skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

 

 

Αν νομίζετε ότι προβλήματα «πολιτικού σχεδιασμού» έχει μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ, που τάχα τον έχει αναθέσει στον φαιδρότατο κ. Καρανίκα, κάνετε δύο λάθη. Το πρώτο λάθος είναι να θεωρείτε ότι πράγματι τον πολιτικό σχεδιασμό του κυβερνώντος κόμματος τον κάνει είτε ο Καρανίκας, είτε οποιοσδήποτε άλλος, πέραν του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, που τα έχει καταφέρει, μια χαρά, να καταστεί απόλυτος …μονάρχης της, όπως την διαμόρφωσε, γιαλαντζί «Αριστεράς».

Το δεύτερο λάθος είναι ότι παραβλέπετε τις κωμικές κωλοτούμπες στην απέναντι πλευρά. Όπου, ω του θαύματος, ο πολιτικός σχεδιασμός τόσο της Νέας Δημοκρατίας, όσο και του ΠΑΣΟΚ, κατέστησαν καθοδηγητή και διαμορφωτή της πολιτικής τακτικής των δύο αυτών κομμάτων τον, κατά Τσίπρα, «έντιμο» και «κεντροδεξιό» Πάνο Καμμένο. Με τις ηγεσίες τους να αυτοπροσδιορίζονται ως …ουρά των ΑΝΕΛ, όταν δήλωσαν ότι δε θα ψηφίζουν τα νομοσχέδια, ακόμη και αν συμφωνούν με το περιεχόμενο τους (!!!), αν δεν τα ψηφίζουν και οι ΑΝΕΛ.

Ομολογώ ότι δεν έχω μάθει ποιος γαλάζιος ή πράσινος, ομόλογος του Καρανίκα, εισηγήθηκε στον Κυριάκο και την Φώφη αυτή την φαεινή ιδέα. Αλλά, είτε τους την εισηγήθηκαν και την αποδέχθηκαν, είτε –ακόμη χειρότερα- είναι δίκης τους εμπνεύσεως, αποδεικνύεται, εκ των πραγμάτων, το ίδιο κωμική. Και φυσικά ατελέσφορη. Απλώς παρακολουθούμε ένα κωμικό αποτέλεσμα που συνιστά αποθέωση της λέξεως κυβίστηση, κοινώς «κωλοτούμπα».

Υποτίθεται ότι με την τακτική αυτή θα επιτύγχαναν να απορριφθεί κάποιο νομοσχέδιο, ώστε να φτάσουμε στην αίρεση της «δεδηλωμένης» κυβερνητικής πλειοψηφίας. Αλλά λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο. Εν προκειμένω τον Πάνο Καμμένο, έναν πρωταθλητή των κυβιστήσεων. Τους την έσκασε με μια νέα κωλοτούμπα. Θα ψηφίσει εκείνο που θεωρούσαν ότι είναι όχι «κόκκινη γραμμή» αλλά «κυανομέλανα» και «ελληνοχριστιανική» για δαύτον. Υπερψηφίζει και το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλλου, για το οποίο εμφανιζόταν να βγάζει φλύκταινες. Διότι η εξουσία, και μάλιστα σε ρόλο …στρατάρχη, είναι πολύ γλυκιά για να την διακινδυνεύσει κανείς, εξ αιτίας μιας αλλαγής φύλλου. Οπότε, φυσικότατα, αλλάζει …φύλλο πολιτικής. Απλώς, αφού βεβαιώθηκε ότι το ψηφίζουν οι άλλοι, αφήνει κανέναν Κατσίκη, να κάνει …αντίσταση.

Έτσι, Κυριάκος και Φώφη, αναγκαστικώς, κάνουν και αυτοί μια κωλοτούμπα για να μη φανούν αντιδραστικοί και οπισθοδρομικοί. Ποιος τους είπε να πάρουν στα σοβαρά έναν ψεκασμένο; Και να θεωρούν ότι θα πετύχουν ..πτώση της κυβέρνησης και εκλογές με τέτοια παίγνια;

 

Στον Καναδά, ένας Σιχ, με χρωματιστό τουρμπάνι και γενειάδα, όπως επιβάλλουν οι κανόνες της θρησκείας του, που απαντάται στην Ινδία και την Σρι Λάνκα, αλλά με άψογο κοστούμι, ραμμένο στα μέτρα του, στο χέρι, και κλασική δυτική γραβάτα, ο 38χρονος Τζαγκμίτ Σίνγκ, εξελέγη πρόεδρος του κεντροαριστερού κόμματος «Νέοι Δημοκράτες». Αν διερωτάσθε γιατί, μέσα στον ελληνικό χαλασμό θεμάτων, επέλεξα σήμερα να ασχοληθώ με κάτι που συμβαίνει στο τόσο μακρινό Καναδά, διαβάστε, στην επόμενη παράγραφο, ένα σημείο από την σχετική ειδησεογραφία και θα καταλάβετε:

Εξασφαλίζοντας το 54% των ψήφων (ηλεκτρονικών και μέσω ταχυδρομείου), ο Σινγκ κατάφερε να ξεπεράσει τρεις αντιπάλους και να διαδεχτεί τον Τόμας Μάλκερ που ήταν πρόεδρος του κόμματος την τελευταία πενταετία.

 

Δυστυχώς, ο Καναδάς, αλλά και άλλες χώρες, που αποδέχονται τόσο την επιστολική ψήφο, όσο και την ηλεκτρονική ψηφοφορία, είναι πολύ μακριά από μας. Φαίνεται ότι απέχουμε έτη φωτός. Εδώ κάποιοι επιμένουν να δικαιώνουν τη ρήση του Εγγονόπουλου «Εδώ είναι Μπαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε», και να χορεύουν στο ρυθμό του τραγουδιού του Διονύση Σαββόπουλου «Εδώ είναι Μπαλκάνια, ντιλέμ, ντιλέμ, ντιλέμ». Με την κ. Φώφη Γεννηματά να σέρνει το χορό και τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο να τον κλείνει. Είτε να λένε εξυπνάδες του τύπου «σιγά μην το κάνουμε Γιουροβίζιον».

Αυτοί, στη Χ. Τρικούπη, πού με τόσο πείσμα αρνούνται να αξιοποιηθούν οι δυνατότητες που παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία και ειδικώς η πληροφορική, εμφανίζονται ως δήθεν οι πλέον γνήσιοι κληρονόμοι του Ανδρέα Παπανδρέου. Είτε αγνοώντας, είτε παριστάνοντας ότι αγνοούν, τον βασικότερο στόχο που είχε θέσει, ως πρωθυπουργός, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, για την προκοπή του τόπου: «Να κερδίσουμε τη μάχη της βιοτεχνολογίας, της πληροφορικής και της πράσινης ανάπτυξης». Προειδοποιώντας μάλιστα ότι, σε διαφορετική περίπτωση, «θα μείνουμε ουραγοί». Όπως πράγματι παραμένουμε.

Αλήθεια, ακόμη και αν με ενδιαφέρει το μέλλον της Κεντροαριστεράς, γιατί να πάρω μέρος σε μια διαδικασία που δεν με αντιμετωπίζει με εμπιστοσύνη; Γιατί να σας εμπιστευθώ, όταν εσείς δεν με εμπιστεύεσθε να ψηφίσω εξ αποστάσεως, αν και υπάρχουν ασφαλιστικές δικλείδες ελέγχου; Όταν δεν σας κάνουν οι τρόποι ηλεκτρονικής συμμετοχής, αλλά με πνεύμα παλιομοδίτη γραφειοκράτη δεν εμπιστεύεσθε τίποτε άλλο πέρα από την αυτοπρόσωπη παρουσία;

Για να επιβραβεύσω την γραφειοκρατία, που δυναστεύει τη ζωή μας, σε …κεντροαριστερή εκδοχή;

 

 

Για τους νεώτερους η φράση «όσο δεξιότερα τόσο καλύτερα», μπορεί να μη λέει τίποτε. Οι παλιότεροι, που τη θυμόμαστε, ως το «δόγμα» του περίφημου στρατηγού Καρδαμάκη, είχαμε φτάσει πια να πιστεύουμε ότι έχει οριστικώς ενταφιασθεί μαζί με τον εμπνευστή της. Ιδίως όταν δε όλη τη διαδρομή της μεταπολιτευτικής ιστορίας μας, τόσον ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όσο και οι επίγονοι του, έκαναν συνεχή ανοίγματα προς το Κέντρο και απομόνωναν την Άκρα Δεξιά.

Ούτε ο πλέον ευφάνταστος συγγραφέας μυθιστορημάτων με πολιτική πλοκή θα μπορούσε να διανοηθεί και να τολμήσει να διατυπώσει ένα «σενάριο», όπου την συνταγή Καρδαμάκη θα την ακλουθούσε πιστά, στις αρχές ενός νέου αιώνα, μια κυβέρνηση με …αριστερό πιστοποιητικό γεννήσεως. Έμελε, φευ, να το ζήσουμε και αυτό. Ίνα πληρωθεί το ρηθέν ότι η ζωή, με τις εκπλήξεις της, ξεπερνά, ενίοτε, την φαντασία και των πλέον τολμηρών συγγραφέων.

Εν αρχή ην το σφιχταγκάλιασμα του σοφτ «κομμουνιστή» Αλέξη Τσίπρα, με τον χαρντ κομμουνιστοφάγο Πάνο Καμμένο, στην πλέον ανίερη συμμαχία, που διαπνέεται, κυνικότατα, από το πνεύμα της λαϊκής παροιμίας «βάστα με, να σε βαστώ». Ένα σφιχταγκάλιασμα που όπως ήταν ήδη «κοινό μυστικό» και επιβεβαιώνει, ο αποχωρήσας από τον ΣΥΡΙΖΑ ευρωβουλευτής, καθηγητής κ. Χρωμογόνος, ήταν προσωπική επιλογή του Αλέξη Τσίπρα, που προτίμησε τους ΑΝΕΛ από άλλες, προοδευτικές, δυνάμεις.

Αλλά, επειδή, συνήθως, ο κατήφορος δεν έχει σταματημό, παρακολουθούμε τώρα και τα νεώτερα. Τους νέους εναγκαλισμούς με «μπουμπούκια» του ακροδεξιού κατεστημένου. Τα όποια αφού εκτραφήκαν στο φυτώριο της Νέας Δημοκρατίας, ως κομματικοί εργατοπατέρες των ιδιοκτήτων ταξί, εν συνεχεία αυτονομήθηκαν, όταν η ΝΔ αποδέχθηκε τις «ντιρεκτίβες» της τρόικα για την απελευθέρωση των επαγγελμάτων. Και τώρα, ω του θαύματος,

ο πολύς κ. Λυμπερόπουλος …κοσμεί με την παρουσία του το Μέγαρο Μαξίμου. Δηλώνοντας ότι στηρίζει τον Αλέξη Τσίπρα και θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ.

Εις αντάλλαγμα ο Σπίρτζης ανακοινώνει την κατάθεση ενός νομοσχεδίου, που γνωρίζει ότι δεν θα μπορέσει να εφαρμόσει, διότι η ζωή δεν γυρίζει πίσω, σε πείσμα οποιουδήποτε Σπίρτζη η Λυμπερόπουλου. Και οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες εξυπηρέτησης του κοινού –και των οδηγών που αποδέχονται να αξιολογούμαι από τους πελάτες χωρίς να αισθάνονται «σαν τις πόρνες του Αμβούργου»- θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Απλώς δεν θα είναι ελληνικές αλλά κοινοτικές.

Τι άλλο θα δούμε ακόμη;

 

Από όλη αυτή την περιπέτεια του δημοψηφίσματος στην Καταλώνια, εκείνο στο οποίο αξίζει να σταθούμε ιδιαιτέρως είναι η στάση της επίσημης ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια στάση που επιβεβαιώνει το μέγεθος της υποκρισίας και της υποταγής των «άρχων» και «ιδεολογιών» στα συμφέροντα. Χρειάζεται βεβαίως να ανατρέξουμε στο πρόσφατο παρελθόν, για να κάνουμε τις αναγκαίες συγκρίσεις.

Ανάγκη να πάμε πίσω στη δεκαετία του ’90. Όταν τα συμφέροντα του Βερολίνου, και των πιο στενών συμμάχων του, επέβαλαν την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Τότε οι αποσχιστικές κινήσεις, πρώτα της Σλοβενίας και μετά της Κροατίας, αμφοτέρων με γερμανόφιλο παρελθόν –αλλά και παρόν- κάθε άλλο παρά καταδικάζονταν. Όχι μόνον δεν έκαναν ότι «δεν είδαν» και «δεν άκουσαν», όπως σήμερα στην περίπτωση της Καταλονίας, αλλά υιοθέτησαν πλήρως τους «αντάρτες», και τους ενίσχυσαν με όλους τους τρόπους.

Το ίδιο έκαναν αργότερα και με την περίπτωση της «ανεξαρτησίας» του Κοσσόβου. Αν και γνώριζαν πολύ καλά ότι κάθε άλλο παρά «ανεξαρτησίας» επρόκειτο, αλλά για ένα αποφασιστικό βήμα προς την κατεύθυνση της δημιουργίας της «Μεγάλης Αλβανίας». Κάτι που επιβεβαιώθηκε πλήρως προχθές με την συμφωνία του Αλβανού Πρωθυπουργού Έντι Ράμα με τον Κοσσοβάρο ηγέτη Ραμούς Χαραντινάϊ. Που ανακοίνωσαν την κατ' αρχήν συμφωνία για μια «ενωτική πλατφόρμα» που θα οδηγήσει στην ένωση των Κοσσοβάρων με την Αλβανία. Με την επίσημη διακήρυξη να προγραμματίζεται για τις 27 Νοεμβρίου στην Κορυτσά.

Και φυσικά δεν περιμένει κανείς οποιαδήποτε επίδειξη ευαισθησίας της γραφειοκρατικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία. Ποιος να θυμάται τώρα το «πρωτόκολλο της Κέρκυρας» που αποδέχθηκε η Αλβανία το 1913 και, υποτίθεται ότι την εφαρμογή του, εγγυούνταν οι «Μεγάλες Δυνάμει» που το προσυπέγραφαν. Αλλά τουλάχιστον μια ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την συστηματική αρπαγή των περιουσιών των Ελλήνων.

Ίσως κάποιοι αναρωτηθούν: Γιατί και ο δημοκράτης Μακρόν, που θέλει μεγαλύτερη λαϊκή συμμετοχή στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, άρα θα έπρεπε να υπερασπίζεται το δικαίωμα ενός δημοψηφίσματος, σιωπά; Διότι βεβαίως –όπως και ο Ραχόι- φοβάται πως αν γινόταν ένα νόμιμο δημοψήφισμα που οδηγούσε στην ανεξαρτησία της Καταλονίας, θα έπαιρναν θάρρος και οι Βάσκοι. Οι περιοχές των οποίων δεν εκτείνονται μόνον εντός ισπανικού εδάφους αλλ’ επεκτείνονται και στο γαλλικό.

«Τα καλά και συμφέροντα» διαμορφώνουν, ευκαιριακώς, την πολιτική «ηθική» των ισχυρών.

 

Ολόκληρη η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, για την συντήρηση της οποίας έχουν πληρώσει αμύθητα ποσά οι πολίτες, πωλήθηκε στους Ιταλούς για σαράντα εκατομμύρια ευρώ. Διότι θέλουμε ξένες επενδύσεις. Την ίδια ώρα, μια ιδιωτική εταιρία παροχής υπηρεσιών μίσθωσης ταξί, με ελάχιστα χρόνια λειτουργίας, και για την όποια κανείς φορολογούμενος δεν χρειάσθηκε να πληρώσει δεκάρα, πωλήθηκε στο ίδιο περίπου ποσό σε έναν γερμανικό κολοσσό. Πρόκειται για την πρώην «Taxibeat», ηλεκτρονική πλατφόρμα εξυπηρέτησης όσων αναζητούν ταξί, που ιδρύθηκε από Έλληνες, είχε τόση επιτυχία ώστε να επεκταθεί και σε ξένες χώρες, και τελικώς εξαγοράσθηκε από την γερμανική Daimler.

 

Τώρα η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να κερδίσει υποστηρικτές ανάμεσα στους πολυπληθείς ταξιτζήδες, προωθεί ένα νομοσχέδιο με το οποίο επιχειρεί να καταργήσει την απελευθέρωση του επαγγέλματος, που ήταν στα προαπαιτούμενα όλων των αξιολογήσεων, και να εμποδίσει την λειτουργία στην Ελλάδα εταιριών όπως η διεθνής Umper, και η, πλέον γερμανικών συμφερόντων, Beat. Αντί δηλαδή να ενθαρρύνει τη δημιουργία τέτοιων Startup επιχειρήσεων, με τέτοια προστιθέμενη αξία, θεσπίζει μια σειρά αντικινήτρων, τιμωρητικών και γραφειοκρατικών, που καθιστούν απαγορευτική τη λειτουργία τους.

Προφανώς υπερισχύει, ως προς τις επενδύσεις, το πνεύμα που εξέφρασε ο σύμβουλος «στρατηγικού σχεδιασμού» σύντροφος Καρανίκας, με την φράση του για τους Καναδούς επενδυτές των μεταλλείων χρυσού, που θα μείνει στην ιστορία, ως η αποθέωση της …στρατηγικής για προσέλκυση επενδύσεων: «Στα τσακίδια να πάτε». Το οποίο τώρα επαναλαμβάνεται δια χειρός υπουργού Υποδομών και Μεταφορών συντρόφου Σπίρτζη.

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση έχει περιπλέξει τους μηρούς της ως προς την περίφημη επένδυση του Ελληνικού. Διότι από την μία ο πρωθυπουργός εμφανίζεται να επείγεται να προχωρήσει η επένδυση, από την άλλη ο υπουργός του Πάνος Σκουρλέτης και οι βουλευτές και πρώην υπουργοί Νίκος Φίλης και Αριστείδης Μπαλτάς

αντιδρούν. Υποστηρίζοντας, όπως και η Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού κ. Βαλτζάκη, ότι πρόκειται για αρχαιολογικό χώρο.

Αρχαιότητες στην Ελλάδα υπάρχουν παντού. Εντοπίσθηκαν και κατά την διάνοιξη των σηράγγων του Μετρό. Αλλά το έργο προχώρησε, και οι αρχαιότητες αναδείχθηκαν, σε ελεύθερη θέα των επιβατών, όπως στο Μοναστηράκι, την Ακρόπολη, την Αγία Μαρίνα κλπ. Λύσεις υπάρχουν. Αρκεί να είναι κανείς ικανός να τις προωθήσει. Πρωτίστως δε να είναι ξεκάθαρο ποιες είναι οι προτεραιότητες του. Και δυστυχώς αυτό φαίνεται να είναι το πρόβλημα αυτής της κυβέρνησης.

 

Φόρτωση περισσότερων