skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Το καζάνι της εξουσίας έχει δελεαστικό περιεχόμενο. Όποιος βουτά τα δάκτυλα του, δύσκολα ξεκολλά από αυτό. Διό και βλέπουμε τώρα τους «ανεξάρτητους» …Ελληναράδες του Καμμένου να κάνουν θεαματικώς την κωλοτούμπα τους και να δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν την τροπολογία για την αναγνώριση της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης». Και βεβαίως όσων μετά από αυτήν παίρνουν σειρά. Όπως οι ενώσεις «Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής», «Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης», και όσες θα αξιοποιήσουν το «κεκτημένο».

Η κωλοτούμπα έχει απλή εξήγηση, η όποια, για την περίσταση, περιγράφεται με τουρκικής προελεύσεως λέξη: Αλισβερίσι. Ελληνιστί δοσοληψία. Τσίπρας και Καμμένος έδωσαν και πήραν. Ο Τσίπρας παρέσχε πλήρη πολιτική κάλυψη, ακόμη και στις πιο άθλιες δραστηριότητες του συνεταίρου του. Και ο Καμμένος, ο τάχα ασυμβίβαστος επί εθνικών θεμάτων, ανταποδίδει την υποχρέωση. Όμορφος κόσμος με… «ηθικό πλεονέκτημα». Διότι αμφότεροι δεν θέλουν να χάσουν την κουτάλα της εξουσίας. Αλλά αυτό δεν είναι το πρώτιστο εν προκειμένω. Αλλά τι σημαίνει το έκτρωμα που προωθούν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πιάνεται από το ότι υπάρχει απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που καταδικάζει την Ελλάδα να πληρώσει οκτώ χιλιάδες για δικαστικά έξοδα της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης». Και επειδή δεν τα κατέβαλε απειλείται ακόμη και με έξωση από το «Συμβούλιο της Ευρώπης». Εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.

  1. Γιατί όταν εκδόθηκε η απόφαση η Ελλάδα δεν προσέφυγε εναντίον της; Το ΕΔΑΔ δεν έχει …παπικό αλάθητο. Αποδείχθηκε στην περίπτωση της Ιταλίας. Το ίδιο δικαστήριο, την καταδίκασε επειδή στις σχολικές αίθουσες υπάρχει σταυρός. Αλλά προσέφυγε και τελικώς κέρδισε. Εμείς, γιατί όχι;
  2. Γιατί δεν δίνουν αυτά τα οκτώ χιλιάρικα, ώστε να είναι νομότυποι και να μην έχουν τέτοια απειλή; Διότι είναι πάγια πολιτική στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ η αποδοχή «τουρκικής» και «μακεδονικής» μειονότητας. Και ας πάει η συνθήκη της Λωζάνης να κουρεύεται. Εμείς στρώνουμε χαλί στον Έρντογαν που την αμφισβητεί.
  3. Ο λόγος που καταδικάσθηκε η Ελλάδα, είναι το επιχείρημα ότι στερεί πολίτες του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι. Δεν υπάρχει αντίκρουση; Θα καταδίκαζε ποτέ το ΕΔΑΔ την Ισπανία που απαγορεύει το δημοψήφισμα των Καταλανών; Τη Γερμανία που έθεσε στο παρελθόν, εκτός νόμου, ναζιστικά μορφώματα; Η θα υπεραμυνόταν αυτού του δικαιώματος, αν ιδρύονταν στην Ολλανδία ή το Βέλγιο ενώσεις …υποστηρικτών του «ισλαμικού κράτους»;
  4.  

Εμείς βαριόμαστε να αντικρούσουμε, ή παραιτούμεθα δολίως, χάριν της κομματικής «γραμμής»;

 

Ας επιχειρήσουμε μια πρώτη εκτίμηση, περί το τι σημαίνει για μας, το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών:

Πρώτον: Ξεχάστε κάθε προοπτική να συναινέσει η νέα κυβέρνηση που θα προκύψει, με βέβαιη την συμμέτοχη των «Φιλελευθέρων», για ουσιαστική μείωση του ελληνικού χρέους. Οι θέσεις τους, τόσο όταν συμμετείχαν στην κυβέρνηση, ως το 2013 όσο και στην τωρινή προεκλογική περίοδο, ήταν ξεκάθαρα «εχθρικές» απέναντι στο ελληνικό αίτημα. Τέσσερις μόλις μέρες πριν από τις κάλπες, το ηγετικό στέλεχος των «Φιλελευθέρων» και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Αλεξάντερ Λάμπσντορφ, δήλωσε:

«Το FDP είναι κατά ενός κουρέματος εντός της Ευρωζώνης διότι θα ήταν ένα εντελώς λάθος κίνητρο για τη δημοσιονομική πολιτική των υπολοίπων χωρών. Εάν το κούρεμα είναι αναπόφευκτο, τότε θα πρέπει να εξεταστεί το ζήτημα του Grexit. Εναλλακτικά υπάρχει η δυνατότητα να υπάρξει για την Ελλάδα στο πλαίσιο μιας διαδικασίας πτώχευσης για χώρες του ευρώ, μια συντεταγμένη διαδικασία».

 

Όχι μόνο αρνείται κατηγορηματικώς το «κούρεμα», που ήταν και παραμένει μια από τι θεμελιώδεις επιδιώξεις της κυβέρνησης Τσίπρα, που κάθε τόσο την υπόσχεται στους πολίτες, αλλά επαναφέρει και το θέμα του Grexit, ακόμη και της «συντεταγμένης πτώχευσης».

Το πλέον κωμικοτραγικό σημείο είναι ότι οι φιλελεύθεροι αξιώνουν να αναλάβουν το υπουργείο Οικονομικών, εκτοπίζοντας τον Σόιμπλε. Οπότε, αν συμβεί αυτό, θα βρεθούμε να …κλαίμε για την απώλεια ενός …φίλου, ή έστω να λέμε …κάθε πρώην και καλύτερος.

Δεύτερον, αμεσότερο και τραγικότερο: Αυτό που διαμόρφωσε το προεκλογικό κλίμα και το αποτέλεσμα, ιδίως δε την είσοδο, για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο, των ακροδεξιών εθνικιστών στη βουλή, είναι η ξενοφοβία. Η αντίθεση στην πολιτική αποδοχής ενός εκατομμυρίου προσφύγων. Και το ευρύτατο μέτωπο κατά της Τουρκίας του Έρντογαν αλλά και των Τούρκων μεταναστών που «ισλαμοποιούν την Γερμανία», με τα τζαμιά, τους μιναρέδες και τις από μεγαφώνου προσευχές των μουεζίνηδων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, όταν όλοι ζητούν πάγωμα κάθε διαπραγμάτευσης για ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, υπάρχει ο κίνδυνος μιας μεγάλης ρήξης μεταξύ Γερμανίας-Τουρκίας. Οπότε ο Έρντογαν θα υλοποιήσει την απειλή του. Θα αμολήσει και πάλι ελεύθερους όλους τους μηχανισμούς διοχέτευσης προσφύγων και λαθρομεταναστών προς την Ευρώπη. Και φυσικά οι πρώτοι που θα το πληρώσουμε, θα είμαστε εμείς. Και ειδικότερα τα νησιά μας.

Και μη χειρότερα να λέμε.

 

Το καταλαβαίνω. Θα πείτε ότι φέρομαι σαν την «μυλωνού» της παροιμίας. Που βάζει τον άντρα της με τους «πραματευτάδες». Αλλά δεν μπορώ να αποφύγω τις συγκρίσεις.

Εδώ, ο Κουρουμπλής αρνείται να παραιτηθεί, μετά από μια οικολογική καταστροφή για την όποια η κυβερνητική προπαγάνδα ψεύδεται ασυστόλως. Αν θέλετε να δείτε τι πράγματι συμβαίνει, μπείτε στην ιστοσελίδα real.gr να μείνετε άφωνοι από το βίντεο του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας. Που αποδεικνύει ότι όλη η επιχείρηση «απορρύπανσης» στηρίζεται στην πρακτική της κακονοικοκυράς: Όσα βλέπει η πεθερά. Να μαζέψουμε ό,τι φαίνεται στις παραλίες. Και ο βυθός ας πάει κατά διαβόλου.

Εδώ, ο Καμμένος, δεν κάνει πολιτικό χαρακίρι, αλλά ζητά και τα ρέστα, όταν αποδεικνύεται, και παραδέχεται, ότι χρησιμοποίησε την επίσημη «τζάγκουαρ» της πρεσβείας στο Λονδίνο για να πάει να ψωνίσει.

Αλλού τι γίνεται;

Θυμάμαι ακόμη, πόση εντύπωση μου είχε κάνει, η παραίτηση του υπουργού Οικονομικών της Αυστραλίας, διότι, κατά την επιστροφή του από επίσημο ταξίδι στην Ιαπωνία, ξέχασε να δηλώσει, στο τελωνείο, ένα τρανζιστοράκι που του είχαν κάνει δώρο. (Εδώ ποιος τολμά να ελέγξει υπουργό;)

Θυμάμαι επίσης, πως αναγκάσθηκε να παραιτηθεί από το υπουργικό της αξίωμα μια υπουργός της Σουηδίας που όλοι την θεωρούσαν «φαβορί» για την ηγεσία του κόμματος, όταν ο τύπος αποκάλυψε ότι είχε αγοράσει μερικές καραμέλες, πληρώνοντας με την κυβερνητική πιστωτική κάρτα. Και μόλις πριν λίγο καιρό, την παραίτηση της νεότερης υπουργού της σουηδικής κυβέρνησης, Άϊντα Χάτζιαλιτς, επειδή, σε έλεγχο της τροχαίας, βρέθηκε να έχει πιει …μισό ποτήρι μπύρας. (Άντε να τολμήσει τροχονόμος στην Ελλάδα να κάνει αλκοτέστ σε υπουργό).

Για τα ακόμη πιο πρόσφατα, θα θυμάστε και εσείς ότι, δυο μόλις ήμερες μετά τον θρίαμβο του Μακρόν στη Γαλλία, παραιτήθηκε η υπουργός Αμύνης Σιλβί Γκουλάρ, ομόλογος του δικού μας Καμμένου, για να διευκολύνει τις ανακρίσεις της δικαιοσύνης, όχι κατά του προσώπου της, αλλά κατά του κόμματος της το οποίο είχε κατηγορηθεί ότι χρησιμοποιούσε συνεργάτες ευρωβουλευτών σε κομματικές δουλειές.

Κατά τα άλλα υπερηφανευόμαστε ότι, εκτός της ελαίας και της «φαιδράς πορτοκαλέας», εθνικό μας γνώρισμα είναι και το …φιλότιμο. Μόνο που είναι βαρύ και κατακάθεται σαν το πετρέλαιο στη θάλασσα. Στο βυθό των απλών ανθρώπων. Δεν βρίσκεται εκεί όπου επιπλέουν φελλοί και πολιτικά σκάφη με σημαίες ευκαιρίας.

 

Εύχομαι ολοψύχως να στεφθεί υπό πλήρη επιτυχία το εγχείρημα για την ανασύνταξη του χώρου της Κεντροαριστεράς σε ένα ενιαίο σχήμα. Διότι πιστεύω βαθύτατα ότι θα είναι θετική η συνεισφορά του στη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων του τόπου. Αρκεί να πληρούνται κάποιες καθοριστικές προϋποθέσεις.

*** Βασικότατη προϋπόθεση ανταπόκρισης στις προκλήσεις της ιστορικής ευκαρπίας, είναι βεβαίως το ότι εκείνος η εκείνη που θα εκλεγεί, για να ηγηθεί του ενιαίου φορέα, θα καταφέρει πράγματι να τον καταστήσει ενιαίο. Χωρίς να αποδέχεται κάποιες δηλώσεις «διατήρησης της αυτονομίας» πού έχουν ήδη προβληθεί από κάποια «μικρομάγαζα» που μετέχουν στη διαδικασία, αλλά θέλουν να «κρατάνε και πισινή». Επί του συγκεκριμένου θέματος, η τακτική του Αλέξη Τσίπρα διδάσκει πολλά. Πήρε ένα συνονθύλευμα από «συνιστώσες» και το έκανε κόμμα. Χωρίς αυτή την εξέλιξη, αν έμεναν ενεργά τα «καπετανάτα» του Λαφαζάνη, του Ρινάλντι και των άλλων, δεν θα στέριωνε στην εξουσία.

*** Άκρως σημαντική προϋπόθεση είναι επίσης το να καταστεί δυνατόν να αποδειχθεί ότι, πράγματι, υπάρχει διάθεση αποδοχής και στήριξης από τους πολίτες. Αν είναι να γίνει όλη η διαδικασία για να μετάσχουν σε αυτή μερικές δεκάδες χιλιάδες πολιτών, όπως συνέβη με την εκλογή προέδρου στο ΠΑΣΟΚ, όπου οι μετέχοντες δεν έφτασαν καν τις πενήντα χιλιάδες, τότε «κλάφ’ τα Χαράλαμπε». Το ζητούμενο είναι να κινητοποιηθούν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. Και κατά τούτο ήταν σημαντικό να παρασχεθεί η δυνατότητα της «εξ αποστάσεως» ψήφου. Αν λοιπόν τα τεχνικά προβλήματα δεν εξασφαλίζουν αυτή την δυνατότητα για τις 5 Νοεμβρίου, δεν χάθηκε ο κόσμος να υπάρξει μια αναβολή. Το ίδιο δεν έγινε και με τις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας; Το προέχον είναι η ουσία της πολιτικής. Δηλαδή να αποδειχθεί ότι ο νέος φορέας έχει λαϊκό ρεύμα που ξεπέρνα κατά πολύ το άθροισμα των δυνάμεων των επιμέρους σχημάτων. Επομένως, η διαδικασία, τα τεχνικά προβλήματα, που δεν είναι ανυπέρβλητα στην εποχή αποθέωσης της πληροφορικής, έρχονται δεύτερα.

Αλλά για να κινητοποιηθούν οι πολίτες, ιδίως όσοι, από αυτόν τον χώρο, εψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και τώρα αισθάνονται προδομένοι, πρέπει να τους πείσετε ότι είστε ικανοί και να κυβερνήσετε. Δηλαδή να λύνετε προβλήματα.

Έτσι το «τεχνικό» πρόβλημα, γίνεται πολιτικό.

Αν δεν δώσετε τη σωστή πολιτική λύση, που θα εξασφαλίζει μια ευρύτερη λαϊκή συμμετοχή, θα έχετε αποτύχει στις εξετάσεις.

 

Ο βουλευτής των ΑΝΕΛ Θανάσης Παπαχριστόπουλος, προτρέπει εμπράκτως τους πολίτες να αγνοούν τους ειδικούς επιστήμονες και να κολυμπούν στις παραλίες που έχουν προσβληθεί από το μαζούτ της «Αγίας ζώνης ΙΙ». Διότι πήγε ο ίδιος και κολύμβησε στη Βούλα. Και ξέρει αυτός από θολά νερά. Έχει κολυμβήσει παντού. Σε όλες τις πολιτικές θάλασσες. Από το ΠΑΣΟΚ στη Νέα Δημοκρατία και από εκεί στους ΑΝΕΛ. Ειδικεύεται επίσης να πλατσουρίζει και σε όλα τα κανάλια. Που τον χάνεις που τον βρίσκεις όλο και σε κάποιο τηλεοπτικό «γυαλί» θα τον βρεις.

Αλλά εκείνο που μας ενδιαφέρει δεν είναι η «σοβαρότητα» των δηλώσεων ενός βουλευτή της συγκυβέρνησης Συριζανέλ. Ούτε πια μόνον οι καταστροφικές συνέπειες από τη διαρροή μαζούτ του «Αγία Ζώνη ΙΙ», που δεν κρύβονται με κωμικές δηλώσεις, καθώς την μία ημέρα καθαρίζουν π.χ. την παραλία του Αγίου Κοσμά και μετά από δύο ημέρες ξαναμολύνεται από νέα πετρελαιοκηλίδα. Αλλά το πόσες «Άγιες Ζώνες» κυκλοφορούν στις θάλασσες μας καθημερινώς. Είναι κατά την ταπεινή μου άποψη το κρίσιμο ζητούμενο, το οποίο έθεσα από την πρώτη μέρα. Θυμίζω:

«Ναι, υπάρχουν τεράστιες ευθύνες για την ανέλεγκτη εξάπλωση της πετρελαιοκηλίδας. Που ασφαλώς βαρύνουν και τον Κουρουμπλή. Οι μεγαλύτερες όμως ευθύνες του αναφέρονται στην αρχική αιτία του κακού. Για το πώς το συγκεκριμένο, αλλά και πολλά άλλα σαπάκια «δεξαμενόπλοια», χωρίς διπλά κήτη, από αυτά που εφοδιάζουν καθημερινώς τα νησιά μας με καύσιμα, διαθέτουν, πιστοποιητικά «αξιοπλοΐας», ανάγνωθι πιστοποιητικά… αναξιοπιστίας του υπουργείου».

Ορίστε και η απάντηση, όπως δόθηκε από το έγκυρο «marine traffic» στην «Καθημερινή»: Ούτε ένα, ούτε πέντε, ούτε δέκα. Περί τα ογδόντα μικρά πετρελαιοφόρα, που ανεφοδιάζουν άλλα πλοία και εφοδιάζουν τα νησιά μας, ηλικίας άνω των τριάντα ετών, που θα έπρεπε να έχουν ήδη αποσυρθεί, κυκλοφορούν καθημερινώς στις ελληνικές θάλασσες.

Η τραγική πλευρά της υπόθεσης: Όλα αυτά είναι εν δυνάμει βόμβες οικολογικής καταστροφής. Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η «Αγία Ζώνη ΙΙ».

Και η κωμική, αλλά άκρως ελληνική: Τώρα «ανακάλυψε» η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Ναυτιλία ότι «υπάρχει πρόβλημα» στο καθεστώς χορήγησης πιστοποιητικών «αξιοπλοΐας» σε όλα αυτά τα σαπιοκάραβα. Και υπόσχεται να το αλλάξει. Αλλά την ίδια ώρα, ο Κουρουμπλής χορηγεί, με υπουργική απόφαση, παράταση ζωής, κατά ένα έτος, σε ρυμουλκά που έπρεπε να βρίσκονται υπό διάλυση.

 

Φόρτωση περισσότερων