skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Ένας λαός ολόκληρος, από τον Άννα στον Καϊάφα. Τόμοι ολόκληροι σχηματίζονται αν θελήσει κάποιος να συγκεντρώσει τις αναλύσεις και τις απόψεις ειδικών και πολιτικών, τόσο επί ευρωπαϊκού εδάφους, όσο και πέραν του Ατλαντικού, περί το «δέον γενέσθαι» ως προς την διαχείριση του ελληνικού χρέους.

Αναρίθμητοι εκείνοι οι όποιοι υποστηρίζουν ότι, χωρίς μια γενναία μείωση του υφιστάμενου χρέους, όλα τα προγράμματα «διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας είναι καταδικασμένα να αποτύχουν. Ολιγότεροι μεν, αλλά έντονος ισχυρότεροι, ως προς την δυνατότητα τους να επιβάλουν τις θελήσεις τους, σε όλο το φάσμα του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, εκείνοι οι όποιοι απαντούν ότι δεν θα επιτρέψουν καμία μείωση, αν προηγουμένως δεν ολοκληρωθεί «το πρόγραμμα». Αν δηλαδή δεν εφαρμόσουμε, μέχρι κεραίας, όσα υπέγραψαν οι κυβερνήτες με τα μνημόνια. Και όσα, επιπροσθέτως, αποδέχθηκαν στη Μάλτα.

Ως Έλληνας πολίτης έχω ανάγκη να μπορώ να πιστεύω αυτά που μου λέει η κυβέρνηση μου. Η όποια πανηγυρίζει ότι έτυχε μεγάλη νίκη στη Μάλτα. Και ποιο είναι το τρόπαιο που προβάλλει, έναντι των φρυχτών μέτρων που θα γονατίσουν ακόμη περισσότερο τους «πιο αδύναμους κρίκους» της ελληνικής κοινωνίας, τους χαμηλόμισθους, τους περιστασιακώς απασχολούμενους και τους συνταξιούχους; Ότι τα σκληρά μέτρα ΔΕΝ πρόκειται εφαρμοσθούν αν ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ δεν έχει υλοποιηθεί μια ρύθμιση του χρέους.

Να όμως που εκείνοι που αποφασίζουν άλλα μας λένε. Και τώρα δεν είναι μόνον ο …προαιώνιος εχθρός, ο «κακός Γερμανός». Τώρα ακόμη και η άλλοτε σύμμαχος μας στο θέμα της ανάγκης να προχωρήσουν οι δανειστές σε μείωση του χρέους, η ηγερία του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, μας ποτίζει και αυτή «χολήν άμα και όξος». Διότι ναι μεν επιμένει ότι «το ελληνικό χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο χωρίς αποφάσεις για την μείωση του», αλλά συντάσσεται και αυτή με όσους «δεν βλέπουν» αυτή τη μείωση να έρχεται «πριν από την εφαρμογή όλων των μέτρων».

Είναι προφανές ότι κάποιος δεν μας λέει την αλήθεια. Ας ελπίσουμε ότι ο ψευδόμενος δεν είναι η κυβέρνηση μας. Διότι αν ισχύουν όσα δηλώνουν ο Σόιμπλε και η Λαγκάρντ, τότε η «νίκη» της Μάλτας πτύεται να αποδειχθεί «μαϊμού». Φενάκη. Και να επιβεβαιωθεί η λαϊκή παροιμία για το πόσο κοντά είναι τα «ποδάρια» του ψέματος.

Αντί άλλου κειμένου επιτρέψτε μου να ανασύρω τούτο το ποίημα από την συλλογή «Φιλήσυχοι Πολίτες», γραμμένο το 1969, όταν, μέσα στη δικτατορία, είχε φουντώσει ο εσωτερικός εμφύλιος στην Αριστερα, μεταξύ «Εσωτερικού» και «Εξωτερικού», αλλά και η εχθρότητα ανάμεσα στο ΠΑΜ με ηγέτη τον Μίκη Θεοδωράκη και το ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου:

Χρόνους πολλούς μετά την ταφή,
την ανάσταση, την ανάληψη
είπε μια Κυριακή να μαζευτούνε
σε μια γωνία αυτός κι οι μαθητές
και να μιλήσουνε.

Καθένας ήλθε κουβαλώντας και το κόμμα του.
σημαίες , σύμβολα, χαρτιά και μανιφέστα
κι άγρια μισούμενοι «αδελφοί» οι οπαδοί.

Είχε καθένας και την εκκλησία του.
Άγιους κανόνες , ευαγγέλια και πιστούς.

Βέβαια όλοι τους φορούσανε κονκάρδες ,
με τ’ αρχικά του χαραγμένα σε χρυσό
κι ακολουθώντας ,
οι οπαδοί, φωτογραφίες του ανέμιζαν.
Και τ’ όνομα του τραγουδούσαν ,
απαράλλαχτα, όπως τότε.

Κι αυτός, όπως συνήθιζε, τους είπε
-τι άλλο – μια μικρή παραβολή.

«Άνθρωπος είχεν δούλους τέσσαρας
φοβηθείς δε τους δούλους,
προς ους βασάνους μεγάλους επέβαλε,
ότι παρεσκευάζοντο αποκτείναι αυτόν
και καταλύσαι τον οίκο αυτούότι πολύ εν ομονοία
και μυστικότητι είδε τους τέσσαρας –
εταράσσετο.

Παρασκευάζετο ουν όπως νύκτωρ αναχωρήση
προς σωτηρίαν αυτού και των τέκνων ,
οτε φωναί ηκούσθησαν μεγάλαι
εξ’ ου οι δούλοι κατείχον κατάλυμα.

Είπε δε αύθις τοις υιοίς αυτού:
Μη ταράσσεσθε πλέον.
Άφετε τας αποσκευάς σας
και επανέλθητε εις τον ύπνον σας.
Εφ’ όσον ούτοι φιλονικούσιν
ουδείς δια τον οίκον Μου κίνδυνος».

Και ξανάφυγε.

Από όσα είπατε κ. Πρόεδρε, εγκαινιάζοντας την σήραγγα της «Παναγοπούλας», εκεί στην πολύπαθη και τόσο αιματοβαμμένη εθνική οδο Κορίνθου-Πατρων, αξίζει πράγματι να σταθουμε σε ένα σημειο. Σε όσα είπατε δηλαδή για την απορροφητικότητα των ευρωπαικων κονδυλίων. Αν πράγματι έχει φθασει σε καποιες περιπτώσεις στο 98%, όπως ειπετε, είναι ένα τεραστιο επίτευγμα της κυβέρνησης σας. Το οποιο πρεπει να σας αναγνωρίσουμε.
Δυστυχώς, αυτή η χώρα, που έχει ενταθεί στην «ευρωπαϊκή οικογένεια» από το 1980, έχει μακρά και θλιβερή ιστορία αποτυχιών στον τομέα της απορρόφησης των κονδυλίων που εδικαιούτο από τα διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα. Είναι ένα διαχρονικό και διαπαραταξιακό έγκλημα σε βάρος του τόπου, για το οποιο ουδέποτε έδωσε λόγο κανείς από εκείνους που μας κυβέρνησαν. Και όχι μόνο δεν έδωσαν λόγο, αλλά μας κορόιδευαν, περιφέροντας υπερηφάνως το …επίτευγμα τους, αν ο ένας υπουργός κατάφερνε να εμφανίσει, στον τομέα του, μια απορροφητικότητα κατά τι μεγαλύτερη από εκείνη του προκατόχου του.
Θυμάμαι χαρακτηριστικώς τι έγινε τον Σεπτέμβριο του 1996, όταν ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης πιεζόταν από τους υπουργούς του για το πώς έπρεπε να κατανείμει, κατά υπουργείο, τα κονδύλια από το Τέταρτο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Πίεζαν λοιπόν για το «δώσε και μένα μπάρμπα». Και βασικό όπλο στη φαρέτρα των επιχειρημάτων, κάποιων από αυτούς ήταν ακριβώς το που είχαν φθάσει την απορροφητικότητα για τα υπόλοιπα προγράμματα που διαχειρίζονταν.
Παρακολουθούσα μια εκπομπή, σε φιλικό σπίτι. Με παρόντα και τα δυο παιδιά της οικογένειας, αμφότερα στην εφηβεία τους. Κάποια στιγμή ένας υπουργός καμάρωνε για το ότι, στο υπουργείο του, η απορροφητικότητα ευρωπαικων κονδυλίων «έχει υπερδιπλασιασθεί». Και όταν ο φιλοξενών δημοσιογράφος του ζήτησε λεπτομέρειες, είπε ότι από το 20% είχε φθασει στο 42%. Κάτι που χαροποίησε ιδιαιτέρως τον οικοδεσπότη, φανατικό οπαδό του ΠΑΣΟΚ.
Αλλά τη χαρά του την έκοψε ο ένας γιος του με το «παιδικό» του σχόλιο: «Καλά δεν ντρέπονται που χάνουν το 58%, και μας ζητούν να τους πούμε «ζήτω» επειδή έτυχαν το 42, που είναι κάτω από τη βάση; Δηλαδή μπαμπά, αν εγώ είχα πάρει το πρώτο εξάμηνο δυο στα μαθηματικά και το δεύτερο ανέβαινα στο τέσσερα, δηλαδή πάλι κάτω από τη βάση, θα είχες την ίδια χαρά και περηφάνια, όπως με τον υπουργό σου»;
Κόκκαλο, ο πανηγυριστής πατέρας.

Το ερώτημα «πως θα είναι η κοινωνία του αύριο, θα είναι καλύτερη από την σημερινή;» δεν είναι απότοκο μόνο των αποφάσεων και των πράξεων των πολιτικών μας. Συνδέεται αμεσότατα και με την συμπεριφορά, τα ήθη που διαμορφώνουμε οι πολίτες στον ιδιωτικό μας βίο. Και επ’ αυτού οι οιωνοί δεν είναι ιδιαιτέρως ευχάριστοι.
Χθες το πρωί, φεύγοντας από ιατρική επισκεψη, επιβιβάσθηκα στο λεωφορείο, στο ύψος του Μεγάρου Μουσικής. Ήμουν δε ιδιαιτέρως τυχερός διότι υπήρχε μια άδεια θέση. Λίγο μετά το ξεκίνημα, ο οδηγός ξανασταμάτησε. Διότι μια κυρία, με εμφανέστατα κινητικά προβλήματα του έκανε παρακλητικό νόημα να περιμένει. Και εκείνος ανταποκρίθηκε, διευκολύνοντας ένα άτομο που χρειαζόταν βοήθεια.
Μπήκε η γυναικά από την μπροστινή πόρτα, ευχαριστώντας τον ευγενικό οδηγό. Και με το μάτι αναζήτησε μια θέση να καθίσει. Στην μια πλευρά κάθονταν δυο δεσποινίδες γύρω στα είκοσι. Βυθισμένες αμφότερες στα «έξυπνα» κινητά τους, δεν έδωσαν καμιά σημασία. Το ίδιο και η κυρία μπροστά μου. Μια σαρανταπεντάρα, από αυτές που κάπως οψίμως αποφάσισαν να γίνουν μητέρες. Με το επτά έως οκτώ ετών αγοράκι της να καταλαμβάνει μια θέση διπλά της και εκείνη να είναι αφοσιωμένη σε κάτι κρέμες που έβγαζε από την τσάντα, για να κάνει επάλειψη στα δάκτυλα της. Σιγά μην έκανε τον κόπο να πάρει το παιδί στην αγκαλιά της, για να δώσουν την θέση στην γυναικά με το πρόβλημα.
Τελικώς, οι μόνοι που σηκωθήκαμε να παραχωρήσουμε την θέση μας είμαστε δυο άνδρες της ηλικίας μου. Δηλαδή καταφανώς πρεσβύτεροι από την γυναίκα με το πρόβλημα, που ήταν γύρω στα πενήντα. Η όποια δικαίως αντέδρασε: «Σας ευχαριστώ, αλλά δεν είναι σωστό». Για να τονίσει με έμφαση: «Υπάρχουν τόσοι νεώτεροι που θα μπορούσαν να προσφέρουν τη θέση τους».
Αν πιστεύετε ότι μετά από αυτό ξύπνησε το φιλότιμο αυτών των «νεωτέρων» και ότι τσακίσθηκαν ποια θα προσφέρει πρώτη μια θέση στην γυναίκα με τα κινητικά προβλήματα, τότε ζείτε και εσείς με «αυταπάτες», όπως οι περισσότεροι από τους πολιτικούς ηγέτες μας.
Ευτυχώς, λίγο πιο κάτω, όταν το λεωφορείο έφθασε στην Αγία Φωτεινή, βεβαιώθηκα ότι το αύριο θα είναι τελικώς καλύτερο. Διότι η κυρία με το αγοράκι έσπευσε να σταυροκοπηθεί τρις. Και εκείνο την μιμήθηκε αμέσως. Τι άλλο θέλετε δηλαδή;

Μετά από ένα εξάμηνο «έμπα ψυχή, έβγα ψυχή», η κυβέρνηση κατέληξε σε συμφωνία με τους δανειστές. Μια συμφωνία που κατά τον πρωταγωνιστή της, Ευκλείδη Τσακαλώτο θα κάνει κάποιους Έλληνες να χάσουν. Χωρίς να μας πει αν έστω και ένας πρόκειται να κερδίσει. Η αλήθεια είναι ότι κάποιος κερδίζει. Η κυβέρνηση και ο Αλέξης Τσίπρας. Κερδίζουν χρόνο. Δεδομένου ότι τα σκληρά μέτρα από αποδέχθηκε πρόκειται να εφαρμοσθούν μετά από δυο χρόνια, (ενώ τα υποτιθέμενα ισοδύναμα «αντίμετρα», κανείς δεν ξέρει αν και πότε θα μπορέσουν να υλοποιηθούν), έχει στο μεταξύ το περιθώριο να «κάνει τα κουμάντα» του. Να προσπαθήσει να κερδίσει κάποιο χαμένο έδαφος.
Για το ότι τελικώς θα αποδέχονταν τους σκληρούς όρους της αξιολόγησης, μόνο όσοι ζουν με τις δικές τους αυταπάτες, μπορούσαν να αμφιβάλουν. Να περιμένουν ότι τάχα θα ξεσηκωθούν οι κυβερνητικοί βουλευτές και θα καταψηφίσουν τα επώδυνα μέτρα, οδηγώντας τη χώρα σε εκλογές. Όσοι διαθέτουν κοινό νου και έχουν επαφή με την πραγματικότητα, αντιλαμβάνονταν ότι όλα αυτά είναι όνειρα …εαρινής νυκτός, που γλυκαίνουν τον ύπνο κάποιων, στην οδό Πειραιώς. Ότι στην πραγματικότητα, για μια ακόμη φορά, οι βουλευτές των Συριζανέλ θα φερθούν ως κότες, αφού προηγουμένως σκεφθούν ως …γαλοπούλες.
Θυμίζω για την ιστορία ένα σχετικό απόσπασμα από το κείμενο της στήλης στο τέλος του περασμένου μήνα:
Οι επιλογές της κυβέρνησης είναι δύο.
*** Η μια, η επικρατέστερη εκδοχή, είναι να αποδεχτεί τα πάντα. Όπως κάνει, έστω με νάζια, τα δυο χρόνια που ήδη κυβερνά. Με την ελπίδα ότι θα εμφανισθεί στο μέλλον κάποια ανάκαμψη στην οικονομία, μήπως ανακάμψουν και τα ποσοστά της στο εκλογικό σώμα.
*** Η άλλη είναι η …παλαβή εκδοχή. Να κάνει το χατίρι του Κυριάκου Μητσοτάκη και, αφού πει ένα «ηρωικό όχι» στους «θεσμούς», να πάει για πρόωρες εκλογές.
Πριν πείτε πια από τις δυο θα ισχύσει τελικώς, σκεφτείτε τις …γαλοπούλες. Και αναρωτηθείτε αν έχουν κανέναν λόγο να ζητούν επίσπευση των …Χριστουγέννων.
Το καταπίνουν λοιπόν και αυτό το πικρό φάρμακο. Ξεχνάνε τις περίφημες «κόκκινες γραμμές» για τις όποιες μας μιλούσαν. Και τώρα θα τρέχουν να απαθανατίζονται τηλεοπτικώς, εκεί που ο Αλέξης θα κόβει τις ροζ κορδέλες στα έργα που έστησαν οι προηγούμενοι. Δείτε μας, καμαρώστε μας, ψηφίστε μας. Εμείς αλλάζουμε την Ελλάδα.

Φόρτωση περισσότερων