skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Α, όλα κι’ όλα. Το σωστό να λέγεται. Ως τώρα συνέβαινε μια αδικία σε βάρος των ΑΝΕΛ και ειδικώς εις βάρος της οικογένειας του στρατηλάτη Πάνου Καμμένου. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έδωσε κυβερνητική θέση στον συνεπώνυμο του, πρώτο του εξάδελφο Γιώργο Τσίπρα, τοποθετώντας τον ως Γενικό Γραμματέα, στο υπουργείο Εξωτερικών. Και επιπλέον έκανε υπουργό την, επίσης συγγενή του, Όλγα Γεροβασίλη. Αλλά όταν ο εταίρος του ζήτησε να μπει στην κυβέρνηση, τον Σεπτέμβριο του 2015, και ο δικός του συνεπώνυμος εξάδελφος, Δημήτρης Καμμένος, έγινε χαμός. Με αποτέλεσμα να μην προλάβει να ζεστάνει ο πισινός του την καρέκλα, του υφυπουργού Υποδομών, που του είχε δοθεί. Αναγκάσθηκε ο πρωθυπουργός να τον …αποσύρει, δια της παραιτήσεως, εντός δώδεκα ωρών. Παγκόσμιο ρεκόρ βραχείας παραμονής σε υπουργική καρέκλα.

Και γιατί όλα αυτά; Τι είχε κάνει ο άνθρωπος ώστε να ξεσηκωθούν όλοι, ακόμη και εντός του Σύριζα, εναντίον του; Τίποτε χειρότερο από όσα κατά καιρούς έχει πει, έχει γράψει και έχει διαπράξει ο εξάδελφος και προστάτης του Πάνος. Τις ίδια συνωμοσιολογίες είχε διατυπώσει. Όπως για παράδειγμα την θεωρία του ότι τους Δίδυμους Πύργους, στη Νέα Υόρκη, δεν τους κτύπησαν Άραβες τρομοκράτες, αλλά οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες. Διό και, κατά τον Δημήτρη Καμμένο, εκείνη την ημέρα δεν είχαν πάει στη δουλειά τους, στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου «δυόμισι χιλιάδες εβραίοι που εργάζονταν εκεί». Το ήξεραν τι θα συνέβαινε. Είχαν μυστικά ειδοποιηθεί τόσες χιλιάδες άνθρωποι, αλλά δεν διέρρευσε το παραμικρό.

Ε, μετά ταύτα, καιρός ήταν να τον τιμήσει πλέον με ένα θεσμικό αξίωμα, μια συνεπής στην ιδεολογία της και την αντιρατσιστική ιστορία της, κυβέρνηση της «για πρώτη φορά Αριστεράς». Να τον ψηφίσει για το θεσμικό αξίωμα του αντιπροέδρου της Βουλής. Μαζί με αρκετούς βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Που προφανώς εκτιμούν τις απόψεις του. Όπως εκείνη που υποστηρίζει ότι καλώς κόβονται οι συντάξεις, για να μην τις τρώνε στις καφετέριες τα εγγόνια των συνταξιούχων.

Το ότι βρέθηκαν και τέσσερις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που καταψήφισαν, δεν ξεπλένει τη συλλογική ντροπή. Ούτε η κουτοπόνηρη στάση κάποιων, από αυτούς, που φρόντισαν να …λείπουν από το μάθημα εκείνη την ημέρα. Ντροπή που γίνεται μεγαλύτερη από το παθός με το οποίο ο Αλέξης Τσίπρας υπερασπίζεται και τις αντισυνταγματικές αθλιότητες του Πάνου Καμμένου.

 

Ελπίζω να θυμηθήκατε να στείλετε ευχές, στο Μέγαρο Μαξίμου, για την δεύτερη επέτειο από το «ιστορικό» και «ηρωικό» δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015. Έστω μέσω «τουίτερ». Του μέσου κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιούν συχνά, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο στρατάρχης Πάνος Καμμένος –ενίοτε με …παρεμβολές του γιου του- ο πολλά νταής Παύλος Πολάκης και άλλα κυβερνητικά στελέχη.

Και δεν θέλω ερωτήσεις του τύπου «τι έχουμε να γιορτάσουμε σε αυτή την επέτειο». Εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι το οποίο πληρώσαμε εκατό δισεκατομμύρια ευρώ, για τα πειράματα της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης Σύριζα. Πράγμα «καρατσεκαρισμένο» όπως θα έλεγε και η Μαλβίνα. Διότι το είπε ενώπιον όλων των κυβερνητικών στελεχών ο Κλάους Ρέγκλινγκ, στο συνέδριο του «Εκόνομιστ». Χωρίς να βγάλει κιχ κανείς από όσους πέρασαν από το ίδιο βήμα. Και πέρασε ο ίδιος ο πρωθυπουργός και όλο το οικονομικό επιτελείο.

Όταν λοιπόν έχεις ξοδέψει ένα τόσο τεράστιο ποσό, αυτό σημαίνει ότι κάτι πολύτιμο εξαγόρασες, οπότε αξίζει να το γιορτάσεις. Αλλά επειδή στην πραγματικότητα έχουν και οι περί το Μαξίμου καταλάβει τι ακριβώς …επιτύχανε, προτιμούν να ξεχνούν αυτή την επέτειο και δεν μας έπρηξαν με τους πανηγυρισμούς τους. Άφησαν τα πανηγύρια για τον Τσακνή που έστησε μνημείο …πεσόντων, κατά το ολοκαύτωμα της ΕΡΤ, στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής. Στα αποκαλυπτήρια του οποίου υπέστημεν και τα αποκαλυπτήρια δημοσίου ήθους, του Τσακνή από τη μια και της Ραχήλ από την άλλη.

Τι να γιορτάσουν δηλαδή; Ότι παρέλαβαν μια οικονομία με ρυθμό ανάπτυξης, κατά τα επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τον Δεκέμβριο του 2014, στο 2,9% και την βύθισαν, ως τον Αύγουστο του ίδιου έτους σε ύφεση 2,3%; Ότι μπήκαμε στο καθεστώς του κεφαλαιακού ελέγχου, που προκαλεί ασφυξία στην πραγματική οικονομία και δεν λέμε ακόμη να βγούμε από αυτόν; Ότι μας φόρτωσαν με ένα ακόμη μνημόνιο και μάλιστα με πολλές ουρές;

Η μήπως να γιορτάσουμε το «αριστερό» πλεόνασμα που εμφανίζουν για το οποίο δεν λένε την αλήθεια; Ότι δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος του οφείλεται στο ότι η τιμή του πετρελαίου μειώθηκε κατά 50%, συμπαρασύροντας και τις τιμές του φυσικού αερίου και της ηλεκτρικής ενέργειας, χωρίς όμως τα αγαθά αυτά να τα απολαύσουν οι πολίτες, οι καταναλωτές, αλλά μόνον ο κρατικός κορβανάς;

Άντε, και του χρόνου.

 

Παρακολούθησα εξ αποστάσεως, με ανάμεικτα αισθήματα, τις διεργασίες γύρω από τη «Δημοκρατική Συμπαράταξη». Με ελπίδα, ότι κάτι καλό μπορεί να προκύψει. Αλλά και φόβο, μήπως καταλήξει σε αναπαλαιωτική ψιμυθίωση του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ.

«Και γιατί παρακαλώ ελπίδα, τι έχουμε να ελπίσουμε από μια παράταξη που έχει τραγικές ευθύνες για την κατάντια του τόπου;» μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος που δεν ανήκει σε αυτό τον χώρο. Για μένα η απάντηση έρχεται αβιάστως: Διότι η εξαφάνιση του μεσαίου χώρου τίποτε καλό δεν προοιωνίζεται για το πολιτικό μας γίγνεσθαι. Η απουσία ενός ισχυρού και σοβαρού κεντρώου χώρου οδηγεί σε πολωτικές καταστάσεις, από τις οποίες πότε δεν βγήκαμε κερδισμένοι.

Ο φόβος είναι αν θα εξαρθούν στο ύψος των περιστάσεων όλοι όσοι πολιτεύονται στον χώρο αυτό, είτε είναι εντός βουλής, είτε εκτός και πολιτεύονται με την αγωνία να ξαναπιάσουν καρέκλα. Διότι δεν ξεχνώ τι έχει συμβεί στο παρελθόν. Όσα κωμικοτραγικά παρακολούθησα ως πολιτικός συντάκτης στις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Και για τα όποια είχα το 1984 μια επεισοδιακή συζήτηση με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, στο προεδρικό μέγαρο.

Είχα τολμήσει να του πως τη φράση «έχετε βαρύτατες ευθύνες για την διάλυση του Κέντρου». Και αντέδρασε, κτυπώντας το χέρι του στο γραφείο του, με μια αποκαλυπτική εξομολόγηση: ««Εγώ ευθύνομαι για την διάλυση του Κέντρου, ή ο Μαύρος; Εγώ του έλεγα πριν τις εκλογές του 1977, να βγει στο μπαλκόνι και να διακηρύξει ότι όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των εκλογών την Κυριακή, την Δευτέρα το κόμμα του θα κυβερνά. Του προσέφερα ένδεκα υπουργεία και υφυπουργεία σε κυβέρνηση συνασπισμού, παρά το ότι ουδείς αμφέβαλε ότι θα κέρδιζα τας εκλογάς. Του πρόσφερα διαβατήριο εξουσίας. Τον αέρα του νικητού. Που ασφαλώς θα του εξασφάλιζε διαφορετικό αποτέλεσμα. Φταίω εγώ που δεν μπόρεσε να ελέγξει όλους αυτούς τους επηρμένους μέσα στο κόμμα του, και τελικώς καταποντίσθηκε; Εγώ έκανα τα πάντα για να μην εξαφανισθεί το Κέντρο. …Έφθασα μέχρι του σημείου να παρακαλέσω φίλους επιχειρηματίας να ενισχύσουν οικονομικώς τον Γιάγκο, μήπως και μπορέσει να στήσει ένα κεντρώο κόμμα το 1981. Εγώ διέλυσα το κέντρο, η ανερμάτιστη συμπεριφορά των στελεχών του;»

Αυτό φοβάμαι μήπως συμβεί και τώρα. Και λέω «φοβάμαι» διότι πιστεύω ότι τόπος χρειάζεται «τον δρόμο της καμήλας». Την μέση οδό.

 

Όταν κυβερνούσαν οι «γαλαζοπράσινοι», ή «Σαμαροβενιζέλοι», όπως τους αποκαλούσε σχετλιαστικώς η τότε αξιωματική αντιπολίτευση, στην δική τους έπαρση, για το πρωτογενές πλεόνασμα που εμφάνιζαν, όλο το «σύστημα Σύριζα», είχε μια σταθερή απάντηση. Που εκπορευόταν είτε από στόματος Αλέξη Τσίπρα, είτε από τα φίλια μέσα ενημέρωσης. Τα πλεονάσματα ήταν απαράδεκτα και τα αποκαλούσαν «αιματοβαμμένα», ή, επί το συντομότερο, «ματωμένα».

Τώρα επαίρονται για τα δικά τους πρωτογενή πλεονάσματα. Τα όποια προβάλλουν, διθυραμβικώς, ως μέγιστες αποδείξεις αποτελεσματικότητας της δικής τους διακυβέρνησης. Αποσιωπώντας το πώς ακριβώς καταφέρνουν να εμφανίσουν, με στατιστικά παιγνίδια, αυτά τα πλεονάσματα. Το πόσο «ματωμένα» είναι και αυτά. Και από πού προέρχεται το αίμα που τα βάφει. Ποιες κοινωνικές ομάδες προσφέρουν, ουχί βεβαίως εκουσίως, το αίμα τους για να σχηματισθούν αυτά τα στατιστικά πλεονάσματα. Και δεν πρόκειται βεβαίως για τις ευπορότερες, αλλά για τις πλέον αδύναμες.

Κλαίμε, τούτο τον καιρό και εμείς, οι δημοσιογράφοι, για το γεγονός ότι, για δεύτερο μήνα, δεν καταβλήθηκαν οι επικουρικές μας συντάξεις, ούτε πληρώνονται οι δαπάνες για τις ιατρικές εξετάσεις μας. Αλλά στην περίπτωση μας, σε σύγκριση με το τι συμβαίνει με άλλους συνταξιούχους, ισχύει η λαϊκή παροιμία «κλαίνε οι χήρες, κλαίνε και οι παντρεμένες». Διότι, τουλάχιστον, ως τον Απρίλιο, πετσοκομμένη μεν, αλλά πάντως εισπράτταμε την επικουρική μας. Ενώ δεκάδες χιλιάδες άλλοι δεν έπαιρναν και δεν παίρνουν ούτε δεκάρα.

Στα … «αριστερά» και «φιλολαϊκά» κόλπα για να εμφανισθούν πλεονάσματα, περιλαμβάνεται και το τέχνασμα της μη έκδοσης επικουρικών συντάξεων. Ένα σύνολο 119.000 ανθρώπων περιμένουν ματαίως να πάρουν τέτοια σύνταξη από τον ενιαίο φορέα επικουρικών ασφαλίσεων. Ήταν 24.000 επί «γαλαζοπράσινων». Και προστέθηκαν, από την πρωτοχρονιά του 2015 και εντεύθεν, άλλες 75.000 απόμαχοι της εργασίας, που αγωνιούν.

Αν γινόταν αυτή η εκταμίευση, θα έπρεπε να καταβληθεί ένα ποσόν που ξεπερνά τα πεντακόσια εκατομμύρια. Τα οποία θα έριχναν το πλεόνασμα κάτω από τους φιλόδοξους στόχους. Και θα ξίνιζαν οι δανειστές. Έτσι βρέθηκε ένας τρόπος να «καθυστερεί» η καταβολή: Δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί ο τρόπος υπολογισμού των επικουρικών, δια του νεφελώματος Κατρούγκαλου. Προσθέστε άλλα οκτακόσια εκατομμύρια από την μη καταβολή εφάπαξ. Και πείτε μου αν αυτά τα πλεονάσματα είναι η όχι «ματωμένα». Αν αυτή η στατιστική πολιτική απάτη είναι «αριστερή» πολιτική.

 

Αυτό το ετήσιο συνέδριο του «Εκόνομιστ» είναι τελικώς πολύ χρήσιμο για λόγους …παράπλευρης ωφέλειας. Διότι μπορεί ο σκοπός των διοργανωτών του να είναι ο προβληματισμός και η παράγωγη ιδεών για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, αλλά το μέγα κέρδος των Ελλήνων πολιτών είναι ότι, από όσα λέγονται, από το βήμα αυτού του συνεδρίου, μαθαίνουμε και καμία αλήθεια. Από αυτές τις αλήθειες που οι κυβερνώντες –σημερινοί και προηγούμενοι- τις αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι.

Ως τώρα γνωρίζαμε, πάλι από ξένες πηγές βεβαίως, ότι το σπασμένο μάρμαρο, από την «σκληρή», την «υπερήφανη», διαπραγμάτευση της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, θα το πληρώσουμε μεν ακριβά, αλλά το ύψος των σπασμένων, ήταν γύρω στα εβδομήντα με ογδόντα δισεκατομμύρια. Τώρα μαθαίνουμε ότι τα παίγνια του Βαρουφάκη, με την πλήρη στήριξη του Τσίπρα, από τον Φεβρουάριο ως τον Ιούλιο του 2015, μας κόστισαν πολύ ακριβότερα.

Μιλώντας από το βήμα αυτού του συνεδρίου, ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (ESM) Κλάους Ρέγκλινγκ, είπε τα ακόλουθα: «Η Ελλάδα είχε βγει στις αγορές και το 2014 «πριν από την ατυχή αναστροφή των μεταρρυθμίσεων στην αρχή του 2015, η οποία καθυστέρησε την ανάκαμψη της χώρας για αρκετά χρόνια και κόστισε πολλά δισεκατομμύρια». Πόσα; Ας ξεχάσουμε τα 70 και τα 80. Κατά τον κ. Ρέγκλινγκ, το κόστος ξεπέρασε τα εκατό δισεκατομμύρια.

Στο συνέδριο αυτό μίλησαν όλα τα κυβερνητικά γκεσέμια, τα άκρως αρμόδια για την πορεία της οικονομίας και τα άκρως υπεύθυνα για την πορεία των διαπραγματεύσεων εκείνης της περιόδου. Με πρώτον και καλύτερο τον ίδιο τον, τότε και σήμερα, πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Αλλά και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Γιώργος Χουλιαράκης, ο Γιώργος Σταθάκης και άλλοι. Αν ακούσατε, από στόματος οιουδήποτε εξ αυτών, να διαψεύδει τον κ. Ρέγκλινγκ, αν διαβάσατε πουθενά καμία επίσημη κυβερνητική διάψευση, να μου το πείτε και μένα. Τα άκουσαν. Και ακλούθησαν την τακτική «μούγκα στη στρούγκα».

Όταν τα έχεις κάνει μπάχαλο, τότε ισχύει το πανάρχαιο αξίωμα «κρείττον σιγάν». Διότι βεβαίως για το μπάχαλο αυτό, που θα το πληρώνουμε επί δεκαετίες, δεν ευθύνεται μόνον ο μοιραίος εξυπνάκιας Γιάνης Βαρουφάκης. Ευθύνεται πρωτίστως ο ίδιος ο Τσίπρας και όλοι όσοι είχαν τις ίδιες «αυταπάτες».

 

Φόρτωση περισσότερων