skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Κατανοώ ότι το ωραίο τριήμερο είχατε άλλα πράγματα να ασχοληθείτε. Να πιάσετε τον Μάη. Σε μια φύση που πραγματικώς οργιάζει αυτές τις ημέρες. Όχι να κάθεστε να διαβάζετε πολυσέλιδα κείμενα, όπως τις 128 σελίδες των τεσσάρων νέων M.O.U. –όπερ εστί το λατινικό αρκτικόλεξο του όρου «μνημόνιο κατανοήσεως». Τεσσάρων νέων «μικρών» μνημονίων που θα μπουν στη ζωή μας, μόλις τα επικυρώσει με την ψήφο της η κοινοβουλευτική πλειοψηφία των Συριζανέλ. Και μπαίνουν στη ζωή μας, ακριβώς την ώρα που ο πρωθυπουργός μας ενημερώνει ότι είμαστε «πιο κοντά από πότε άλλοτε» στην έξοδο από τα μνημόνια.

Χαίρετε και αγαλλιάσθε. Εμείς ετοιμαζόμαστε να βγούμε από τα (παλιά) μνημόνια, αφού τα σχετικά «προγράμματα» φθάνουν στη λήξη τους. Ε, το ότι νέα μνημόνια μπαίνουν στη ζωή μας, αυτό επιβεβαιώνει απλώς ότι είμαστε μια ωραία χώρα, ένας ωραίος λαός, με μια ωραία κυβέρνηση. Συνολικώς δηλαδή, δεν ξέρω αν το προσέξατε, άλλα «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα». Γι’ αυτό μας έρχονται.

Επειδή όμως, εκτός από την φύση, οργίασαν αυτές τις μέρες και τα σκληρά παζάρια, εκεί στους «πριβέ» χώρους του Χίλτον, που οδήγησαν στον «λευκό καπνό» που μας ανακοινώσε ο κ. Τσακαλώτος, είναι πολλά τα μελανά σημεία αυτών των συμφωνιών. Άλλα μη στεναχώριεστε εσείς γι’ αυτό. Αρκεί που στεναχωρούνται εκείνοι που αποδέχθηκαν τους σκληρούς όρους των δανειστών, με τους όποιους οδηγούμαστε σε νέα δραματική μείωση του οικογενειακού εισοδήματος μισθωτών και συνταξιούχων.

Όταν την επίπονη διαδικασία, να στεναχωριέται, την αναλαμβάνει η κυβέρνηση, το να στεναχωριέστε και εσείς, περιττεύει. Εδώ ο Ευκλείδης το είπε καθαρά: «Με μερικά πράγματα είμαστε ευχαριστημένοι, με μερικά πράγματα είμαστε λιγότερο ευχαριστημένοι». «Προφανώς και τα αντίμετρα είναι στα θετικά». «Είναι άλλα που μας στεναχωρούνε περισσότερο».

Όχι, να πείτε την αλήθεια. Είχαμε πότε άλλοτε κυβέρνηση που να στεναχωρείται τόσο πολύ, την ώρα που αναγκάζεται να βάλει το χέρι στις τσέπες μας, για να μας πάρει άλλα 300-650 ευρώ ετησίως, από κάθε εργαζόμενο και συνταξιούχο, τόσο με την μείωση του αφορολογήτου όσο και με τις νέες περικοπές στις συντάξεις;

Να μου το θυμηθείτε. Την ώρα που θα τα ψηφίζουν όλα αυτά οι σύντροφοι και συναγωνιστές βουλευτές των Συριζανέλ, άλλοι θα χύνουν μαύρο δάκρυ και άλλοι –και άλλες- θα πέφτουν λιπόθυμοι από την στενοχώρια τους.

 

Άλλοτε ο Αλέξης Τσίπρας πρόβαλε την ιδεολογική του ταύτιση με διάφορες πολίτικες δυνάμεις στο εξωτερικό. Με το καθεστώς της Βενεζουέλας, με το κίνημα των Ποντέμος στην Ισπανία και με τον ηγέτη της γαλλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Σήμερα τι έχει απομείνει από όλα αυτά; Πόσο ισχυρές είναι αυτές οι πολιτικές συμμαχίες σε διεθνές επίπεδο;

*** Χωρίς να υπάρχει καμιά επίσημη αποδοκιμασία για το καθεστώς Μαδούρο, του διαδόχου του Τσάβες, η καθόλου παραδεισένια πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες της Βενεζουέλας, αναγκάζει τον ΣΥΡΙΖΑ να παριστάνει ότι δεν ασχολείται με το θέμα. Δεν αποδοκιμάζει μεν ανοικτό τη διαμορφούμενη κατάσταση, αποστασιοποιείται δε. Η, επί το λαϊκότερο, «κάνει την πάπια», όταν προβάλλονται κακείθεν εικόνες εξαθλίωσης, λεηλασιών, μαύρης αγοράς και αστυνομοκρατίας.

*** Στο εσωτερικό των Ισπανών πρώην «αγανακτισμένων» που εξελίχθηκαν σε κόμμα που διεκδικεί την εξουσία, πληθαίνουν οι φωνές που αποδοκιμάζουν την …μνημονιακή πολιτική του Αλέξη Τσίπρα και ζητούν από το κόμμα τους να κρατά σαφείς αποστάσεις από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Διατυπώθηκε μάλιστα ανοικτό η κατηγορία, κατά του Πάμπλο Ιγκλέσιας, ότι οι «πολλοί εναγκαλισμοί του με τον Τσίπρα», εδίωξαν ψηφοφόρους και στέρησαν το κόμμα από την δεύτερη θέση, που θα του έδινε τη δυνατότητα να συγκυβερνήσει.

*** Τώρα έχουμε και τον υποψήφιο για την γαλλική προεδρία, τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν, να «αδειάζει» τον αλλοτινό του σύμμαχο και ιδεολογικό συγγενή Αλέξη Τσίπρα με μια άκρως αξιώτικη δήλωση. Μιλώντας στην εφημερίδα «Παριζιέν», είπε επί λέξει: «Εγώ δεν είμαι ο Αλέξης Τσίπρας, δεν θα είχα διαπραγματευτεί ποτέ επί 17 ώρες με ανθρώπους που με προσβάλουν». Οπότε απλώς πιστοποιείται αυτό που συνιστά πραγματικότητα εδώ και καιρό: Η ηγεσία της γαλλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς θεωρεί πια «αντιλαϊκή» και «υποταγμένη στο Βερολίνο» την κυβέρνηση Τσίπρα. Και η ιδεολογική της προτίμηση στρέφεται προς την Ζωή Κωνσταντόπουλου και τον Γιάνη Βαρουφάκη.

Ευτυχώς για τον κ. Τσίπρα στο εσωτερικό έχει πάντα έναν πιστό σύμμαχο. Τον ακροδεξιό, θρησκόληπτο, ξενοφοβικό και …ψεκασμένο αρχηγό των ΑΝΕΛ. Τέτοια …ιδεολογική συγγένεια, ίσως να συνιστά και παγκόσμια πρωτοτυπία. Όταν κεντροδεξιά κόμματα στη Σουηδία ή την Ολλανδία αρνούνται κάθε μορφή συνεργασίας με ακραίους δεξιούς εθνικιστές, στην Ελλάδα τους αγκαλιάζουν οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «αριστεροί ριζοσπάστες».

Ε, ας υπερηφανευθούμε ότι …ανοίγουμε νέους δρόμους.

Ένας λαός ολόκληρος, από τον Άννα στον Καϊάφα. Τόμοι ολόκληροι σχηματίζονται αν θελήσει κάποιος να συγκεντρώσει τις αναλύσεις και τις απόψεις ειδικών και πολιτικών, τόσο επί ευρωπαϊκού εδάφους, όσο και πέραν του Ατλαντικού, περί το «δέον γενέσθαι» ως προς την διαχείριση του ελληνικού χρέους.

Αναρίθμητοι εκείνοι οι όποιοι υποστηρίζουν ότι, χωρίς μια γενναία μείωση του υφιστάμενου χρέους, όλα τα προγράμματα «διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας είναι καταδικασμένα να αποτύχουν. Ολιγότεροι μεν, αλλά έντονος ισχυρότεροι, ως προς την δυνατότητα τους να επιβάλουν τις θελήσεις τους, σε όλο το φάσμα του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, εκείνοι οι όποιοι απαντούν ότι δεν θα επιτρέψουν καμία μείωση, αν προηγουμένως δεν ολοκληρωθεί «το πρόγραμμα». Αν δηλαδή δεν εφαρμόσουμε, μέχρι κεραίας, όσα υπέγραψαν οι κυβερνήτες με τα μνημόνια. Και όσα, επιπροσθέτως, αποδέχθηκαν στη Μάλτα.

Ως Έλληνας πολίτης έχω ανάγκη να μπορώ να πιστεύω αυτά που μου λέει η κυβέρνηση μου. Η όποια πανηγυρίζει ότι έτυχε μεγάλη νίκη στη Μάλτα. Και ποιο είναι το τρόπαιο που προβάλλει, έναντι των φρυχτών μέτρων που θα γονατίσουν ακόμη περισσότερο τους «πιο αδύναμους κρίκους» της ελληνικής κοινωνίας, τους χαμηλόμισθους, τους περιστασιακώς απασχολούμενους και τους συνταξιούχους; Ότι τα σκληρά μέτρα ΔΕΝ πρόκειται εφαρμοσθούν αν ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ δεν έχει υλοποιηθεί μια ρύθμιση του χρέους.

Να όμως που εκείνοι που αποφασίζουν άλλα μας λένε. Και τώρα δεν είναι μόνον ο …προαιώνιος εχθρός, ο «κακός Γερμανός». Τώρα ακόμη και η άλλοτε σύμμαχος μας στο θέμα της ανάγκης να προχωρήσουν οι δανειστές σε μείωση του χρέους, η ηγερία του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, μας ποτίζει και αυτή «χολήν άμα και όξος». Διότι ναι μεν επιμένει ότι «το ελληνικό χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο χωρίς αποφάσεις για την μείωση του», αλλά συντάσσεται και αυτή με όσους «δεν βλέπουν» αυτή τη μείωση να έρχεται «πριν από την εφαρμογή όλων των μέτρων».

Είναι προφανές ότι κάποιος δεν μας λέει την αλήθεια. Ας ελπίσουμε ότι ο ψευδόμενος δεν είναι η κυβέρνηση μας. Διότι αν ισχύουν όσα δηλώνουν ο Σόιμπλε και η Λαγκάρντ, τότε η «νίκη» της Μάλτας πτύεται να αποδειχθεί «μαϊμού». Φενάκη. Και να επιβεβαιωθεί η λαϊκή παροιμία για το πόσο κοντά είναι τα «ποδάρια» του ψέματος.

Ομολογώ ότι μόνο θυμηδία μου προκαλούν οι αναλύσεις και οι τίτλοι μέσων ενημέρωσης για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Τουρκία. Όλοι αυτοί που μιλούν και γραφούν για «Πύρρειο νίκη», η ακόμη και για «ουσιαστική πολιτική ήττα» του νεοϊσλαμιστή «σουλτάνου» της Άγκυρας, Ρετζέπ Ταγίπ Έρντογαν, παραγνωρίζουν την αξία και την διαχρονική και διατοπική ισχύ ενός πανάρχαιου πολίτικου αξιώματος: Μακάριοι οι κατέχοντες.

Το ουσιώδες λοιπόν είναι ότι ο Έρντογαν, για μια ακόμη φορά, όπως γίνεται συνεχώς από το 2004, όταν εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος του μητροπολιτικού δήμου Κωνσταντινουπόλεως, βγαίνει από τις κάλπες νικητής. Και δη με μια νίκη που του εξασφαλίζει το προνόμιο να αλλάξει ολόκληρο το πολίτικο σύστημα στην Τουρκία, καθιστάμενος … δημοκρατικός μονάρχης. Με δικαίωμα όχι μόνο να σχηματίζει η να διαλύει την κυβέρνηση, της οποίας θα προΐσταται, χωρίς ενδιάμεσο πρωθυπουργό, αλλά ακόμη και την τουρκική εθνοσυνέλευση. Και φυσικά να θέτει έκτος νόμου κόμματα και πολιτικούς, να διορίζει την στρατιωτική ηγεσία, τους δικαστές και τους πανεπιστημιακούς της αρεσκείας του.

Συνοπτικώς ο Έρντογαν νίκησε όχι μόνον τους σημερινούς πολιτικούς αντίπαλους του, αλλά και τον «πατερούλη» της σύγχρονης Τουρκίας, τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Διότι τελείωσε, με την απόλυτη κυριαρχία του, το καθεστώς του «κοσμικού» κράτους που είχε επιβάλει ο ηγέτης του κινήματος των Νεότουρκων. Η Τουρκία γίνεται ισλαμικό κράτος. Με το ισλαμικό κίνημα να ελέγχει όλους τους κρίσιμους θεσμούς της δημόσιας ζωής.

Βλέπω μερικούς που υπερβάλλουν το ότι στα μεγάλα αστικά κέντρα η πλειοψηφία των πολιτών τήχθηκε υπέρ του ΟΧΙ. Είναι μια «παρηγοριά στον άρρωστο». Σαν αυτή που ακούγαμε τα χρόνια της μετεμφυλιακής Ελλάδας, όταν τα δικά μας αστικά κέντρα ψήφιζαν πιο «προοδευτικά» από την ύπαιθρο.

Το κύριο ερώτημα που πρέπει να μας απασχολεί είναι αν η συγκεκριμένη αλλαγή καθεστώτος στην Τουρκία είναι «για το καλό μας» η το αντίθετο. Και εδώ, δυστυχώς, τα πράγματα είναι ακόμη πιο θολά. Διότι οι πλέον υστερικές κραυγές, τόσο για το μεγάλο πρόβλημα της Κύπρου, όσο και για τα νησιά του Αιγαίου, δεν εκπορεύονται τόσο εκ στόματος Έρντογαν, όσο από τον μονίμως ηττημένο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον Κεμάλ Κιλιντσάρογλου, που …διεκδικεί μερικές δεκάδες νησιά και βραχονησίδες στο Αιγαίο, ενώ ζητά και …επέκταση του Αττίλα, που είναι μέγα επίτευγμα των «κεμαλιστών».

Αντί άλλου κειμένου επιτρέψτε μου να ανασύρω τούτο το ποίημα από την συλλογή «Φιλήσυχοι Πολίτες», γραμμένο το 1969, όταν, μέσα στη δικτατορία, είχε φουντώσει ο εσωτερικός εμφύλιος στην Αριστερα, μεταξύ «Εσωτερικού» και «Εξωτερικού», αλλά και η εχθρότητα ανάμεσα στο ΠΑΜ με ηγέτη τον Μίκη Θεοδωράκη και το ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου:

Χρόνους πολλούς μετά την ταφή,
την ανάσταση, την ανάληψη
είπε μια Κυριακή να μαζευτούνε
σε μια γωνία αυτός κι οι μαθητές
και να μιλήσουνε.

Καθένας ήλθε κουβαλώντας και το κόμμα του.
σημαίες , σύμβολα, χαρτιά και μανιφέστα
κι άγρια μισούμενοι «αδελφοί» οι οπαδοί.

Είχε καθένας και την εκκλησία του.
Άγιους κανόνες , ευαγγέλια και πιστούς.

Βέβαια όλοι τους φορούσανε κονκάρδες ,
με τ’ αρχικά του χαραγμένα σε χρυσό
κι ακολουθώντας ,
οι οπαδοί, φωτογραφίες του ανέμιζαν.
Και τ’ όνομα του τραγουδούσαν ,
απαράλλαχτα, όπως τότε.

Κι αυτός, όπως συνήθιζε, τους είπε
-τι άλλο – μια μικρή παραβολή.

«Άνθρωπος είχεν δούλους τέσσαρας
φοβηθείς δε τους δούλους,
προς ους βασάνους μεγάλους επέβαλε,
ότι παρεσκευάζοντο αποκτείναι αυτόν
και καταλύσαι τον οίκο αυτούότι πολύ εν ομονοία
και μυστικότητι είδε τους τέσσαρας –
εταράσσετο.

Παρασκευάζετο ουν όπως νύκτωρ αναχωρήση
προς σωτηρίαν αυτού και των τέκνων ,
οτε φωναί ηκούσθησαν μεγάλαι
εξ’ ου οι δούλοι κατείχον κατάλυμα.

Είπε δε αύθις τοις υιοίς αυτού:
Μη ταράσσεσθε πλέον.
Άφετε τας αποσκευάς σας
και επανέλθητε εις τον ύπνον σας.
Εφ’ όσον ούτοι φιλονικούσιν
ουδείς δια τον οίκον Μου κίνδυνος».

Και ξανάφυγε.

Φόρτωση περισσότερων