skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

«Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα η αγάπη μένει». Η αγάπη για τις ντροπολογίες. Τις φωτογραφικές και καταχρηστικώς και αντισυνταγματικώς κατατιθέμενες. Όπως αυτή για την όποια τόσα ειπώθηκαν την Παρασκευή στη Βουλή, πριν καταστεί νόμος μέσω της ονομαστικής ψηφοφορίας.

Επί της ουσίας επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι καλώς διαγράφονται πρόστιμα τα όποια έχουν επιβληθεί σε «κρατικές επιχειρήσεις», όπως ήταν η ΣΕΚΑΠ πριν μεταβιβασθεί στον Ελληνορώσο επιχειρηματία Ιβάν Σαββίδη, προς τον οποίο εκφράζει τις ευχαριστίες της, με την συγκεκριμένη τροπολογία, η κυβέρνηση. Είναι μια θέση που έχω υποστηρίξει από τις αρχές της δεκαετίας του 80. Με αφορμή, τότε, ένα πρόστιμο που είχε επιβληθεί στην ΕΡΤ για κάποιο φορολογικό παράπτωμα.

Τέτοια πρόστιμα, σε δημόσιους φορείς, θα είχαν νόημα αν επιβάλλονταν σε βάρος των προσώπων τα οποία διέπραξαν την παρανομία και εκείνων που είχαν την ευθύνη να τα προλάβουν, να τα εμποδίσουν. Δηλαδή εκείνων που έχουν τοποθετηθεί, από την εκάστοτε κυβέρνηση, να διοικούν έναν δημόσιο φορέα. Να ισχύει δηλαδή η αρχή της προσωπικής ευθύνης. Να γίνεται καταλογισμός σε βάρος των αποδοχών και της περιούσιας εκείνων που είτε διαπράττουν ανομία, είτε δεν εφαρμόζουν τον νόμο.

Το να επιβάλλεται, απροσώπως, ένα πρόστιμο σε μια δημόσια επιχείρηση, για όσα διέπραξαν οι διοικούντες αυτήν, είναι τελικώς εμπαιγμός των πολιτών. Διότι αυτό το πρόστιμο δεν το πληρώνει στην πραγματικότητα κανείς άλλος, παρά οι φορολογούμενοι που καλύπτουν τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ και άλλων δημοσίων οργανισμών και επιχειρήσεων, όταν ο ισολογισμός τους είναι παθητικός, όπως συνέβαινε στην περίπτωση της ΣΕΚΑΠ.

Ως προς την ουσία λοιπόν, ευχαρίστως να αποδεχτώ ότι δεν είναι δίκαιο να πληρώσει ο τωρινός ιδιοκτήτης της ΣΕΚΑΠ τα 38 εκατομμύρια του προστίμου για το λαθρεμπόριο καπνού που έκαναν οι διοικούντες την εταιρία όσο ακόμη ήταν κρατική. Αλλά η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία έχει κανόνες. Τους οποίους αήθως και αντισυνταγματικώς παραβιάζουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις με τις τροπολογίες τους. Και το κάνουν, προκλητικώς, οι ίδιοι άνθρωποι, που όταν ήσαν στην αντιπολίτευση, καταδίκαζαν αυτές τις μεθοδεύσεις.

Αν η σημερινή πλειοψηφία σεβόταν το Σύνταγμα, θα αποδεχόταν την πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Να αποσύρει την τροπολογία και να την επαναφέρει νομίμως, με έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου. Αντ’ αυτού παρακολουθήσαμε την συνήθη πολιτική αθλιότητα: «Εσείς κάνατε χειρότερα». Για μια ακόμη φορά οι πολίτικοι απαξιώνουν την πολιτική.

Όσοι αγάπησαν τις ιταλικές κωμωδίες, όπως εκείνες με τον Φράνκο Φράνκι και τον Τσίτσο Ινγκρασία, θα θυμούνται την περίφημη σκηνή, που όταν οι δυο κωμικοί είχαν κρυφτεί σε κάποιο πλοίο, βλέποντας ο Φράνκο, το πλοίο να σαλπάρει, είπε την γνωστή φράση: «Τσίτσο το λιμάνι φεύγει».
Τώρα ζούμε την δική μας άκρως ρεαλιστική κωμωδία. Με διάφορους «συντρόφους», που είχαν πιστέψει τις …ισχυρές δεσμεύσεις του Αλέξη Τσίπρα ότι τα λιμάνια δεν θα πουληθούν, να βρίσκονται στην αμήχανη θέση, μετά την πώληση των λιμανιών, Πειραιώς και Θεσσαλονίκης, να ψελλίζουν και αυτοί: «Τσίπρα, το λιμάνι φεύγει».
Προσωπικώς ουδόλως μελαγχολώ που «χάσαμε» τα λιμάνια. Διότι, ως Πειραιώτης, γνώριζα πολύ καλά πόσο ακριβά πληρώναμε τις στρατιές από μονιμοποιήσεις, ιδίως ψηφοφόρων λακωνικής καταγωγής, στο λιμάνι του Πειραιώς. Και όχι μόνο. Μια πραγματικότητα που περιέγραφα στο βιβλίο μου «Έγκλημα στα Μανιάτικα»:
Από τότε που διορίσθηκε στον ΟΛΠ η Αθανασία, «να έχει ο θεός καλά τον Βασιλιά και τον Δαβάκη», όπως έλεγε ο πατέρας της, μόλις πρωτοετής φοιτήτρια της «Παντείου Σχολής Πολιτικών Επιστημών», έμενε στο ισόγειο διαμερισματάκι της διπλοκατοικίας… στα Μανιάτικα. Η επιλογή της περιοχής ήταν, φυσικά, απόφαση του πατέρα της.
Για όλα είχε σχέδια, αλλά και κατάλληλες γνωριμίες κύριος Μιχάλης Δρακουλάκος. Και όλα του «πήγαιναν ρολόι» όπως έλεγε, εκτός από ένα. Το να «μπει στον κόσμο» η μονάκριβη θυγατέρα του.
Όχι πως δεν υπήρχαν ευκαιρίες. Τα προξενιά έδιναν και έπαιρναν. Και στο χωριό και στα Μανιάτικα. Και πεντακόσιες χρυσές λίρες υπήρχαν, και αρκετές ρίζες ελιές και ένα κτήμα με πορτοκαλιές, και επιπλέον ο σίγουρος μισθός του ΟΛΠ. Που θα γινόταν μια καλή σύνταξη με το ανάλογο εφάπαξ, «αν είχε μυαλό και παντρευόταν στην ώρα της και έκανε ένα παιδί», οπότε στα τριάντα πέντε της θα είχε δικαίωμα να βγει στη σύνταξη, ως μητέρα ανηλίκου, έχοντας συμπληρώσει δεκαπενταετή υπηρεσία. Όπως τόσες και τόσες άλλες που είχαν διοριστεί από τα δέκα οκτώ τους χρόνια στη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, τις κρατικές τράπεζες και στο δημόσιο. Και στα τριάντα πέντε τους καθίσταντο συνταξιούχες. Με μειωμένη σύνταξη, αλλά την οποία θα εισέπρατταν επί πολλές δεκαετίες.

Εσείς, λυπάσθε που χάθηκαν αυτοί οι διορισμοί, οι μονιμοποιήσεις και οι πρόωρες συντάξεις, δαπάναις των φορολογουμένων;

Λίαν οψίμως βεβαίως το αποφάσισε. Αλλά ακόμη και έτσι δεν παύει να είναι διδακτική, για πολλούς από τους δικούς μας πολιτικούς ταγούς, η στάση του μεγάλου ηττημένου των γαλλικών προεδρικών εκλογών, του ηγέτη του γκωλικής ιδεολογίας Ρεπουμπλικανικού Κόμματος Φρανσουά Φιγιόν. Ο οποίος ξεκίνησε για την προεδρική «κούρσα» με τους καλύτερους οιωνούς. Ως το μεγάλο «φαβορί». Και κατέληξε να είναι το άλογο που έπεσε βάρια τραυματισμένο, λόγω του σκανδάλου με τις αργομισθίες της συζύγου και των τεκνών του, που τους εμφάνιζε ως «συνεργάτες» του. Πράγματα δηλαδή εντελώς οικεία για την ελληνική πολιτική πραγματικότητα.

Τώρα όχι μόνον παραιτείται από την ηγεσία του κόμματος του, το οποίο μένει ακέφαλο από τότε που παραιτήθηκε της προεδρίας ο Νικολά Σαρκοζί, αλλά ανακοινώσε ότι αποσύρεται συνολικώς από κάθε πολιτική σταδιοδρομία. Ότι δεν θα είναι καν υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές για την ανάδειξη του νέου κοινοβουλίου, που πρόκειται να ακολουθήσουν, στις αρχές του καλοκαιριού, τις προεδρικές:
«Δεν έχω πλέον τη νομιμοποίηση να συμμετάσχω στον αγώνα των Ρεπουμπλικανών στις βουλευτικές εκλογές. Θέλω να γίνω ξανά ένας απλός μαχητής της παράταξης, να σκεφτώ διαφορετικά τη ζωή μου, να θεραπεύσω τις πληγές της οικογένειάς μου»..Και έκανε ουσιαστική αυτοκριτική: «Παρ’ όλες τις προσπάθειες και την αποφασιστικότητά μου, δεν κατάφερα να πείσω τους συμπολίτες μου. Τα εμπόδια στον δρόμο μου ήταν πολυάριθμα και πολύ σκληρά. Η ήττα είναι δική μου, αποδέχομαι την ευθύνη, την φέρω αποκλειστικά εγώ».
Αυτή την τελευταία φράση είναι που δεν ακούμε ποτέ σε τούτο τον τόπο. Λες και οι πολίτικοι μας δεν έχουν ποτέ προσωπική ευθύνη όταν αποδοκιμάζονται οι επιλογές τους, η πολιτική που ακλούθησαν, η τακτική τους, ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκαν οι άμεσοι συνεργάτες τους, ακόμη και τα καμώματα μελών της οικογένειας τους.

Φαίνεται ότι μας λείπει ολίγη …γαλλική κουλτούρα. Ας ελπίσουμε ότι στις επόμενες δικές μας πολιτικές αναμετρήσεις θα δούμε και θα ακούσουμε ανάλογης αξίας αυτοκριτικές. Ότι δηλαδή θα πάρουν και οι δικοί μας κάποια μαθήματα γαλλικής. Αν όχι γλώσσας, τουλάχιστον πολιτικής συμπεριφοράς.

Δύσκολο κάπως. Διότι εδώ κυριαρχεί η νοοτροπία του …αναντικατάστατου. Και του «φταίνε όλοι οι άλλοι, εκτός από μένα».

Μεγάλη υπόθεση το διαδίκτυο. Με τις φοβέρες μηχανές αναζήτησης του. Ως πριν από τρεις δεκαετίες, για να βρεις τι έλεγε κάποιος στο παρελθόν για ένα θέμα, και να το συγκρίνεις με ό,τι λέει τώρα, έπρεπε να φας ώρες ατελείωτες, ξεφυλλίζοντας τους τόμους των εφημερίδων. Τώρα «γκουγκλάρεις» απλώς ένα όνομα ή μια φράση στην μηχανή αναζήτησης, και να ολόκληρο το ιστορικό των δηλώσεων. Εμφανίζεται μπροστά στα μάτια σου σε χρόνο δευτερολέπτων.

Στήνεσαι μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθείς την συνέντευξη του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στον Νίκο Χατζηνικολάου, στον «Αντένα». Και σε «τσιγκλίζει» η εκπληκτική δήλωση κατά την όποια η κοινοβουλευτική ομάδα των Συριζανέλ θα τα ψηφίσει τα μέτρα, χωρίς να έχει πάρει αυτά που ζήτα, από τους δανειστές, για την «ρύθμιση» του χρέους. Και αν, μετά την ψήφιση, δεν τους τα δώσουν, τότε θα τα …ξεψηφίσουνε. Ψηφίζεις, ξεψηφίζεις. Όπως λέμε «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε». Απλά πράγματα.

Αν βεβαίως δεν έχεις πλήρως υποταγεί στην …γερμανική κυριαρχία, όχι του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αλλά του Αλοίσιου Αλτσχάιμερ, και διαθέτεις στοιχειώδες μνημονικό, το ερώτημα έρχεται αμέσως: Μπα, έτσι μας τα έλεγαν τόσον καιρό; Οπότε «γκουγκλάρεις» τα σχετικά, για να βρεθείς μπροστά σε ατελείωτες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ με τις όποιες διαβεβαίωναν τους πολίτες, ως λίγες ήμερες πριν, ότι θα είναι τόσο «σκληροί» στη διαπραγμάτευση με τους «θεσμούς», ώστε «δεν πρόκειται να δεχτούμε νέα μέτρα, αν δεν μας δώσουν μαζί και την ρύθμιση του χρέους».

Και μιλάμε για την πιο πρόσφατη, την πιο …ραφιναρισμένη εκδοχή. Όχι για εκείνη την αρχική, την πιο «συμβιβαστή» που έκανε λόγο για «κούρεμα» του χρέους ως «αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση». Αυτή πέρασε στην ιστορία. Θα την αναζητήσετε στο τελευταίο μουσείο που απέκτησε η χώρα. Στο Μουσείο με τις Αυταπάτες. Όπερ εστί πληρέστατον ευρημάτων. Τώρα μιλάμε μόνο για «μεσομακροπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης». Για …διευκολύνσεις στις πληρωμές.

Ελπίζω ότι δεν έχετε και εσείς αυταπάτες. Ότι δεν περιμένετε να επαναστατήσουν οι βουλευτές των Συριζανέλ και να ρισκάρουν τον σταθερό, για άλλα δυόμιση χρονιά, μισθουλάκο τους, καταψηφίζοντας τα μέτρα, αφού δεν τους τα σερβίρουν «πακέτο» με την ρύθμιση του χρέους, όπως υπόσχονταν τόσον καιρό. Σιγά μη στάξει η ούρα του γαιδάρου.

τι Μαρίν Λεπέν

Είμαι εθνικώς και προοδευτικώς υπερήφανος. Για μια ακόμη φορά κάνουμε εξαγωγή ιδεών. Το επιβεβαιώνουν πανηγυρικώς όσα διαδραματίζονται εις Παρισίους, αλλά και Αθήναζε, μετά την γνωστοποίηση των τελικών αποτελεσμάτων των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Όταν δηλαδή επιβεβαιώθηκε ότι οι υποψήφιοι των δυο μεγάλων κομμάτων, που κυβερνούσαν αυτή τη χώρα σε όλη την διάρκεια της Ε΄ Γαλλικής Δημοκρατίας, των κομμάτων του Ντε Γκωλ και του Μιτεράν έμειναν για πρώτη φορά εκτός δευτέρου γύρου. Οπότε η αναμέτρηση της 7ης Μαΐου θα είναι μεταξύ του κεντρώου Εμανουέλ Μακρόν και της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν.

«Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος… άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος, ούλοι οι σκύλοι μια γενιά!», δήλωνε από τη Μόσχα στις 21 Οκτωβρίου 1952 ο γενικός γραμματέας του παράνομου τότε ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, ενόψει των εκλογών του ίδιου έτους στη χώρα. Ήταν η δεύτερη μεγάλη γκάφα της ηγεσίας του τότε ΚΚΕ που ταλαιπωρούσε τον κόσμο της ευρύτερης Αριστεράς, μετά από την ηλίθια «γραμμή» της απόχης από το δημοψήφισμα για την διατήρηση, ή μη, της μοναρχίας.
Τώρα λοιπόν βλέπουμε να συμβαίνει κάτι ανάλογο και στη Γαλλία. Με τον υποψήφιο της «Ριζοσπαστικής Αριστεράς» Ζαν Λυκ Μελανσόν να σπεύδει αυθημερόν, αυτοστιγμεί, να ανακοινώσει ότι δεν θα υποστηρίξει στον δεύτερο γύρο κανέναν από τους δύο. Η «λογική» του Ζαχαριάδη, αποδίδεται πλέον στα γαλλικά: «chien blanche, chien noir, tous les chiens sont d’ une seule race». Δεν δικαιούμεθα να είμεθα υπερήφανοι ότι εξάγουμε ιδέες και πολιτική πρακτική;
Αλλά μη νομίζετε ότι και ημεδαπώς απεκδύονται της «ιδεολογίας» του Ζαχαριάδη κάποιοι πολιτικοί του απόγονοι, έστω εκ πλαγίας διαδοχής. Κάποιοι εξίσου «ριζοσπάστες» με τον Μελανσόν, αν και εκείνος δεν τους αποδέχεται ως γνησίους ριζοσπάστες και προτίμα ως πλέον «οριζινάλ» την Ζώη Κωνσταντοπούλου της «Πλεύσης» και τον Γιάνης Βαρουφάκη του …νεφελώματος. Κάθε άλλο. Έχουμε και ενθάδε την επανάληψη του Ζαχαριάδη. Αν δεν το είδατε «κρεμασμένο στα μανταλάκια» των περιπτέρων, να σας παραθέσω εδώ το ολοσέλιδο πρωτοσέλιδο της απογευματινής εφημερίδας που εκφράζει τον ΣΥΡΙΖΑ: Έχοντας αριστερα (sic) την φωτογραφία της Λεπέν και δεξιά του Μακρόν, (άτιμη σημειολογία), εκφράζει με τον τίτλο της τη θέση των δικών μας «ριζοσπαστών αριστερών: «Η Γαλλία μπροστά στη χειρότερη επιλογή».

Όλη η δημοκρατική Ευρώπη στο πλευρό του Μακρόν. Αλλά εδώ, Ζαχαριάδη ζεις, εσύ τους οδηγείς.

Φόρτωση περισσότερων