skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Ο μεγάλος ηττημένος των ολλανδικών εκλογών δεν είναι ο ακροδεξιός Γκέερτ Βίλντερς. Αυτός καλά βολεύθηκε. Από εκεί που το κόμμα του ήταν τρίτο σε δύναμη, τώρα κατέκτησε την δεύτερη θέση, κερδίζοντας εννέα έδρες επιπλέον. Με τα δικά μας δεδομένα είναι σαν να γινόταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο Μιχαλολιάκος. Απλώς, χάρη και στην πρωτοφανή προσέλευση στις κάλπες, την μεγαλύτερη των τελευταίων τριάντα ετών, αλλά και στην σκληρή αντιπαράθεση με το καθεστώς Έρντογαν, το κόμμα του πρωθυπουργού Ρούτε κατάφερε να μείνει πρώτο, χάνοντας όμως έδρες.

Ο μεγάλος ηττημένος των εκλογών είναι το «Εργατικό Κόμμα» του Γερούν Ντάϊσελμπλουμ. Που υπέστη κάθετη πτώση. Από τις 38 έδρες που διέθετε τα τελευταία πέντε χρόνια, έπεσε στις εννέα. Καταγράφοντας την δεινότερη ήττα της σοσιαλδημοκρατίας στην πολιτική ιστορία της Ολλανδίας.

«Και εμάς, τι μας ενδιαφέρει;», ίσως αναρωτηθεί κάποιος αναγνώστης. «Τι μας ζαλίζεις με τα ολλανδικά πολιτικά πράγματα»; Και όμως, μας ενδιαφέρει. Όχι μόνο επειδή ο Ντάϊσελμπλουμ είναι ταυτισμένος με τα ελληνικά μνημόνια, ιδίως από τότε που ανέλαβε πρόεδρος της Ευρωζώνης. Αλλά διότι, κατά την ταπεινή μου άποψη –που δεν είναι βεβαίως άμοιρη από την ιδεολογική  τοποθέτηση μου  στον συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο – η σοσιαλδημοκρατία, είναι η μεγαλύτερη ελπίδα της Ευρώπης. Όπως και της Ελλάδας.

Μόνο που, όταν μιλάμε για σοσιαλδημοκρατία, δεν μπορούμε να την αποδεχόμαστε να αλληθωρίζει τόσον εντόνως προς τον καπιταλισμό, όπως στην περίπτωση του κ. Ντάϊσελμπλουμ -και όχι μόνο. Οι Ολλανδοί πολίτες γύρισαν την πλάτη σε ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, του οποίου ο ηγέτης ταυτίσθηκε με την επιβολή του χειροτέρου καθεστώτος αντικοινωνικής πολιτικής, με στέγνη μονεταριστική λιτότητα.

Υποθέτω ότι, κατά τα ευρωπαϊκά ειωθότα, ο Γερούν Ντάϊσελμπλουμ θα υποβάλει την παραίτηση του από την ηγεσία του συγκεκριμένου κόμματος. Αλλά αυτό ενδιαφέρει κυρίως του Ολλανδούς. Εμάς μας ενδιαφέρει αν όλοι αυτοί, οι διάσπαρτοι, οι κατακερματισμένες δυνάμεις, στον τόπο μας, που ομίλου στο όνομα της σοσιαλδημοκρατίας και υποτίθεται ότι εργάζονται για την συγκρότηση ενός αξιόπιστου πολιτικού φορέα στον χώρο του σοσιαλδημοκρατικού κέντρου, θα πάρουν το μήνυμα από την κατάντια του κόμματος του Γερούν, αφού δεν το έχουν πάρει ακόμη από την κατάντια του ΠΑΣΟΚ, το οποίο ουδέποτε τόλμησε να αποδεχτεί ότι ανήκει στην σοσιαλδημοκρατία.

Το εκλογικό αποτέλεσμα της Ολλανδίας δεν χρειάζεται …μετάφραση στα ελληνικά για να το καταλάβουν.

Ελαφρύ να είναι το χώμα που τον σκεπάζει, ο κουμπάρος, φίλος και συνάδελφος Κώστας Γερονικολός, τυφλά αφοσιωμένος στον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, όταν αναφερόταν σε σοβαρά πολιτικά λάθη υπουργών, εκείνων των κυβερνήσεων, στις ιδιωτικές συνομιλίες του, χρησιμοποιούσε μια μη κόσμια έκφραση: «Μαλάκας άνθρωπος, οργή θεού».

Θυμήθηκα εκείνη τη φράση όταν άκουσα τις δηλώσεις που συνιστούν το νέο κατόρθωμα του μεταξομάνδηλου αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Κατρούγκαλου. Όστις, αφού έλυσε κατά άριστο τρόπο το ασφαλιστικό, φέρνοντας τα πάνω κάτω στην κοινωνία, αλλά και την κυβέρνηση, που καλείται τώρα να ξεμπερδέψει το κουβάρι που άφησε πίσω του, αποτολμά τώρα να βάλει τη σφραγίδα του και στα εθνικά θέματα.

Από το ύψος του παντογνώστη, στο οποίο έχει εξαρθεί επιβαίνων επί καλάμου, ο κ. Κατρούγκαλος ανέλαβε να παραδώσει μαθήματα ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων, ιδίως δε δημοκρατικότητας και πολιτικών ελευθεριών, στις κυβερνήσεις της Ολλανδίας, της Γερμανίας και της Δανίας. Οι όποιες υπέπεσαν στο φοβερό ολίσθημα να απαγορεύσουν σε μελή της κυβέρνησης του σουλτάνου Έρντογαν να κάνουν προεκλογικές συγκεντρώσεις επί των εδαφών τους, ενσπείροντας μίσος μεταξύ των τούρκικης καταγωγής πολιτών αυτών των χωρών του ευρωπαϊκού Βορρά.

Και για να αποδείξει πόσο πιο μάγκας δημοκράτης είναι από εκείνους, διέπραξε το εθνικώς άκρως επικίνδυνο ατόπημα ενός αυθαιρέτου παραλληλισμού. Λέγοντας πως αν οι υπουργοί του Έρντογαν θέλουν να κάνουν τέτοιες συγκεντρώσεις στην ελληνική Θράκη, η κυβέρνηση του θα τους παράσχει την άδεια.

Το τραγικό όμως δεν είναι μόνον η δήλωση Κατρούγκαλου. Αλλά η επ’ αυτής σιωπή της υπόλοιπης κυβέρνησης στην όποια μετέχει.

Κάποιος πρέπει να τους μάθει ότι ανάμεσα στις δυο περιπτώσεις, των βορείων ευρωπαϊκών χωρών και της Θράκης, υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά που φαίνεται ότι αγνοεί ο Κατρούγκαλος. Εκεί υπάρχουν Τούρκοι στην εθνικότητα πολίτες. Εκατοντάδες χιλιάδες στην Ολλανδία και εκατομμύρια στη Γερμανία. Στη Θράκη υπάρχουν μόνον Έλληνες. Που διαχωρίζονται σε χριστιανούς και μουσουλμάνους. Και την αλήθεια αυτή έχει αποδεχτεί και η Τουρκία, υπογράφοντας την συνθήκη της Λωζάννης.

Είμαι βέβαιος πως αν ζούσε σήμερα ο Γερονικολός, που είχε εκδώσει και δοκίμιο για την συνθήκη της Λωζάννης, θα συντόμευε, επί το περιεκτικότερον, την προσφιλή του έκφραση: Κατρούγκαλος, οργή θεού.

Αλλά φευ, δεν πρόκειται μόνο για τον Κατρούγκαλο. Τα σκάγια παίρνουν και εσας κ. Πρόεδρε. Που, δια της σιωπής σας, προσυπογράφετε τους κατρουγκαλισμούς.

Θα κλείσει κάποια στιγμή αυτή η περίφημη δεύτερη αξιολόγηση. Αν μη τι άλλο διότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει τόσα πολλά, δικά της, υπαρξιακά προβλήματα, ώστε κάθε άλλο παρά τις χρειάζεται και ένα ακόμη. Διότι αν δεν έκλεινε, με κάποιο τρόπο, η αξιολόγηση, η άλλη προοπτική θα ήταν ένα ναυάγιο. Το οποίο, ουσιαστικώς, θα οδηγούσε σε μια έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Με τρομακτικές μεν συνέπειες για την Ελλάδα και το λαό της. Αλλά και με βαρύτατο τραυματισμό της ίδια της ευρωζώνης και τελικώς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το κακό είναι ότι καμία από τις ελληνικές κυβερνήσεις που διαχειρίσθηκαν αυτή την κρίση και διαπραγματεύθηκαν με τους εταίρους μας, δεν συνειδητοποίησε, στο βαθμό πού έπρεπε, ότι αυτή η προοπτική, το κακό δηλαδή που θα συνέβαινε στην ίδια την Ευρώπη, ήταν και το καλύτερο διαπραγματευτικό χαρτί της. Το πολυτιμότερο όπλο της. Και ας περιέγραφαν με μελανά χρώματα, όλοι οι μετέχοντες, σε πολίτικο επίπεδο, σε αυτή τη διελκυστίνδα, τα όσα θα ακολουθουσών μια τελική αποτυχία των «προγραμμάτων διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας. Έδιναν δηλαδή, με τις δηλώσεις και τα άρθρα τους, επιχειρήματα στην ελληνική πλευρά, να ασκήσει καλύτερη, αποτελεσματικότερη διαπραγμάτευση.

Ο τρόπος όμως με τον οποίο θα κλείσει αυτή η αξιολόγηση, με το να βαπτίζονται ως «μεταρρυθμίσεις» οι ακόμη μεγαλύτερες αφαιμάξεις του εισοδήματος των πλέον πτωχών συμπατριωτών μας, δηλαδή το πετσόκομμα κατά το ήμισυ του αφορολογήτου και οι νέες άγριες περικοπές των συντάξεων, συν την καθήλωση των χαμηλών μισθών σε επίπεδα πεινάς, θα είναι το κύκνειο άσμα αυτής της κυβέρνησης. Όσο και αν πανηγυρίζουν οι προπαγανδιστές της ότι μετά από «σκληρή διαπραγμάτευση» κατάφεραν να φτάσουν σε μια συμφωνία με τους «θεσμούς», δεν θα βρουν πρόθυμους να καταναλώσουν τα συνήθη κουτόχορτα που μας σερβίρουν.

Όταν τις συνέπειες αυτών των νέων υποχωρήσεων θα τις βιώνει καθημερινώς το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων πολιτών, οι περί «επιτυχίας» κορδακισμοί θα έχουν ως βέβαιο αποτέλεσμα να αυξάνουν την …παράγωγη θυμωμένων πολιτών. Να πολλαπλασιάζουν τους εξοργισμένους ψηφοφόρους. Τόσο ώστε, αυτό το ποσοστό γύρω στο 15%, που δίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ κάποιες δημοσκοπήσεις, να αποδειχθεί τελικώς …αβανταδόρικο.

Διάβασα ένα άρθρο του Δημήτρη Κούρκουλα, υφυπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, στην συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ . Και μου ήταν δύσκολο να πιστέψω πως, όσα έγραφε, δεν ήταν προϊόν αντιπολιτευτικής και μόνο διάθεσης, απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση. Οπότε άρχισα τα τηλεφωνήματα, σε όσες έγκυρες πηγές γνωρίζω. Με την ελπίδα ότι θα μάθω πως η αλήθεια είναι διαφορετική .

Δεν είναι δυνατόν, σκέφθηκα, ο λαός να καταδικάζεται σε νέα συμπληρωματικά μέτρα λιτότητας, ακόμη μεγαλύτερη φτωχοποίηση, για να εξοικονομηθούν κάτι λιγότερο από δυο δισεκατομμύρια, όπως αξιώνουν οι «θεσμοί» , ενώ την ίδια στιγμή μπορούσαμε να έχουμε

εισπράξει περισσότερα χρήματα από ένα συγκεκριμένο περιφερειακό πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά να μην ασχολούμεθα με το θέμα.

Και όμως, αυτή είναι η μαύρη αλήθεια. Η Ελληνική κυβέρνηση (πρωτίστως), αλλά και οι αιρετοί άρχοντες της περιφερειακής αυτοδιοίκησης, δεν έχουν καν κουνήσει το δαχτυλάκι τους για την υλοποίηση ενός προγράμματος που καλείται «Στρατηγική της Αδριατικής και Ιονίου», εν συντομία EUSAIR. Διαβάστε περί τίνος πρόκειται:

Η EUSAIR καλύπτει τέσσερις χώρες της ΕΕ (Ελλάδα, Ιταλία, Σλοβενία, Κροατία) και τέσσερις χώρες εκτός ΕΕ (Σερβία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Αλβανία) και φιλοδοξεί να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που προσφέρουν οι οριζόντιες και τομεακές πολιτικές της ΕΕ ώστε να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα και η ελκυστικότητα της περιοχής, να διαφυλαχθεί το φυσικό περιβάλλον και να τονωθεί η απασχόληση, με την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Προς επίτευξη του σκοπού αυτού υπάρχουν διαθέσιμα κονδύλια ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ για την περίοδο 2014-2020.

Διαβάστε τώρα και την πρόσφατη (Φεβρουάριο) δήλωση της Ρουμάνας Επιτρόπου της ΕΕ για την Περιφερειακή Πολιτική Κορίνας Κρέτσου, και την οργή που εκδηλώνει, παρά τη διπλωματική γλώσσα που χρησιμοποιούν συνήθως οι επίτροποι:

 «Δεν είμαι καθόλου ευχαριστημένη με τη στρατηγική Αδριατικής-Ιονίου. Παρότι έχουν περάσει δύο χρόνια από τη δημιουργία της, δεν έχει υλοποιηθεί κανένα μεγάλο έργο ούτε έχουν επιτευχθεί σημαντικά αποτελέσματα, σε αντίθεση με άλλες στρατηγικές όπως αυτή της Βαλτικής. Επιπλέον, δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα η ημερομηνία της δεύτερης ετήσιας συνάντησης των μελών της στρατηγικής, η οποία αναμένεται να πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα.»

Λεπτομέρεια: Η Ελλάδα ασκεί, ως τον Ιούνιο, την προεδρία σε αυτόν τον περιφερειακό ευρωπαϊκό φορέα. Είχαμε δηλαδή όλες τις ευκαιρίες για να εισπράξουμε τα μόνα λεφτά που πράγματι υπάρχουν. Εκείνα της ΕΕ. Αλλά ..πέρα βρέχει. Ποιος εκπλήσσεται;

Εντός αυτής της Ανοίξεως, η Επιτροπή για την Αναθεώρηση του Συντάγματος, την όποια έστησε ο πρωθυπουργός, θα πρέπει να παραδώσει τις προτάσεις της. Με αυτόν τον τρόπο, υποτίθεται, θα έχει ήδη «μιλήσει η κοινωνία», για τις αλλαγές που πρέπει να επέλθουν στον συνταγματικό χάρτη της χώρας. Και μετά θα αρχίσει, υποτίθεται, η καθεαυτό πολιτική διαδικασία, εντός του κοινοβουλίου. Η όποια βεβαίως προδιαγράφεται ως ατελέσφορη. Διότι, για να υπάρξει αποτέλεσμα, θα πρέπει η κυβέρνηση να συγκεντρώσει, κατά τις συνταγματικές επιταγές που ισχύουν, μια πλειοψηφία των τριών πέμπτων του κοινοβουλίου. Δηλαδή 180 βουλευτές. Πράγμα αδύνατο.

Τότε τι νόημα έχει όλη αυτή η διαδικασία, την όποια με τόσες φανφάρες ξεκίνησε ο κ. Τσίπρας, παρουσιάζοντας την «επιτροπή» που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί την κοινωνία και θυμίζει ολίγον από την «συμβουλευτική» της χούντας; Όχι μόνον λόγω της αυθαίρετης εξωθεσμικής συγκρότησης της, που δεν έχει καμία ευρύτερη πολιτική συναίνεση, αλλά και λόγω της συμμετοχής του συνταξιούχου καθηγητή Παραρά, του ανθρώπου που είχε αναλάβει την «εκλαΐκευση», δηλαδή την προπαγάνδα υπέρ του «συντάγματος» των συνταγματαρχών;

Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά σε όλους τους κρίσιμους τομείς που καλείται να διαχειρισθεί μια κυβέρνηση, στην οικονομία, την ανεργία, το κοινωνικό κράτος, την προστασία του πολίτη, την περιπόθητη ανάπτυξη, έξεστι Κλαζομενίοις περί άλλα να τυρβάζουν. Να εφευρίσκουν επιτροπές, φορείς και διαδικασίες, έτσι «σε δουλειά να βρισκόμαστε». Να έχουμε να λέμε. Μπας και περισπασθεί η προσοχή των πολιτών από τα ζέοντα και ασχοληθούν με εκείνα που είναι αδύνατον να λάβουν σάρκα και οστά. Για άλλη μια φορά δηλαδή «πενία τέχνες κατεργάζεται».

Το κακό είναι ότι αυτά τα «παίγνια εν ου παικτοίς» γίνονται επί ενός τόσο σοβαρού και κρισίμου θέματος, όπως η πράγματι αναγκαία αναθεώρηση του συντάγματος. Όπου θα έπρεπε να έχει εξασφαλισθεί η ευρύτερη δυνατή συναίνεση, ώστε, πρωτίστως να εξοβελισθούν από το σύνταγμα όλες οι διατάξεις για τις προκλητικές παραγραφές των αδικημάτων των πολιτικών. Οι κατά σχήμα οξύμωρο καλούμενες «περί ευθύνης υπουργών», ενώ συνιστούν …κεκτημένο δικαίωμα στην ανευθυνότητα.

Αν επρόκειτο για εγχείρημα ουσίας, ο κ. Τσίπρας θα έπρεπε αντί της συναίνεσης του κ. Κιμούλη να έχει εξασφαλίσει την συναίνεση του μεγαλύτερου τμήματος της αντιπολίτευσης. Αλλά είναι απλώς άλλη μια κακή πολιτική παράσταση.

Φόρτωση περισσότερων