skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Άλλη μια ημερομηνία προστίθεται στις «χαμένες» της διαπραγμάτευσης για την αξιολόγηση. Πάει και η 27 Μαρτίου. Το «Γιουρογόρκινγκ γκρουπ» δεν έβγαλε καπνό. Τα παζάρια κυβέρνησης και «θεσμών» κατέληξαν πάλι σε ναυάγιο. Παρά την εκ πολλών πηγών διαφημιζόμενη, όλες τις προηγούμενες ημέρες, «πρόοδο». Φαίνεται ότι ο πρωθυπουργός μας «φρέναρε» τον Ευκλείδη Τσακαλώτο. Εκτιμώντας ότι δεν μπορεί να περάσει εύκολα τις νέες μειώσεις των συντάξεων. Υπέρ των όποιων έχει ως σύμμαχο και τον Γιάννη Στουρνάρα.
Από την «δέσμευση» ότι η αξιολόγηση, χωρίς την οποία δεν μας δίνουν την «δόση μας», των 6,7 δισεκατομμυρίων, θα έχει ολοκληρωθεί «πριν από τα Χριστούγεννα», πάμε ήδη για τη Μεγάλη Εβδομάδα και βάλε. Διότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα αν η εκκρεμότητα θα λήξει στις 7 Απριλίου, αν δηλαδή η συμφωνία θα εμφανισθεί επιτέλους ανήμερα της ανάστασης του Λαζάρου.
Γιατί όλα αυτά; Διότι ο σύντροφος Αλέξης κυκλοθυμεί. Και πορεύεται κατά την λενινιστική προτροπή «ένα βήμα μπρός, δύο βήματα πίσω». Προφανώς και δεν φοβήθηκε την δήλωση του ουχί εν πολλαίς αμαρτίαις αλλά σίγουρα εν πολλαίς θολούρες …αναρχοχριστιανού Κώστα Ζουράρι ότι θα σκεφθεί τι από αυτά θα ψηφίσει και τι όχι. Ίσως όχι και τις απειλητικές προαγγελίες ανταρσίας του Δημήτρη Καμμένου. Και σίγουρα όχι την «διαφωνία» του Πάνου Σκουρλέτη για την «λεηλασία» της ΔΕΗ.
Όχι, δεν φοβάται τους βουλευτές των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ο Αλέξης. Αυτούς τους έχει δεδομένους. Σιγά να μην τολμήσουν να καταψηφίσουν και να βάλουν το κεφάλι τους στην λαιμητόμο των προώρων εκλογών. Δεδομένη βεβαίως έχει και την λαϊκή οργή για όσα επέρχονται. Διότι, ασφαλώς θα επέλθουν.
Τότε τι νόημα έχει το χάσιμο πολύτιμου χρόνου, με αυτή την τακτική του «ένα βήμα μπρος δυο βήματα πίσω»; Λόγω της οποίας, εκτός από την «δόση μας», απομακρύνεται και η προοπτική να μπούμε στο πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης» της ΕΚΤ, να πάρουμε δηλαδή φθηνό χρήμα από τον Μάριο Ντράγκι;
Μα τι άλλο; Το θεαθήναι. Όπως και με το …ιστορικό δημοψήφισμα του 2015. Να περάσει στις «μάζες» το μήνυμα ότι προηγήθηκε «σκληρή διαπραγμάτευση». Αυτή είναι η έσχατη αυταπάτη του σ. Τσίπρα. Πιστεύει ότι υπάρχουν ακόμη τόσοι πολλοί, έτοιμοι να χωνέψουν το κουτόχορτο. Θα την πληρώσουμε και αυτή.

Όχι καλέ. Ποιος λέει ότι οι Έλληνες κόβουν ακόμη και το ψωμί και το γάλα λόγω ανέχειας; Αυτά είναι αισχρά ψεύδη εκείνων που επιβουλεύονται την πορεία της αριστερής μας κυβέρνησης. Τι είναι δηλαδή αυτός ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών Τροφίμων; Ένας καπιταλιστής. Άρα εχθρός της λαϊκής κυβέρνησης που εκπροσωπεί τα συμφέροντα της εργατιάς. Και βγήκε να μας πει ότι το πρώτο δίμηνο του έτους σημειώθηκε πτώση 5-7% στην ελληνική αγορά του γάλακτος και του ψωμιού. Και που το απέδωσε; Στην μείωση της καταναλωτικής δύναμης. Στο ότι δεν έχουμε να αγοράσουμε ούτε γάλα και ψωμί.
Καθαρή περίπτωση μαύρης προπαγάνδας. Στα πλαίσια της οποίας εντάσσεται και το αποτέλεσμα της έρευνας που έκανε μια εταιρία συμβούλων λιανικών πωλήσεων –άλλο καπιταλιστικό όργανο και αυτό- από την όποια προέκυψε ότι τον Ιανουάριο η κατανάλωση στα σουπερ-μάρκετ μειώθηκε κατά 10% και ειδικότερα στα τρόφιμα κατά 8,7%. Ε, και; Τι πιο φυσιολογικό από αυτό; Πάντα μετά τις εορτές κάνουμε δίαιτα οι Έλληνες. Έτσι για να ξαναβρούμε τη φόρμα μας, μετά τις ακόλαστες επιδόσεις μας στα εορταστικά φαγοπότια.
Όσο για το ψωμί και το γάλα, είναι ηλίου φαεινότερον ότι πρόκειται για μια στροφή στις καταναλωτικές μας συνήθειες. Τώρα, όπως θα έλεγε και η γνωστή αοιδός, τρώμε …είδη υγιεινής. Τι να τα κάνουμε τα ψωμιά και τα γαλακτοκομικά; Προτιμούμε σολομό Νορβηγίας που έχει και Ω3 λιπαρά. Τα ψωμιά είναι πια πολύ μπανάλ διατροφή. Για πολύ απροσάρμοστα άτομα. Δεν συμφωνείτε;
Και η μείωση των καταθέσεων, την ίδια περίοδο, την όποια μας την επισείουν τα παπαγαλάκια των καπιταλίστων ως απόδειξη του ότι επιδεινώνεται το οικονομικό κλίμα και αυξάνεται η ανέχεια, σίγουρα έχει και αυτή μια άλλη εξήγηση. Απλώς οι πολίτες και οι επιχειρήσεις, τραβάνε χρήματα από τις τράπεζες, ή δεν πάνε να καταθέσουν άλλα, επειδή, έχουν διαπαιδαγωγηθεί πια καταλλήλως. Έχουν αποκτήσει φορολογική συνείδηση. Και σπεύδουν να δώσουν τον όβολο τους στο κράτος, για να στηρίξουν την τιτάνια προσπάθεια της κυβέρνησης να πιάσει την ανάπτυξη 2,7% που έχει προβλέψει στον προϋπολογισμό.
Και αν δεν την πιάσει, αν πάμε τελικώς γύρω στο 0,5%, -καρατσεκαρισμένα- η κυβέρνηση θα φταίει; Όχι βεβαία. Θα φταίνε οι αντιδραστικοί. Που δεν τρώνε περισσότερο σολομό, να κινηθεί η οικονομία.

Είμαι έμπλεος εθνικής υπερηφάνειας. Και το χρωστώ σε σας κ. Πρόεδρε. Με την γενναία επιστολή που στείλατε προς τους εταίρους μας, τους κάνατε και τρίμηνε. Να μην πω ότι κατουρηθήκανε επάνω τους. Να τους πήγε. Βέβαια, εκείνο που ζητούσατε, μια ρητή δήλωση δηλαδή υπέρ της επαναφοράς ή της αναγνώρισης ισχύος των συλλογικών διαπραγματεύσεων στην Ελλάδα, δεν το διάβασα στο τελικό επετειακό κείμενο, που και εσείς υπογράψατε, παρά τις απειλές σας ότι δεν θα βάλετε την τζίφρα σας. . Ίσως το ξέχασε η δακτυλογράφος των Βρυξελλών.
Διάβασα όμως, και φούσκωσα σαν τον διάνο από την υπερηφάνεια μου, το τίτλο του βασικού πρωτοσέλιδου θέματος στην «Εφημερίδα των Συντακτών» που είναι το άλλο έντυπο, περάν της «Αυγής», που σας στηρίζει με πάθος και δυναμισμό: «Εργασιακό Μεσαίωνα εγώ δεν ψηφίζω» με την ανάλογη επεξήγηση: «Για την ανυποχώρητη στάση του στα εργασιακά προειδοποίησε ο Αλ. Τσίπρας, αποσπώντας τελικά την έμμεση στήριξη των Ευρωπαίων ηγετών μέσω της Διακήρυξης της Ρώμης. Ωστόσο, όπως δήλωσε, αυτή «μένει να αποδειχτεί στην πράξη».
Τώρα, τι ακριβώς σημαίνει αυτό το «αποσπώντας τελικά την έμμεση υποστήριξη», τρέχα γύρευε. Η διακήρυξη είναι γεμάτη από ευχολόγια για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Περιλαμβανόμενης της δέσμευσης ότι θα φροντίσουν, οι 27 που υπογραφούν, και για καλύτερες μέρες των εργαζομένων. Πρωτότυπα πράγματα δηλαδή. Ποτέ άλλοτε δεν έχουμε ακούσει ή διαβάσει κείμενα κυβερνώντων και γενικότερων πολιτικών που να μας υπόσχονται καλύτερες μέρες. Και να μη σκίζονται ότι νοιάζονται και για τους αργαζόμενους.
Περιέργως, αυτήν την ηρωική ατάκα δεν μας λένε πως και σε ποιον την είπατε. Οπότε άρχισα να ψάχνω και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Αλλά καμιά αναφορά βρε παιδί μου. «Α, τους άθλιους», σκάφθηκα, λογοκρίνουν τον πρωθυπουργό της Ελλάδας. Υψώνει το ανάστημα του, λέει το νέο μεγάλο ΟΧΙ, και αυτή δεν γράφουν ούτε μια λέξη.
Σκέπτομαι να γράψω ένα θεατρικό κείμενο για παράσταση του θεάτρου σκιών. «Ο Καραγκιόζης Ευρωπαίος». Με τον Καραγκιόζη να επαναλαμβάνει την ατάκα: «Α, ρε δούλεμα που τρώω. Τρώω, τρώω, μασώ-μασάω, αλλά στο ρημάδι το στομάχι μου δεν κατεβαίνει τίποτα».
Στην εποχή των άυλων τίτλων, έχουμε πια και άυλο κουτόχορτο.

Ούτε οι Βρυξέλλες ούτε η Αθήνα επιβεβαιώνουν επισήμως τις πληροφορίες του πρακτορείου Reuters, κατά τις οποίες κυβέρνηση και «θεσμοί» έχουν καταλήξει σε συμφωνία. Ο μεν εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δηλώνει ότι πράγματι «έχει σημειωθεί πρόοδος, αλλά δεν έχουμε ακόμη συμφωνία». Η δε κυβέρνηση, από την πλευρά της, αρκείται σε να σχόλιο κατά το οποίο «όταν υπάρξει συμφωνία θα το μάθετε επισήμως και όχι από διαρροές».
Οπότε ας κρατήσουμε τα περί επίτευξης προόδου στις διαπραγματεύσεις με τους «θεσμούς». Και να δούμε σε τι συνίσταται αυτή η «πρόοδος». Τα βασικά στοιχεία είναι τρία μεγάλα «ναι» που απέσπασαν ήδη οι «θεσμοί» από την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου:
1. Μείωση του αφορολογήτου κατά 50%, από τις δώδεκα χιλιάδες στις έξη.
2. Μια ακόμη μείωση των συντάξεων, τόσο ώστε να αντιστοιχεί σε ποσοστό 1% τους Ακαθαρίστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ).
3. Πώληση των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ στην Κοζάνη. Με τέτοιους όρους τους οποίους ο υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης θεωρεί «λεηλασία». Αλλά παρά ταύτα θα τις ψηφίσει, όπως δηλώνει, ακλουθώντας την πρακτική «διαφωνώ αλλά πειθαρχώ».
Απομένουν τα «εργασιακά», δηλαδή η απελευθέρωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, που όλα δείχνουν ότι θα πάει για μετά το 2018, αλλά και η ελάφρυνση του χρέους, για την οποία το Βερολίνο διαμηνύει ότι δεν πρόκειται να αποδεχτεί τίποτε άλλο, περά από την επιμήκυνση της χρονικής περιόδου εξόφλησης του. Ούτε μείωση, ούτε καν «πάγωμα των επιτοκίων».
Οι επιλογές της κυβέρνησης είναι δύο.
*** Η μια, η επικρατέστερη εκδοχή, είναι να αποδεχτεί τα πάντα. Όπως κάνει, έστω με νάζια, τα δυο χρόνια που ήδη κυβερνά. Με την ελπίδα ότι θα εμφανισθεί στο μέλλον κάποια ανάκαμψη στην οικονομία, μήπως ανακάμψουν και τα ποσοστά της στο εκλογικό σώμα.
*** Η άλλη είναι η …παλαβή εκδοχή. Να κάνει το χατίρι του Κυριάκου Μητσοτάκη και, αφού πει ένα «ηρωικό όχι» στους «θεσμούς», να πάει για πρόωρες εκλογές.
Πριν πείτε πια από τις δυο θα ισχύσει τελικώς, σκεφτείτε τις …γαλοπούλες. Και αναρωτηθείτε αν έχουν κανέναν λόγο να ζητούν επίσπευση των …Χριστουγέννων.

Διάβασα κ. πρόεδρε την επιστολή σας προς τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Και ως ένας πολίτης αυτής της χώρας δεν έχω καμία αντίρρηση να προσυπογράψω το περιεχόμενο της. Ποιος άλλωστε θα διαφωνήσει με την διατύπωση σας ότι τα τελευταία χρόνια πολλές από τις ευρωπαϊκές κοινωνικές κατακτήσεις «απειλούνται παρά τη θεσμική τους κατοχύρωση»; Και ποιος μπορεί να έχει άλλη γνώμη από το ότι «Εναπόκειται στη δημοκρατική επιλογή των λαών τη Ευρώπης και στη βούληση των κυβερνήσεων που εκλέγουν, να τις υπερασπιστούν, και να τις διευρύνουν»;
Εκείνο όμως που με κάνει επιφυλακτικό –και υποθέτω όχι μόνον εμένα- είναι η προϊστορία σας. Το ότι μας έχετε συνηθίσει σε μια πρακτική του άλλα να λέτε, ή να γράφετε και υπογράφετε και άλλα να έχετε στο μυαλό σας. Είμαστε δυστυχώς, οι πολίτες, υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε: Τους έπιασε αλήθεια τους κυβερνήτες μας, αυτούς που εγκαθίδρυσαν το καθεστώς Κατρούγκαλου στις εργασιακές σχέσεις, ο πόνος για τα δικαιώματα των εργαζομένων; Η ψάχνουν αφορμή ηρωικής εξόδου, καθώς τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά, όπως προκύπτει από την ίδια πρωθυπουργική επιστολή;
Διότι δεν μπορεί, δεν επιτρέπεται να διαφύγει της προσοχής κανενός μια κρίσιμη παράγραφος: «Δεν μπορούμε, όμως, να κατανοήσουμε απαιτήσεις πέραν των δεσμεύσεων αυτών, όπως αυτή της παράτασης της εξαίρεσης της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο. Η απαίτηση αυτή άλλωστε καθυστερεί αδικαιολόγητα την ολοκλήρωση της 2ης αξιολόγησης του Ελληνικού προγράμματος στερώντας τη δυναμική της ανάκαμψης της Ελληνικής Οικονομίας σε μια καθοριστική στιγμή».
Όσο κομψεπίκομψα και αν προσπαθείτε να το διατυπώσετε κ. Πρόεδρε, ομολογείτε, με την επιστολή σας, ότι η κατάσταση κάθε άλλο παρά είναι όπως την εμφανίζει η προς το εσωτερικό προπαγάνδα σας. Ότι η «ανάκαμψη» δεν είναι ήδη επίτευγμα σας, όπως ισχυρίζεστε μιλώντας σε μας τους ιθαγενείς. Αλλά ένα ζητούμενο, την επίτευξη του οποίου δεν επιτρέπει η πορεία των διαπραγματεύσεων για την αξιολόγηση.
Και η μαύρη αλήθεια είναι ότι αν δεν αλλάξει το πολιτικό κλίμα, αν δεν υπάρξουν επενδύσεις, που είναι η πλέον αναγκαία προϋπόθεση για την ανάπτυξη και ανάκαμψη, τότε τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν πρόκειται να τα σώσει ή να τα προωθήσει κανένα ευχολόγιο, καμία ρηματική διακήρυξη, σε οποιοδήποτε ευρωπαϊκό έγγραφο.

Να προσυπογράψουμε, υπό την προϋπόθεση ότι δεν μας δουλεύετε. Για μια ακόμη φορά.

Φόρτωση περισσότερων