skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Ελληνίδες, Έλληνες. Εστέ υπερήφανοι. Είμεθα γνήσιοι απόγονοι των ενδόξων ημών προγόνων. Απόδειξις ότι, ως εκείνοι, εξάγομεν πνεύμα ελληνικόν. Τι χρείαν έχωμεν άλλων μαρτύρων; Το αποδέχεται η διεθνής κοινότης. Εις απόδειξιν υπενθυμίζομεν το σχετικόν δημοσίευμα της μεγαλυτέρας των ισπανικών εφημερίδων, της EL PAIS:

«Η κωλοτούμπα (kolotumba) είναι ένας ελληνικός πολιτικός όρος που σημαίνει κυβίστηση ή στροφή 180 μοιρών. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξης Τσίπρας, τον έκανε παγκοσμίως γνωστό, αφού συγκάλεσε ένα δημοψήφισμα για την σωτηρία της πατρίδας του, για να καταλήξει κάνοντας το ακριβώς αντίθετο».

Πέρα από την κωμική πλευρά της υπόθεσης, με την kolotumba, του εθνικιστή ηγέτη της Καταλονίας Κάρλες Πουτζδεμόν, που έκανε «διακήρυξη ανεξαρτησίας» με …αναστολή, οφείλω μια απάντηση στους αναγνώστες εκείνους που, με ηλεκτρονικά μηνύματα, ζητούν «να ξεκαθαρίσω τη θέση μου». Αν είμαι «υπέρ η κατά της ανεξαρτησίας της Καταλονίας». Διότι, λένε, καταδικάζω μεν την υποκρισία της ΕΕ και τις βιαιότητες της κυβέρνησης Ραχόϊ, «αλλά για την ταμπακέρα δεν μιλάς».

Να μιλήσω λοιπόν για την «ταμπακέρα». Η έξαρση του εθνικισμού σε διάφορες γωνιές της Ευρώπης, μόνο ανησυχία μου προκαλεί. Διότι, όσες φόρες φούντωσε ο εθνικισμός στην σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία, μόνο δεινά επέφερε στους λαούς. Και δεν αναφέρομαι μόνον σε «δεξιούς» εθνικιστές, αλλά και «αριστερούς». Όπως τον διαβόητο Σέρβο… κομμουνιστή εθνικιστή Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Που ο εθνικιστικές του εξάρσεις άνοιξαν την πόρτα στους εθνικισμούς των Σλοβένων, Κροατών και Βοσνίων, -με γερμανική κυρίως υποκίνηση. Και το αποτέλεσμα ήταν η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και το αιματοκύλισμα που ακολούθησε.

Είμαι ευρωπαϊστής, με όραμα για μια αληθώς ενωμένη Ευρώπη των λαών και όχι των γραφειοκρατών. Επομένως δεν βλέπω τι νόημα έχει ο κατακερματισμός είτε της Βρετανίας, είτε της Ισπανίας, του Βελγίου, της Ιταλίας, για να μη πάμε στα δικά μας, με τον υποκινούμενο από την Άγκυρα εθνικισμό των τουρκόφωνων μουσουλμάνων της Θράκης και των Τουρκοκυπρίων. Μπορώ κάλλιστα να κατανοήσω τα αιτήματα για περισσότερη λειτουργική αυτονομία. Ενταγμένα στη λογική ενός ενιαίου, η και ομοσπονδιακού κράτους. Όχι τα αποσχιστικά.

Και για όσους είναι ανιστόρητοι, θυμίζω: Η προηγούμενη ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, από τον αριστερό εθνικιστή Λιουίς Κοπάνς, στις 6 Οκτωβρίου του 1934, επιβίωσε μόνον για …δέκα ώρες. Αφήνοντας πίσω της εκατοντάδες νεκρούς και την πλήρη κατάργηση της αυτονομίας της.

 

Μετά τις κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων, ο Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Παιδείας προέβη σε δεσμευτική δήλωση, ότι τα πανεπιστημιακά συγγράμματα θα διανεμηθούν στους φοιτητές «στην ώρα τους και δωρεάν». Που εδράζεται αυτή η αισιοδοξία; Στο ότι, υποτίθεται πως, το υπουργείο «τα βρήκε» με τους εκδότες πανεπιστημιακών συγγραμμάτων συμφωνώντας, μέσω του συλλόγου τους, στην διαδικασία τιμολόγησης τους.

Παραμένει όμως άλυτο το βασικό αγκάθι που έκανε τους εκδότες να αρνούνται την εκτύπωση τους: Η μη καταβολή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου. Την όποια η κυβέρνηση αποφεύγει, όπως και τις άλλες οφειλές της προς ιδιώτες και επιχειρήσεις, από αμοιβές ωρομισθίων, καταβολές συντάξεων και εφάπαξ, είτε εξοφλήσεις τιμολογίων για προμήθειες και παροχή υπηρεσιών. Ως άσκηση «δημιουργικής λογιστικής» προκειμένου να εμφανίσει ικανοποιητικό «πλεόνασμα» για την αξιολόγηση.

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί προκαλεί ένα ερώτημα που ξεφεύγει από τις αρμοδιότητες του Τσακαλώτου και του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Ένα ερώτημα που απαιτεί απαντήσεις από το υπουργείο Παιδείας. Γιατί όλα τα μαθήματα, όλες οι εργασίες, πρέπει να προσφέρονται στους φοιτητές με την μορφή του τυπωμένου συγγράμματος; Ποιος φοιτητής, σήμερα, δεν διαθέτει υπολογιστή, είτε ως laptop, είτε ως notebook, ή tablet; Γιατί ένα μέρος, τουλάχιστον, της ύλης δεν προσφέρεται online;

Για να έχουμε μια ιδέα του τι συμβαίνει αλλού, αντιγράφω από ένα άρθρο της κ. Παπαματθαίου στο «Protagon»:

Την πρώτη… έκρηξη του Στάνφορντ και των Mooc’s, διαδέχτηκαν οι ελεύθερες ή φτηνές πλατφόρμες ψηφιακής μάθησης, όπως η Coursera και η αντίστοιχη πλατφόρμα του Πανεπιστημίου του Φοίνιξ που ακολουθήθηκαν και από ευρωπαϊκές μεγάλες διαδικτυακές πανεπιστημιακές «συναντήσεις», προσφέροντας τελικά εξ αποστάσεως εκπαίδευση σε άτομα που διαφορετικά δεν θα είχαν πάει σε ένα παραδοσιακό κολέγιο. Σήμερα η Coursera είναι η μεγαλύτερη online πλατφόρμα μάθησης στον κόσμο, με 24 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες.

Η συνέχεια; Σχεδόν όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια των ΗΠΑ προσφέρουν πλέον δωρεάν μαθήματα διαλέξεων στο Διαδίκτυο αλλά και άλλα εξειδικευμένα προγράμματα με δίδακτρα, οι τιμές των οποίων ποικίλλουν. Σε μερικές περιπτώσεις, ακόμη και οι βαθμοί των φοιτητών μπορούν να ολοκληρωθούν πλήρως ή μερικώς στο Διαδίκτυο.

Έχουμε χιλιάδες «σαΐνια» της πληροφορικής στον τόπο μας. Γιατί δεν τα αξιοποιούμε αντί να τα αφήνουμε να μεταναστεύουν ή να γίνονται σερβιτόροι-ες σε μπαράκια, επειδή δεν βρίσκουν δουλειά στον τομέα τους;

 

Μπορεί πράγματι σήμερα, με τον καταιγισμό πληροφοριών που δέχονται, όντας εξ απαλών ονύχων εξοικειωμένα με την τεχνολογία της πληροφορικής, τα παιδιά να ωριμάζουν ενωρίτερα από ότι συνέβαινε μερικές δεκαετίες πίσω. Αλλά ένα δεκαπεντάχρονο, αγόρι ή κορίτσι, δεν παύει να είναι ακόμη παιδί. Και νομικώς και ουσιαστικώς. Να είναι ακόμη στην φάση των αναζητήσεων, των προβληματισμών και των πειραματισμών.

Ρωτάμε συχνά τους εφήβους, αν έχουν ξεκαθαρίσει τι ακριβώς θέλουν να σπουδάσουν, τι θέλουν να γίνουν. Και δεν είναι λίγες οι φορές που εισπράττουμε την απάντηση: «Δεν έχω αποφασίσει ακόμη». Η βεβαιότητα με την όποια απαντούν τα επτάχρονα «θέλω να γίνω δάσκαλος», «αστροναύτης», «γιατρός», ή κάτι άλλο, δεν απαντάται πια σε τέτοια απολυτότητα στους εφήβους. Στην περίοδο δηλαδή της ηλικίας των ανθρώπων, όπου οι ανατροπές είναι συνήθεις και ταχύτατες.

Συχνά, υπό την πίεση του περιβάλλοντος, οι έφηβοι οδηγούνται σε αναγκαστικές επιλογές επαγγελματικού προσανατολισμού, για τις όποιες αργότερα μετανιώνουν. Αλλά αν είναι δύσκολο να αλλάξεις επάγγελμα, για το οποίο έχεις αναλώσει κάποια χρόνια σπουδών, πόσο μάλλον να αλλάξεις γνώμη για μια ανεπανόρθωτη αλλαγή φύλλου, η όποια αποφασίσθηκε σε αυτή την άκρως παρορμητική ηλικία.

Ασφαλώς και αποδέχομαι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου, που αισθάνεται ότι ο ψυχισμός τους έχει λάθος σωματικό …περίβλημα, να μη μείνει ισοβίως καταδικασμένος σε μια κατάσταση που του προκαλεί δυστυχία. Αλλά αυτή θα πρέπει να είναι μια απόφαση που λαμβάνεται από τον ίδιο, με πλήρη ιατρική και ψυχολογική υποστήριξη, όταν πλέον είναι απολύτως ώριμος για την επιλογή του. Όταν επέρχεται η ενηλικίωση του. Όχι μόνον νομικώς, αλλά και ιατρικώς, ιδίως δε ψυχιατρικώς.

Κατά τούτο μου είναι δύσκολο να αντιληφθώ γιατί αυτή η κυβέρνηση, λες και έχει λύσει όλα τα άλλα προβλήματα του ελληνικού λαού, ανάγει σε κορυφαίο ζήτημα της πολιτικής της την αλλαγή φύλλου στα δεκαπέντε. Αν ένας έφηβος, που βρίσκεται ακόμη στα θρανία, δέχεται επιθέσεις, επειδή έχει πρόβλημα φυλετικού προσανατολισμού, θα πάψει να τις δέχεται όταν αλλάξει φύλλο, ή θα γίνουν τα πράγματα πολύ χειρότερα;

Η ζωή έχει αποδείξει ότι το σχολικό περιβάλλον είναι πιο «σκληρό». Ότι αντιμετωπίζει συχνά με βαρβαρότητα οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα ενός παιδιού. Ακόμη και τα φυσικά μειονεκτήματα. Ενώ το φοιτητικό είναι απείρως πιο φιλελεύθερο. Γιατί λοιπόν στα 15 και όχι μετά τα 18;

 

Τα καταφέρατε μια χαρά κ. Πρόεδρε. Περάσατε αυτό που θέλατε. Και για τις τρεις ψήφους πού έλειψαν, ως προς την αποδοχή του επίμαχου άρθρου 3, που πέρασε και αυτό, με τους 148, θα είναι κωμικό να τολμήσει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να θέσει θέμα «δεδηλωμένης». Και ελπίζω ότι, για την σοβαρότητα της δημόσιας εικόνας του ίδιου, δεν θα το κάνει. Δεν θα σας δώσει δηλαδή την ευκαιρία να πανηγυρίσετε, με μία εκ των προτέρων εξασφαλισμένη θετική ψήφο, σε περίπτωση που ζητήσετε ψήφο εμπιστοσύνης.

Αυτό που παρακολουθήσαμε ήταν βεβαίως κωμικοτραγικό. Και πρέπει να ομολογήσω ότι δεν αφορά εσάς. Διότι είχατε από την αρχή μία γραμμή και σε αυτήν επιμείνατε μέχρι τέλους. Εκφωνώντας, προχθές, μια ομιλία που ασφαλώς διεκδικεί επαίνους. Διότι πράγματι, στην επιχειρηματολογία υπεράσπισης της πολιτικής σας, ήταν εμπνευσμένη. Πράγμα σπάνιο σε άλλες ομιλίες σας, ενώπιον του κοινοβουλίου.

Το κωμικοτραγικό στοιχείο δεν αφορά ούτε το ΚΚΕ, τη «Χρυσή Αυγή», το «Ποτάμι», την «Ένωση Κεντρώων». Είχαν μια σταθερή γραμμή και προ και κατά την ψηφοφορία. Αφορά βεβαίως και την κυβερνητική πλειοψηφία με τις κωλοτούμπες των ΑΝΕΛ. Αλλά σε αυτές είμαστε πια μαθημένοι. Το θλιβερότερο είναι ότι αξιωματική αντιπολίτευση και «Δημοκρατική Συμπαράταξη» βρέθηκαν να κάνουν μία επίδειξη κυβιστήσεων, λες και είχαν βάλει στόχο να συναγωνισθούν σε δεινότητα κωλοτούμπας τον πρωταθλητή μας Λευτέρη Πετρούνια.

Όλο το κακό άρχισε από την στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Φώφη Γεννηματά δήλωσαν ότι δεν θα ψηφίζουν ένα νομοσχέδιο, ακόμη και αν συμφωνούν με το περιεχόμενο του, αν δεν το ψηφίζουν και οι ΑΝΕΛ. Δηλαδή, μιας και μιλάμε για το άρθρο περί «αυτοπροσδιορισμού» της φυλετικής ταυτότητας των ατόμων, επέλεξαν τον …ετεροπροσδιορισμό τους. Να γίνου ουρά του Καμμένου. Πίστεψαν μάλιστα ότι ο Καμμένος, από τη στιγμή που η Ιεραρχία κήρυξε το νομοσχέδιο αυτό ως lex non grata, θα αποφάσιζε να χάσει το στραταρχικό του αξίωμα, ρίχνοντας την κυβέρνηση.

Έτσι επιδόθηκαν σε συνεχείς αλλαγές θέσεων, από το ψηφίζω στο καταψηφίζω, ή στο «παρών». Και σας πρόσφεραν την δυνατότητα να κάνετε …παρέλαση. Και επιπλέον να δημιουργηθεί ένα ακόμη ρήγμα ς στις σχέσεις του «Ποταμιού» και της ΔΗΜΑΡ με την ΔΗΣΥ. Ενώ τρεις από τους υποψήφιους «αρχηγούς» έπαιξαν κρυφτούλι στην ψηφοφορία.

Να γελάμε ή να κλαίμε;

 

Τελικώς, η μόνη απειλητική αντιπολίτευση, για την κυβέρνηση των Συριζανέλ, αποδεικνύεται πώς είναι …εξωκοινοβουλευτική. Διότι ο Αλέξης Τσίπρας και το «κολλητάρι» του, ο Πάνος Καμμένος, τα βγάζουν πέρα με τα κόμματα της βουλής. Σχεδόν αβρόχοις ποσί. Πότε κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνουν. Πότε λέγοντας ψέματα. Πότε ρίχνοντας το στην παρελθοντολογία με το «δεν ξεχνάμε τι κάνατε εσείς», όπως βεβαίως έκαναν και οι προκάτοχοι τους. Και πότε τραμπουκίζοντας δια των Πολάκηδων. (Διότι δεν είναι ένας και μοναδικός ο Πολάκης).

Η μόνη αντιπολίτευση που φοβούνται ο Αλέξης και ο Πάνος είναι η …ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Και προσωπικώς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Ο οποίος είναι μεν, γενικώς, «χαμηλών τόνων» και μετριοπαθής, αλλά έχει και τα όρια του. Όταν θεωρεί ότι κάποιες κυβερνητικές πρωτοβουλίες υπερβαίνουν τα εσκαμμένα, τότε υψώνει τη φωνή. Όπως τώρα με το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλλου από το δέκατο πέμπτο έτος της ηλικίας ενός ή μίας εφήβου.

Την προηγούμενη φορά που «αγρίεψε» ο Αρχιεπίσκοπος, ο Τσίπρας, με την επίνευση του συνεταίρου του, αναγκάσθηκε να θυσιάσει τον τότε υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη. Το έκανε χωρίς κανέναν δισταγμό. Έστω και αν και επρόκειτο για ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του. Που τον είχε στηρίξει με πάθος και δυναμισμό, όταν οι επιλογές του Τσίπρα είχαν αμφισβητηθεί από άλλους, συγκρουόμενος και με την «Πλατφόρμα» του Λαφαζάνη και με την τότε πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου και την ΚΟΕ του Ρινάλντι. Αλλά, για να μην τον αδικούμε, ο Τσίπρας δεν είναι ο μόνος πολιτικός που διέπεται από αχαριστία απέναντι στους φίλους του. Να μην ξεχνάμε ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε απολύσει τον παιδικό του φίλο Ασημάκη Φωτήλα, με τρόπο που έμεινε στα χρονικά: Ενόσω ο τότε υφυπουργός Εξωτερικών βρισκόταν στο αεροπλάνο, επιστρέφοντας από τις Βρυξέλλες.

Τώρα το ερώτημα είναι ποιον θα διαλέξει να θυσιάσει ο κ. Τσίπρας. Και τι θα κάνει το «συνεταιράκι» του, που έδινε όρκους πίστεως στον κ.κ. Ιερώνυμο. Φθάνοντας μάλιστα να δηλώσει πως είναι έτοιμος «να ρίξει την κυβέρνηση» αν του το ζητήσει ο Αρχιεπίσκοπος. Το πιθανότερο είναι ότι θα κάνουν αλλαγή φύλλου στην πολιτική τους. Θα καταπιούν το νομοσχέδιο, αφού προσπαθήσουν να σωθούν πιασμένοι από το σωσίβιο που τους προσφέρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με την τροπολογία περί ενηλικιώσεως που προωθεί.

 

Φόρτωση περισσότερων