skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Διάβασα ένα άρθρο του Δημήτρη Κούρκουλα, υφυπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, στην συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ . Και μου ήταν δύσκολο να πιστέψω πως, όσα έγραφε, δεν ήταν προϊόν αντιπολιτευτικής και μόνο διάθεσης, απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση. Οπότε άρχισα τα τηλεφωνήματα, σε όσες έγκυρες πηγές γνωρίζω. Με την ελπίδα ότι θα μάθω πως η αλήθεια είναι διαφορετική .

Δεν είναι δυνατόν, σκέφθηκα, ο λαός να καταδικάζεται σε νέα συμπληρωματικά μέτρα λιτότητας, ακόμη μεγαλύτερη φτωχοποίηση, για να εξοικονομηθούν κάτι λιγότερο από δυο δισεκατομμύρια, όπως αξιώνουν οι «θεσμοί» , ενώ την ίδια στιγμή μπορούσαμε να έχουμε

εισπράξει περισσότερα χρήματα από ένα συγκεκριμένο περιφερειακό πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά να μην ασχολούμεθα με το θέμα.

Και όμως, αυτή είναι η μαύρη αλήθεια. Η Ελληνική κυβέρνηση (πρωτίστως), αλλά και οι αιρετοί άρχοντες της περιφερειακής αυτοδιοίκησης, δεν έχουν καν κουνήσει το δαχτυλάκι τους για την υλοποίηση ενός προγράμματος που καλείται «Στρατηγική της Αδριατικής και Ιονίου», εν συντομία EUSAIR. Διαβάστε περί τίνος πρόκειται:

Η EUSAIR καλύπτει τέσσερις χώρες της ΕΕ (Ελλάδα, Ιταλία, Σλοβενία, Κροατία) και τέσσερις χώρες εκτός ΕΕ (Σερβία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Αλβανία) και φιλοδοξεί να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που προσφέρουν οι οριζόντιες και τομεακές πολιτικές της ΕΕ ώστε να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα και η ελκυστικότητα της περιοχής, να διαφυλαχθεί το φυσικό περιβάλλον και να τονωθεί η απασχόληση, με την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Προς επίτευξη του σκοπού αυτού υπάρχουν διαθέσιμα κονδύλια ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ για την περίοδο 2014-2020.

Διαβάστε τώρα και την πρόσφατη (Φεβρουάριο) δήλωση της Ρουμάνας Επιτρόπου της ΕΕ για την Περιφερειακή Πολιτική Κορίνας Κρέτσου, και την οργή που εκδηλώνει, παρά τη διπλωματική γλώσσα που χρησιμοποιούν συνήθως οι επίτροποι:

 «Δεν είμαι καθόλου ευχαριστημένη με τη στρατηγική Αδριατικής-Ιονίου. Παρότι έχουν περάσει δύο χρόνια από τη δημιουργία της, δεν έχει υλοποιηθεί κανένα μεγάλο έργο ούτε έχουν επιτευχθεί σημαντικά αποτελέσματα, σε αντίθεση με άλλες στρατηγικές όπως αυτή της Βαλτικής. Επιπλέον, δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα η ημερομηνία της δεύτερης ετήσιας συνάντησης των μελών της στρατηγικής, η οποία αναμένεται να πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα.»

Λεπτομέρεια: Η Ελλάδα ασκεί, ως τον Ιούνιο, την προεδρία σε αυτόν τον περιφερειακό ευρωπαϊκό φορέα. Είχαμε δηλαδή όλες τις ευκαιρίες για να εισπράξουμε τα μόνα λεφτά που πράγματι υπάρχουν. Εκείνα της ΕΕ. Αλλά ..πέρα βρέχει. Ποιος εκπλήσσεται;

Θα κλείσει κάποια στιγμή αυτή η περίφημη δεύτερη αξιολόγηση. Αν μη τι άλλο διότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει τόσα πολλά, δικά της, υπαρξιακά προβλήματα, ώστε κάθε άλλο παρά τις χρειάζεται και ένα ακόμη. Διότι αν δεν έκλεινε, με κάποιο τρόπο, η αξιολόγηση, η άλλη προοπτική θα ήταν ένα ναυάγιο. Το οποίο, ουσιαστικώς, θα οδηγούσε σε μια έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Με τρομακτικές μεν συνέπειες για την Ελλάδα και το λαό της. Αλλά και με βαρύτατο τραυματισμό της ίδια της ευρωζώνης και τελικώς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το κακό είναι ότι καμία από τις ελληνικές κυβερνήσεις που διαχειρίσθηκαν αυτή την κρίση και διαπραγματεύθηκαν με τους εταίρους μας, δεν συνειδητοποίησε, στο βαθμό πού έπρεπε, ότι αυτή η προοπτική, το κακό δηλαδή που θα συνέβαινε στην ίδια την Ευρώπη, ήταν και το καλύτερο διαπραγματευτικό χαρτί της. Το πολυτιμότερο όπλο της. Και ας περιέγραφαν με μελανά χρώματα, όλοι οι μετέχοντες, σε πολίτικο επίπεδο, σε αυτή τη διελκυστίνδα, τα όσα θα ακολουθουσών μια τελική αποτυχία των «προγραμμάτων διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας. Έδιναν δηλαδή, με τις δηλώσεις και τα άρθρα τους, επιχειρήματα στην ελληνική πλευρά, να ασκήσει καλύτερη, αποτελεσματικότερη διαπραγμάτευση.

Ο τρόπος όμως με τον οποίο θα κλείσει αυτή η αξιολόγηση, με το να βαπτίζονται ως «μεταρρυθμίσεις» οι ακόμη μεγαλύτερες αφαιμάξεις του εισοδήματος των πλέον πτωχών συμπατριωτών μας, δηλαδή το πετσόκομμα κατά το ήμισυ του αφορολογήτου και οι νέες άγριες περικοπές των συντάξεων, συν την καθήλωση των χαμηλών μισθών σε επίπεδα πεινάς, θα είναι το κύκνειο άσμα αυτής της κυβέρνησης. Όσο και αν πανηγυρίζουν οι προπαγανδιστές της ότι μετά από «σκληρή διαπραγμάτευση» κατάφεραν να φτάσουν σε μια συμφωνία με τους «θεσμούς», δεν θα βρουν πρόθυμους να καταναλώσουν τα συνήθη κουτόχορτα που μας σερβίρουν.

Όταν τις συνέπειες αυτών των νέων υποχωρήσεων θα τις βιώνει καθημερινώς το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων πολιτών, οι περί «επιτυχίας» κορδακισμοί θα έχουν ως βέβαιο αποτέλεσμα να αυξάνουν την …παράγωγη θυμωμένων πολιτών. Να πολλαπλασιάζουν τους εξοργισμένους ψηφοφόρους. Τόσο ώστε, αυτό το ποσοστό γύρω στο 15%, που δίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ κάποιες δημοσκοπήσεις, να αποδειχθεί τελικώς …αβανταδόρικο.

Ευτυχώς για μας, έχουμε πολιτικούς ηγέτες άριστα ενημερωμένους για τα πιο κρίσιμα προβλήματα της οικουμένης. Που παρακολουθούν τις εξελίξεις, μας ενημερώνουν υπευθύνως για τα τεκταινόμενα και τα επερχόμενα και αντιδρούν αναλόγως.

Για όποιον δεν το κατάλαβε, αυτό που συνέβη στην «μίνι σύνοδο κορυφής» των «τεσσάρων ισχυρότερων κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης», στις Βερσαλλίες, ( Γερμανίας, Γαλλίας, Ισπανίας και Ιταλίας), είναι η αρχή του τέλους της ευρωπαϊκής ιδέας. Διότι οι Μέρκελ, Ολάντ, Ραχόϊ και Τζεντιλόνι, πήγαν στους αιματοβαμμένους κήπους των Βερσαλλιών κουβαλώντας καθένας και το φτυάρι του. Τέσσερα πτύα εργάστηκαν για να παραχώσουν την ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σε μια «Ευρώπη των λαών» που θα είναι πράγματι ενωμένη και με όλους ίσους.

Λίγο πριν από τα εξηκοστά γενέθλια της Ευρώπης και την πανηγυρική σύνοδο της Ρώμης, έσπευσαν να «καπελώσουν» αυτή τη σύνοδο με μια απόφαση που θέτει τέρμα στα οράματα των πρωτοπόρων ευρωπαϊστών. Διακηρύσσοντας ως νέο δόγμα, αυτό ακριβώς που απεύχονται οι υπόλοιποι, οι «μικροί» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτό που επί δεκαετίες εξόρκιζαν όλοι οι σημαντικοί πολίτικοι ηγέτες της: Μία Ευρώπη «πολλών ταχυτήτων».

Ο θλιβερός Ολάντ, αφού …κατάφερε, να ανεβάσει στα ύψη την ακροδεξιά Λεπέν, αφού …κατάφερε να διαλύσει την Συρία, γεμίζοντας την Ευρώπη με πρόσφυγες, με την άφρονα στρατιωτική και πολιτική στήριξη που παρέσχε στους εκεί φανατικούς ισλαμιστές, τώρα που απέρχεται, μη τολμώντας καν να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα, αφήνει το τελευταίο επίτευγμα του. Με το ιδεολόγημα «η ενότητα δεν σημαίνει ομοιομορφία». Και προδιαγράφοντας μια Ευρώπη όπου θα διέπεται από «διαφοροποιημένες συνεργασίες».

Και οι δικοί μας ηγέτες τι κάνουν; Πως αντιδρούν; Ασχολούνται με τον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ της Μπαρτσελόνα και της Παρί Σεν Ζερμέν. Με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα να πανηγυρίζει μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο «τουίτερ», επειδή ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης έχασε το στοίχημα, αφού είχε ποντάρει σε πρόκριση των Γάλλων πρωταθλητών.

Εδώ η Ευρώπη χάνεται, οι κατά τόπους ακροδεξιοί εθνικιστές θα ενισχύσουν ακόμη περισσότερο τις δυνάμεις τους, μετά από αυτό που συνέβη στις Βερσαλλίες, αλλά οι δικοί μας ηγέτες δεν έχουν τίποτε να πουν.

Σκέπτομαι τι θα γινόταν αν αυτό το «καπέλο» επιχειρούσαν να το φορέσουν οι τέσσερις των Βερσαλλιών στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ή τον Ανδρέα Παπανδρέου. Και θλίβομαι για τους σημερινούς.

αράσταση.

Εντός αυτής της Ανοίξεως, η Επιτροπή για την Αναθεώρηση του Συντάγματος, την όποια έστησε ο πρωθυπουργός, θα πρέπει να παραδώσει τις προτάσεις της. Με αυτόν τον τρόπο, υποτίθεται, θα έχει ήδη «μιλήσει η κοινωνία», για τις αλλαγές που πρέπει να επέλθουν στον συνταγματικό χάρτη της χώρας. Και μετά θα αρχίσει, υποτίθεται, η καθεαυτό πολιτική διαδικασία, εντός του κοινοβουλίου. Η όποια βεβαίως προδιαγράφεται ως ατελέσφορη. Διότι, για να υπάρξει αποτέλεσμα, θα πρέπει η κυβέρνηση να συγκεντρώσει, κατά τις συνταγματικές επιταγές που ισχύουν, μια πλειοψηφία των τριών πέμπτων του κοινοβουλίου. Δηλαδή 180 βουλευτές. Πράγμα αδύνατο.

Τότε τι νόημα έχει όλη αυτή η διαδικασία, την όποια με τόσες φανφάρες ξεκίνησε ο κ. Τσίπρας, παρουσιάζοντας την «επιτροπή» που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί την κοινωνία και θυμίζει ολίγον από την «συμβουλευτική» της χούντας; Όχι μόνον λόγω της αυθαίρετης εξωθεσμικής συγκρότησης της, που δεν έχει καμία ευρύτερη πολιτική συναίνεση, αλλά και λόγω της συμμετοχής του συνταξιούχου καθηγητή Παραρά, του ανθρώπου που είχε αναλάβει την «εκλαΐκευση», δηλαδή την προπαγάνδα υπέρ του «συντάγματος» των συνταγματαρχών;

Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά σε όλους τους κρίσιμους τομείς που καλείται να διαχειρισθεί μια κυβέρνηση, στην οικονομία, την ανεργία, το κοινωνικό κράτος, την προστασία του πολίτη, την περιπόθητη ανάπτυξη, έξεστι Κλαζομενίοις περί άλλα να τυρβάζουν. Να εφευρίσκουν επιτροπές, φορείς και διαδικασίες, έτσι «σε δουλειά να βρισκόμαστε». Να έχουμε να λέμε. Μπας και περισπασθεί η προσοχή των πολιτών από τα ζέοντα και ασχοληθούν με εκείνα που είναι αδύνατον να λάβουν σάρκα και οστά. Για άλλη μια φορά δηλαδή «πενία τέχνες κατεργάζεται».

Το κακό είναι ότι αυτά τα «παίγνια εν ου παικτοίς» γίνονται επί ενός τόσο σοβαρού και κρισίμου θέματος, όπως η πράγματι αναγκαία αναθεώρηση του συντάγματος. Όπου θα έπρεπε να έχει εξασφαλισθεί η ευρύτερη δυνατή συναίνεση, ώστε, πρωτίστως να εξοβελισθούν από το σύνταγμα όλες οι διατάξεις για τις προκλητικές παραγραφές των αδικημάτων των πολιτικών. Οι κατά σχήμα οξύμωρο καλούμενες «περί ευθύνης υπουργών», ενώ συνιστούν …κεκτημένο δικαίωμα στην ανευθυνότητα.

Αν επρόκειτο για εγχείρημα ουσίας, ο κ. Τσίπρας θα έπρεπε αντί της συναίνεσης του κ. Κιμούλη να έχει εξασφαλίσει την συναίνεση του μεγαλύτερου τμήματος της αντιπολίτευσης. Αλλά είναι απλώς άλλη μια κακή πολιτική παράσταση.

 Συχνά-πυκνά, εκ στόματος κυβερνητικών στελεχών, ακούμε για το «ηθικό πλεονέκτημα» αυτής της κυβέρνησης, το οποίο θεωρείται ως αυτονόητο, από την στιγμή που αυτοπροσδιορίζεται ως ανήκουσα στην Αριστερα.

Γεννημένος σε πολυματωμένη αριστερή οικογένεια, αλλά ακόμη και ολόκληρη αριστερή γειτονιά, διδάχθηκα εξ απαλών ονύχων ότι ένα από τα βασικά στοιχεία αυτού του «ηθικού πλεονεκτήματος», που οφείλει να διακρίνει την ζωή των αριστερών, είναι η κοινωνική ευαισθησία σε συνδυασμό με την αυτοθυσία και την αλληλεγγύη.

Πείτε μου τώρα εσείς, πόσο «συμβατή», με τέτοιες αντιλήψεις, είναι η πρακτική αυτής της κυβέρνησης. Αυτά που παρακολουθούμε να συμβαίνουν. Ιδίως όταν, μια τέτοια κυβέρνηση νομοθετεί, με την συμπαγή πλειοψηφία της στη Βουλή, να καταργηθούν διατάξεις που επέβαλαν στα πολιτικά πρόσωπα, σε όσους δηλαδή μετέχουν της πολιτικής εξουσίας, να δίνουν «κάτι παραπάνω», ως εισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης, από τους απλούς πολίτες.

Το 2014, η τότε κυβέρνηση των «δεξιών» και «νεοφιλελεύθερων», των «Σαμαροβενιζέλων», εψήφισε μια νομοθετική ρύθμιση δια της οποίας, το συνολικό πολίτικο προσωπικό ανώτατης βαθμίδας κατέβαλε αυξημένο ποσοστό (8%) επί του συνόλου των εισοδημάτων του, ως εισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης. Μια ρύθμιση δια της οποίας εζητείτο να δείξουν μεγαλύτερη ευαισθησία, ως αλληλέγγυοι, οι ταγοί της κοινωνίας: Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πρωθυπουργός, πρόεδρος και αντιπρόεδροι της Βουλής, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργοί, αναπληρωτές υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί και ειδικοί γραμματείς υπουργείων, γενικοί γραμματείς των αποκεντρωμένων διοικήσεων, περιφερειάρχες, βουλευτές και ευρωβουλευτές, δήμαρχοι, διοικητές, υποδιοικητές, πρόεδροι διοικητικών συμβουλίων, διευθύνοντες και εντεταλμένοι σύμβουλοι των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, μέλη των ανεξάρτητων αρχών καθώς και των αρχών που χαρακτηρίζονται με νόμο ως ανεξάρτητες ή ρυθμιστικές.

Πρόσωπα δηλαδή τα όποια έχουν μεγαλύτερες αμοιβές από τους πολίτες. Αμοιβές που καταβάλλονται από το δημόσιο χρήμα. Δηλαδή από τους φορολογούμενους. Αυτούς που έχουν χάσει, στα χρόνια της κρίσης, πάνω από το 40% του οικογενειακού εισοδήματος τους.

Ε, αυτή την …δεξιά πρόνοια, αποφάσισε να ανατρέψει η «αριστερή» κυβέρνηση. Και να χαρίζει, σε κάθε ένα από αυτά τα πρόσωπα, από 1.049 έως και 1999 ευρώ ετησίως. Έτσι για να μην πεινάσουν κάτι φτωχαδάκια σαν τον Σταθάκη ή τον Καμμένο και άλλους ζάπλουτους της εξουσίας, με τα δεκάδες ακίνητα και τις παχυλές καταθέσεις.

Α, ρε, πόσα κόκκαλα θα τρίζουν…

Φόρτωση περισσότερων