skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Ξινό τους βγήκε πάλι το «Γιουρογόρκινγκ Γκρουπ». Διότι εισέπραξαν ένα ηχηρό «όχι» στο αίτημα για άμεση εκταμίευση της υποδόσης των οκτακοσίων εκατομμυρίων. Κάτι που το ήθελε πολύ ο Αλέξης Τσίπρας για την προπαγανδιστική φαρέτρα του. Να το προβάλει ως ένα ακόμη «πιστοποιητικό» επιτυχίας, κατά την ομιλία του στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Ασφαλώς και δεν επιχαίρω για την εξέλιξη αυτή. Απλώς μελαγχολώ για τους λόγους που οδήγησαν σε τούτη την, έστω πρόσκαιρη, αρνητική απόφαση των τεχνοκρατών που εκπροσωπούν τους υπουργούς Οικονομικών όλων των χωρών της Ευρωζώνης. Και πως να μη μελαγχολείς όταν ο λόγος που προβάλλεται ως αιτία αυτής της άρνησης είναι η αναξιοπιστία της ελληνικής κυβέρνησης και πιο συγκεκριμένα η ροπή της προς τον ...μπαταχτσιδισμό;

Ανάμεσα στις υποχρεώσεις που ανέλαβε η κυβέρνηση, προκειμένου να αποσπάσει μια θετική απόφαση για την δεύτερη αξιολόγηση, ήταν και η δέσμευση ότι, από τα χρήματα που έλαβε, με την πρώτη δόση, θα ξεπλήρωνε και τα χρονίζοντα ληξιπρόθεσμα χρέη του δημοσίου προς ιδιώτες. Ότι, δηλαδή, θα έριχνε χρήμα στην αγορά για την αιμοδοσία της πραγματικής οικονομίας.

Όμως τα «σαΐνια» που μας κυβερνούν, αντί να μειώσουν τα ληξιπρόθεσμα χρέη του δημοσίου προς ιδιώτες, (από πληρωμές προμηθευτών έως καθυστερούμενες συντάξεις), που ήταν τον Ιούνιο 5,092 δισεκατομμύρια ευρώ, τα ανέβασαν τον Ιούλιο στα 5,435 δισεκατομμύρια. Προσέθεσαν δηλαδή άλλα 343 εκατομμύρια στα «φέσια» του δημοσίου προς τον ιδιωτικό τομέα.

Βεβαίως, αυτός δεν ήταν ο μοναδικός λόγος για την άρνηση. Έπαιξαν ρόλο και άλλοι παράγοντες που συναθροίζονται στο ήκιστα τιμητικό σύνολο «αναξιοπιστία». Όπως η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, οι καθυστερήσεις στην εφαρμογή ρεαλιστικών διαδικασιών για την μείωση των «κόκκινων δανείων», αλλά και το αναμενόμενο νομοσχέδιο για τα «εργασιακά».

Άντε τώρα να δούμε τι άλλο μας περιμένει, καθώς για την τρίτη αξιολόγηση, οι «θεσμοί» των δανειστών, μας ετοιμάζουν έναν κατάλογο με ενενήντα πέντε «προαπαιτούμενα». Τα περισσότερα από τα οποία αφορούν την εφαρμογή των όσων ψήφισε ήδη η πλειοψηφία των Συριζανέλ, καθ’ υπαγόρευση των ξένων. Έτσι, για να δικαιώνεται το Σύνταγμα που ορίζει ότι τάχα οι βουλευτές ψηφίζουν ελευθέρως και κατά συνείδηση και όχι καθ’ υπαγόρευση και επιταγή. (Το άλλο ανέκδοτο, με τον Τοτό, ασφαλώς το γνωρίζετε).

 

Τίποτε αληθινότερο από αυτή την ομολογία αποτυχίας που εκστόμισε ο υπουργός Επικρατείας και πολιτικός «μέντορας» του πρωθυπουργού Αλέκος Φλαμπουράρης: «Δεν αξιοποιήσαμε το πακέτο Γιουνκέρ γιατί έχει μια τρομακτική διαδικασία: δεν αρκεί να πεις τι θες να κάνεις, αλλά πρέπει να παρουσιάσεις και το πώς θα το κάνεις – να καταθέσεις business plan».

Θα ήταν όμως μέγιστη υποκρισία να ισχυρισθεί κανείς, ιδίως από τα κόμματα που άλλοτε κυβέρνησαν τον τόπο και σήμερα βρίσκονται στην αντιπολίτευση, ότι, αυτή η θλιβερή κατάντια του ελληνικού κράτους, είναι κάτι πρωτόγνωρο, κάτι που συνιστά θλιβερό προνόμιο και ταυτότητα ανικανότητας μόνον της σημερινής κυβέρνησης.

Αν υπήρχε νόμος που να προσδιορίζει, ως έγκλημα κατά της πατρίδας, την απώλεια τεραστίων, αμύθητων ποσών, από την μη πλήρη αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων, από τα εκάστοτε προγράμματα και πακέτα, αν ο νόμος αυτός προέβλεπε φυλάκιση και καταλογισμό σε βάρος της περιούσιας όσων είναι υπεύθυνοι για τέτοιες απώλειες, τότε οι περισσότεροι διατελέσαντες υπουργοί, υφυπουργοί και γενικοί γραμματείς, πρασίνων και γαλάζιων κυβερνήσεων, θα έπρεπε να μην έχουν άλλη στέγη, παρά μόνον να φιλοξενούνται στον Κορυδαλλό.

Δυστυχώς αυτοί είμαστε. Έτσι λειτουργούμε. Διαχρονικώς και διακομματικώς. Και όχι μόνον σε πολιτικό επίπεδο, αλλά και σε «υπηρεσιακό». Αυτό το πνεύμα του «μη προγραμματίζεις για αύριο, κάτι που μπορεί να αναβάλεις για …μεθαύριο», διαπερνά όλον τον κρατικό μηχανισμό. Όλη την δημόσια διοίκηση. Κεντρική, περιφερειακή και τοπική. Κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις, απλώς υπογραμμίζουν τον κανόνα.

Θυμηθείτε ότι για να αποκτήσουμε νέο διεθνές αεροδρόμια, αντάξιο μιας χώρας που ζει από τον τουρισμό, μετά από αναβολές δεκαετιών, έπρεπε να μας πιέσουν οι ξένοι, όταν αναλάβαμε τους Ολυμπιακούς. Το ίδιο ισχύει για την Αττική Οδό, για το Μετρό και τον Προαστιακό και για πολλά άλλα έργα, τα πλείστα των όποιων ολοκληρώθηκαν στο …και πέντε. Αφού βεβαίως οι καθυστερήσεις πληρωθήκαν –και πληρώνονται ακόμη- αδρά, με τις συνήθεις υπερβάσεις.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα μεγάλα έργα, όπως π.χ. η «Ιόνια Οδός» που με καμάρι εγκαινιάζει ο σημερινός πρωθυπουργός, ενώ ως αντιπολίτευση, το κόμμα του, τα κατηγορούσε ως έργα βιτρίνας, τα όποια υπηρετούν «ξένα συμφέροντα.

Όταν άλλοι εκπονούν προγράμματα για την παιδεία, την υγεία, τις συγκοινωνίες, με προοπτική δεκαετιών, εμείς μόνιμος αυτοσχεδιάζουμε, η προσπαθούμε με μπαλώματα να κλείσουμε τρύπες.

 

Ο άλλοτε «πράσινος» και νυν ροδόχρους πολιτικάντης «σύντροφος» Τρύφων Αλεξίαδης, έχει ασφαλώς εξασφαλίσει μια θέση στα λεξικά του μέλλοντος. Ειδικώς στα λήμματα «αμοραλισμός», «καιροσκόπος», «κυνισμός» και όλα τα συναφή. Είναι εξ εκείνων των ποντικών που εγκατέλειψαν εγκαίρως το σκάφος του ΠΑΣΟΚ, όταν πια βυθιζόταν. Ένα σκάφος που του εξασφάλισε ευημερία και προβολή, καθιστώντας τον επίσημο εργατοπατέρα των εφοριακών. Αλλά το εγκατέλειψε, όπως πολλοί άλλοι, προκειμένου να εξασφαλίσει την συνέχεια της παρουσίας του στο δημόσιο βίο, μεταπηδώντας στον ΣΥΡΙΖΑ.

Υπό την νέα σημαία ευκαιρίας, ο «σύντροφος» Αλεξίαδης, ήταν εξ εκείνων οι οποίοι παρότρυναν τους πολίτες, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ακόμη αξιωματική αντιπολίτευση, να μην πληρώνουν τον ΕΝΦΙΑ. Τώρα λοιπόν ο «σύντροφος» θυμώνει επειδή κάποιοι, είτε πρόκειται για πολιτικούς του αντιπάλους, είτε για δημοσιογράφους, είτε για απλούς πολίτες, επιμένουν να θυμούνται εκείνες τις προτροπές. Και να τις θυμίζουν στους σημερινούς κυβερνήτες.

Θεωρεί λοιπόν ότι μας κατακεραύνωσε όλους με μια άκρως κυνική «απάντηση», σε όσους επιμένουν να θυμούνται. Χαρακτηρίζοντας, όλα εκείνα που μας έλεγαν, αυτός και οι όμοιοι του, ως «περσινά ξινά σταφύλια». Αποθέωση του «είπα, ξείπα, χωρίς τσίπα».

Σ’ αυτόν λοιπόν κι τους όμοιους του αφιερώνω ένα παλιό ποίημα από τη συλλογή μου «Φιλήσυχοι Πολίτες»:

ΦΟΛΕΣ

 

Θαρρώ πως για σπουδαία

είμαι φτιαγμένος

κι άδικα κάθομαι

και χάνω τον καιρό μου

για ΛΑΘΗ λέγοντας

πολλά στον πεθερό μου

που με ακούει

εντός «εντός γραμμής»

και νυσταγμένος.

Την τέχνη έμαθα καλά

τα ξέρω όλα

τα κόλπα,

τα τερτίπια τ’ αναγκαία

αυτά που κάνουνε

να φαίνεται ωραία

κι ευκολοχώνευτη,

για τους πολλούς,

η φόλα.

Θαρρώ πως

για σπουδαία

είμαι φτιαγμένος.

1972

 

Συμφώνα με αποκλειστικές πληροφορίες της στήλης, με μια ρηξικέλευθη πρωτοτυπία θα ξεκινήσει την ομιλία του από το βήμα της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρα. Με ένα βαρυσήμαντο διάγγελμα. Το οποίο όμως δεν θα απευθύνεται στους Έλληνες και τις Ελληνίδες, αλλά στους πολίτες μιας αφρικανικής χώρας, πρώην γαλλικής αποικίας, της Μπουρκίνα Φάσο, όπου οι αμοιβές των αργαζομένων είναι πολύ κάτω από τα εκατό δολάρια το μήνα. (Κατά κεφαλήν ΑΕΠ 684 δολάρια, δηλαδή 57 δολάρια ανά μήνα).

Αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζουμε πως θα διαμορφωθεί το τελικό κείμενο του διαγγέλματος, αφού θα το «κτενίσει» προηγουμένως ο κ. Τσίπρας, προσθέτοντας ενδεχομένως κάποιες δικές του πινελιές. Αλλά ο δαιμόνιος ρεπόρτερ μας κατάφερε να βάλει στο χέρι το προσχέδιο της ομιλίας, όπως το έχει καταρτίσει ο υπεύθυνος «πολίτικου σχεδιασμού» του πρωθυπουργικού γραφείου, σύντροφος Νίκος Καρανίκας. Και σας το παρουσιάζουμε:

Μπουρκιναφασιώτες, Μπουρκιναφασιώτισσες,

Υπάρχει για σας μια χώρα που είναι παράδεισος. Μια χρυσή ευκαιρία να αλλάξετε τη ζωής σας, αλλά και τη δίκη μας. Αν επιλέξετε να μεταναστεύσετε στην πατρίδα μου, σας περιμένει ένας βασικός μισθός που για τα δικά σας δεδομένα είναι άπιαστο όνειρο. Αυτή τη στιγμή είναι γύρω στα 360 ευρώ το μήνα. Δηλαδή σε ένα μήνα θα παίρνετε πάνω από όσα σας δίνουν εκεί για έξη μήνες εργασίας. Βεβαίως αν έλθετε πολλοί θα μας βοηθήσετε και εμάς να κάνουμε πιο ανταγωνιστική την οικονομία μας, ρίχνοντας το βασικό μισθό κάτω και από τα τριακόσια ευρώ. Αλλά και τα 250, για σας, πάλι πολλά θα είναι. Με τον ανταγωνισμό που έχει πέσει στις καφετέριες, όπου μερικές, με ένα ευρώ, προσφέρουν έναν φραπέ μαζί με ένα «χοτ-ντογκ», θα ζήστε ζωή χαρισάμενη. (Σ.Σ.: Αυτό το σημείο, προερχόμενο προφανώς από τα σπεσιαλιτέ του συντρόφου Καρανίκα, ως εκ της εμπορίας του ως «ταμπή» σε Σαλονικιώτικα μπαράκια και καφετέριες, ενδεχομένως να παραληφθεί η να τροποποιηθεί από τον πρωθυπουργό).

Οι θέσεις εργασίας είναι εξασφαλισμένες. Διότι οι δικοί μας νέοι είναι πλέον το πιο εξαγώγιμο είδος μας. Και καθώς δεν θα έχετε δικό σας σπίτι, δεν θα έχετε πρόβλημα ούτε με τον ΕΝΦΙΑ, ούτε με τις ηλεκτρονικές κατασχέσεις, άρα θα είστε πιο επιλέξιμοι για τους εργοδότες, αφού δεν θα κατατρύχεσθε από άγχη. Η Ελλάδα σας περιμένει. Σπεύσατε».

 

Εξ όσων γνωρίζω, τα οποία επιβεβαιώνονται και από το επίσημο βιογραφικό σημείωμα του, όπως δημοσιεύεται και στην προσωπική του ιστοσελίδα στο διαδίκτυο, ο νέος υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου, δεν έχει πάρει κανένα πτυχίο ψυχιατρικής. Ούτε νευρολόγου, ή ψυχολόγου. Πόσο μάλλον παιδοψυχιάτρου. Έχει κάνει άριστες σπουδές και έχει διδάξει σε διακεκριμένα ξένα πανεπιστήμια. Αλλά σε ένα μόνο αντικείμενο. Την ιστορία. Και πιο εξειδικευμένως στην ιστορική έρευνα. Αυτή είναι η ειδικότητα του.

Το ότι ανέλαβε ως πολιτικός προϊστάμενος του υπουργείου που ασχολείται με την παιδεία και τα παιδιά, δεν σημαίνει ότι απέκτησε αυτομάτως και ειδικότητα παιδοψυχολόγου. Παρά ταύτα εμφανίσθηκε να κάνει μια βαρυσήμαντη δήλωση, ως από καθέδρας διδάσκων την ψυχολογία, ψυχανάλυση και ψυχιατρική. Όχι να διερωτάται, να προβληματίζεται. Αλλά να αποφαίνεται. Ως αυθεντία. Ότι, όταν διπλασιάζονται οι εξεταστικές δοκιμασίες, ως προϋπόθεση για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τότε... «μειώνεται το άγχος» των μαθητών.

Πρόκειται προφανώς για μια νέα, ιδιαιτέρως βαρυσήμαντη, επιστημονική ανακάλυψη. Την οποία ασφαλώς θα λάβουν υπόψη τους όλοι οι ανά τον κόσμο ομόλογοι του κ. Γαβρόγλου. Προκειμένου να αναθεωρήσουν τις ως τώρα ισχύουσες αντιλήψεις τους. Και να προσαρμόσουν αναλόγως τα εκπαιδευτικά του συστήματα. Ιδίως εκείνοι οι βάρβαροι και απολίτιστοι Βόρειοι. Οι Σκανδιναβοί, Αγγλοσάξονες και λοιποί, που δεν έχουν κάτι αντίστοιχο με τις «πανελλαδικές» τις δικές μας. Που όλη του η πολιτική κατατείνει στην εξαφάνιση των «στημένων» εξετάσεων.

Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί να είμαστε τόσο τσιγκούνηδες. Γιατί απλώς να διπλασιάζουμε την εξεταστική δοκιμασία. Αφού είναι τόσον ιαματικό, τόσον αγχολυτικό φάρμακο, η κάθε επιπλέον δοκιμασία, όπως μας βεβαιώνει ο κ. Γαβρόγλου, γιατί τέτοια διστακτικότητα στην χορήγηση του στα παιδιά; Με την λογική αυτή, αν καθιερώναμε μια ενδοσχολική εξέταση στο τέλος κάθε μήνα του σχολικού έτους, τα εφηβάκια μας θα έφταναν στην τελική δοκιμασία χωρίς καθόλου άγχος. Μέσα στην τρελή χαρά. Σαν να πηγαίνουν σε σχολική εκδρομή.

Ως έγκριτος ιστορικός, ασφαλώς γνωρίζει ο υπουργός μας, ότι την πυρίτιδα την έχουν ήδη ανακαλύψει κάποιοι. Οπότε δεν χρειάζεται να πειραματιζόμαστε ψάχνοντας. Το ίδιο και για τα εκπαιδευτικά συστήματα. Κάποιοι έχουν ήδη προχωρήσει πολύ. Ε, ας διδαχθούμε κάτι από δαύτους. Να μην κουράζονται τα μυαλά των ηγετών μας για νέες ανακαλύψεις.

 

 

Φόρτωση περισσότερων