skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Μεγάλη υπόθεση το διαδίκτυο. Με τις φοβέρες μηχανές αναζήτησης του. Ως πριν από τρεις δεκαετίες, για να βρεις τι έλεγε κάποιος στο παρελθόν για ένα θέμα, και να το συγκρίνεις με ό,τι λέει τώρα, έπρεπε να φας ώρες ατελείωτες, ξεφυλλίζοντας τους τόμους των εφημερίδων. Τώρα «γκουγκλάρεις» απλώς ένα όνομα ή μια φράση στην μηχανή αναζήτησης, και να ολόκληρο το ιστορικό των δηλώσεων. Εμφανίζεται μπροστά στα μάτια σου σε χρόνο δευτερολέπτων.

Στήνεσαι μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθείς την συνέντευξη του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στον Νίκο Χατζηνικολάου, στον «Αντένα». Και σε «τσιγκλίζει» η εκπληκτική δήλωση κατά την όποια η κοινοβουλευτική ομάδα των Συριζανέλ θα τα ψηφίσει τα μέτρα, χωρίς να έχει πάρει αυτά που ζήτα, από τους δανειστές, για την «ρύθμιση» του χρέους. Και αν, μετά την ψήφιση, δεν τους τα δώσουν, τότε θα τα …ξεψηφίσουνε. Ψηφίζεις, ξεψηφίζεις. Όπως λέμε «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε». Απλά πράγματα.

Αν βεβαίως δεν έχεις πλήρως υποταγεί στην …γερμανική κυριαρχία, όχι του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αλλά του Αλοίσιου Αλτσχάιμερ, και διαθέτεις στοιχειώδες μνημονικό, το ερώτημα έρχεται αμέσως: Μπα, έτσι μας τα έλεγαν τόσον καιρό; Οπότε «γκουγκλάρεις» τα σχετικά, για να βρεθείς μπροστά σε ατελείωτες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ με τις όποιες διαβεβαίωναν τους πολίτες, ως λίγες ήμερες πριν, ότι θα είναι τόσο «σκληροί» στη διαπραγμάτευση με τους «θεσμούς», ώστε «δεν πρόκειται να δεχτούμε νέα μέτρα, αν δεν μας δώσουν μαζί και την ρύθμιση του χρέους».

Και μιλάμε για την πιο πρόσφατη, την πιο …ραφιναρισμένη εκδοχή. Όχι για εκείνη την αρχική, την πιο «συμβιβαστή» που έκανε λόγο για «κούρεμα» του χρέους ως «αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση». Αυτή πέρασε στην ιστορία. Θα την αναζητήσετε στο τελευταίο μουσείο που απέκτησε η χώρα. Στο Μουσείο με τις Αυταπάτες. Όπερ εστί πληρέστατον ευρημάτων. Τώρα μιλάμε μόνο για «μεσομακροπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης». Για …διευκολύνσεις στις πληρωμές.

Ελπίζω ότι δεν έχετε και εσείς αυταπάτες. Ότι δεν περιμένετε να επαναστατήσουν οι βουλευτές των Συριζανέλ και να ρισκάρουν τον σταθερό, για άλλα δυόμιση χρονιά, μισθουλάκο τους, καταψηφίζοντας τα μέτρα, αφού δεν τους τα σερβίρουν «πακέτο» με την ρύθμιση του χρέους, όπως υπόσχονταν τόσον καιρό. Σιγά μη στάξει η ούρα του γαιδάρου.

Λίαν οψίμως βεβαίως το αποφάσισε. Αλλά ακόμη και έτσι δεν παύει να είναι διδακτική, για πολλούς από τους δικούς μας πολιτικούς ταγούς, η στάση του μεγάλου ηττημένου των γαλλικών προεδρικών εκλογών, του ηγέτη του γκωλικής ιδεολογίας Ρεπουμπλικανικού Κόμματος Φρανσουά Φιγιόν. Ο οποίος ξεκίνησε για την προεδρική «κούρσα» με τους καλύτερους οιωνούς. Ως το μεγάλο «φαβορί». Και κατέληξε να είναι το άλογο που έπεσε βάρια τραυματισμένο, λόγω του σκανδάλου με τις αργομισθίες της συζύγου και των τεκνών του, που τους εμφάνιζε ως «συνεργάτες» του. Πράγματα δηλαδή εντελώς οικεία για την ελληνική πολιτική πραγματικότητα.

Τώρα όχι μόνον παραιτείται από την ηγεσία του κόμματος του, το οποίο μένει ακέφαλο από τότε που παραιτήθηκε της προεδρίας ο Νικολά Σαρκοζί, αλλά ανακοινώσε ότι αποσύρεται συνολικώς από κάθε πολιτική σταδιοδρομία. Ότι δεν θα είναι καν υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές για την ανάδειξη του νέου κοινοβουλίου, που πρόκειται να ακολουθήσουν, στις αρχές του καλοκαιριού, τις προεδρικές:
«Δεν έχω πλέον τη νομιμοποίηση να συμμετάσχω στον αγώνα των Ρεπουμπλικανών στις βουλευτικές εκλογές. Θέλω να γίνω ξανά ένας απλός μαχητής της παράταξης, να σκεφτώ διαφορετικά τη ζωή μου, να θεραπεύσω τις πληγές της οικογένειάς μου»..Και έκανε ουσιαστική αυτοκριτική: «Παρ’ όλες τις προσπάθειες και την αποφασιστικότητά μου, δεν κατάφερα να πείσω τους συμπολίτες μου. Τα εμπόδια στον δρόμο μου ήταν πολυάριθμα και πολύ σκληρά. Η ήττα είναι δική μου, αποδέχομαι την ευθύνη, την φέρω αποκλειστικά εγώ».
Αυτή την τελευταία φράση είναι που δεν ακούμε ποτέ σε τούτο τον τόπο. Λες και οι πολίτικοι μας δεν έχουν ποτέ προσωπική ευθύνη όταν αποδοκιμάζονται οι επιλογές τους, η πολιτική που ακλούθησαν, η τακτική τους, ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκαν οι άμεσοι συνεργάτες τους, ακόμη και τα καμώματα μελών της οικογένειας τους.

Φαίνεται ότι μας λείπει ολίγη …γαλλική κουλτούρα. Ας ελπίσουμε ότι στις επόμενες δικές μας πολιτικές αναμετρήσεις θα δούμε και θα ακούσουμε ανάλογης αξίας αυτοκριτικές. Ότι δηλαδή θα πάρουν και οι δικοί μας κάποια μαθήματα γαλλικής. Αν όχι γλώσσας, τουλάχιστον πολιτικής συμπεριφοράς.

Δύσκολο κάπως. Διότι εδώ κυριαρχεί η νοοτροπία του …αναντικατάστατου. Και του «φταίνε όλοι οι άλλοι, εκτός από μένα».

Από το άρθρο σας στην Wall Street Journal, που δημοσιεύεται την παραμονή της συνόδου του ΔΝΤ, κρατώ κ. Πρόεδρε, και προσυπογράφω ασμένως, την πολιτική κατακλείδα του, στην προτελευταία παράγραφο: «Πατερναλιστικές, τεχνοκρατικές και ελιτίστικές προσεγγίσεις δεν μπορεί να είναι η απάντηση στην άνοδο της ακροδεξιάς. Μόνο εμβαθύνοντας τη δημοκρατία και αγκαλιάζοντας την αλληλεγγύη μπορούμε να προσφέρουμε ελπίδα στο ευρωπαϊκό όραμα σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς».

Οι εθνικιστικές υστερίες, η μισαλλοδοξία, ο ιδεολογικός φανατισμός, οι μονομανίες των τεχνοκρατών του μονεταρισμού, μόνο κακά έχουν «προσφέρει». Και στην Ευρώπη ειδικότερα και στις κοινωνίες, ανά τον κόσμο, γενικώς. Παρά ταύτα δεν έπαυσαν ποτέ να ασκούν «γοητεία», ως δήθεν διέξοδος, σε ένα τμήμα των μαζών, οσάκις, όπως τα τελευταία χρόνια συμβαίνει στην Ευρώπη, τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα αποκτούν ιδιαίτερη οξύτητα. Σε τέτοιες συνθήκες αναπτύσσονται ευκόλως τα άνθη του κακού. Και υπό τις συστάδες τους επωάζονται τα αυγά του φιδιού.

Σε τέτοιας καιρούς ακούμε συχνά ότι απέτυχαν η πολιτική και οι πολίτικοι. Και προβάλλονται ως σωτήρια υποκατάστατα, αναλόγως των συνθηκών, είτε στρατιωτικές «λύσεις», σαν αυτή που γνωρίσαμε καλά στο πετσί μας πριν από πενήντα χρόνια, είτε η αποθέωση της αποτελεσματικότητας των τεχνοκρατών. Κύριο γνώρισμα των όποιων είναι η προσήλωση, με ορούς θρησκευτικού φανατισμού, σε προγράμματα και σχέδια, όπου θεοποιούνται οι αριθμοί και απατιούνται πλήρως οι άνθρωποι και ο ανθρωπισμός.

Αυτή η απόδοση ενός παπικού «αλάθητου» στους τεχνοκράτες, οδηγεί ενίοτε σε μια άλλης μορφής, υπόγεια, δικτατορία. Και αυτό είναι σήμερα ένα από τα μεγάλα προβλήματα της Ευρώπης. Το κίνημα του «ευρωσκεπτικισμού» έχει δυο βασικούς στόχους, που είναι και αιτίες εκτροφής του. Την ξενοφοβία και την απέχθεια που προκαλεί η «γραφειοκρατία των Βρυξελλών». Η όποια, μέσω των διαφόρων «λόμπυ», είναι περισσότερο υποταγμένη στις θελήσεις οικονομικών κολοσσών, παρά προσδεδεμένη με τις ανάγκες, τα οράματα, των πολιτών.

Ειδικώς στην περίπτωση μας έχουμε να κάνουμε και με την …τύφλα των τεχνοκρατών του ΔΝΤ. Που ενώ διαψεύδονται συνεχώς οι εκτιμήσεις και οι προβλέψεις τους, τόσο ώστε να τους «κράζει» και ο χερ Σόιμπλε, δεν λένε να αλλάξουν αντιλήψεις.

Το κακό με σας, κ. Πρόεδρε, είναι ότι τα λέτε η τα γράφετε τελείως διαφορετικά από εκείνα που πράττετε, όταν εφαρμόζετε, κατά γράμμα, όσα σας υπαγορεύουν αυτοί οι χαρτογιακάδες.

τι Μαρίν Λεπέν

Είμαι εθνικώς και προοδευτικώς υπερήφανος. Για μια ακόμη φορά κάνουμε εξαγωγή ιδεών. Το επιβεβαιώνουν πανηγυρικώς όσα διαδραματίζονται εις Παρισίους, αλλά και Αθήναζε, μετά την γνωστοποίηση των τελικών αποτελεσμάτων των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Όταν δηλαδή επιβεβαιώθηκε ότι οι υποψήφιοι των δυο μεγάλων κομμάτων, που κυβερνούσαν αυτή τη χώρα σε όλη την διάρκεια της Ε΄ Γαλλικής Δημοκρατίας, των κομμάτων του Ντε Γκωλ και του Μιτεράν έμειναν για πρώτη φορά εκτός δευτέρου γύρου. Οπότε η αναμέτρηση της 7ης Μαΐου θα είναι μεταξύ του κεντρώου Εμανουέλ Μακρόν και της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν.

«Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος… άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος, ούλοι οι σκύλοι μια γενιά!», δήλωνε από τη Μόσχα στις 21 Οκτωβρίου 1952 ο γενικός γραμματέας του παράνομου τότε ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, ενόψει των εκλογών του ίδιου έτους στη χώρα. Ήταν η δεύτερη μεγάλη γκάφα της ηγεσίας του τότε ΚΚΕ που ταλαιπωρούσε τον κόσμο της ευρύτερης Αριστεράς, μετά από την ηλίθια «γραμμή» της απόχης από το δημοψήφισμα για την διατήρηση, ή μη, της μοναρχίας.
Τώρα λοιπόν βλέπουμε να συμβαίνει κάτι ανάλογο και στη Γαλλία. Με τον υποψήφιο της «Ριζοσπαστικής Αριστεράς» Ζαν Λυκ Μελανσόν να σπεύδει αυθημερόν, αυτοστιγμεί, να ανακοινώσει ότι δεν θα υποστηρίξει στον δεύτερο γύρο κανέναν από τους δύο. Η «λογική» του Ζαχαριάδη, αποδίδεται πλέον στα γαλλικά: «chien blanche, chien noir, tous les chiens sont d’ une seule race». Δεν δικαιούμεθα να είμεθα υπερήφανοι ότι εξάγουμε ιδέες και πολιτική πρακτική;
Αλλά μη νομίζετε ότι και ημεδαπώς απεκδύονται της «ιδεολογίας» του Ζαχαριάδη κάποιοι πολιτικοί του απόγονοι, έστω εκ πλαγίας διαδοχής. Κάποιοι εξίσου «ριζοσπάστες» με τον Μελανσόν, αν και εκείνος δεν τους αποδέχεται ως γνησίους ριζοσπάστες και προτίμα ως πλέον «οριζινάλ» την Ζώη Κωνσταντοπούλου της «Πλεύσης» και τον Γιάνης Βαρουφάκη του …νεφελώματος. Κάθε άλλο. Έχουμε και ενθάδε την επανάληψη του Ζαχαριάδη. Αν δεν το είδατε «κρεμασμένο στα μανταλάκια» των περιπτέρων, να σας παραθέσω εδώ το ολοσέλιδο πρωτοσέλιδο της απογευματινής εφημερίδας που εκφράζει τον ΣΥΡΙΖΑ: Έχοντας αριστερα (sic) την φωτογραφία της Λεπέν και δεξιά του Μακρόν, (άτιμη σημειολογία), εκφράζει με τον τίτλο της τη θέση των δικών μας «ριζοσπαστών αριστερών: «Η Γαλλία μπροστά στη χειρότερη επιλογή».

Όλη η δημοκρατική Ευρώπη στο πλευρό του Μακρόν. Αλλά εδώ, Ζαχαριάδη ζεις, εσύ τους οδηγείς.

Διαμαρτύρομαι. Είχα πέσει, προφανώς, σε χειμερία νάρκη και κανείς από εσάς δεν με ξύπνησε. Με αποτέλεσμα να χάσω τις εξελίξεις. Πότε γίνανε οι εκλογές; Με τι ποσοστό κέρδισε ο Μητσοτάκης και έκανε κυβέρνηση; Η δεν έκανε; Πως γίνεται να κυβερνά ο Μητσοτάκης, αλλά να είναι πρωθυπουργός ο Τσίπρας; Τα έχω τελείως χαμένα. Μπορεί κάποιος από σας να με βοηθήσει να καταλάβω τι συμβαίνει;

Διότι διαβάζω στην «Αυγή» ότι ο Μητσοτάκης ξεπουλά τη ΔΕΗ: «Την… πουλάει όπως είναι επιπλωμένη προσφέροντας: επαναφορά «μικρής ΔΕΗ», πώληση και υδροηλεκτρικών εργοστασίων, 66% ιδιωτικοποίηση ΑΔΜΗΕ, τοποθέτηση στρατηγικού επενδυτή». Άρα, για να τα κάνει όλα αυτά τα τερατώδη, σημαίνει ότι έχει εξουσία. Άρα, πρέπει να έγιναν στο μεταξύ εκλογές και εγώ τις έχασα. Ε, δεν σας το συγχωρώ που δεν με ξυπνήσατε. Εκτός αν δεν φταίτε εσείς, αλλά ο εγγονός μου, που έχει τραβήξει όλη την προσοχή μου.

Βέβαια εγώ δεν είμαι κορόιδο. Ξέρω γιατί με γλυκοκοιτάζει αυτό το νιάνιαρο. Την σύνταξη μου έχει βάλει στο μάτι. Αλλά, ευτυχώς, στο συγκεκριμένο θέμα έχουμε κάποιον, όλοι οι συνταξιούχοι, να μας ξυπνάει και να διορθώνει τα λάθη μας. Να παύσουμε να διαχειριζόμαστε τόσον ανευθύνως την σύνταξη που μας εξασφαλίζει η κυβέρνηση. Το λέει και ο συναγωνιστής Καμμένος. Ο εξάδελφος του στρατάρχη. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των ΑΝΕΛ: «Από το να έχει τη σύνταξη ο παππούς και να του παίρνει ένα 100αρικο το μήνα ο εγγονός, να πίνει φραπέ και να παίζει τάβλι, προτιμώ να του πάρω εγώ σαν κράτος, εφόσον είμαι σοβαρό, το 100αρικο και να το κάνω εργοδοτική εισφορά, να πάω να βρω δουλειά στο παιδί για να μην πίνει φραπέ».

Όχι, σας ερωτώ, πότε άλλοτε είχαμε μια εξουσία που να νοιάζεται τόσο πολύ για μας, ώστε να μας προστατεύει ακόμη και από τα εγγόνια μας; Να προλαβαίνει τις ληστρικές διαθέσεις του Άγγελου, του Φραγκίσκου, της Νεφέλης, που εποφθαλμιούν το κατοστάρικο από τη σύνταξη του παππού, για να το κάνουν «φραπεδιά» στις καφετέριες;

Όποιος σας λέει ότι το κατοστάρικο του παππού πάει για το γάλα του μωρού, ή για τις πάνες του, είναι αντιδραστικός. Τα μώρα, στην Ελλάδα της «ελπίδας», πίνουν φραπέδες. Εξ απαλών ονύχων. Το λέει και ο Καμμένος.

Σκουντάτε με αδέλφια. Στραβοκοιμήθηκα φαίνεται.

Φόρτωση περισσότερων