skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Τι Δεξιά, τι Κέντρο, τι Αριστερα, είτε για πρώτη είτε για δεύτερη φορά. Η γραφειοκρατία, που όλοι την «πατάσσουν», αποδεικνύεται πλέον επιβιώσιμη και από την Λερναία Ύδρα. Απλώς, η …απόλαυση της, γίνεται όλο και ακριβότερη, καθώς τα σύγχρονα μέσα, που προσφέρονται για την καταπολέμηση της, όπως η αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας, είναι πανάκριβα.

Πληρώνουμε τεράστια ποσά για προμήθεια ηλεκτρονικών εγκεφάλων και συναφούς εξοπλισμού. Και άλλα τόσα για την προμήθεια των απαραίτητων προγραμμάτων, του λογισμικού, συνήθως από ξένες εταιρίες. Συν την επιβάρυνση για την αναγκαία εκπαίδευση και μετεκπαίδευση στελεχών του ευρύτερου δημοσίου, προκειμένου να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες της πληροφορικής. Αλλά το πνεύμα της Αγίας Γραφειοκρατίας της Ελλαδίτισσας, δεν λέμε να το απαρνηθούμε.

Πάρτε ένα μικρό δείγμα για να καταλάβετε: Υποτίθεται ότι η επίσημη διαδικτυακή πύλη «Ερμής» ιδρύθηκε για να κτυπηθεί η γραφειοκρατία. Αντί δηλαδή, κάθε πολίτης που χρειάζεται ένα πιστοποιητικό ή άλλο δημόσιο έγγραφο, με επίσημη θεώρηση, να στήνεται στην ουρά, στους δήμους, στον ΕΦΚΑ, ή έστω σε ένα ΚΕΠ, για να εξασφαλίσει ένα έγγραφο με την περιζήτητη ελληνική σφραγίδα που θα πιστοποιεί την γνησιότητα του, μπορεί να το κάνει από το σπίτι η το γραφείο του.

Υποτίθεται λοιπόν ότι τα πράγματα έγιναν απλά. Μπαίνεις στο ermis.gov.gr, ζητάς αυτό που χρειάζεσαι, και σου έρχεται στο mail σου. Οπότε κανείς δεν δικαιούται να αρνηθεί την γνησιότητα του, αφού έχει ψηφιακή «σφραγίδα» εγκυρότητας. Υποτίθεται. Διότι ο πρώτος που «φτύνει» αυτή τη διαδικασία, την καθιερωμένη από το κράτος, είναι το ίδιο το κράτος. Διότι οι περισσότερες υπηρεσίες του δεν αποδέχονται τις εκτυπώσεις από το ermis.gov.gr ως αξιόπιστες και ζητούν «χαρτιά» επικυρωμένα με την συνήθη διαδικασία της σφραγίδας που έχει λιώσει κτυπώντας τους μελανωτήρες.

Και δεν μιλάμε μόνο για «μεμονωμένες περιπτώσεις» οπισθοδρομικών υπαλλήλων που δεν έχουν ακόμη εξοικειωθεί με την τεχνολογία. Αλλά για επίσημες κρατικές προκηρύξεις. Μπείτε να διαβάσετε τις δεκάδες σελίδες μιας προκήρυξης για προσλήψεις. Και θα δείτε, μεταξύ άλλων, ότι αξιώνεται η προσκόμιση π.χ. βεβαιώσεων του ΕΦΚΑ, για τα ένσημα σας, με τον παλιό …παραδοσιακό τρόπο. Όχι ψηφιακώς. Αλλά με στήσιμο στην ουρά στις υπηρεσίες του πρώην ΙΚΑ.

Αλλά, τέτοια θέματα, είναι πολύ δευτερότερα, για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον της πολιτικής ηγεσίας μας.

 

 

Ομολογώ ότι εκτίμησα ιδιαιτέρως την ανάρτηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με τα σχόλια για την οδική συμπεριφορά των συντοπιτών του στην Κρήτη. Διότι δεν μας έχουν συνηθίσει οι πολιτικοί μας να λένε στα ίσα αλήθειες που δεν χαϊδεύουν τα αυτιά της άμεσης εκλογικής πελατείας τους. Διαφωνώ όμως ως προς ένα σημείο, το οποίο και υπογραμμίζω στην παράγραφο που αναδημοσιεύω:

«Από την αρχή του χρόνου η αλυσίδα των μάταιων θανάτων στην άσφαλτο της Κρήτης μετράει, δυστυχώς, 34 θύματα. Είμαι πολύ θυμωμένος και θα το γράψω όπως το αισθάνομαι και δεν με νοιάζει αν με παρεξηγήσουν οι συντοπίτες μου. Στην Κρήτη πολλοί οδηγούν άθλια. Δεν ξέρω που οφείλεται αυτό».

Εδώ που τα λέμε κ. πρόεδρε της Νέας Δημοκρατίας, «δεν σας παίρνει» να δηλώνετε άγνοια. Αλήθεια δεν πάει καθόλου ο νους σας στο «που οφείλεται αυτό»; Γεννημένος σε πολιτικό τζάκι της Κρήτης και ασκώντας και ο ίδιος πολιτική εδώ και χρόνια, δεν έχετε αντιληφθεί ότι η ρίζα του κακού είναι το «κεκτημένο δικαίωμα» στην ατιμωρησία, όσων έχουν πολιτικές «διασυνδέσεις» στην ιδιαίτερη πατρίδα σας;

Το πώς λειτούργει εκεί το σύστημα, με τους παραβάτες της τροχαίας, το έζησα στο πετσί μου προ εικοσαετίας, ακριβώς στα Χανιά. Ηλικιωμένος οδηγός από το Κολυμβάρι, οδηγώντας το «αγροτικό» του γιου του χωρίς δίπλωμα, έπεσε πάνω στο σταθμευμένο αυτοκίνητο μας, στον Πλατανιά. Προκάλεσε σοβαρές υλικές ζημίες. Μας λαχτάρισε. Κυρίως σοκάρισε την πεντάχρονη κόρη μου. Και έφυγε …σαν κύριος, χωρίς να νοιαστεί, αν είχαμε πάθει κάτι σοβαρότερο.

Πρόλαβα και είδα τον αριθμό του οχήματος, αλλά και τη «φιγούρα» του οδηγού. Κατέφυγα αμέσως στην τροχαία. Και εδώ αρχίζουν τα ωραία. Τα εξόχως κρητικά και ιδιαιτέρως χανιώτικα. Στάθηκε …αδύνατον να τον εντοπίσουν εντός της προθεσμίας του αυτοφώρου. Και όταν εξέπνευσε το αυτόφωρο και, ω του θαύματος, τον ανακάλυψαν, άρχισαν τα …ωραία.

Δεκατέσσερις τοπικοί παράγοντες, «κεντρικής πολιτικής σκηνής» και αυτοδιοίκησης, έπεσαν πάνω μου να αποσύρω την μήνυση. Και το γαϊτανάκι συνεχίσθηκε ως την εκδίκαση της υπόθεσης. Με κάποιους να μου κρατούν και «μάνητα» για το γεγονός ότι δεν τους έκανα το χατίρι να συναινέσω στο «κουκούλωμα».

Όταν οι πελατειακές σχέσεις εξασφαλίζουν δίχτυ προστασίας από τους δολοφόνους του Βαγγέλη Γιακουμάκη, ως εκείνους που θερίζουν στην άσφαλτο, ουδείς επιτρέπεται να αγνοεί την αλήθεια.

 

 

Σαν να μην της έφθαναν όλα τα άλλα, όσα διαχρονικώς της φορτώνουν οι απλοί άνθρωποι, προς επίλυση, τώρα, η Παναγία φορτώθηκε, και την ευθύνη κατάσβεσης των πυρκαγιών. Ο στρατάρχης Πάνος Καμμένος αποφάσισε να κηρύξει την πολιτική επιστράτευση της Θεοτόκου. Και απεφάνθη ότι τις φωτιές «θα τις σβήσει η Παναγιά μας».

Έχουν έναν ιδιαίτερο τρόπο οι πολίτικοι μας να αυτογελοιοποιούνται όταν δεν μπορούν να δώσουν πειστικές απαντήσεις στις αγωνίες, τα ερωτηματικά, των απλών ανθρώπων, ενώπιων φυσικών φαινομένων που τους υπερβαίνουν. Από τον Βύρωνα Πολύδωρα που προήγαγε σε «στρατηγό» τον άνεμο –ποιος ξέρει τι βαθμό να έχει ο φυσικός αρχηγός του, ο Αίολος- ως τον Πάνο Καμμένο που επέβαλε κατάσταση πολιτικής επιστράτευσης στην Παναγία.

Μακράν εμού οιαδήποτε πρόθεση να φορτώσω στην σημερινή κυβέρνηση την ευθύνη για τις φωτιές. Ιδίως όταν τις ίδιες μέρες δοκιμάζονται από φονικές πυρκαγιές τόσες περιοχές της Μεσογείου. Ενώπιων φυσικών φαινομένων, όπως οι σεισμοί, οι δασικές πυρκαγιές, οι πλημύρες κλπ, είμαστε όλοι αδύναμοι. Δεν περιμένουμε από τις κυβερνήσεις να …απαγορεύσουν τα φυσικά φαινόμενα. Περιμένουμε όμως, αξιώνουμε, να είναι καταλλήλως προετοιμασμένες, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η ελαχιστοποίηση των συνεπειών τους.

Να έχουν εξασφαλίσει, στην περίπτωση των πυρκαγιών, ότι όλα τα εναέρια μέσα πυρόσβεσης είναι πράγματι σε πλήρη ικανότητα και ετοιμότητα. Και αυτό δεν το έτυχε ούτε αυτή η κυβέρνηση, όπως δεν το είχαν πετύχει και οι πλείστες των προηγουμένων.

Οι φωτιές δεν σβήνονται, δεν περιορίζονται, ούτε με τα ευχολόγια του Καμμένου, ούτε με την αναζήτηση εμπρηστών από τον Τόσκα, ούτε με τις θεατρικές παραστάσεις των Σκουρλέτη και Τόσκα στο «γυαλί» της δουλοπρεπούς ΕΡΤ. Όπου υποχρέωσαν και τους αρχηγούς της Πυροσβεστικής και της ΕΛΑΣ να παριστάνουν τις τηλεοπτικές «γλάστρες», αντί να τους αφήσουν να κάνουν τη δουλειά τους, στα μέτωπα της φωτιάς η στα αρχηγεία τους.

Δυστυχώς υστερούμε μονίμως στο προνοείν και προλαμβάνειν. Και αυτό δεν αφορά μονό τις φωτιές. Θα ακολουθήσουν οι πλημμύρες. Και βλέπω στη γειτονιά μου –μακάρι να συμβαίνει μόνον εδώ- ότι οι σχάρες των υπονόμων έχουν ήδη φράξει από τα σκουπίδια. Και όταν έλθουν οι νεροποντές θα μαλώνουν η ΕΥΔΑΠ με τους Δήμους και η Δούρου με τους υπουργούς για το ποιος έπρεπε να καθαρίσει τους υπονόμους και δεν το έκανε.

 

Τα καλλιστεία είναι πανάρχαια υπόθεση. Μπορεί κανείς να πει ότι ξεκίνησαν όταν ο Πάρις προσέφερε το μήλο «τη Καλλίστη», επιλέγοντας την Αφροδίτη έναντι της Ήρας και της Αθηνάς. Στους νεώτερους χρόνους έγιναν θεσμός. Όχι μόνο για την εκλογή της ωραιότερης γυναίκας, ή του άνδρα με τις ωραιότερες γραμμώσεις μυών, αλλά ακόμη και για σκύλους και γατάκια.

Εκείνο όμως που δεν σκέφθηκαν οι αρχαίοι, το επινόησαν κάποιοι σύγχρονοι. Το αντίθετο των καλλιστείων. Τα …κακιστεία. Την επιβράβευση του χειρότερου. Όπερ βεβαίως ξεκίνησε από εκεί που ξεκινούν συνήθως όλες οι τρέλες. Από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με την καθιέρωση των «χρυσών βατόμουρων», τα όποια εμπνεύσθηκε το 1980 ο Τζον Ουίλσον και είναι κινηματογραφικά, ανακοινώνονται δε την παραμονή της γνωστοποίησης των υποψηφιοτήτων για τα βραβεία Όσκαρ.

Εμείς όμως μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι ότι και οι σύγχρονοι Έλληνες δεν υστερούμε. Έχουμε και εμείς τα δικά μας κακιστεία. Αν ανατρέξετε την διαδρομή της περιόδου από την μεταπολίτευση και εντεθέν, θα το διαπιστώσετε. Οι εκάστοτε εξουσιαστές μας, δεν αγωνίζονται τόσο να αποδείξουν κατά πόσον εκείνοι είναι καλύτεροι, αλλά πως θα μας πείσουν ότι οι άλλοι, κυρίως οι προκάτοχοι τους, ήταν χειρότεροι. Δεν διακινδυνεύουν να διεκδικήσουν κάποιο «χρυσό μήλο» για τον εαυτό τους. Προτιμούν, ως ευκολότερη υπόθεση, να απονέμουν «χρυσά βατόμουρα», στους προηγηθέντες στην άσκηση της εξουσίας.

Ο άτυπος αυτός «θεσμός» ενεργοποιήθηκε και στην περίπτωση των πυρκαγιών που αποψίλωσαν ακόμη περισσότερο τα ήδη δεινώς αποψιλωμένα δάση της χώρας. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, προτίμησε να εμφανισθεί όταν βεβαιώθηκε ότι ο μεγάλος κίνδυνος στην Αττική είχε τεθεί υπό έλεγχο. Και τι μας είπε; Ότι πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι. Διότι, το 2009, όταν κυβερνούσε η Νέα Δημοκρατία, η καταστροφή ήταν μεγαλύτερη. Απένειμε δηλαδή το δικό του «βατόμουρο» στην αξιωματική αντιπολίτευση.

Η γενιά μου δεν μπορεί να ονειρεύεται ότι θα δει μια Ελλάδα όπου το ζητούμενο θα είναι πάντα το καλύτερο, αν μη και το άριστο, αντί να ανάγεται σε ιδεώδες το «μη χείρον». Δεν προλαβαίνουμε. Οπότε μόνη ελπίδα μας είναι μήπως ζήσουν τουλάχιστον τα παιδιά και τα εγγόνια μας σε μια χώρα όπου οι πολιτικοί θα ανταγωνίζονται σε επίπεδο καλλιστείων, τιμητικών διακρίσεων δι’ εαυτούς, και δεν θα αρκούνται να μας προβάλουν τα στραβά των άλλων.

 

Δείξτε μου το πολιτικό πρόγραμμα ενός κόμματος, που να περιλαμβάνει ένα σαφές και τεκμηριωμένο σχέδιο για την μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση του εκρηκτικού δημογραφικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα μας και εγώ δεσμεύομαι να το ψηφίσω.

Στον τόπο μας έχουν συνηθίσει μια θλιβερή πραγματικότητα. Όλες οι αποφάσεις είναι κοντόφθαλμες. Διαπνέονται από άγχος διαχείρισης του σήμερα. Το αύριο το αφήνουμε ...στο μεγαλοδύναμο. Αν αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, αλλά κυρίως αυτό που προδιαγράφεται ως βεβαιότητα για τις επόμενες δεκαετίες, συνέβαινε σε μια οργανωμένη χώρα, ας πούμε σκανδιναβική, όλα τα κόμματα θα εκπονούσαν προγράμματα για το πως θα το αντιμετωπίσουν σε βάθος χρόνου.

Συμφώνως προς μελέτη του Ινστιτούτου του Βερολίνου για την πορεία γήρανσης του πληθυσμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως άλλωστε συμβαίνει συνήθως με ο,τιδήποτε αρνητικό, έχουμε την τιμητική μας. Ανεβαίνουμε στο βάθρο πρωταθλητές. Αντιγράφω από το τηλεγράφημα του ΑΠΕ:

Από περίπου 10,8 εκατ. το 2016, ο πληθυσμός της Ελλάδας θα μειωθεί στα 9,9 εκατ. έως το 2030 και στα 8,9 εκατ. έως το 2050! Κάτι που σημαίνει ότι θα υποστεί μία πρόσθετη μείωση κατά περίπου 18%.

Μεταξύ 2011-2016 η Ελλάδα έχασε σχεδόν το 3% του πληθυσμού της, μεταξύ άλλων λόγω της γέννησης λιγότερων παιδιών εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.

Και πώς αντιμετωπίζει η εξουσία μας αυτή τη θλιβερή υφιστάμενη πραγματικότητα και την ακόμη θλιβερότερη προοπτική για το μέλλον; Με το να κάνει τη ζωή κάθε γυναίκας, που τολμά να γεννήσει και μάλιστα δεύτερο η τρίτο παιδί, όσο μπορεί πιο δύσκολη. Αντί να προσφέρει κίνητρα, ξηλώνει και ό,τι υπήρχε. Από τα επιδόματα τέκνων ως τις φορολογικές απαλλαγές. Από τη συρρίκνωση του δικτύου βρεφονηπιακών σταθμών, ως το γεγονός ότι τα δημόσια μαιευτήρια είναι εκείνα που έστησαν κάποιοι ευεργέτες τον περασμένο αιώνα, όταν η καταφυγή στα ιδιωτικά είναι πια απαγορευτική για τα χαμηλά εισοδήματα. Και αυτά τα θεωρούν ως μέτρα στήριξης του ασφαλιστικού συστήματος. Χωρίς να σκέπτονται ότι έτσι, θα μειώνεται διαρκώς ο οικονομικώς ενεργός πληθυσμός, οι εργαζόμενοι που θα πρέπει να συντηρούν τους όλο και περισσότερους, σε αναλόγια, συνταξιούχους.

Οι μόνοι που γεννούν πολλά παιδιά στην Ελλάδα, είναι πια οι Ρομά, οι μουσουλμάνοι και οι πρόσφυγες. Ωραία προοπτική για το εθνος. Αλλά αυτά, για τους πολιτικούς μας είναι ψιλά γράμματα.

 

Φόρτωση περισσότερων