skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Ούτε οι Βρυξέλλες ούτε η Αθήνα επιβεβαιώνουν επισήμως τις πληροφορίες του πρακτορείου Reuters, κατά τις οποίες κυβέρνηση και «θεσμοί» έχουν καταλήξει σε συμφωνία. Ο μεν εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δηλώνει ότι πράγματι «έχει σημειωθεί πρόοδος, αλλά δεν έχουμε ακόμη συμφωνία». Η δε κυβέρνηση, από την πλευρά της, αρκείται σε να σχόλιο κατά το οποίο «όταν υπάρξει συμφωνία θα το μάθετε επισήμως και όχι από διαρροές».
Οπότε ας κρατήσουμε τα περί επίτευξης προόδου στις διαπραγματεύσεις με τους «θεσμούς». Και να δούμε σε τι συνίσταται αυτή η «πρόοδος». Τα βασικά στοιχεία είναι τρία μεγάλα «ναι» που απέσπασαν ήδη οι «θεσμοί» από την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου:
1. Μείωση του αφορολογήτου κατά 50%, από τις δώδεκα χιλιάδες στις έξη.
2. Μια ακόμη μείωση των συντάξεων, τόσο ώστε να αντιστοιχεί σε ποσοστό 1% τους Ακαθαρίστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ).
3. Πώληση των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ στην Κοζάνη. Με τέτοιους όρους τους οποίους ο υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης θεωρεί «λεηλασία». Αλλά παρά ταύτα θα τις ψηφίσει, όπως δηλώνει, ακλουθώντας την πρακτική «διαφωνώ αλλά πειθαρχώ».
Απομένουν τα «εργασιακά», δηλαδή η απελευθέρωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, που όλα δείχνουν ότι θα πάει για μετά το 2018, αλλά και η ελάφρυνση του χρέους, για την οποία το Βερολίνο διαμηνύει ότι δεν πρόκειται να αποδεχτεί τίποτε άλλο, περά από την επιμήκυνση της χρονικής περιόδου εξόφλησης του. Ούτε μείωση, ούτε καν «πάγωμα των επιτοκίων».
Οι επιλογές της κυβέρνησης είναι δύο.
*** Η μια, η επικρατέστερη εκδοχή, είναι να αποδεχτεί τα πάντα. Όπως κάνει, έστω με νάζια, τα δυο χρόνια που ήδη κυβερνά. Με την ελπίδα ότι θα εμφανισθεί στο μέλλον κάποια ανάκαμψη στην οικονομία, μήπως ανακάμψουν και τα ποσοστά της στο εκλογικό σώμα.
*** Η άλλη είναι η …παλαβή εκδοχή. Να κάνει το χατίρι του Κυριάκου Μητσοτάκη και, αφού πει ένα «ηρωικό όχι» στους «θεσμούς», να πάει για πρόωρες εκλογές.
Πριν πείτε πια από τις δυο θα ισχύσει τελικώς, σκεφτείτε τις …γαλοπούλες. Και αναρωτηθείτε αν έχουν κανέναν λόγο να ζητούν επίσπευση των …Χριστουγέννων.

Είμαι έμπλεος εθνικής υπερηφάνειας. Και το χρωστώ σε σας κ. Πρόεδρε. Με την γενναία επιστολή που στείλατε προς τους εταίρους μας, τους κάνατε και τρίμηνε. Να μην πω ότι κατουρηθήκανε επάνω τους. Να τους πήγε. Βέβαια, εκείνο που ζητούσατε, μια ρητή δήλωση δηλαδή υπέρ της επαναφοράς ή της αναγνώρισης ισχύος των συλλογικών διαπραγματεύσεων στην Ελλάδα, δεν το διάβασα στο τελικό επετειακό κείμενο, που και εσείς υπογράψατε, παρά τις απειλές σας ότι δεν θα βάλετε την τζίφρα σας. . Ίσως το ξέχασε η δακτυλογράφος των Βρυξελλών.
Διάβασα όμως, και φούσκωσα σαν τον διάνο από την υπερηφάνεια μου, το τίτλο του βασικού πρωτοσέλιδου θέματος στην «Εφημερίδα των Συντακτών» που είναι το άλλο έντυπο, περάν της «Αυγής», που σας στηρίζει με πάθος και δυναμισμό: «Εργασιακό Μεσαίωνα εγώ δεν ψηφίζω» με την ανάλογη επεξήγηση: «Για την ανυποχώρητη στάση του στα εργασιακά προειδοποίησε ο Αλ. Τσίπρας, αποσπώντας τελικά την έμμεση στήριξη των Ευρωπαίων ηγετών μέσω της Διακήρυξης της Ρώμης. Ωστόσο, όπως δήλωσε, αυτή «μένει να αποδειχτεί στην πράξη».
Τώρα, τι ακριβώς σημαίνει αυτό το «αποσπώντας τελικά την έμμεση υποστήριξη», τρέχα γύρευε. Η διακήρυξη είναι γεμάτη από ευχολόγια για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Περιλαμβανόμενης της δέσμευσης ότι θα φροντίσουν, οι 27 που υπογραφούν, και για καλύτερες μέρες των εργαζομένων. Πρωτότυπα πράγματα δηλαδή. Ποτέ άλλοτε δεν έχουμε ακούσει ή διαβάσει κείμενα κυβερνώντων και γενικότερων πολιτικών που να μας υπόσχονται καλύτερες μέρες. Και να μη σκίζονται ότι νοιάζονται και για τους αργαζόμενους.
Περιέργως, αυτήν την ηρωική ατάκα δεν μας λένε πως και σε ποιον την είπατε. Οπότε άρχισα να ψάχνω και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Αλλά καμιά αναφορά βρε παιδί μου. «Α, τους άθλιους», σκάφθηκα, λογοκρίνουν τον πρωθυπουργό της Ελλάδας. Υψώνει το ανάστημα του, λέει το νέο μεγάλο ΟΧΙ, και αυτή δεν γράφουν ούτε μια λέξη.
Σκέπτομαι να γράψω ένα θεατρικό κείμενο για παράσταση του θεάτρου σκιών. «Ο Καραγκιόζης Ευρωπαίος». Με τον Καραγκιόζη να επαναλαμβάνει την ατάκα: «Α, ρε δούλεμα που τρώω. Τρώω, τρώω, μασώ-μασάω, αλλά στο ρημάδι το στομάχι μου δεν κατεβαίνει τίποτα».
Στην εποχή των άυλων τίτλων, έχουμε πια και άυλο κουτόχορτο.

Μάθανε ότι εξευτελιζόμαστε, μας φτύνει και ο Ντάϊσελμπλουμ.
Ομολογώ ότι πολύ θα ήθελα να γνωρίζω την ολλανδική γλώσσα. Ώστε να μπορώ να αποδώσω στα ολλανδικά την σοφή ελληνική παροιμία «της κοντής τσουτσούνας, οι …τρίχες της φταίγανε». Διότι δεν βρίσκω άλλη πιο ταιριαστή απάντηση σε όσα εξέμεσε, στην συνέντευξη του προς γερμανική εφημερίδα, κατά των λαών του Νότου, ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών και πρόεδρος της Ευρωζώνης Γερούν Ντάϊσελμπλουμ.
Αφήνω στην άκρη το γεγονός ότι ο ίδιος είναι μια μοναδική περίπτωση Βορείου Ευρωπαίου πολιτικού που μετά από μια τόσο δεινή ήττα στις εκλογές, (από το 25% οδήγησε το κόμματου στο μόλις 5%) δεν έχει ακόμη υποβάλλει την παραίτηση του από την ηγεσία του κόμματος του. Αυτή είναι δική τους εσωτερική υπόθεση. Αλλά τουλάχιστον, θα περιμέναμε να έχει ήδη παραιτηθεί από την θέση του προέδρου της Ευρωζώνης. Αντ’ αυτού παραχωρεί συνεντεύξεις γεμάτες οίηση και αλαζονεία. Με τις όποιες προσβάλει ολόκληρους λαούς. Όλο τον ευρωπαϊκό Νότο: «Ένας σοσιαλδημοκράτης, πιστεύει ότι η αλληλεγγύη είναι εξαιρετικά σημαντική, όμως αυτός που τη ζητά έχει και υποχρεώσεις και δεν μπορεί να σπαταλά όλα του τα χρήματα για σναπς και γυναίκες και στη συνέχεια να ζητά υποστήριξη».
Δεν κοιτάζει τα χάλια τους. Των βορείων εκείνων που έχουν προδώσει την σοσιαλδημοκρατία και έχουν γίνει θεραπαινίδες, όπως ο ίδιος, του Σόιμπλε και των πιο σκληρών μονεταριστών, καταδικάζοντας τους λαούς, ιδίως του Νότου, στη λιτότητα. Τα ποτά τους φταίξανε. Εκεί τα φάγαμε. Και όχι ακριβοπληρώνοντας γερμανικές και ολλανδικές εταιρίες, μονίμως με «καπέλα», π.χ. για ένα μαγνητικό τομογράφο, που δεν τον ισοφαρίζουμε με ολόκληρη την ποσότητα από αγγουράκια Κρήτης που εξάγουμε στον Βορρά.
Δεν κοιτώνα καλύτερα τις ευθύνες τους για το ότι έφθασαν την Ένωση σε κατάσταση απειλούμενης αποσύνθεσης;
Το κακό είναι ότι ενώ ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι ζήτησε ανοικτά την παραίτηση του, και ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Αντόνιο Κόστα του έδωσε την απάντηση που του χρειαζόταν, ο δικός μας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, έχει αφωνία. Και ο ίδιος και η κυβέρνηση του. Αντί μιας επίσημης απάντησης στον υψηλότατο δυνατό βαθμό, οι δικοί μας βάζουν μπροστά, τα κόμματα και του βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Να μην τα …χαλάσουν με τον Γερούν ο Αλέξης ή ο Ευκλείδης.

Διάβασα κ. πρόεδρε την επιστολή σας προς τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Και ως ένας πολίτης αυτής της χώρας δεν έχω καμία αντίρρηση να προσυπογράψω το περιεχόμενο της. Ποιος άλλωστε θα διαφωνήσει με την διατύπωση σας ότι τα τελευταία χρόνια πολλές από τις ευρωπαϊκές κοινωνικές κατακτήσεις «απειλούνται παρά τη θεσμική τους κατοχύρωση»; Και ποιος μπορεί να έχει άλλη γνώμη από το ότι «Εναπόκειται στη δημοκρατική επιλογή των λαών τη Ευρώπης και στη βούληση των κυβερνήσεων που εκλέγουν, να τις υπερασπιστούν, και να τις διευρύνουν»;
Εκείνο όμως που με κάνει επιφυλακτικό –και υποθέτω όχι μόνον εμένα- είναι η προϊστορία σας. Το ότι μας έχετε συνηθίσει σε μια πρακτική του άλλα να λέτε, ή να γράφετε και υπογράφετε και άλλα να έχετε στο μυαλό σας. Είμαστε δυστυχώς, οι πολίτες, υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε: Τους έπιασε αλήθεια τους κυβερνήτες μας, αυτούς που εγκαθίδρυσαν το καθεστώς Κατρούγκαλου στις εργασιακές σχέσεις, ο πόνος για τα δικαιώματα των εργαζομένων; Η ψάχνουν αφορμή ηρωικής εξόδου, καθώς τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά, όπως προκύπτει από την ίδια πρωθυπουργική επιστολή;
Διότι δεν μπορεί, δεν επιτρέπεται να διαφύγει της προσοχής κανενός μια κρίσιμη παράγραφος: «Δεν μπορούμε, όμως, να κατανοήσουμε απαιτήσεις πέραν των δεσμεύσεων αυτών, όπως αυτή της παράτασης της εξαίρεσης της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο. Η απαίτηση αυτή άλλωστε καθυστερεί αδικαιολόγητα την ολοκλήρωση της 2ης αξιολόγησης του Ελληνικού προγράμματος στερώντας τη δυναμική της ανάκαμψης της Ελληνικής Οικονομίας σε μια καθοριστική στιγμή».
Όσο κομψεπίκομψα και αν προσπαθείτε να το διατυπώσετε κ. Πρόεδρε, ομολογείτε, με την επιστολή σας, ότι η κατάσταση κάθε άλλο παρά είναι όπως την εμφανίζει η προς το εσωτερικό προπαγάνδα σας. Ότι η «ανάκαμψη» δεν είναι ήδη επίτευγμα σας, όπως ισχυρίζεστε μιλώντας σε μας τους ιθαγενείς. Αλλά ένα ζητούμενο, την επίτευξη του οποίου δεν επιτρέπει η πορεία των διαπραγματεύσεων για την αξιολόγηση.
Και η μαύρη αλήθεια είναι ότι αν δεν αλλάξει το πολιτικό κλίμα, αν δεν υπάρξουν επενδύσεις, που είναι η πλέον αναγκαία προϋπόθεση για την ανάπτυξη και ανάκαμψη, τότε τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν πρόκειται να τα σώσει ή να τα προωθήσει κανένα ευχολόγιο, καμία ρηματική διακήρυξη, σε οποιοδήποτε ευρωπαϊκό έγγραφο.

Να προσυπογράψουμε, υπό την προϋπόθεση ότι δεν μας δουλεύετε. Για μια ακόμη φορά.

Ε, μην τρελαθούμε και τελείως…
Διαβάζοντας την δήλωση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, αλλά και τις πολλές δηλώσεις πρώην υπουργών του, για την δικαστική κατάληξη της υπόθεσης του Βατοπεδίου, είναι εύκολο να χάσει κανείς την πυξίδα του. Και να νομίσει ότι πράγματι η «τυφλή» και «αδέκαστη» δικαιοσύνη παρέδωσε τους πάντες λευκούς στην κοινωνία. Ότι αποφάνθηκε πως επρόκειτο, όπως ισχυρίζεται ο πρώην πρωθυπουργός, για σκευωρία. Ότι πάντες οι κατηγορούντες ήταν θύματα πολιτικής μισαλλοδοξίας.
Η μαύρη και πικρή αλήθεια είναι ότι το δικαστήριο απάλλαξε μόνο τους ιδιώτες, κληρικούς και λαϊκούς, που ενεπλάκησαν στην υπόθεση της λίμνης Βιστωνίδας. Και τους απάλλαξε δεχόμενο ότι ενήργησαν κάτω από πιέσεις πολιτικών. Τελεία και παύλα.
Θα αναρωτηθείτε πως και δεν δίκασε και καταδίκασε αυτούς του πολιτικούς. Μα εδώ βρίσκεται το «μεγάλο κόλπο» της υπόθεσης. Για το οποίο ο πρώην πρωθυπουργός θα ήταν καλύτερο να σιωπά, αντί να πανηγυρίζει. Διότι δεν είμαστε όλοι λωτοφάγοι σε τούτο τον τόπο.
Ουδείς πολίτικος δικάσθηκε, ώστε να έχει μια αθωωτική απόφαση στα χέρια του, άξια πανηγυρισμών. Για τον απλούστατο λόγο ότι ο τότε πρωθυπουργός είχε ενεργήσει όπως οι πάπες της καθολικής εκκλησίας. Είχε σπεύσει να απαλλάξει τους συνεργάτες του από την τσιμπίδα της δικαιοσύνης, μοιράζοντας συγχωροχάρτια. Στηριζόμενος στην πλέον ανήθικη διάταξη του ελληνικού συντάγματος -έργο Ευάγγελου Βενιζέλου η συνταγματική της κατοχύρωση- δηλαδή στην παραγραφή των αδικημάτων των πολιτικών με την μέθοδο της πρόωρης διάλυσης της Βουλής.
Πέρα από το πόσο «τυφλή» ή «αδέκαστη» ήθελε και μπορούσε να είναι, στην συγκειμένη υπόθεση, η Δικαιοσύνη, το πλέον βέβαιο είναι πως ως προς τις ευθύνες των πολιτικών ήταν με δεμένα τα χέρια. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτε. Τα αδικήματα των πολιτικών είχαν παραγραφεί.
Αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα όπως είναι, και όχι όπως βολεύουν τον ένα ή τον άλλον, η μαύρη αλήθεια είναι ότι οι πολιτικοί απλώς απάλλαξαν τους εαυτούς τους, με το τέχνασμα της παραγραφής.
Και το πιο θλιβερό της υπόθεσης είναι ότι άλλη μια ευκαιρία συνταγματικής αναθεώρησης, μια ευκαιρία να καταργηθεί αυτή η …νόμω κρατούσα ΜΕΓΑΛΗ ΑΤΙΜΙΑ της ελληνικής πολιτικής ζωής, πρόκειται να πάει χαμένη, καθώς δεν υφίσταται η αναγκαία συναίνεση για τις απαιτούμενες αλλαγές. Οπότε οι παραγραφές θα συνεχίζονται και τα επόμενα χρόνια.
Φόρτωση περισσότερων