skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Η έξοδος της χώρας από το καθεστώς του υπερβολικού ελλείμματος είναι ένα ευχάριστο μήνυμα. Για το οποίο δικαιούται πράγματι να παινεύει εαυτόν και την κυβέρνηση του ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Με λίγη περισσότερη γενναιοφροσύνη και πολιτική ορθότητα, θα έπρεπε να πει μια καλή κουβέντα και για το έργο των προηγουμένων κυβερνήσεων επ' αυτού. Διότι πάνω σε αυτό το έργο πάτησε η δική του κυβέρνηση. Αλλά τέτοιου είδους πολιτικό πολιτισμό, δεν μας έχουν συνηθίσει, να επιδεικνύουν, οι ηγέτες μας. Ούτε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον επιδεικνύει, όταν, με τις δηλώσεις του, επιχειρεί να απαξιώσει πλήρως την σημασία του γεγονότος.

Είναι βεβαίως αλήθεια ότι, πρακτικώς, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε, προς το καλύτερο, στη ζωή των πολιτών. Αυτών που πράγματι δικαιούνται όλους τους επαίνους, για όσα υφίστανται από το 2008 και εντεθέν. Για όσα στερήθηκαν, στερούνται και θα συνεχίσουν να στερούνται, επί πολλά χρόνια ακόμη. Γιατί η κρίση μπορεί να κορυφώθηκε με τα διψήφια ελλείμματα της περιόδου 2008-2009. Τα οποία, με κωμικό τρόπο προσπάθησε να μασκαρέψει η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή. Με τα, διεθνώς καταγέλαστα «Greek statistics», του Γιάννη Παπαθανασίου. Αλλά αυτή ήταν μόνον η αφορμή, που μας οδήγησε στο χείλος της χρεοκοπίας. Οι πραγματικές αιτίες, όλες οι δομικές κακοδαιμονίες της οικονομίας και του συστήματος διοίκησης, αναδείχθηκαν μετά από αυτό. Και δεν έχουν θεραπευθεί ακόμη.

Τώρα, σαράντα τρία χρόνια μετά το πραξικόπημα που άνοιξε την πόρτα στον Αττίλα, η Βουλή των Ελλήνων στέλνει, στη Βουλή της Κύπρου, δεκαπέντε κιβώτια με έγγραφα από τον περίφημο «Φάκελο της Κύπρου», που υποτίθεται ότι εντοπίζει τις ευθύνες όσων ενέχονται στη μεγάλη προδοσία. Αλλά ποιος ζει, ποιος πεθαίνει, περιμένοντας να ανοίξει και κάποιος φάκελος για τις ευθύνες όσων οδήγησαν την χώρα στην ουσιαστική χρεοκοπία. Που είχε σαν αποτέλεσμα να της έχει επιβληθεί καθεστώς εξάρτησης και κηδεμονίας.

Ευκόλως ο κ. Τσίπρας ρίχνει, αγορεύοντας, ευθύνες στην κυβέρνηση Σημίτη. Αλλά «κάνει την πάπια» για την μοιραία διετία 2008-2009. Διότι, αν έπρεπε να τη σκαλίσει, θα έπρεπε να αναζητήσει ευθύνες όψιμων φίλων του από τον χώρο της Δεξιάς. Από τον τότε πρωθυπουργό ως τον σημερινό πρόεδρο της Δημοκρατίας, που είναι προσωπική του επιλογή. Οπότε μην περιμένετε να μάθετε τι και ποιος έφταιξε. Το γνωρίζετε άλλωστε.

 

Καλέ ποιος είπε ότι το ΔΝΤ είναι «φτου κακά» και εξορκισμένος παγκόσμιος εκφραστής του νεοφιλελευθερισμού και του μονεταριστικού συστήματος; Μια χαρά είναι το ΔΝΤ. Ό,τι κακό έχετε στο μυαλό σας για δαύτο, είναι απλώς μια στρέβλωση της εικόνας του, εδώ, στο Ελλαδιστάν. Αποκλειστικώς δική μας. Εσωτερικής κατανάλωσης. Και δεν οφείλεται στην πολιτική του Ταμείου. Προς θεού. Αλλά μόνο στον τρόπο με τον οποίο προσπάθησαν να την υλοποιήσουν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Του Γιώργου Παπανδρέου, του Λουκά Παπαδήμου, των Σαμαροβενιζέλων.

Το κακό ήταν ότι όλοι αυτοί κάτι πήγαιναν να εφαρμόσουν, από όσα αξίωνε το Άγιο Ταμείο, όπως και ο ΟΟΣΑ με την «εργαλειοθήκη» του, αλλά, μπροστά στις αντιδράσεις –στις οποίες ξέρετε ποιοι πρωτοστατούσαν, ποιοι ξεσήκωναν τον τόπο και «έβαζαν φωτιά στα τόπια»- έκαναν συνήθως πίσω. Οπότε αντί για εφαρμογή μέτρων, είχαμε διαρκώς ημίμετρα. Και το «μισό καλό» είναι χειρότερο από το ολόκληρο κακό, όπως η μισή αλήθεια είναι χειρότερη από το ολόκληρο ψέμα.

Ευτυχώς απαλλαγήκαμε από όλους αυτούς. Και τώρα έχουμε μια κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, που ξέρει να εκτιμά τον ρόλο του ΔΝΤ. Με αξιοθαύμαστη καθαρότητα λόγου, ο «αριστερός» πρωθυπουργός μας, έστειλε ένα συγκινητικό γράμμα στην Κριστίν Λαγκάρντ, με το οποίο αναλαμβάνει 21 δεσμεύσεις, απέναντι στο ΔΝΤ, προκειμένου αυτό να συνεχίσει την πλήρη συμμέτοχη του στο «πρόγραμμα», όπως λέμε τώρα το «μνημόνιο» και να μας δώσει την δική του συμμετοχή που είναι 1,6 δις.

Και τι δεν υπόσχεται στην φίλη μας την Κριστίν. Ότι θα κόψει και άλλο τις συντάξεις. Θα μειώσει το αφορολόγητο. Θα αλλάξει το νόμο για τον τρόπο με τον οποίο κηρύσσονται οι απεργίες. Τον οποίο, εδώ που τα λέμε, κάποτε έπρεπε να τολμήσει κάποιος να τον αλλάξει. Γιατί δεν πάει άλλο, να θεωρείται ως …απαρτία, συνέλευση με παρουσία π.χ. πεντακοσίων μελών ενός σωματείου, στο οποίο ανήκουν πέντε χιλιάδες εργαζόμενοι, και να κηρύσσει απεργία με την θετική ψήφο των 251 παρόντων.

Εν ολίγοις, ο Αλέξης υπόσχεται ότι θα εφαρμόσει όλα εκείνα που ζητά το ΔΝΤ και δεν τόλμησαν να τα υλοποιήσουν, ο Γιώργος, ο Λουκάς και ο Αντώνης με τον Ευάγγελο. Ότι, από δω και πέρα, «θα είμαστε καλά παιδιά». Ε, τι πιο αριστερό ζητάτε, μερικοί αχάριστοι;

 

Μα είναι ωραίοι. Είναι απίθανοι. Είναι καταπληκτικοί. Είναι ανεπανάληπτοι. Είναι συνεπέστατοι προς τις αρχές, την ιδεολογία και τις διακηρύξεις τους. Πρέπει να τους χειροκροτήσουμε. Ή ό,τι άλλο μπορούμε να κάνουμε, απέναντι τους, με τα χέρια μας. Και με τα δυο μάλιστα. Ξέρετε πως.

Εξήντα βουλευτές και βουλευτίνες του Σύριζα, με ερώτηση τους προς την υπουργό Απασχόλησης Έφη Αχτσίογλου, ενδιαφέρονται να μάθουν …τι προτίθεται να κάνει, η συντρόφισσα υπουργός, για την προστασία των συνταξιούχων από το όργιο κατασχέσεων, τόσο στις συντάξεις παλιών και νέων συνταξιούχων, όσο και στο εφάπαξ εκείνων που βγαίνουν, μετά από ταλαιπωρία δεκάδων μηνών, σε σύνταξη.

Ε, πώς να το κάνουμε. Μια κοινωνική ευαισθησία, όταν την έχουμε, πρέπει και να τη μοστράρουμε. Να τη δει το πόπολο και να μας θαυμάσει. Σιγά τώρα, να μη θυμούνται οι γεροξεκούτηδες ότι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι είναι εκείνοι που ψήφισαν όλα τα μέτρα, μεταξύ των οποίων και οι κατασχέσεις των συντάξεων. Σίγουρα διαβάσατε τα ονόματα τους σε άλλες στήλες. Και αν δεν πάσχετε από γεροντική άνοια, αλτσχάϊμερ, αμνησία, σίγουρα θα σας ανέβηκε η πίεση από τον θυμό για το μέγεθος της υποκρισίας. Πάρτε τους έναν-έναν. Από τον μονίμως ξινίζοντα, αλλά εσαεί ψηφίζοντα Θεόδωρο Δρίτσα, ως τον αιωνίως αναπέμποντα λιβανωτούς προς την ηγεσία Αλέξανδρο Τριανταφυλλίδη.

Υπάρχει και ένα χρήσιμο στοιχείο στην ερώτηση τους. Η παραδοχή ότι η κυβέρνηση, την όποια στηρίζουν με το «ναι σε όλα» τους, γραφεί, μονίμως και ενσυνειδήτως, στα παλαιότερα των υποδημάτων της, τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Θυμίζουν γαρ ότι ο ένας εκ των 60 είχε απευθύνει ανάλογη ερώτηση και τον Σεπτέμβριο του 2016. Οπότε ο αρμόδιος υφυπουργός σύντροφος Πετρόπουλος, είχε υποσχεθεί ότι θα υπάρξει κάποια ρύθμιση, όταν εκδοθεί γνωμάτευση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Ε, το ΝΣΚ έχει γνωμοδοτήσει δύο φόρες ότι απαγορεύονται οι κατασχέσεις συντάξεων πάνω από το όριο του ακατάσχετου λογαριασμού. Αλλά, σιγά μην ίδρωσε το αυτί είτε του Τσακαλώτου και του Χουλιαράκη, είτε των τραπεζιτών.

Τι θέλετε μωρέ συνταξιούχοι; Όταν έχετε τέτοιους φίλους και προστάτες, που αγωνιούν για σας, τα χρήματα δεν έχουν καμιά σημασία. Τι αξία έχουν εκατό και διακόσια ευρώ, μπροστά στο ενδιαφέρον της Σίας Αναγνωστοπούλου και της Άννας Βαγενά;

 

 

 

 

Μετά τον «σουλτάνο» Έρντογαν, που απείλησε την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά και την διεθνή νομιμότητα, με το ενδεχόμενο εφαρμογής κάποιων μυστικών σχεδίων Β και Γ, ακούσαμε την ίδια απειλή και από τον «βεζίρη» του, Μπιναλί Γιλντιρίμ. Ο ένας εκτόξευσε την απειλή του με αφορμή το, μεθοδευμένο από την τουρκική πλευρά, ναυάγιο των συνομιλιών στο Κρανς Μοντανά. Και ο άλλος ως φόβητρο για την έναρξη των γεωτρήσεων, στο «οικόπεδο 11» της κυπριακής ΑΟΖ. Επί του οποίου τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, αναγνωρίζονται από όλες τις έχουσες παράλληλα συμφέροντα στην θαλάσσια περιοχή, όπως η Αίγυπτος και το Ισραήλ, αλλά και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αμφισβητούνται μόνον από το καθεστώς της Άγκυρας.

Η αλήθεια είναι ότι η Τουρκία, ανεξαρτήτως του ποιος βρισκόταν στην εξουσία, αιρετή κυβέρνηση ή στρατιωτική δικτατορία, «κεντροαριστερός» σαν τον Ισμέτ Ινονού ή τον Μπουλέντ Ετσεβίτ, παραδοσιακός δεξιός σαν τον Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, η «νεοφιλελεύθερος» σαν τον Τουργκούτ Εζάλ ή την Τανσού Τσιλέρ, είχε πάντοτε μακρόπνοα σχέδια για την Κύπρο. Και Β και Γ. Όπως το σχέδιο «Αττίλας». Για την εφαρμογή του οποίου, τους έδωσε την χρυσή ευκαιρία η χούντα του Ιωαννίδη, με το άφρον πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 κατά της νόμιμης κυβέρνησης του προέδρου Μακαρίου.

Αντιθέτως, η ελληνική πολιτική, από την έναρξη του κυπριακού αγώνα και εντεύθεν, χαρακτηριζόταν από συνέχεις μεταπτώσεις και αυτοσχεδιασμούς. Κυρίως όμως από εσωτερική μικροκομματική εκμετάλλευση του εθνικού προβλήματος. Τόσο ώστε η ιστορία του Κυπριακού να χαρακτηρίζεται, από τους πλέον ψύχραιμους ιστορικούς παρατηρητές, ως μια «ιστορία χαμένων ευκαιριών».

Τώρα, όπως έδειξε και η συνεδρίαση του «Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής», αλλά και η συζήτηση στη Βουλή, βρισκόμαστε τουλάχιστον σε ένα πολύ καλύτερο σημείο. Έχει διαμορφωθεί, επιτέλους, μια ευρύτατη ομογνωμία. Και έχουμε, επιπλέον ένα μεγάλο κεκτημένο. Το όποια πρέπει να αναγνωρίζουμε στα θετικά των κυβερνήσεων Σημίτη. Η Κύπρος, μετά από διαπραγματεύσεις έξη ετών, έγινε τον Μάιο του 2004 ισότιμο μέλος της Ε.Ε. Κάτι που «ξινίζει» και «πονάει» την Άγκυρα.

Αυτό ήταν το καλύτερο ελληνικό «σχέδιο Β». Και τώρα πρέπει να εργασθούμε για το σχέδιο Γ. Και αυτό είναι μόνον ένα: Να πάρει επάνω της, με σαφή μέτρα και όχι μόνο με ψηφίσματα, την υπόθεση απελευθέρωσης, ενός εδάφους της Ένωσης, που τελεί υπό κατοχή, ολόκληρη η Ένωση.  

 

Ποιος είναι ο σκοπός της πολιτικής; Στο ερώτημα αυτό δεν μπορώ να σκεφθώ καμία άλλη, σαφέστερη, απάντηση. Μόνο τούτο το απλό: Να κάνει καλύτερη τη ζωή των πολιτών. Ακριβώς γι’ αυτό λέμε ότι αυτή η κυβέρνηση, ενός κόμματος του οποίου η ιδεολογία υποτίθεται ότι συνιστά την αυτονόητη απάντηση στο ανωτέρω ερώτημα, έχει αποτύχει τραγικώς. Διότι όχι μόνον δεν βελτίωσε κατά τι την ζωή των πολιτών, αλλά την έκανε πολύ δυσκολότερη. Με την επιβαρυντική περίπτωση ότι τους φόρτωσε με νέα βάρη, για πολλές ακόμη δεκαετίες.

Τι περίμενε μια εργαζόμενη μητέρα, που έχει να μεγαλώσει ένα βρέφος ή νήπιο, από μια αυτοχαρακτηριζόμενη ως «αριστερή» κυβέρνηση, που αυτοδιαφημίζει την «κοινωνική ευαισθησία» της; Το αυτονόητο. Ότι δηλαδή θα κάνει πράξη την ρητή, αλλοτινή, δέσμευση του σημερινού πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα: «Κανένα παιδί δεν θα μείνει εκτός παιδικών σταθμών». Την οποία τροποποίησε ελαφρώς, τον Απρίλιο, μιλώντας στο συνέδριο της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ: «Σχεδιάζουμε και δημιουργούμε δεκάδες, εκατοντάδες παιδικούς σταθμούς. Κανένα νέο ζευγάρι δεν θα χρειάζεται να πληρώνει παιδικούς σταθμούς για τα παιδιά άνω των 3 ετών».

Αυτά είναι τα ωραία λόγια. Τι γίνεται όμως στην πράξη; Συμφώνως προς τα επίσημα στοιχεία της Κεντρικής Ένωσης Δήμων, «εκτός προσχολικής αγωγής μένουν 40.751 βρέφη και νήπια». Άντε τώρα να μετρήσεις με στατιστικά στοιχεία την αγωνία, το άγχος, μιας εργαζόμενης μητέρας που δεν έχει κοντά τους γονείς η τα πεθερικά της, να εμπιστευθεί το μωρό της, τις ώρες που πρέπει να είναι στην εργασία της.

Δεν συνηθίζω να «λαϊκίζω». Να κατακρίνω, π.χ., τον πρωθυπουργό επειδή στέλνει τον γιο του Παύλο-Ερνέστο σε έναν από τους καλύτερους –αλλά και ακριβότερους- παιδικούς σταθμούς στην Αθήνα, στις παρυφές του Ιερού Βράχου της Ακρόπολης. Πολύ καλά κάνει, αφού μπορεί να πληρώσει. Το αντίθετο, αν δηλαδή τον έστελνε σε δημόσιο παιδικό σταθμό, στερώντας τη θέση αυτή από το παιδί μιας εργάτριας η πωλήτριας, θα ήταν επικριτέο.

Όμως το ψέμα παραμένει ψέμα. Αλλά οι έχοντες την ευθύνη για τον πολιτικό έλεγχο της κυβέρνησης, δηλαδή τα κόμματα της αντιπολίτευσης, πρωτίστως δε η αξιωματική αντιπολίτευση, δεν εστιάζουν την κριτική τους σε αυτά που πράγματι καίνε την καθημερινότητα των ανθρώπων. Δίνουν προτεραιότητα στις υποθέσεις του Μαρινάκη και του Καμμένου. Γι’ αυτό οι πολίτες εμφανίζονται να μην ελπίζουν σε τίποτε.

 

Φόρτωση περισσότερων