skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Είναι αλήθεια ότι ο Αύγουστος δεν προσφέρεται ως μήνας πολιτικών ζυμώσεων. Αυτό όμως ισχύει όταν όλα εξελίσσονται ομαλώς. Όταν δεν υπάρχουν ανοικτές εκκρεμότητες που χρονίζουν απαραδέκτως. Όταν αυτό συμβαίνει, τότε κανένας μήνας, μηδέ και ο Αύγουστος, δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένος. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια της …θεσμοθετημένης «θερινής ραστώνης».

Όλοι εσείς, κόμματα, κομματίδια και πρόσωπα που συνωθείστε στον χώρο ανάμεσα στην κυβερνητική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ και την φιλοδοξούσα να κυβερνήσει αυτοδυνάμως Νέα Δημοκρατία, έχετε ήδη χάσει πολύτιμο χρόνο, απέναντι στους πολίτες εκείνους που περιμένουν να δώσετε μια πειστική απάντηση. Μια τελεσίδικη απάντηση για το αν είστε ειλικρινείς στις προθέσεις σας και ικανοί να φέρετε σε πέρας ένα εγχείρημα, περί το οποίο υποτίθεται ότι προβληματίζεσθε και εργάζεσθε. Την συγκρότηση δηλαδή ενός ισχυρού τρίτου πόλου, στο χώρο του «κέντρου» ή, αν προτιμάτε, της σοσιαλδημοκρατίας.

Ενός πόλου που θα είναι ικανός, όχι μόνον να εξοβελίσει από την τρίτη θέση του πολιτικού μας χάρτη το νεοναζιστικό μόρφωμα, αλλά και θα μπορεί να αποτρέψει τον κίνδυνο μιας νέας πόλωσης, τον κίνδυνο της παγίωσης ενός νέου δικομματισμού. Ενός πόλου ικανού να πρωταγωνιστεί στις εξελίξεις και όχι να κινείται στο περιθώριο του πολιτικού γίγνεσθαι.

Ίσως κάποιοι από σας σκέπτεσθε ότι έχετε άνεση χρόνου. Προφανώς εκτιμώντας ότι ο Αλέξης Τσίπρας, προκειμένου να εξασφαλίσει το συμπαγές της κοινοβουλευτικής του ομάδος, στις κρίσιμες ψηφοφορίες, με τις όποιες φορτώνονται νέα βάρη στον ελληνικό λαό, τους έχει «τάξει» ότι έχουν εξασφαλισμένη την έδρα τους για μια ολόκληρη τετραετία. Ότι έχει δεσμευθεί πως οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας.

Αν ρωτούσατε οποιονδήποτε απλό πολίτη, που κρίνει τα πράγματα με κοινό νου, θα σας συμβούλευε να μην παίρνετε και τόσο τοις μετρητοίς τις «δεσμεύσεις» του σημερινού πρωθυπουργού. Και θα σας παρέθετε έναν μακρύ κατάλογο ακύρωσης και διάψευσης των εκάστοτε «δεσμεύσεων» του. Αντιθέτως έχει αναδεχθεί σε «μαέστρο», ως προς το παιγνίδι της πολιτικής τακτικής. Στρατηγική, έχει αποδειχθεί ότι δεν διαθέτει. Αλλά από τακτικισμούς, έχει και περίσσευμα.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, γελασμένοι από τον ΣΥΡΙΖΑ, που αντί να «σκίσει» τα δυο πρώτα μνημόνια μας φόρτωσε και άλλα. Και οι οποίοι προβληματίζονται, συζητώντας μεταξύ τους, «τι θα κάνουμε στις επόμενες εκλογές»; Θα τους δώσετε απάντηση, η θα τους στείλετε οριστικώς στους …καναπέδες;

 

Όποιος ακούσει ή διαβάσει απλώς την είδηση για την απόφαση του δικαστηρίου, για τον τέως υπουργό Τάσο Μαντέλη, μπορεί ευκόλως να τα βάλει με τους δικαστές. Ακόμη και να συνταχθεί με τον Πολάκη. Αν όμως διαβάσει κάτι περισσότερο, από το σκεπτικό της απόφασης, θα καταλάβει ότι το πρόβλημα δεν είναι οι δικαστές. Διότι αυτοί δικάζουν βάσει των νόμων. Τους οποίους ψηφίζουν οι πολιτικοί. Και στην προκείμενη περίπτωση τα χέρια των δικαστών ήταν δεμένα. Δίκασαν μόνο για ένα αδίκημα που δεν παραγράφεται. Το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Για το οποίο του επέβαλλαν ποινή καθείρξεως οκτώ ετών αλλά …με αναστολή.

Για την εκβίαση και την δωροληψία, η για την απιστία, δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε. Διότι αυτά τα αδικήματα έχουν παραγραφεί, με αυτό το ταχύτατο «σβηστήρι» που έχουν θεσπίσει οι πολιτικοί για τα αδικήματα τους. Πόσο μάλλον για την ζημία σε βάρος του δημοσίου, που δεν προβλέπεται καν, ως αδίκημα για τις πράξεις ή τις ηθελημένες και μετά δόλου παραλείψεις των πολιτικών.

Αν είσαι απλός πολίτης και χρωστάς στο δημόσιο π.χ. πάνω από 100.000 ευρώ, αντιμετωπίζεις τον κίνδυνο να ασκηθεί ποινική δίωξη και να καταδικασθείς. Οπότε, αν δεν έχεις να δώσεις τίποτε, πας φυλακή. Το ίδιο και αν έτυχε να έχεις κάποια επιχείρηση, υπέγραψες κάποιες επιταγές από τις οποίες δυο-τρεις δεν μπόρεσες να τις πληρώσεις. Αν όμως είσαι πολιτικός, έχει αποδειχθεί –και δη τελεσιδίκως- ότι εκβίασες για να αποσπάσεις μια μίζα 450.000 μάρκων Γερμανίας από την Ζήμενς, που για να στη δώσουν έβαλαν «καπέλο» πολλών εκατομμυρίων, σε βάρος του δημοσίου, τότε δεν τρέχει τίποτε.

Κάτι ανάλογο, αλά Μαντέλη, θα συμβεί και με την περίπτωση εκείνου που πηρέ ένα εκατομμύριο από την ίδια εταιρία «για τις ανάγκες του κόμματος», στα χρόνια της διακυβέρνησης Σημίτη. Αν και όποτε γίνει βεβαίως η δίκη του. Διότι θα έχουν παραγραφεί τα πάντα. Το μόνο που θα παραμένει, ακίνητο και μεγαλόπρεπες, θα είναι το πολυώροφο κτήριο που απέκτησε στους Αμπελοκήπους. Στην οδό …Αρματολών και Κλεφτών, όπως με ενημέρωσε πρώην ανώτερο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών. Ένθα μάλιστα «φιλοξενείται» και η κόρη άλλου υπουργού εκείνης της περιόδου.

 

Εσύ, έχεις δεν έχεις, απλώς «σκάσε και πλήρωνε». Ποιος περιμένεις να πληρώσει; Αυτοί που τα φάγανε, τα χωνεύουνε.

 

Η πολιτιστική σημειολογία της Βουλής των Ελλήνων πάσχει από μία σοβαρότατη έλλειψη. Στη δυτική πλευρά της εντόπιοι και ξένοι επισκέπτες μπορούν να αποτίσουν φόρο τιμής στον «Άγνωστο στρατιώτη». Η απεικόνιση του οποίου θυμίζει τη διαχρονική πολεμική αρετή των Ελλήνων. Να θαυμάσουν και τους ευζώνους που παραπέμπουν στην επανάσταση του 21. Και λίγο αριστερότερα να κύψουν την κεφαλή προ του αγάλματος του Ελευθερίου Βενιζέλου. Νοτίως και ανατολικώς το μέγαρο του κοινοβουλίου περιβάλλεται από τον Εθνικό Κήπο, ο ποιος είναι επίσης διάσπαρτος αγαλμάτων, ανδριάντων και προτομών. Αλλά στη βορινή πρόσοψη, επί της Βασιλίσσης Σοφίας, τίποτε.

Τώρα λοιπόν ήλθε η ώρα να μπουν τα πράγματα στη θέση τους. Στον χώρο αυτό πρέπει να μεριμνήσει, ο πρόεδρος της βουλής Νίκος Βούτσης, ώστε να τοποθετηθεί ένα νέο άγαλμα. Αφιερωμένο «τω αγνώστω κουκουλοφόρω». Διότι θα ήταν αδικία και παραβίαση της συνταγματικής ισότητας, αν επρόκειτο να στηθεί μνημείο μόνον προς τιμή του Ρουβίκωνα. Τι είναι δηλαδή οι υπόλοιποι κουκουλοφόροι, πολίτες δεύτερης κατηγορίας; Δεν δικαιούνται και αυτοί να εισέρχονται στο προαύλιο της Βουλής με την ίδια άνεση και ελευθεριότητα που το έκανε ο «Ρουβίκωνας»;

Ο Ρουβίκωνας Ρουβίκων (Rubico) είναι το λατινικό όνομα ενός μικρού ποταμού στη βόρεια Ιταλία που χυνόταν στην Αδριατική, μας ενημερώνει η «Βικιπαιδεια».:

Στη ρωμαϊκή εποχή, ο νόμος απαγόρευε στους Ρωμαίους στρατηγούς να τον διαβούν με τις λεγεώνες τους. Το μέτρο αποσκοπούσε στο να αποτρέψει την είσοδο στρατού στην Ιταλία, επομένως και το ενδεχόμενο πραξικοπήματος ή εμφυλίου. Όταν ο Ιούλιος Καίσαρ αποφάσισε να τον περάσει, πριν συγκρουστεί με τον Πομπήιο, αναφώνησε την ιστορική φράση "Ο κύβος ερρίφθη".

Η φράση "διέβη τον Ρουβίκωνα" αναφέρεται σε ανθρώπους που εν γνώσει τους λαμβάνουν μια ριψοκίνδυνη απόφαση χωρίς επιστροφή.

Αμ δε. Αυτά συνέβαιναν στους μακρινούς εκείνους αιώνες. Σήμερα τα πράγματα έχουν εκσυγχρονισθεί, έχουν «ριζοσπαστικοποιηθεί». Μπορούν κάποιοι να «διαβαίνουν τον Ρουβίκωνα», κοινώς να μπαινοβγαίνουν, πλατσουρίζοντας όσο θέλουν τα πόδια τους στα νερά. Διό και καλούνται «επαναστάτες του γλυκού νερού». Απολάβοντας ειδικής ασυλίας. Τους πιάνουν οι αστυνομικοί του κοινοβουλίου, τους οδηγούν στη ΓΑΔΑ, αλλά εκείθεν, με εντολή Βούτση, αναχωρούν με ταξί ως άρχοντες.

Μια απορία μόνο: Έφυγαν, χωρίς να τους κρατήσουν τα στοιχεία; Ενδεχομένως από τον φόβο μήπως είναι …ρουβικωνιάτης κανένας «αναρχικός ληστής τραπεζών» γόνος γνωστού πολιτικού;

 

 

Παρακολουθώ κ. Πρόεδρε τις αντιδράσεις σας, από τα δικά σας σχόλια, τα non paper που διοχετεύετε, ή τα εμέσματα του Πολάκη, ως απάντηση στις αποκαλύψεις του άλλοτε «μάγου των οικονομικών» Γιάνη Βαρουφάκη. Αυτού που εσείς επιλέξατε, έκθαμβος από τις θεωρίες του. Πιστεύοντας ότι θα έλυνε όλα τα προβλήματα με τη «θεωρία των παιγνίων». Του δώσατε την εξουσία να παίζει εν ου παικτοίς. Τις παρακολουθώ και θλίβομαι. Για την τόσο προφανή έλλειψη γενναιότητας, να εμφανίζεσθε ότι σας βρήκε …μικρό και σας ξεγέλασε.

Εμείς, οι απλοί πολίτες με κοινό νου, είχαμε εγκαίρως καταλάβει ότι θα πληρώσουμε ακριβά τον εκλεκτό σας. Και, όσοι μπορούσαμε, σας προειδοποιούσαμε για την ατζαμοσύνη και τους αυτοσχεδιασμούς του. Θυμίζω μόνο δύο αποσπάσματα της στήλης:

*** 6 Μαρτίου 2015: Τώρα που το ξέρετε πολύ καλά ότι λεφτά δεν υπάρχουν, ότι, το πολύ, να τη βγάλουμε καθαρή για δυο-τρεις μήνες, ότι έχουμε ανάγκη και κόψιμο την στήριξη των εταίρων μας, δεν γίνεται να πηγαίνετε μονίμως στις συναντήσεις μαζί τους με «προτάσεις» που κραυγάζουν για το απαράσκευο, αν μη και το επιπόλαιο, εκείνων που τις διαμορφώνουν. Διότι, δυστυχώς, σας πήρανε χαμπάρι. Και το εκμεταλλεύονται. Και το μάρμαρο δεν θα το πληρώσει κανένας Βαρουφάκης. Τα «υποζύγια» θα το πληρώσουμε.

*** 10 Μαρτίου 2015: Κάποιες φορές δεν μπορώ να βρω άλλη ερμηνεία πέρα από εκείνες που έδινε ενίοτε η Μάνα μου. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα με τους «σχεδιασμούς» του κ. Βαρουφάκη που γυρίζει γύρω από το δέντρο κυνηγώντας την ουρά του.

Κατά την Μάνα μου λοιπόν,( την υπερβολικώς αθυρόστομη), σε πιστή μεταφορά ρουμελιώτικης προφοράς, «τουν ατζαμή τουν φοβήθ’κε και το μνί».

Μπορεί ο Γιάνης με το ένα νι να είναι καθηγητής οικονομικών. Αλλά πολιτική παιδεία δεν έχει δείξει ότι διαθέτει. Και είναι τελείως άλλο να αρθρογραφείς προτείνοντας ουσιαστικώς την έξοδο από το ευρώ και την χρεοκοπία, ως μέθοδο επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας, από το να αναλαμβάνεις να διαχειρισθείς την οικονομία εντός ενός πλαισίου που δεν αποδέχεσαι. Δηλαδή της παραμονής στην ευρωζώνη, αλλά και της αποδοχής του πλαισίου των δανειακών συμβάσεων που υπέγραψαν οι προηγούμενοι.

 

Αν η μεγαλύτερη αρετή του ηγέτη είναι να επιλέγει σωστούς συνεργάτες, ποιος ήταν μεγαλύτερος ατζαμής; Ο υπουργός σας, η εσείς που τον επιλέξατε και τον στηρίζατε;

 

Ο εγγονός μου, μόλις πέντε μηνών, δεν καταλαβαίνει ακόμη από παραμύθια. Δείχνει όμως να τον ευχαριστεί ιδιαιτέρως η φωνή του παππού του καθώς του λέω κάποια από τα παλιομοδίτικα παραμύθια που θυμάμαι, ώστε να χαλαρώνει. Το κακό είναι ότι αυτά που θυμάμαι προσκρούουν στις προδιαγραφές πολιτικής ορθότητας της κόρης μου. Είναι, ως συνήθως παραμύθια με βασιλόπουλα και πεντάμορφες. Τα όποια κρίνονται απαράδεκτα διότι «πέρα από το ότι ωραιοποιούν το ξεπερασμένο καθεστώς της κληρονομικής μοναρχίας», έχουν και ένα άλλο μειονέκτημα: «Αναπαράγουν φαλλοκρατικά πρότυπα», διότι «προπαγανδίζουν την κυριαρχία του αρσενικού επί του θηλυκού».

Όπως καταλαβαίνετε όλες αυτές οι αντιδράσεις με στενοχωρούν και μου προκάλεσαν μεγάλο άγχος. Βλέπετε, όταν εκείνη ήταν μικρή, καθόλου δεν την ενοχλούσε π.χ. ένα παραμύθι όπου η βασιλοπούλα είχε το δικό της όνομα και τις φίλες της τις έλεγαν Μάρα και Νέλη, όπως οι «κολλητές» της στον παιδικό σταθμό. Τον ίδιο, όπου σήμερα πηγαίνει ο γιός του πρωθυπουργού, με το επαναστατικό όνομα Ερνέστο. Και φανατίζομαι ότι εκεί, οι νηπιαγωγοί δεν θα λένε παραμύθια με βασιλιάδες, αλλά ιστορίες με τον Τσε η τον Κάστρο και τον Τσάβες.

Από χθες όμως έπαψα πια να έχω άγχος. Και οφείλω να αναγνωρίσω ότι το χρωστώ σε σας κ. Πρόεδρε. Ακούγοντας σας, στη συνέντευξη που δώσατε στον Αντώνη Σρόϊτερ, στο δελτίο ειδήσεων του «Άλφα», ηρέμησα. Ήταν τόσο γλυκό, και τόσο γλυκερά διατυπωμένο το παραμύθι σας, ώστε αποφάσισα να σας αντιγράφω σε καθημερινή βάση. Για το πώς η πανέμορφη κοπέλα, η Ελλάς, είχε προδοθεί από κάτι παλιανθρώπους που την κυβερνούσαν ως το τέλος του 2014, και είχε παραδοθεί στους κακούς δράκους που τους λέγανε δανειστές.

Και ύστερα ήλθε ο καλός σύντροφος Αλέξης (όχι πια πρίγκιπες), έριξε μια μολότοφ και πάρτους κάτω όλους τους Δράκους. Τέρμα ο Σόιμπλε και ο Ντάϊσελμπλουμ και ο Ντράγκι. Όσο για την κακιά μάγισσα την Άγγελλα, εντυπωσιάσθηκε τόσο από την εξυπνάδα και την αποτελεσματικότητα του συντρόφου, που εξελίχθηκε σε μια καλή θείτσα που τους πρόσφερε γλυκίσματα. Φανταστικές ζαχερτότερ και στρούντελ.    

Και ζήσαμε εμείς καλά, και αυτοί καλύτερα. (Ποιος άλλος, τρία χρόνια μετά το 2014, θα τους εξασφάλιζε τις αποδόσεις εκείνης της χρονιάς για τα ελληνικά ομόλογα, αλλά και θα μας δέσμευε με τρίτο και …μισό μνημόνιο, χωρίς να ανοίξει μύτη;).

 

Φόρτωση περισσότερων