skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Στην πραγματικότητα δεν ήθελα να επανέλθω σε αυτή την συζήτηση που άνοιξε με το ατόπημα της κυβέρνησης να αρνηθεί την συμμετοχή της στο συνέδριο της Εσθονίας για τα εγκλήματα των απολυταρχικών κομμουνιστικών καθεστώτων, όπως του Στάλιν, του Μάο, του Τσαουσέσκου, του Κιμ Ιλ Σουγκ κλπ. Θες όμως να αγιάσεις, αλλά δεν σε αφήνουν.

Λίαν οψίμως, στην «Καθημερινή της Κυριακής» ο υπουργός Δικαιοσύνης Σταυρός Κοντονής έστερξε επιτέλους να παραδεχθεί το αυτονόητο, αλλά με πολύ έμμεσο τρόπο. Επικαλούμενος την κριτική άλλων, των ευρωκομμουνιστικών κομμάτων:

«…στη Δυτική Ευρώπη, στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, τα κόμματα της ανανεωτικής κομμουνιστικής Αριστεράς άσκησαν αταλάντευτη κριτική στο ΚΚΣΕ για τις φρικαλεότητες που γεννούσε το αυταρχικό και αντιδημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης, που λειτούργησε στη Σοβιετική Ένωση».

 

Στην ίδια εφημερίδα είχε δώσει συνέντευξη και ο ιστορικός ηγέτης της ελληνικής «ανανεωτικής Αριστεράς Λεωνίδας Κύρκος. Ο οποίος μίλησε, απεριφράστως, για εγκλήματα:

 «Άργησα να συνειδητοποιήσω ότι η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στις Ανατολικές Χώρες, συνοδεύονταν από μια οικτρή καταπίεση των ανθρώπων, από τη στέρηση της προσωπικότητάς τους, που οδήγησε σε εγκλήματα. Αυτό το καταλογίζω στον εαυτό μου.

 

Κατά τον Κοντονή και την κυρία Γιαννακάκη, αυτοί που σήμερα θέτουν υπό το μικροσκόπιο της ιστορικής έρευνας τα εγκλήματα του σταλινισμού, εξομοιώνονται με τους …ναζιστές. Οποία Ύβρις. Όχι μόνον για τον Κύρκο, αλλά για όλα τα ανοιχτά μυαλά της αλλοτινής Αριστεράς. Από τον Πουλαντζά ως τον Αξελό.

 

Θυμίζω ότι ο μεγάλος σύγχρονος φιλόσοφος Κώστας Άξυλος, που κέρδισε τη διεθνή αναγνώριση ως μέγας διανοητής, ζώντας, μετά τον εμφύλιο, στο Παρίσι, είχε πει, με έκδηλη απέχθεια στον τόνο της φωνής του, τη φράση: «Σκέψου να είχαμε νικήσει στον εμφύλιο». Και δεν ήταν κανένας «απολογητής του καπιταλισμού». Υπήρξε Ελασίτης και παρέμεινε σταθερός οπαδός της κεντροαριστεράς μέχρι το τέλος της ζωής του.

Την ίδια σχεδόν φράση, «ευτυχώς που δεν κερδίσαμε τον εμφύλιο, θα έπρεπε τώρα να κάνουμε εξέγερση για ανατροπή ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος», είχα ακούσει μια Κυριακή πρωί, όταν δυο ζευγάρια, προφανώς αριστερών καταβολών, σχολίαζαν, προ ενός περιπτέρου, τους πρωτοσέλιδους τίτλους των εφημερίδων για τα κομμουνιστικά καθεστώτα που κατέρρεαν το ένα μετά το άλλο.

Να τελειώνουμε με τις αυταπάτες αλλά και τις ιστορικές απάτες. Για να μην ξαναζήσουμε τις «φρικαλεότητες» κανενός «πατερούλη».

 

Επιμένω ότι η συγκρότηση ενός ισχυρού και σοβαρού πολιτικού σχήματος, με «κεντροαριστερό» προσανατολισμό, δηλαδή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, με σοσιαλδημοκρατική ιδεολογία, είναι επιτακτική ανάγκη για τον τόπο. Και είναι ασφαλώς θετικό το ότι μέσα στον Αύγουστο επιταχύνθηκαν οι ζυμώσεις που, όπως όλα δείχνουν και ελπίζω να επιβεβαιωθούν, θα οδηγήσουν, εντός του φθινοπώρου, στη συγκρότηση του. Ώστε να υπάρξει μια αξιόπιστη δύναμη, ως τρίτος πόλος, μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Δημοκρατίας.

Ελπίζω, όλοι αυτοί που παίρνουν μέρος στις σχετικές διεργασίες, να έχουν πλήρη συναίσθηση της σοβαρότητας του εγχειρήματος. Των ευθυνών που αναλαμβάνουν. Των προοπτικών και των προκλήσεων απέναντι στις όποιες θα χρειασθεί να δώσουν απαντήσεις. Διότι είναι σφόδρα πιθανόν, ως εκ του αποτελέσματος των επομένων εκλογών, το νέο αυτό σχήμα, να αποτελέσει τον απολύτως αναγκαίο εταίρο, για την συγκρότηση μιας ισχυρής κυβέρνησης συνασπισμού. Οποιοσδήποτε από τους δύο «μονομάχους» και αν είναι ο νικητής. Με δεδομένο ότι, ως τώρα, οι δημοσκοπήσεις δεν βγάζουν αυτοδύναμη μονοκομματική κυβέρνηση.

Ακριβώς γι’ αυτό, χρειάζεται να προστατευθεί η σοβαρότητα του εγχειρήματος. Κάτι που δεν συνάδει με την διαφαινόμενη τάση να υπάρξουν καμιά δωδεκάδα υποψηφίων αρχηγών. Ήδη, με τις δεδηλωμένες υποψηφιότητες Γεννηματά, Θεοδωράκη, Καμίνη, Ραγκούση και Μανιάτη, εκδηλώνεται συνωστισμός. Και αναμένονται ανάλογες κινήσεις από Νίκο Ανδρουλάκη, Θεοχαρόπουλο και Κύριος οίδε πόσους ακόμη.

Σε πείσμα μιας μανιχαϊστικής και ντετερμινιστικής αντίληψης του «πολιτικού προτσές», που κυριάρχησε στις θεωρίες της μαρξιστικής Αριστεράς τον περασμένο αιώνα, ο ρόλος της προσωπικότητας των πολιτικών ηγετών στη διαμόρφωση του ρου της ιστορίας, παραμένει καταλυτικός. Η πρόσφατη περίπτωση, με όσα έγιναν στη Γαλλία χάρη στην προσωπικότητα του Μακρόν, το επιβεβαιώνει.

Μακάρι, μέσα από τις εν εξελίξει διεργασίες, να αναδεχθεί μια προσωπικότητα ικανή να εμπνεύσει, να δώσει όραμα, να συσπειρώσει. Αλλά αυτό δεν επιτυγχάνεται με το να αυτοανακηρύσσονται όλοι ως επίδοξοι ηγέτες. Οι πολλές υποψηφιότητες όζουν συγχύσεως. Το ότι και εγώ «πονάω» για τον συγκεκριμένο χώρο, ή το ότι έχω κάποιες απόψεις για την πορεία του, δεν με καθιστά εν δυνάμει …πολιτικό αρχηγό. Ας σοβαρευτούμε. Αναζητώντας τον άριστο η την άριστη, ει δυνατόν εκ των αφθάρτων. Και στηρίζοντας τον (την) ολοψύχως. Θέσεις, για να υπηρετήσει κανείς την πατρίδα, υπάρχουν πολλές.

 

Επιτρέψτε μου να παρέμβω, με τον δικό μου τρόπο, (για την ακρίβεια, με τον τρόπο της Μάνας μου), στην συζήτηση που ξεκίνησε, αυγουστιάτικα, με αφορμή την απόφαση να είναι η Ελλάδα η μόνη χώρα που δεν μετέχει στο πανευρωπαϊκό συνέδριο της Εσθονίας για «τα εγκλήματα του κομμουνισμού». Θυμίζοντας πρωτίστως ότι αυτό που ονομάζουμε «ανανεωτική Αριστερα», το άλλοτε ΚΚΕ Εσωτερικού, μετέπειτα ΕΑΡ, ΣΥΝ και τώρα ΣΥΡΙΖΑ, γεννήθηκε από ένα τέτοιο έγκλημα. Την εισβολή των σοβιετικών αρμάτων μάχης στην Τσεχοσλοβακία, τον Αύγουστο του 1968.

Όταν για πρώτη φορά οργανώθηκα στη Νεολαια ΕΔΑ, η Μάνα, μου ζήτησε να τη συνοδεύσω ως το κτήμα του Βοσκόπουλου (πατέρα του τραγουδιστή). Όπου μου έδειξε το πηγάδι τους. Και μου έκανε το δικό της μάθημα πολιτικής, όπως το περιγράφω στην τελευταία έκδοση του βιβλίου μου «Γυναικείες Ιστορίες»:

Σε τούτο πηγάδι, όταν έφυγαν οι Γερμανοί και μας έβαλαν οι Εγγλέζοι να σκοτωνόμαστε αναμετάξυ μας, έβλεπα, από 'κει πιο πάνω, στα καμίνια που δούλευα, αυτά που θα σου πω και εσύ ό,τι θες κατάλαβε, ό,τι θέλεις κράτα κι’ ό,τι θέλεις πέτα.

Τη μια μέρα λοιπόν έρχονταν οι χίτες και οι γερμανοτσολιάδες, που τους έκαμε εξουσία ο Παπατζής (έτσι αποκαλούσε τον Γεώργιο Παπανδρέου) και το γέμιζαν τούτο το πηγάδι με κορμάκια από τους δικούς μας. Αλλά την άλλη μέρα έρχονταν οι δικοί μας, το άδειαζαν από τα δικά μας κορμιά και το γέμιζαν από τα κορμάκια των άλλων. Το τι έχουν δει τα μάτια μου, δεν το χωράει ο νους σου. Θυμάμαι μια παπαδοπούλα που πριν την εκτελέσουν της έκοψαν τα βυζιά.

Και δεν φαντάζομαι να πιστεύεις ότι όλοι αυτοί που πέρασαν από τούτο το πηγάδι, ριγμένοι πότε από τους άλλους και πότε από τους δικούς μας, ήταν καλά και σώνει ένοχοι. Έφτανε μόνο, για τους χίτες, που ήταν αριστεροί. Και ας μην είχαν κάνει τίποτε. Και για τους δικούς μας έφτανε μόνο που ήταν δεξιοί. Κι ας ήταν και αθώοι. Οι πραγματικοί ένοχοι συνήθως τη γλιτώνουν γιατί πάντα είναι «στα μέσα και στα έξω» και πάντα έχουν τις άκρες τους και τον τρόπο τους. Οι αθώοι την πληρώνουνε πάντα. Εκεί που ανακατεύεσαι θέλω να μην ξεχνάς τούτο πηγάδι.

ΑΥΡΙΟ ΤΟ Β΄ ΜΕΡΟΣ

 

(Συνέχεια από το προηγούμενο)

Να σκέφτεσαι πως αν αυτά γίνονταν σήμερα, θα μπορούσαν κάποιοι δικοί μας να είχαν ρίξει εδώ μέσα τον γείτονα μας τον κυρ-Στάθη και την γυναίκα του την Ουρανία, που τόσο μας αγαπάνε, που μας δίνουν από το σπίτι τους και ρεύμα, για να μπορείς να διαβάζεις. Μόνο και μόνο γιατί, επειδή έτσι το βρήκαν από τους γονείς τους εκεί στο Λεβίδι, απ’ όθε ήρθαν, είναι δεξιοί. Θα το δεχότανε η ψυχή σου;

  • Τι λες ρε Μάνα; Θα βάλουμε στην ίδια ζυγαριά τα εγκλήματα που έκαναν οι χίτες, με όποια λάθη έκαναν κάποιοι δικοί μας;
  • Όταν φωλιάζει το σαράκι του μίσους στην ψυχή του ανθρώπου, δεν έχει ζυγαριά για να βρει το δίκιο η το άδικο, το ξεπιτούτου η το λάθος. Και δεν υπάρχει αγριότερη φαγωμάρα από εκείνη που γίνεται ανάμεσα στ’ αδέλφια. Δεν ξέρω τι μου λες για λάθη. Δηλαδή, μιας και ανάφερα τον Κυρ-Στάθη, αν τον «καθάριζαν» και σου λέγανε ότι ήταν «λάθος», θα ήσουνα εντάξει;Η αλήθεια είναι ότι είχε κάθε δικαίωμα να κρίνει τα πράγματα από το πώς τα είχε βιώσει η ίδια. Και τα είχε βιώσει με όλη τους την αγριότητα. Όχι μόνον ως «θεατής εξ αποστάσεως», του θανάτου τρίτων, άγνωστων ανθρώπων, όπως την περίπτωση των όσων μου περιέγραφε ότι συνέβαιναν στο πηγάδι του Βοσκόπουλου. Αλλά και με την άγρια εκτέλεση, μπροστά στα μάτια της, δικών της ανθρώπων. Από μια κυβέρνηση της «ανανεωτικής Αριστεράς», περίμενα διαφορετική στάση απέναντι στα εγκλήματα του σταλινισμού. Που δεν ήταν βεβαίως …προαπαιτούμενα, για να ανοίξει ο δρόμος προς τον «σοσιαλιστικό παράδεισο». Αλλά στυγνά εγκλήματα μιας δικτατορίας, που απέβλεπαν στην εδραίωση της απολυταρχίας της. Θύματα της σταλινικής αγριότητας, υπήρξαν και χιλιάδες Έλληνες του ποντιακού ελληνισμού που ζούσε στις παρευξείνιες περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτά, δεν τα γνωρίζουν ο Τσίπρας και ο Κοντονής; Η τα διαγράφουν, ξαναγράφοντας την ιστορία; Μήπως να τους στείλω να διαβάσουν τον «Κοκινο Καπνά», για να φρεσκάρουν την μνήμη τους;
  •  
  •  
  • Αυτή την αναφορά στο συγκεκριμένο γείτονα μου την έκανε και μερικά χρόνια αργότερα, σε ένα επισκεπτήριο της στη φυλακή. Για να μου τονίσει ότι «αυτός ο δεξιός» ήταν ο μόνος από τη γειτονιά που ζήτησε να έλθει μαρτυράς υπεράσπισης, όταν περνούσα στρατοδικείο.

 

Τι Δεξιά, τι Κέντρο, τι Αριστερα, είτε για πρώτη είτε για δεύτερη φορά. Η γραφειοκρατία, που όλοι την «πατάσσουν», αποδεικνύεται πλέον επιβιώσιμη και από την Λερναία Ύδρα. Απλώς, η …απόλαυση της, γίνεται όλο και ακριβότερη, καθώς τα σύγχρονα μέσα, που προσφέρονται για την καταπολέμηση της, όπως η αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας, είναι πανάκριβα.

Πληρώνουμε τεράστια ποσά για προμήθεια ηλεκτρονικών εγκεφάλων και συναφούς εξοπλισμού. Και άλλα τόσα για την προμήθεια των απαραίτητων προγραμμάτων, του λογισμικού, συνήθως από ξένες εταιρίες. Συν την επιβάρυνση για την αναγκαία εκπαίδευση και μετεκπαίδευση στελεχών του ευρύτερου δημοσίου, προκειμένου να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες της πληροφορικής. Αλλά το πνεύμα της Αγίας Γραφειοκρατίας της Ελλαδίτισσας, δεν λέμε να το απαρνηθούμε.

Πάρτε ένα μικρό δείγμα για να καταλάβετε: Υποτίθεται ότι η επίσημη διαδικτυακή πύλη «Ερμής» ιδρύθηκε για να κτυπηθεί η γραφειοκρατία. Αντί δηλαδή, κάθε πολίτης που χρειάζεται ένα πιστοποιητικό ή άλλο δημόσιο έγγραφο, με επίσημη θεώρηση, να στήνεται στην ουρά, στους δήμους, στον ΕΦΚΑ, ή έστω σε ένα ΚΕΠ, για να εξασφαλίσει ένα έγγραφο με την περιζήτητη ελληνική σφραγίδα που θα πιστοποιεί την γνησιότητα του, μπορεί να το κάνει από το σπίτι η το γραφείο του.

Υποτίθεται λοιπόν ότι τα πράγματα έγιναν απλά. Μπαίνεις στο ermis.gov.gr, ζητάς αυτό που χρειάζεσαι, και σου έρχεται στο mail σου. Οπότε κανείς δεν δικαιούται να αρνηθεί την γνησιότητα του, αφού έχει ψηφιακή «σφραγίδα» εγκυρότητας. Υποτίθεται. Διότι ο πρώτος που «φτύνει» αυτή τη διαδικασία, την καθιερωμένη από το κράτος, είναι το ίδιο το κράτος. Διότι οι περισσότερες υπηρεσίες του δεν αποδέχονται τις εκτυπώσεις από το ermis.gov.gr ως αξιόπιστες και ζητούν «χαρτιά» επικυρωμένα με την συνήθη διαδικασία της σφραγίδας που έχει λιώσει κτυπώντας τους μελανωτήρες.

Και δεν μιλάμε μόνο για «μεμονωμένες περιπτώσεις» οπισθοδρομικών υπαλλήλων που δεν έχουν ακόμη εξοικειωθεί με την τεχνολογία. Αλλά για επίσημες κρατικές προκηρύξεις. Μπείτε να διαβάσετε τις δεκάδες σελίδες μιας προκήρυξης για προσλήψεις. Και θα δείτε, μεταξύ άλλων, ότι αξιώνεται η προσκόμιση π.χ. βεβαιώσεων του ΕΦΚΑ, για τα ένσημα σας, με τον παλιό …παραδοσιακό τρόπο. Όχι ψηφιακώς. Αλλά με στήσιμο στην ουρά στις υπηρεσίες του πρώην ΙΚΑ.

Αλλά, τέτοια θέματα, είναι πολύ δευτερότερα, για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον της πολιτικής ηγεσίας μας.

 

 

Φόρτωση περισσότερων