με τους καλύτερους βασικούς μισθούς.

Αντιθέτως εμείς, κατεβαίνοντας συνεχώς προς τα κάτω, δεν ανήκουμε καν στη δεύτερη ομάδα. Οπού ο μικρότερος βασικός μισθός καταγράφετε σε μια άλλη, επίσης πρώην φτωχότερη από εμάς χώρα. Την Πορτογαλία. Που πέρασε και αυτή από μνημόνιο. Και τώρα έχει βασικό μισθό 865,25 ευρώ.

Τείνουμε να πλησιάσουμε εκείνους που άλλοτε λοιδορούσαμε, ως εξαγωγείς «χορευτριών» για τα επαρχιακά μας «κωλόμπαρα», και καθαριστριών για τα αστικά μας σπίτια. Τα επίπεδα μισθών χωρών του άλλοτε «σοσιαλιστικού παραδείσου», (Πολωνία, Εσθονία, Κροατία, Σλοβακία, Τσεχία, Ουγγαρία, Λετονία, Λιθουανία, Ρουμανία και Βουλγαρία). Όπου ο βασικός μισθός κυμαίνεται από 235 ευρώ στη Βουλγαρία, έως 473 στην Πολωνία.

Που θα μας πάει; Με τη φόρα που έχουμε πάρει θα τη φάμε και τη Βουλγαρία. Ώστε να γίνουμε η πρώτη χώρα των opportunities. Μόνο που για την ώρα δεν προσελκύουμε άλλους «επενδυτές», πέρα από τα «κοράκια» που αγοράζουν τα ενυπόθηκα δάνεια των Ελλήνων στο 10% της οφειλής τους.

Υπό την σημαία ενός «αριστερού» οπορτουνισμού, που λέει και το ΚΚΕ.

 

Κατά το γράμμα και το πνεύμα του Συντάγματος της χώρας, η Δικαιοσύνη ήταν και είναι ανεξάρτητη. Βασικός πυλώνας της Δημοκρατίας. Ως «οχυρό» της, την προσδιόριζε ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου. Αλλά δεν ήταν πάντοτε. Τα «πέτρινα χρόνια», του εμφυλίου και του μετεμφυλιακού κράτους, αλλά και κατά την επταετία της δικτατορίας, λειτούργησε κυρίως ως θεραπαινίδα της εκάστοτε εξουσίας. Νομιμοποιώντας ακόμη και παρακρατικές πρακτικές.

Από την μεταπολίτευση όμως και εντεύθεν, βήμα προς βήμα, κυβέρνηση προς κυβέρνηση, όλοι έκαναν ό,τι έπρεπε και μπορούσαν, ώστε σήμερα η Δικαιοσύνη να είναι πράγματι ένας θεσμός παντελώς ανεξάρτητος. Με μια ανεξαρτησία που θα καταστεί ισχυρότερη όταν τα κόμματα συμφωνήσουν σε μια αναθεώρηση του συντάγματος, ώστε η ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων, όπως ο Άρειος Πάγος και το Συμβούλιο της Επικρατείας, εκλέγεται από το σώμα των δικαστών. Και όχι να διορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Τώρα βιώνουμε μια νέα πραγματικότητα. Μια προσπάθεια να πάμε προς τα πίσω. Να επιστρέψουμε στο κομματικό έλεγχο της Δικαιοσύνης. Όλες οι ενέργειες και ο δημόσιος λόγος της κυβέρνησης, είτε εκφράζεται από τον Κοντονή, ως αρμόδιο υπουργό, είτε από τον Τζανακόπουλο, ως «φωνή του κυρίου του», είτε από τον επί παντός επιστητού «καθαρίζοντα» για λογαριασμό του κόμματος Πολάκη, δείχνουν μια συγκεκριμένη διάθεση. Το άγχος να υποταχθεί η δικαιοσύνη. Να τρομοκρατηθούν οι δικαστές, οι ανακριτές και οι εισαγγελείς.

Έχουμε γαρ εισέλθει στην περίοδο συνεχών αποκαλύψεων για τα …ροδόχροα σκάνδαλα. Η και τα μελανόχρωμα, εφόσον αναφέρονται στον στρατηλάτη Πάνο Καμμένο. Και η αντιμετώπιση των αποκαλύψεων και καταγγελιών στο γνωστό τροπάρια «να μην ξεχνάμε και τα δικά σας», ως απάντηση στους προκατόχους της εξουσίας, δεν αρκεί πια για να μετριασθούν οι εντυπώσεις. Δεν βελτιώνουν την εικόνα συρρίκνωσης των δυο κομμάτων που συγκυβερνούν. Με την επιβαρυντική περίπτωση ότι συνεχίζεται η δημοσκοπική άνοδος της Κεντροαριστεράς.

Η επίθεση λοιπόν στους δικαστές και εισαγγελείς έχει ως στόχο να υποπνεύσει εκ των προτέρων, οποιαδήποτε διενέργεια ερεύνης, περί οιοδήποτε καταγγελλόμενο σκάνδαλο, ως «υποκινούμενη». Και είναι τόσο χονδροειδής, ώστε επιστρατεύονται ακόμη και ασύστολα ψεύδη. Όπως ο ισχυρισμός ότι τάχα οι δικαστές προσπαθούν να αποφύγουν τον έλεγχο του «πόθεν έσχες». Για το οποίο όμως υποβάλλουν δηλώσεις εδώ και πολλά χρόνια.

Για να το πω πιο …λαϊκά, η επιχείρηση έχει ως στόχο «να σφίξουν οι κ…λοι».

 

 

Αν δεν έχω αρχίσει να έχω κρίσεις αμνησίας, ο όρος «φαστ-τρακ διαδικασίες» μπήκε στη ζωή μας από την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Και υποτίθεται ότι αναφερόταν στην μείωση των γραφειοκρατικών διαδικασιών, προκειμένου για νέες επενδύσεις. Και όχι μόνο για τις ξένες, ή τις εγχώριες «μεγάλες» επενδύσεις. Αλλά και για την λειτουργία νέων επιχειρήσεων. Ώστε να επιτευχθεί κάποιου βαθμού αναθέρμανση της οικονομίας.

Έκτοτε οι «φαστ-τρακ» διαδικασίες υποτίθεται ότι εντατικοποιήθηκα, έτι περισσότερο, από όλες τις μετέπειτα κυβερνήσεις. Και του τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου, και του οικονομολόγου Αντώνη Σαμαρά. Προβάλλονται δε, συνεχώς, ως πρώτη προτεραιότητα, και από την σημερινή κυβέρνηση. Αυτά βεβαίως στις διακηρύξεις. Διότι στην πραγματικότητα, εκείνα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες, είναι για να τραβάς τα μαλλιά σου. Και επειδή εξ όνυχος αναγνωρίζει κανείς τον λέοντα, θα σας αφηγηθώ μια μικρά ιστορία, που γνωρίζω από πρώτο χέρι, έτσι για να καταλάβετε τι θα πει «φαστ-τρακ» για την αθάνατη ελληνική γραφειοκρατία.

Στη γειτονιά μου υπήρχε ένα κατάστημα που είχε μείνει άδειο επί κάποιο διάστημα. Σε μια πολυκατοικία που υπάρχει στην ίδια θέση από το 1966. Στα πενήντα ένα χρόνια που πέρασαν έκτοτε, νοικιάσθηκε και ξενοικιάσθηκε αρκετές φορές. Οπότε, κάθε φορά γινόταν και ο απαραίτητος έλεγχος από όλες τις «αρμόδιες υπηρεσίες». Και ερχόμαστε στο σήμερα.

Το μίσθωσε λοιπόν κάποιος γείτονας για να το κάνει καφεκοπτείο που θα σερβίρει και καφέ σε ορθίους. Το έχει μισθώσει εδώ και τρεις μήνες, έχει εξοδεύσει αρκετά για να το ανακαινίσει και να το εξοπλίσει, αλλά άδεια ακόμη …γιοκ. Ανάμεσα στα άλλα …προαπαιτούμενα για την άδεια λειτουργίας, ήταν να έχει και έγκριση από …την αρχαιολογία!!! Και επειδή καθυστερούσαν οι …αρχαιολόγοι να τον επισκευθούν, πήγε ο ίδιος να ζητήσει εξηγήσεις. Τι ακριβώς θα έψαχναν σε ένα κατάστημα που υπάρχει εκεί από το 1966. «Θα έλθετε να σκάψετε, αναζητώντας αρχαία, κάτω από το μαγαζί;», ερώτησε. Για να πάρει την απάντηση ότι «πρόκειται απλώς για μια τυπική διαδικασία». Οπότε, ο αφελής Έλλην πολίτης, διατύπωσε την απορία: «Αφού είναι τυπικό γιατί δεν μου βάζετε μια σφραγίδα, να τελειώνουμε;».

Του ανταπάντησαν με επίσημο ύφος ότι «δεν γίνονται έτσι αυτά τα πράγματα». Για το πώς γίνονται, είχε ήδη μια εμπειρία, από την συναλλαγή του με την πολεοδομία. Ελπίζω να καταλαβαίνετε.

 

Φόρτωση περισσότερων