skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Ομολογώ ότι δεν μπορώ να σας καταλάβω, όλους και όλες εσάς που μου στέλνετε, στο e-mail μου, τα γεμάτα από γκρίνια μηνύματά σας. Γιατί είστε τόσο αχάριστοι και αχάριστες; Τι μας είχαν υποσχεθεί ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ; Ότι θα βαρούν τα νταούλια, θα παίζουν τους ζουρνάδες και τις λύρες (ειδική αναφορά όταν ο Αλέξης περιερχόταν την Κρήτη, συνοδευόμενος από τον Πολάκη, αλλά υποθέτω ότι καλύπτει και τις ανά την Ελλάδα ποντιακές λύρες, άλλως πως κεμεντζέδες) και οι αγορές θα χορεύουν.

                                       

Ε, αυτό ακριβώς δεν γίνεται τώρα; Δεν πανηγυρίζουν και δεν χορεύουν οι αγορές, με τόσο υψηλές αποδόσεις που τους προσφέρονται για να αγοράσουν ομολόγα του ελληνικού δημοσίου; Ό,τι θέλετε χορεύουν. Από καλαματιανό και τσάμικο, ως πεντοζάλη, μπάλο, συρτό, τικ, κότσαρι, σέρα, ζωναράδικο, καρσιλαμά, ζεϊμπέκικο, χασάπικο. Στις λεπτομέρειες θα στεκόμαστε τώρα; Στο ότι δεν καθορίζουν τον σκοπό οι οργανοπαίκτες, αλλά προστάζουν τις «παραγγελιές» οι πανηγυρίζοντες, που ρίχνουν τη «χαρτούρα»; Έτσι δεν γίνεται πάντοτε στα πανηγύρια; Πανηγύρια και πανηγυριώτες, θέλαμε, τέτοια και έχουμε.

Είναι μόνο κρίμα το ότι χάσαμε στη διαδρομή μερικούς από τους πιο τσαχπίνηδες χορευτές, ειδικευμένους σε αριστερα τσαλιμάκια, σαν τον Γιάνη Βαρουφάκη, που ειδικεύεται στο ροκ, τον Παναγιώτη Λαφαζάνη που μπορεί άριστα να χορέψει και ρωσικούς χορούς, σαν την κοζάκικη καλίνκα, τον Στρατούλη, αλλά και τις δυο κυρίες που ομόρφαιναν με την χάρη τους το όλο χορευτικό συγκρότημα: Τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και την Ραχήλ Μακρή, τις άλλοτε «κολλητές» που τώρα ξεμαλλιάζονται.

Και τώρα μας μένουν οι «ναι σε όλα». Στους οποίους αφιερώνω την κατακλείδα από την δίκη μου «Ιθάκη», της συλλογής «Φιλήσυχοι πολίτες»:

Κλαίμε για κείνους που στης Κίρκης το αγκάλιασμα

σαν θάρρεψε πως βρήκε την Ιθάκη ο οδηγητής μας,

τα χέρια σταύρωσαν, κι’ αφήσαν το καράβι ακυβέρνητο

στην προσταγή οι άβουλοι μονάχα μαθημένοι.

Κλαίμε για κείνους που στη χώρα του λωτού

σαν βρήκανε κρεβάτι και κρασί – τι άλλο θέλαν –

είναι ωραία όλα είπαν, ωϊμέ,

είναι ωραία όλα εδώ για να ‘ναι Ιθάκη.

 

Μόνο όποιος δεν με έχει ξαναδιαβάσει ποτέ, μπορεί να με χαρακτηρίσει …φιλικό προς τους «Σαμαροβενιζέλους». Άλλα απέναντι στους διθυράμβους της κυβερνητικής προπαγάνδας για την έξοδο στις αγορές, οι πολίτες οφείλουν να γνωρίζουν, να θυμούνται, να συγκρίνουν και να κρίνουν. Και μέτρο σύγκρισης είναι το τι πληρώνουμε τώρα εμείς, σε σχέση με τις άλλες «μνημονιακές» χώρες και τι θα έπρεπε να πληρώνουμε.

*** Η Κύπρος το 2014 έκανε την πρώτη απόπειρα της εξόδου στις αγορές, με πενταετές ομόλογο ,όπως η Ελλάδα τώρα ,ζητώντας 750 εκατ. Πλήρωσε επιτόκιο 4,75%, κοντά σε αυτό που πλήρωσε, επίσης το 2014 και η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Αλλά και σε αυτό που φαίνεται ότι θα πληρώσουμε τώρα. Όμως εφέτος, για το επταετές ομόλογο των 850 εκατομμυρίων, πλήρωσε επιτόκιο 2,75%. *** Η Πορτογαλία βγήκε πρώτη φορά στις αγορές με δεκαετές ομόλογο, με στόχο να αντλήσει 3 δισεκ. Πέτυχε υπερκάλυψη πάνω από τρεις φορές, αλλά με πολύ υψηλό επιτόκιο: Στο 5,11%. Το οποίο όμως, σήμερα, έχει κατέβει στο 1,5%. *** Η Ιρλανδία βγήκε επίσης, για πρώτη φορά, στις αγορές με δεκαετές ομόλογο, ζητώντας 1 δισεκ. και πλήρωσε επιτόκιο 2,967%. Το οποίο επίσης έχει πέσει τώρα κάτω από το 1,5%.

 

Με απλή λογική μπορεί κανείς να συμπεράνει πως αν τα πράγματα είχαν εξελιχθεί ομαλώς, αν δεν είχε γίνει η εκβιαστική προσφυγή στις κάλπες και η πολύμηνη περίοδος κατά την όποια η συντροφία των Τσίπρα, Βαρουφάκη, Λαφαζάνη και Σία, έκανε την μαθητεία της στην κομμωτική, στο κασσίδικο κεφάλι της Ψωροκώσταινας, σήμερα, θα συνέβαινε τούτο το απλό: Στην χειρότερη περίπτωση θα είμαστε στη θέση της Κύπρου, πληρώνοντας ένα επιτόκιο γύρω στο 2,5%. Στην καλύτερη θα βρισκόμαστε στη θέση της Πορτογαλίας και Ιρλανδίας, πληρώνοντας μόνον 1,5%.

Αλλά είπαμε. Είμαστε άρχοντες εμείς. Μας περισσεύουν και πληρώνουμε πάνω από 4%. Τι είναι η διαφορά δυο μονάδων στο επιτόκιο για τα πέντε δισεκ.; Κάτι παραπάνω από εκατό εκατομμύρια. Όσα θα έφταναν για να λυθεί το πρόβλημα των παιδικών σταθμών και όχι μόνο.

Το χειρότερο είναι ότι πιστεύουν, αυτοί που μας κυβερνούν, ότι με τέτοιο επιτόκιο, που ασφαλώς θα είναι μικρότερο στην δεύτερη έξοδο, αν κάτι δεν στραβώσει από νέες «κωλοτούμπες», καθώς θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές, θα καταστήσουν το «μη βιώσιμο» χρέος διαχειρίσιμο!!!.

 

 

 

Οι θεσμικές απρέπειες συνεχίζονται. Η πρώτη πολιτική πράξη της κ. Βασιλικής Θάνου, ως συμβούλου του πρωθυπουργού, ήταν να επισκεφθεί την εισαγγελέα του ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου κ. Ξένη Δημητρίου. Προκαλώντας, ευλόγως, νέες αντιδράσεις από τον χώρο της αντιπολίτευσης και τα μέσα ενημέρωσης.

Ίσως με ρωτήσει κάποιος καλόπιστος: «Μα δεν είναι ανθρώπινο, μια συνταξιούχος πλέον τέως πρόεδρος του Αρείου Πάγου, να έχει αναπτύξει, κατά την διάρκεια της θητείας της, μια φιλική προσωπική σχέση με την εισαγγελέα του ίδιου δικαστηρίου, και να θέλει να πιουν έναν καφέ μαζί;». Αν πράγματι επρόκειτο για μια απλή …απόστρατη της Δικαιοσύνης και του δημοσίου βίου, ουδείς θα ασχολείτο περί το αν οι δύο κυρίες θα έπιναν τον καφέ τους, είτε στο κοινό υπηρεσιακό τους σπίτι, είτε στο σπίτι της μιας ή της άλλη, ή οπουδήποτε αλλού.

Αλλά η κ. Θάνου δεν είναι μια συνταξιούχος που δεν έχει να ασχοληθεί παρά μόνον με τα τρία παιδιά της και τα εγγόνια της. Επέλεξε, η αποδέχθηκε, να έχει έναν νέο ρόλο. Καθαρώς πολιτικό. Στα όρια του κομματικού. Διότι, όλοι οι άμεσοι συνεργάτες του γραφείου του πρωθυπουργού, έχουν κομματική ταυτότητα αντιλήψεων μαζί του.

Όταν λοιπόν η κυβέρνηση εμφανίζεται δια στόματος του τε πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και του αρμοδίου υπουργού Δικαιοσύνης Σταύρου Κοντονή –και άλλων αναρμοδίων, πέραν του γραφικού Παυλή Πολάκη- να επιτίθεται κατά των δικαστών και εισαγγελέων, ευλόγως γεννάται το ερώτημα: Τι γυρεύει η κ. Θάνου από την κ. Δημητρίου;

Κατανοώ ότι δεν μπορούσε να κάνει την πρώτη της δημόσια εμφάνιση στην Κω, μεταφέροντας, ας πούμε, το ενδιαφέρον του πρωθυπουργού στους σεισμοπαθείς. Διότι υπήρχε ο κίνδυνος, από κάποια μετασεισμική δόνηση, να καταστραφεί η, μνημειακής αξίας, όπως τα διατηρητέα, κόμμωση της. Ας επέλεγε κάποια άλλη, πιο ήπια, κοινωνική αποστολή. Όπως π.χ. να επισκεφθεί, κατά την επιταγή του λόγου Του, μερικούς εκ «των αδελφών Του, των ελαχίστων» στις φυλακές.

Εδώ τα πράγματα όζουν διατεταγμένης πολιτικής αποστολής. Και βεβαίως μην περιμένετε καμία απομαγνητοφώνηση της συνομιλίας. Διότι οι δύο κυρίες δεν πρόκειται να συζητήσουν για την καταστροφή κάποιου καταστήματος στην Ερμού, από το οποίο σχεδίαζαν να ψωνίσουν στη διάρκεια των εκπτώσεων.

Όταν η αλεπού βγαίνει στο παζάρι, κάτι γυρεύει για να πά

 

Ευτυχώς, τον παραλληλισμό των σχέσεων της κυβέρνησης με τη Δικαιοσύνη, με όσα συμβαίνουν στην Τουρκία του Έρντογαν και στην Πολωνία της ακροδεξιάς ρατσιστικής και ευρωφοβικής κυβέρνησης, τον έκανα στην αρχή της προηγούμενης εβδομάδας. Οπότε δεν μπορεί κανείς να με κατηγορήσει ότι αντέγραψα, είτε την ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, είτε τις ανακοινώσεις της Νέας Δημοκρατίας, της «Δημοκρατικής Συμπαράταξης», ή του «Ποταμιού». Ενώ θα ήταν και κωμικό να με κατηγορήσει κανείς ότι, από αυτή τη μικρή στήλη, …δίνω γραμμή στα κόμματα. Έχουν περάσει δεκαετίες από τότε που συνέβαινε πράγματι και αυτό.

Μπορείτε βεβαίως να με κατηγορήσετε ότι ασχολούμαι, τον τελευταίο καιρό, «μονομανώς», με το θέμα της Δικαιοσύνης. Πράγματι. Είναι γιατί πιστεύω, ακραδάντως, αυτό που διεκήρυσσε ο «Γέρος της Δημοκρατίας». Ότι δηλαδή «η Δικαιοσύνη είναι το οχυρό της Δημοκρατίας». Παρά τα οποιαδήποτε λάθη, η ακόμη και τον ενδεχόμενο δόλο, στις αποφάσεις οιουδήποτε λειτουργού της. Ως θεσμός παραμένει βασικός πυλώνας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Έσχατο καταφύγιο του πολίτη, απέναντι σε οποιαδήποτε αυθαιρεσία της εκτελεστικής εξουσίας. Κεντρικής ή περιφερειακής.

Ακριβώς γι’ αυτό μου προκαλεί μια έντονη ανησυχία η μεθοδικότητα των σχεδόν καθημερινών επιθέσεων της κυβέρνησης συνολικώς, των δυο κομμάτων που συγκυβερνούν, και των υπουργών σαν τον Πολάκη, τον Κατρούγκαλο, ή τον Σκουρλέτη. Διότι μυρίζει ως αν να λειτουργούν ως «λαγοί». Ως αν να προλειαίνουν το έδαφος για τα επερχόμενα, τα όποια ίσως είναι ήδη προαποφασισμένα. Σαν να μας περιμένει και σε αυτή την περίπτωση κάποιο κρυφό «Σχέδιο Χ», σαν αυτά που αποκαλύπτονται ότι εξυφαίνονταν για το μέλλον της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Με απλά λόγια φοβάμαι ότι την κατάλληλη στιγμή θα μας σερβίρουν το παραμύθι μιας «αναγκαίας μεταρρύθμισης» στη Δικαιοσύνη. «Μεταρρύθμιση» άλλωστε ονομάζει και η κυβερνητική πλειοψηφία στην Πολωνία, η ιδεολογικώς ομογάλακτη του Καμμένου, το όργιο αντιδημοκρατικών αποφάσεων, που έχει προκαλέσει την οργή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων. «Μεταρρύθμιση» που οδηγεί σε ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας και περιορισμό της ανεξαρτησίας της δικαστικής. Ε, αυτό μου μυρίζει ότι ονειρεύονται να κάνουν και εδώ.

Διό και θα επιμείνω να ασχολούμαι «μονομανώς» με το θέμα. Μπορεί σε κάποιους να αρέσουν όσα συμβαίνουν στη Βενεζουέλα. Αλλά εδώ δεν θα περάσουν.

 

 

 

Ήταν σαν χθες. Έφευγα το απόγευμα από το σπίτι για την επιστράτευση, μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο που κτύπησαν πρώτη την πανέμορφη Κυρήνεια. Και δεν χρειάσθηκαν παρά λίγες μόνον ώρες για να καταλάβω –και πολλοί άλλοι που βρεθήκαμε στις ίδιες συνθήκες- ότι τον πόλεμο τον είχαμε χάσει πριν ακόμη ξεκινήσει. Για έναν πολύ απλό λόγο. Διότι, οι ηρωικώς μαχόμενοι, επί κυπριακού εδάφους, ματαίως θα περίμεναν μια αποτελεσματικώς οργανωμένη βοήθεια από την «Μητέρα Ελλάδα».

Κάποιες εκατοντάδες επίστρατοι εμφανισθήκαμε σε ένα στρατόπεδο στην Κάντζα Αττικής, όπως έπρεπε κατά το χρώμα του απολυτηρίου μας. Αλλά εκεί ήταν αδύνατον να μας υποδεχθούν όλους. Μας φόρτωσαν το πρωί σε στρατιωτικά οχήματα και μας μετέφεραν στο Μεγάλο Πεύκο, στην περιοχή των Μεγάρων. «Προφανώς, εδώ, θα είναι καλύτερα οργανωμένα τα πράγματα» σκέφθηκα. Αμ, δε. Πλήρης διάλυση και εδώ. Όσοι είχαν παρουσιασθεί την προηγούμενη μέρα είχαν σταλεί να …καταλάβουν το ύψωμα «Καντήλι», ένθα περίμεναν ματαίως και την δεύτερη ημέρα και την Τρίτη, χωρίς νερό και χωρίς φαγητό. Πάλι καλά που ήταν Ιούλιος και δεν είχαν ανάγκες και από σκεπάσματα.

Την τρίτη ημέρα όλο το στρατόπεδο έβραζε. Φωνές διαμαρτυρίας, πράγμα τελείως ξένο για στρατώνα, άρχισαν να υψώνονται αγρίως. Και το αποκορύφωμα ήταν όταν, οι διανυκτερεύσαντες επί δύο βράδια, νηστικοί και διψασμένοι, στο «Καντήλι», αδιαφορώντας για τις φωνές κάποιων αξιωματικών, κατέβηκαν και αυτοί στο στρατόπεδο. Στο οποίο ήδη τα …απαγορευμένα τρανζιστοράκια μετέδιδαν συνεχώς πληροφορίες για κινήσεις του τρίτου σώματος στρατού, αλλά και για σχέδιο ανάληψης της εξουσίας από πολιτική κυβέρνηση και έλευση του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Η κατάσταση ήταν τόσο ανεξέλεγκτη, ώστε, όταν ένας μόνιμος λοχίας έβγαλε από την θήκη το πιστόλι του, κραδαίνοντας το κατά εκείνων που, ως έλεγε, είχαν «στασιάσει», εγκαταλείποντας τις θέσεις τους στο «Καντήλι», τον βούτηξαν και δεν θέλω να σας πω, που ακριβώς του έβαλαν το πιστόλι.

Το αποτέλεσμα: Στήθηκαν μερικά τραπεζάκια έξω από το διοικητήριο, από τα όποια περνούσαμε, ένας-ένας, μας σφράγιζαν το απολυτήριο με μια σφραγίδα που έγραφε: «Παρουσιασθείς, αποστρατεύεται ως πλεονάζων». Και για όσους δεν είχαν το απολυτήριο τους μαζί, χρησιμοποίησαν απλά …χαρτάκια.

Τόσο …οργανωμένοι ήσαν οι «νταήδες» της χούντας Ιωαννίδη, το έγκλημα των οποίων πληρώνει, εδώ και 43 χρόνια ο λαός, όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και στην Ελλάδα.

 

Φόρτωση περισσότερων