skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Τι άλλο θα ακούσουμε, σε τούτο τον τόπο; Παράγουμε ακατασχέτως «ιδέες». Και είναι ερευνητέο αν πρόκειται για έξαρση φιλοσοφίας, αντάξια των ενδόξων ημών προγόνων, ή για απόδειξη του γεγονότος ότι η βλακεία, ενίοτε, ανέρχεται ευκόλως και περιφέρεται εις τα δώματα εξουσίας.

Αφού λοιπόν την μια ημέρα με εργαλείο, προφανώς, την «μαρξιστική ανάλυση», ανακαλύψαμε, μέσω δυο βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, ότι υπάρχουν και ταξικά δυστυχήματα, ήλε ως φυσική κατάληξη, μέσα από το «διαλεκτικό προτσές της σκέψης», η θεραπεία του κακού, την επομένη. Με τον υφυπουργό Υποδομών και Μεταφορών Νικόλαο Μαυραγάνη να προτείνει ως λύση την εφαρμογή …εισοδηματικών κριτηρίων κατά την επιβολή ποινών και προστίμων, στους παραβάτες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.

Μπορεί ο κ. Μαυραγάνι να μην είναι μαρξιστής, αφού δεν προέρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από τους ΑΝΕΛ, αλλά τι στο καλό; Μετά από τόσο στενό και έντονο συγχρωτισμό, να μην έχει μάθει κάτι;

Εξαιρετική ιδέα. Αλλά θα ήταν άδικο να έχει εφαρμογή μόνο επί τροχαίων αδικημάτων. Να την εφαρμόσουμε γενικώς. Οποίος έχει υψηλότερο εισόδημα, να καταδικάζεται, επί οιουδήποτε αδικήματος, αυστηρότερα. Και ο μη έχων επιεικέστερα. Το ότι το σύνταγμα, στο άρθρο 4 ορίζει ότι για το ίδιο αδίκημα δεν μπορεί να επιβάλλεται διαφορετική ποινή στον έναν ή τον άλλο πολίτη, είναι μια επουσιώδης λεπτομέρεια. Όπως και το γεγονός ότι αυτή η αρχή δικαίου είναι κανόνας σε όλες τις συγκροτημένες δημοκρατικές κοινωνίες.

Για να μην αδικούμε τους σημερινούς, πρόκειται απλώς για την συνήθη ελληνική πρακτική της εξουσίας. Η όποια θεωρεί πως οσάκις πέφτει πάνω σε ένα γεγονός που συνδέεται με παραβατικότητα, μπορεί να το θεραπεύει, ψηφίζοντας έναν ακόμη νόμο. Με μια «αυστηροποίηση» του ισχύοντος νομικού οπλοστασίου.

Το πρόβλημα δυστυχώς μας πάει πίσω στην εποχή του Εμμανουήλ Ροΐδη. Του μεγάλου διαφωτιστή, που τόσον αδρώς περιέγραψε την ιλαροτραγωδία της ελληνικής πολιτική ζωής, με την πολυδαίδαλο πολυνομοθεσία: Είς νόμος απαιτείται εις αυτήν τη χώραν, ο οποίος να επιτάσσει την εφαρμογήν όλων των υπολοίπων νόμων.

Αντί να εφευρίσκουμε κάθε τόσο έναν ακόμη νόμο, έχουμε ανάγκη από αγωγή σεβασμού των νόμων. Τόσο ως άτομα, ως πολίτες, όσο και ως θεσμοί. Ως κάθε μορφής εξουσία. Και εκείνο που τραγικώς μας λείπει είναι αυτή ακριβώς η αγωγή

Μα τι σόι λαός έχουμε καταντήσει; Είμαστε πράγματι απόγονοι του Σοφοκλή, που παρέδωσε στην Οικουμένη τον θησαυρό της «Αντιγόνης» του; Διδάσκοντας τον σεβασμό προς τους νεκρούς, είτε είναι «φίλιοι» είτε «εχθρικοί», είτε «φταίνε», είτε όχι; Έχουν σχέση, με τον αληθή ελληνικό πολιτισμό, όλοι αυτοί που απλώνουν την αυθεντία τους στις σελίδες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και η χυδαιότητα τους και η Ύβρις δεν ορρωδεί προ ουδενός; Ούτε καν όταν έχει απέναντι της νεκρούς;

Ομολογώ ότι αηδίασα, σιχάθηκα, άχρι ναυτίας και εμέσεως, διαβάζοντας τα σχόλια κάποιων για το τραγικό δυστύχημα στο οποίο έχασαν την ζωή τους τέσσερις άνθρωποι. Ουδεμία αιδώς, περίσκεψη και περισυλλογή ενώπιων του θανάτου. Ενώπιον τεσσάρων νεκρών. Μόνον χυδαίοι χαρακτηρισμοί. Επειδή οι προκαλέσαντες το φονικό δυστύχημα ήταν «κωλόπαιδα της μπουρζουαζίας».

Και καλά, όταν αυτά τα γράφουν ανεγκέφαλοι η θερμοκέφαλοι, ανώνυμοι, ψευδώνυμοι ή και επώνυμοι. Αλλά να αναπαράγονται και από μελή της εθνικής μας αντιπροσωπείας, που υποτίθεται ότι έχουν κάποιο επίπεδο πολιτισμού και γνώσεων, ότι εκπέμπουν κάποιο άλλο ήθος;

Τον Νίκο Μανιό, τωρινό βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, τον γνωρίζω δεκαετίες, ως συνδικαλιστή-γιατρό, που υπήρξε επικεφαλής της Ένωσης Νοσοκομειακών Γιατρών. Και μου προκαλεί μεγάλη θλίψη να διαβάζω τέτοιες δηλώσεις, εκπορευόμενες από τα χείλη του, περί «ταξικού χαρακτήρα» του δυστυχήματος.

Το πραγματικό ελληνικό ήθος, απέναντι στον θάνατο, το δίδαξε το πιο τραγικό πρόσωπο αυτού του δράματος. Εκείνος που είδε το παιδί του και την σύντροφο του να καίγονται. Και ο οποίος εξέφρασε, με δήλωση του, την θλίψη του για όλους τους νεκρούς, χωρίς να κάνει διαχωρισμό σε υπαίτιους και θύματα. Δήλωσε ότι συμμερίζεται τον πόνο και των άλλων γονιών που έχασαν τα δυο παλικάρια τους.

Αυτά που παρακολουθούμε, που ακούμε και διαβάζουμε, είναι νοσηρά φαινόμενα που προκαλούν βαθύτατη ανησυχία για το μέλλον αυτού του τόπου. Για το τι είδους πολίτες είμαστε και τι είδους πολίτες και συνανθρώπους μεγαλώνουμε και διαπαιδαγωγούμε. Έτοιμους να λειτουργήσουν ως …ανθρωποφάγοι. Ακόμη και ως «σκύλοι» νεκρών. Αλλά και τι είδους πολιτικούς επιλέγουμε να μας εκπροσωπούν.

Ορίστε, κύριοι που χαράζετε την «επικοινωνιακή πολιτική» της ΝΔ, ποιο είναι το …κέρδος από την ενασχόληση σας με τις «εξαφανίσεις» του Ευκλείδη Τσακαλώτου. Εμφανίσθηκε στη Βουλή για να σας κογιονάρει. (Ρήμα επτανησιακό, που έχει την σημασία της κοροϊδίας, του δουλέματος). Του δώσατε απλώς την ευκαιρία να σας ειρωνεύεται με τη φράση «Είναι συγκινητικό ότι με αναζητείτε και σας έλειψα».

 Σημασία βεβαίως έχουν τα άλλα που είπε. Η παραδοχή δηλαδή ότι θα υπάρξουν απώλειες, ως αποτέλεσμα των μέτρων που αποδέχθηκε: «Αν είναι πακέτο μέτρα 1 δις που περιορίζει τους πολίτες θα πάρουμε και 1 δις μέτρα που αντισταθμίζουν. Κάποιοι μπορεί να χάσουν βεβαίως αλλά κάποιοι θα κερδίσουν».

Οποιος θέλει να κάνει πολιτική και όχι μικροπολιτική, οφέλει να τεκμηριώσει με σαφήνεια και τρόπο εύληπτο για τους πολίτες, τι πράγματι σημαίνει αυτή η φράση του κ. Τσακαλώτου. Θυμίζω αυτό που έγραψα πριν από δύο ημέρες: «Μιλάμε για χονδροειδή ψέματα. Τα όποια εκτοξεύουν εν πλήρει γνώσει της αναληθείας τους. Γνωρίζουν βεβαίως την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι πώς όταν κόβεις κατά 20% την σύνταξη π.χ. του φίλου μου Ανδρέα, που παίρνει 1080 ευρώ (μεικτά) το μήνα, του αφαιρείς 216 μηνιαίως, επί 12 μήνες, ίσον 2592 ευρώ τον χρόνο. Του κλέβεις δηλαδή δυόμιση συντάξεις. Ο ίδιος άνθρωπος έχει ένα τριάρι στο Μπραχάμι και πληρώνει 400 ευρώ, ετησίως για ΕΝΦΙΑ. Αν του τον μειώσεις κατά 20% θα έχει …αντισταθμιστικό όφελος 80 ευρώ το χρόνο».

Τώρα πληροφορούμαι ότι η μείωση του ΕΝΦΙΑ θα είναι ακόμη μεγαλύτερη, αν βεβαίως την εγκρίνουν οι δανειστές. Ίσως και 40%. Δηλαδή ο συγκεκριμένος συνταξιούχος του παραδείγματος, αντί των 80 θα κερδίσει 160 ευρώ ετησίως, όταν θα του αφαιρούν δυόμιση συντάξεις. Άρα πάλι τραγικά χαμένος θα είναι. Αλλά, όπως λέει ο κ. Τσακαλώτος και η «αριστερή» κυβέρνηση του, κάποιοι θα κερδίσουν. Πράγματι. Όλοι αυτοί πολίτικοι μετά πολλά και ακριβά ακίνητα, που δεν είναι ούτε συνταξιούχοι, ούτε χαμηλόμισθοι, θα κερδίσουν από την μείωση του ΕΝΦΙΑ. Ακόμη και οι Τσοχατζόπουλος, Μαντέλης, Παπαντωνίου και άλλοι. Πόσο μάλλον κάποιοι τωρινοί υπουργοί σαν τον Σταθάκη.

Ναι. Κάποιοι, φτωχοί, θα γίνουν φτωχότεροι. Και άλλοι, πλούσιοι, θα πανηγυρίσουν. Δεν έχει τελειωμό αυτό το μασκάρεμα της πολιτικής τους με «αριστερή» αμφίεση.

.

Πολλές εκλογικές αναμετρήσεις επέρχονται στον Βορρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με κοντινότερες εκείνες της Ολλανδίας, για την ανάδειξη νέου κοινοβουλίου, στις 15 Μάρτιου. Και λίγο μετά στη Γαλλία, για την εκλογή νέου προέδρου. Κοινό χαρακτηριστικό, και στις δυο αυτές χώρες, που είναι από τις έξη χώρες οι όποιες πρωταγωνίστησαν στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πρώτα ΕΚΑ-ΑΧ, μετά ΕΟΚ και νυν Ε.Ε.) είναι το γεγονός ότι προηγούνται σταθερώς τα δυο ακροδεξιά σχήματα. Του Βίντερς στην Ολλανδία και της Λεπέν στη Γαλλία. Κάτι που θα φάνταζε ως αδιανόητο μια δεκαετία πριν.

Εμείς βεβαίως, ιδίως οι πασοκοτραφείς, αλλά και πάντες οι λαϊκιστές, μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι. Διότι αυτό που κυριαρχεί τώρα στον ευρωπαϊκό Βορρά είναι το αλλοτινό δικό μας σύνθημα «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Με αυτό το πνεύμα αναδείχθηκαν πρώτη δύναμη οι «Αληθινοί Φινλανδοί» στην Φινλανδία. Και με το ίδιο πνεύμα κατάφεραν να μπουν στο σουηδικό κοινοβούλιο, να εξελιχτούν σε πρώτο κόμμα –κατά τις δημοσκοπήσεις- και να διεκδικούν να κυβερνήσουν οι ακροδεξιοί «Σουηδοί Δημοκράτες» στην Σουηδία.

Τους μάθαμε επίσης να φωνάζουν «έξω». Εμείς φωνάζαμε, κυρίως, «έξω από το ΝΑΤΟ», και «έξω από την ΕΟΚ των μονοπωλίων». Εκείνοι δεν περιλαμβάνουν το ΝΑΤΟ στο «ρεπερτόριο» τους. Αλλά έχουν πλήρως υιοθετήσει το σύνθημα «έξω» όταν αναφέρονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εμπλουτισμένο βεβαίως με το «έξω οι ξένοι». Γενικώς. Ιδίως οι σκουρόχρωμοι, οι «μαυροκέφαλοι». Όχι μόνον αφρικανικής η ασιατικής προελεύσεως. Αλλά και οι προερχόμενοι από τον ευρωπαϊκό Νότο.

Καθώς πλησιάζουν τα εξηκοστά γενέθλια της πρώτης ένωσης των ευρωπαϊκών λαών, ως απάντηση ειρήνης, δημοκρατίας και ευημερίας, με ελεύθερη μεν οικονομία, αλλά με κοινωνικό κράτος, η Ευρώπη βρίσκεται ενώπιον των χειρότερων προοπτικών της. Με τους ακροδεξιούς λαϊκιστές αλλού να διεκδικούν την εξουσία, κάπου να έχουν γίνει ήδη, έστω συνεταιρικώς, συνιδιοκτήτες της, όπως π.χ. σε Αυστρία, Τσεχία, Ουγγαρία, Φινλανδία. Και αλλού να εξελίσσονται σε «ρυθμιστικό παράγοντα» του δημοσίου βίου, από την Ελλάδα ως την Γερμανία η την Δανία. Με την επιβαρυντική περίπτωση να έχουν αποκτήσει πανίσχυρο σύμμαχο, με την νίκη του Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σε μεγάλο κακό θα μας βγει αυτή η ακροδεξιά επιδημία. Μακάρι να είναι περαστική, όπως οι παιδικές ασθένειες. Τις άκρως πλέον επικίνδυνες όταν προσβάλλουν …εξηντάχρονους οργανισμούς.

Το ξέρω ότι, οσάκις επικρίνω την τακτική της Νέας Δημοκρατίας, στενόχωρο όσους, απογοητευμένοι από τις «επιτυχίες» της κυβέρνησης, έχουν κρεμάσει όλες τις ελπίδες τους στην αξιωματική αντιπολίτευση και τον νέο πρόεδρο της Κυριάκο Μητσοτάκη. Αλλά δεν συμμερίζομαι την άποψη εκείνων που μου γραφούν ότι τάχα έχω χρέος να ασχολούμαι, αποκλειστικώς, «με τα στραβά της κυβέρνησης και όχι της αντιπολίτευσης».

Κυβερνήσεις υπάρχουν σε όλα τα καθεστώτα. Δημοκρατικά, φασιστικά, κομμουνιστικά, θεοκρατικά. Εκείνο που συνιστά την πεμπτουσία της Δημοκρατίας είναι ακριβώς η λειτουργιά της αντιπολίτευσης που προδικάζει την εναλλαγή των κυβερνήσεων. Και άρα είναι, πρέπει να είναι, κάθε φορά η ελπίδα ενός λάου. Η ελπίδα ότι αν αποτύχουν αυτοί που τον κυβερνούν, αύριο μπορεί, ελευθέρως, να επιλέξει κάποιους καλύτερους να τους διαδεχθούν.

Είναι λοιπόν ιδιαιτέρως σημαντικό, η αποστολή της αντιπολίτευσης, ιδίως δε της αξιωματικής, που είναι εν δυνάμει η μέλλουσα εξουσία, να ασκείται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε πράγματι να παρέχει ελπίδα.

Αλίμονο στους λαούς που ζουν σε δημοκρατικές κοινωνίες, όταν απέναντι στην απογοήτευση τους για τα έργα και τις ήμερες των κυβερνώντων, δεν υπάρχει σοβαρή προοπτική, προσφερόμενη από τους αντιπολιτευόμενους.

Εδώ ο κόσμος καίγεται, με όσα και πάλι αποδέχθηκε η κυβέρνηση των αυτοχαρακτηριζόμενων ως «αριστερών», οι χαμηλόμισθοι και οι συνταξιούχοι ξανασφάζονται, αλλά κάποιοι στα επιτελεία της Νέας Δημοκρατίας ασχολούνται να μετρούν τις ώρες και τα λεπτά που έχει να μιλήσει ο Τσακαλώτος.

Με συμπαθάτε αλλά αυτό δεν είναι άσκηση πολιτικής. Δεν είναι ασχολία για πολιτικούς που θέλουν να κυβερνήσουν τον τόπο. Είναι ενασχόληση προσφιλής για τις μικροπολιτικές στήλες των εφημερίδων και των ηλεκτρονικών ιστοσελίδων.

Σοβαρευθείτε. Η κατάσταση της πατρίδας και της κοινωνίας, απαιτεί άσκηση πολιτικής και όχι μικροπολιτικής. Αντιμετωπίζουμε μια άκρως οδυνηρή και επικίνδυνη πραγματικότητα. Από τα εθνικά θέματα, όπως το κυπριακό και το Αιγαίο, στα όποια ο «σουλτάνος» της Άγκυρας συνεχώς προκαλεί, ως την εξαφάνιση της μεσαίας τάξης και την φτωχοποίηση και εξαθλίωση των νοικοκυραίων. Ε, δεν είναι καιρός να επιδίδεσθε σε μικροπολιτικούς σχολιασμούς, στους οποίους απαντά με εξυπνάδες ο οποιοσδήποτε Τσακαλώτος. Τα έργα και οι υπογραφές του, που δεσμεύουν τη χώρα για πολλά χρόνια, μας ενδιαφέρουν. Όχι το αν βγαίνει η δεν βγαίνει στο «γυαλί» των τηλεοράσεων, επειδή υποτίθεται ότι είναι …στενοχωρημένος για όσα υπέγραψε.

.

Φόρτωση περισσότερων