skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Από το άρθρο σας στην Wall Street Journal, που δημοσιεύεται την παραμονή της συνόδου του ΔΝΤ, κρατώ κ. Πρόεδρε, και προσυπογράφω ασμένως, την πολιτική κατακλείδα του, στην προτελευταία παράγραφο: «Πατερναλιστικές, τεχνοκρατικές και ελιτίστικές προσεγγίσεις δεν μπορεί να είναι η απάντηση στην άνοδο της ακροδεξιάς. Μόνο εμβαθύνοντας τη δημοκρατία και αγκαλιάζοντας την αλληλεγγύη μπορούμε να προσφέρουμε ελπίδα στο ευρωπαϊκό όραμα σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς».

Οι εθνικιστικές υστερίες, η μισαλλοδοξία, ο ιδεολογικός φανατισμός, οι μονομανίες των τεχνοκρατών του μονεταρισμού, μόνο κακά έχουν «προσφέρει». Και στην Ευρώπη ειδικότερα και στις κοινωνίες, ανά τον κόσμο, γενικώς. Παρά ταύτα δεν έπαυσαν ποτέ να ασκούν «γοητεία», ως δήθεν διέξοδος, σε ένα τμήμα των μαζών, οσάκις, όπως τα τελευταία χρόνια συμβαίνει στην Ευρώπη, τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα αποκτούν ιδιαίτερη οξύτητα. Σε τέτοιες συνθήκες αναπτύσσονται ευκόλως τα άνθη του κακού. Και υπό τις συστάδες τους επωάζονται τα αυγά του φιδιού.

Σε τέτοιας καιρούς ακούμε συχνά ότι απέτυχαν η πολιτική και οι πολίτικοι. Και προβάλλονται ως σωτήρια υποκατάστατα, αναλόγως των συνθηκών, είτε στρατιωτικές «λύσεις», σαν αυτή που γνωρίσαμε καλά στο πετσί μας πριν από πενήντα χρόνια, είτε η αποθέωση της αποτελεσματικότητας των τεχνοκρατών. Κύριο γνώρισμα των όποιων είναι η προσήλωση, με ορούς θρησκευτικού φανατισμού, σε προγράμματα και σχέδια, όπου θεοποιούνται οι αριθμοί και απατιούνται πλήρως οι άνθρωποι και ο ανθρωπισμός.

Αυτή η απόδοση ενός παπικού «αλάθητου» στους τεχνοκράτες, οδηγεί ενίοτε σε μια άλλης μορφής, υπόγεια, δικτατορία. Και αυτό είναι σήμερα ένα από τα μεγάλα προβλήματα της Ευρώπης. Το κίνημα του «ευρωσκεπτικισμού» έχει δυο βασικούς στόχους, που είναι και αιτίες εκτροφής του. Την ξενοφοβία και την απέχθεια που προκαλεί η «γραφειοκρατία των Βρυξελλών». Η όποια, μέσω των διαφόρων «λόμπυ», είναι περισσότερο υποταγμένη στις θελήσεις οικονομικών κολοσσών, παρά προσδεδεμένη με τις ανάγκες, τα οράματα, των πολιτών.

Ειδικώς στην περίπτωση μας έχουμε να κάνουμε και με την …τύφλα των τεχνοκρατών του ΔΝΤ. Που ενώ διαψεύδονται συνεχώς οι εκτιμήσεις και οι προβλέψεις τους, τόσο ώστε να τους «κράζει» και ο χερ Σόιμπλε, δεν λένε να αλλάξουν αντιλήψεις.

Το κακό με σας, κ. Πρόεδρε, είναι ότι τα λέτε η τα γράφετε τελείως διαφορετικά από εκείνα που πράττετε, όταν εφαρμόζετε, κατά γράμμα, όσα σας υπαγορεύουν αυτοί οι χαρτογιακάδες.

Διαμαρτύρομαι. Είχα πέσει, προφανώς, σε χειμερία νάρκη και κανείς από εσάς δεν με ξύπνησε. Με αποτέλεσμα να χάσω τις εξελίξεις. Πότε γίνανε οι εκλογές; Με τι ποσοστό κέρδισε ο Μητσοτάκης και έκανε κυβέρνηση; Η δεν έκανε; Πως γίνεται να κυβερνά ο Μητσοτάκης, αλλά να είναι πρωθυπουργός ο Τσίπρας; Τα έχω τελείως χαμένα. Μπορεί κάποιος από σας να με βοηθήσει να καταλάβω τι συμβαίνει;

Διότι διαβάζω στην «Αυγή» ότι ο Μητσοτάκης ξεπουλά τη ΔΕΗ: «Την… πουλάει όπως είναι επιπλωμένη προσφέροντας: επαναφορά «μικρής ΔΕΗ», πώληση και υδροηλεκτρικών εργοστασίων, 66% ιδιωτικοποίηση ΑΔΜΗΕ, τοποθέτηση στρατηγικού επενδυτή». Άρα, για να τα κάνει όλα αυτά τα τερατώδη, σημαίνει ότι έχει εξουσία. Άρα, πρέπει να έγιναν στο μεταξύ εκλογές και εγώ τις έχασα. Ε, δεν σας το συγχωρώ που δεν με ξυπνήσατε. Εκτός αν δεν φταίτε εσείς, αλλά ο εγγονός μου, που έχει τραβήξει όλη την προσοχή μου.

Βέβαια εγώ δεν είμαι κορόιδο. Ξέρω γιατί με γλυκοκοιτάζει αυτό το νιάνιαρο. Την σύνταξη μου έχει βάλει στο μάτι. Αλλά, ευτυχώς, στο συγκεκριμένο θέμα έχουμε κάποιον, όλοι οι συνταξιούχοι, να μας ξυπνάει και να διορθώνει τα λάθη μας. Να παύσουμε να διαχειριζόμαστε τόσον ανευθύνως την σύνταξη που μας εξασφαλίζει η κυβέρνηση. Το λέει και ο συναγωνιστής Καμμένος. Ο εξάδελφος του στρατάρχη. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των ΑΝΕΛ: «Από το να έχει τη σύνταξη ο παππούς και να του παίρνει ένα 100αρικο το μήνα ο εγγονός, να πίνει φραπέ και να παίζει τάβλι, προτιμώ να του πάρω εγώ σαν κράτος, εφόσον είμαι σοβαρό, το 100αρικο και να το κάνω εργοδοτική εισφορά, να πάω να βρω δουλειά στο παιδί για να μην πίνει φραπέ».

Όχι, σας ερωτώ, πότε άλλοτε είχαμε μια εξουσία που να νοιάζεται τόσο πολύ για μας, ώστε να μας προστατεύει ακόμη και από τα εγγόνια μας; Να προλαβαίνει τις ληστρικές διαθέσεις του Άγγελου, του Φραγκίσκου, της Νεφέλης, που εποφθαλμιούν το κατοστάρικο από τη σύνταξη του παππού, για να το κάνουν «φραπεδιά» στις καφετέριες;

Όποιος σας λέει ότι το κατοστάρικο του παππού πάει για το γάλα του μωρού, ή για τις πάνες του, είναι αντιδραστικός. Τα μώρα, στην Ελλάδα της «ελπίδας», πίνουν φραπέδες. Εξ απαλών ονύχων. Το λέει και ο Καμμένος.

Σκουντάτε με αδέλφια. Στραβοκοιμήθηκα φαίνεται.

Άλλοτε ο Αλέξης Τσίπρας πρόβαλε την ιδεολογική του ταύτιση με διάφορες πολίτικες δυνάμεις στο εξωτερικό. Με το καθεστώς της Βενεζουέλας, με το κίνημα των Ποντέμος στην Ισπανία και με τον ηγέτη της γαλλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Σήμερα τι έχει απομείνει από όλα αυτά; Πόσο ισχυρές είναι αυτές οι πολιτικές συμμαχίες σε διεθνές επίπεδο;

*** Χωρίς να υπάρχει καμιά επίσημη αποδοκιμασία για το καθεστώς Μαδούρο, του διαδόχου του Τσάβες, η καθόλου παραδεισένια πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες της Βενεζουέλας, αναγκάζει τον ΣΥΡΙΖΑ να παριστάνει ότι δεν ασχολείται με το θέμα. Δεν αποδοκιμάζει μεν ανοικτό τη διαμορφούμενη κατάσταση, αποστασιοποιείται δε. Η, επί το λαϊκότερο, «κάνει την πάπια», όταν προβάλλονται κακείθεν εικόνες εξαθλίωσης, λεηλασιών, μαύρης αγοράς και αστυνομοκρατίας.

*** Στο εσωτερικό των Ισπανών πρώην «αγανακτισμένων» που εξελίχθηκαν σε κόμμα που διεκδικεί την εξουσία, πληθαίνουν οι φωνές που αποδοκιμάζουν την …μνημονιακή πολιτική του Αλέξη Τσίπρα και ζητούν από το κόμμα τους να κρατά σαφείς αποστάσεις από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Διατυπώθηκε μάλιστα ανοικτό η κατηγορία, κατά του Πάμπλο Ιγκλέσιας, ότι οι «πολλοί εναγκαλισμοί του με τον Τσίπρα», εδίωξαν ψηφοφόρους και στέρησαν το κόμμα από την δεύτερη θέση, που θα του έδινε τη δυνατότητα να συγκυβερνήσει.

*** Τώρα έχουμε και τον υποψήφιο για την γαλλική προεδρία, τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν, να «αδειάζει» τον αλλοτινό του σύμμαχο και ιδεολογικό συγγενή Αλέξη Τσίπρα με μια άκρως αξιώτικη δήλωση. Μιλώντας στην εφημερίδα «Παριζιέν», είπε επί λέξει: «Εγώ δεν είμαι ο Αλέξης Τσίπρας, δεν θα είχα διαπραγματευτεί ποτέ επί 17 ώρες με ανθρώπους που με προσβάλουν». Οπότε απλώς πιστοποιείται αυτό που συνιστά πραγματικότητα εδώ και καιρό: Η ηγεσία της γαλλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς θεωρεί πια «αντιλαϊκή» και «υποταγμένη στο Βερολίνο» την κυβέρνηση Τσίπρα. Και η ιδεολογική της προτίμηση στρέφεται προς την Ζωή Κωνσταντόπουλου και τον Γιάνη Βαρουφάκη.

Ευτυχώς για τον κ. Τσίπρα στο εσωτερικό έχει πάντα έναν πιστό σύμμαχο. Τον ακροδεξιό, θρησκόληπτο, ξενοφοβικό και …ψεκασμένο αρχηγό των ΑΝΕΛ. Τέτοια …ιδεολογική συγγένεια, ίσως να συνιστά και παγκόσμια πρωτοτυπία. Όταν κεντροδεξιά κόμματα στη Σουηδία ή την Ολλανδία αρνούνται κάθε μορφή συνεργασίας με ακραίους δεξιούς εθνικιστές, στην Ελλάδα τους αγκαλιάζουν οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «αριστεροί ριζοσπάστες».

Ε, ας υπερηφανευθούμε ότι …ανοίγουμε νέους δρόμους.

Κατανοώ ότι το ωραίο τριήμερο είχατε άλλα πράγματα να ασχοληθείτε. Να πιάσετε τον Μάη. Σε μια φύση που πραγματικώς οργιάζει αυτές τις ημέρες. Όχι να κάθεστε να διαβάζετε πολυσέλιδα κείμενα, όπως τις 128 σελίδες των τεσσάρων νέων M.O.U. –όπερ εστί το λατινικό αρκτικόλεξο του όρου «μνημόνιο κατανοήσεως». Τεσσάρων νέων «μικρών» μνημονίων που θα μπουν στη ζωή μας, μόλις τα επικυρώσει με την ψήφο της η κοινοβουλευτική πλειοψηφία των Συριζανέλ. Και μπαίνουν στη ζωή μας, ακριβώς την ώρα που ο πρωθυπουργός μας ενημερώνει ότι είμαστε «πιο κοντά από πότε άλλοτε» στην έξοδο από τα μνημόνια.

Χαίρετε και αγαλλιάσθε. Εμείς ετοιμαζόμαστε να βγούμε από τα (παλιά) μνημόνια, αφού τα σχετικά «προγράμματα» φθάνουν στη λήξη τους. Ε, το ότι νέα μνημόνια μπαίνουν στη ζωή μας, αυτό επιβεβαιώνει απλώς ότι είμαστε μια ωραία χώρα, ένας ωραίος λαός, με μια ωραία κυβέρνηση. Συνολικώς δηλαδή, δεν ξέρω αν το προσέξατε, άλλα «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα». Γι’ αυτό μας έρχονται.

Επειδή όμως, εκτός από την φύση, οργίασαν αυτές τις μέρες και τα σκληρά παζάρια, εκεί στους «πριβέ» χώρους του Χίλτον, που οδήγησαν στον «λευκό καπνό» που μας ανακοινώσε ο κ. Τσακαλώτος, είναι πολλά τα μελανά σημεία αυτών των συμφωνιών. Άλλα μη στεναχώριεστε εσείς γι’ αυτό. Αρκεί που στεναχωρούνται εκείνοι που αποδέχθηκαν τους σκληρούς όρους των δανειστών, με τους όποιους οδηγούμαστε σε νέα δραματική μείωση του οικογενειακού εισοδήματος μισθωτών και συνταξιούχων.

Όταν την επίπονη διαδικασία, να στεναχωριέται, την αναλαμβάνει η κυβέρνηση, το να στεναχωριέστε και εσείς, περιττεύει. Εδώ ο Ευκλείδης το είπε καθαρά: «Με μερικά πράγματα είμαστε ευχαριστημένοι, με μερικά πράγματα είμαστε λιγότερο ευχαριστημένοι». «Προφανώς και τα αντίμετρα είναι στα θετικά». «Είναι άλλα που μας στεναχωρούνε περισσότερο».

Όχι, να πείτε την αλήθεια. Είχαμε πότε άλλοτε κυβέρνηση που να στεναχωρείται τόσο πολύ, την ώρα που αναγκάζεται να βάλει το χέρι στις τσέπες μας, για να μας πάρει άλλα 300-650 ευρώ ετησίως, από κάθε εργαζόμενο και συνταξιούχο, τόσο με την μείωση του αφορολογήτου όσο και με τις νέες περικοπές στις συντάξεις;

Να μου το θυμηθείτε. Την ώρα που θα τα ψηφίζουν όλα αυτά οι σύντροφοι και συναγωνιστές βουλευτές των Συριζανέλ, άλλοι θα χύνουν μαύρο δάκρυ και άλλοι –και άλλες- θα πέφτουν λιπόθυμοι από την στενοχώρια τους.

 

Ομολογώ ότι μόνο θυμηδία μου προκαλούν οι αναλύσεις και οι τίτλοι μέσων ενημέρωσης για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Τουρκία. Όλοι αυτοί που μιλούν και γραφούν για «Πύρρειο νίκη», η ακόμη και για «ουσιαστική πολιτική ήττα» του νεοϊσλαμιστή «σουλτάνου» της Άγκυρας, Ρετζέπ Ταγίπ Έρντογαν, παραγνωρίζουν την αξία και την διαχρονική και διατοπική ισχύ ενός πανάρχαιου πολίτικου αξιώματος: Μακάριοι οι κατέχοντες.

Το ουσιώδες λοιπόν είναι ότι ο Έρντογαν, για μια ακόμη φορά, όπως γίνεται συνεχώς από το 2004, όταν εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος του μητροπολιτικού δήμου Κωνσταντινουπόλεως, βγαίνει από τις κάλπες νικητής. Και δη με μια νίκη που του εξασφαλίζει το προνόμιο να αλλάξει ολόκληρο το πολίτικο σύστημα στην Τουρκία, καθιστάμενος … δημοκρατικός μονάρχης. Με δικαίωμα όχι μόνο να σχηματίζει η να διαλύει την κυβέρνηση, της οποίας θα προΐσταται, χωρίς ενδιάμεσο πρωθυπουργό, αλλά ακόμη και την τουρκική εθνοσυνέλευση. Και φυσικά να θέτει έκτος νόμου κόμματα και πολιτικούς, να διορίζει την στρατιωτική ηγεσία, τους δικαστές και τους πανεπιστημιακούς της αρεσκείας του.

Συνοπτικώς ο Έρντογαν νίκησε όχι μόνον τους σημερινούς πολιτικούς αντίπαλους του, αλλά και τον «πατερούλη» της σύγχρονης Τουρκίας, τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Διότι τελείωσε, με την απόλυτη κυριαρχία του, το καθεστώς του «κοσμικού» κράτους που είχε επιβάλει ο ηγέτης του κινήματος των Νεότουρκων. Η Τουρκία γίνεται ισλαμικό κράτος. Με το ισλαμικό κίνημα να ελέγχει όλους τους κρίσιμους θεσμούς της δημόσιας ζωής.

Βλέπω μερικούς που υπερβάλλουν το ότι στα μεγάλα αστικά κέντρα η πλειοψηφία των πολιτών τήχθηκε υπέρ του ΟΧΙ. Είναι μια «παρηγοριά στον άρρωστο». Σαν αυτή που ακούγαμε τα χρόνια της μετεμφυλιακής Ελλάδας, όταν τα δικά μας αστικά κέντρα ψήφιζαν πιο «προοδευτικά» από την ύπαιθρο.

Το κύριο ερώτημα που πρέπει να μας απασχολεί είναι αν η συγκεκριμένη αλλαγή καθεστώτος στην Τουρκία είναι «για το καλό μας» η το αντίθετο. Και εδώ, δυστυχώς, τα πράγματα είναι ακόμη πιο θολά. Διότι οι πλέον υστερικές κραυγές, τόσο για το μεγάλο πρόβλημα της Κύπρου, όσο και για τα νησιά του Αιγαίου, δεν εκπορεύονται τόσο εκ στόματος Έρντογαν, όσο από τον μονίμως ηττημένο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον Κεμάλ Κιλιντσάρογλου, που …διεκδικεί μερικές δεκάδες νησιά και βραχονησίδες στο Αιγαίο, ενώ ζητά και …επέκταση του Αττίλα, που είναι μέγα επίτευγμα των «κεμαλιστών».

Φόρτωση περισσότερων