skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Ε, μην τρελαθούμε και τελείως…
Διαβάζοντας την δήλωση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, αλλά και τις πολλές δηλώσεις πρώην υπουργών του, για την δικαστική κατάληξη της υπόθεσης του Βατοπεδίου, είναι εύκολο να χάσει κανείς την πυξίδα του. Και να νομίσει ότι πράγματι η «τυφλή» και «αδέκαστη» δικαιοσύνη παρέδωσε τους πάντες λευκούς στην κοινωνία. Ότι αποφάνθηκε πως επρόκειτο, όπως ισχυρίζεται ο πρώην πρωθυπουργός, για σκευωρία. Ότι πάντες οι κατηγορούντες ήταν θύματα πολιτικής μισαλλοδοξίας.
Η μαύρη και πικρή αλήθεια είναι ότι το δικαστήριο απάλλαξε μόνο τους ιδιώτες, κληρικούς και λαϊκούς, που ενεπλάκησαν στην υπόθεση της λίμνης Βιστωνίδας. Και τους απάλλαξε δεχόμενο ότι ενήργησαν κάτω από πιέσεις πολιτικών. Τελεία και παύλα.
Θα αναρωτηθείτε πως και δεν δίκασε και καταδίκασε αυτούς του πολιτικούς. Μα εδώ βρίσκεται το «μεγάλο κόλπο» της υπόθεσης. Για το οποίο ο πρώην πρωθυπουργός θα ήταν καλύτερο να σιωπά, αντί να πανηγυρίζει. Διότι δεν είμαστε όλοι λωτοφάγοι σε τούτο τον τόπο.
Ουδείς πολίτικος δικάσθηκε, ώστε να έχει μια αθωωτική απόφαση στα χέρια του, άξια πανηγυρισμών. Για τον απλούστατο λόγο ότι ο τότε πρωθυπουργός είχε ενεργήσει όπως οι πάπες της καθολικής εκκλησίας. Είχε σπεύσει να απαλλάξει τους συνεργάτες του από την τσιμπίδα της δικαιοσύνης, μοιράζοντας συγχωροχάρτια. Στηριζόμενος στην πλέον ανήθικη διάταξη του ελληνικού συντάγματος -έργο Ευάγγελου Βενιζέλου η συνταγματική της κατοχύρωση- δηλαδή στην παραγραφή των αδικημάτων των πολιτικών με την μέθοδο της πρόωρης διάλυσης της Βουλής.
Πέρα από το πόσο «τυφλή» ή «αδέκαστη» ήθελε και μπορούσε να είναι, στην συγκειμένη υπόθεση, η Δικαιοσύνη, το πλέον βέβαιο είναι πως ως προς τις ευθύνες των πολιτικών ήταν με δεμένα τα χέρια. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτε. Τα αδικήματα των πολιτικών είχαν παραγραφεί.
Αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα όπως είναι, και όχι όπως βολεύουν τον ένα ή τον άλλον, η μαύρη αλήθεια είναι ότι οι πολιτικοί απλώς απάλλαξαν τους εαυτούς τους, με το τέχνασμα της παραγραφής.
Και το πιο θλιβερό της υπόθεσης είναι ότι άλλη μια ευκαιρία συνταγματικής αναθεώρησης, μια ευκαιρία να καταργηθεί αυτή η …νόμω κρατούσα ΜΕΓΑΛΗ ΑΤΙΜΙΑ της ελληνικής πολιτικής ζωής, πρόκειται να πάει χαμένη, καθώς δεν υφίσταται η αναγκαία συναίνεση για τις απαιτούμενες αλλαγές. Οπότε οι παραγραφές θα συνεχίζονται και τα επόμενα χρόνια.

Ζούμε ημέρες εθνικού μεγαλείου, εξάρσεως και αντιστάσεως.
Μπορεί η κυβέρνηση να έχει ήδη αποδεχτεί τα πιο σκληρά μέτρα, όπως είναι η μείωση του αφορολογήτου και οι νέες, για πολλοστή φορά, περικοπές των συντάξεων…
Μπορεί η διαπραγμάτευση για την δεύτερη αξιολόγηση, χωρίς την όποια δεν θα υπάρξει εκταμίευση ώστε να πληρωθεί το επόμενο ομόλογο των 7,4 δισεκατομμυρίων, να έχει κολλήσει και η Ελλάδα να σέρνεται πάλι, όπως το 2015, σε επιτόπιες διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες, με τους εκπροσώπους των «θεσμών», ιδίως του ΔΝΤ, να αρνούνται να επιστρέψουν στην Αθήνα…
Αλλά η κυβέρνηση μας βρήκε επιτέλους τον δρόμο του αγώνα. Τραγουδώντας πότε το «στ’ άρματα, στ’ άρματα, εμπρός στον αγώνα» και πότε το «μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά, πέσανε πάνω στην εργατιά», ορθώνει το ανάστημα της. Και αρνείται να προσυπογράψει την επετειακή, για 60 χρόνια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διακήρυξη, που προδιαγραφεί το μέλλον της Ευρώπης, αν δεν πάρει ένα υψίστης σημασίας αντάλλαγμα, σε αυτή την σύνοδο της Ρώμης.
Ποιος είναι το ζητούμενο, το οποίο παρουσίασε ο εκπρόσωπος του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στην προκαταρτική συνάντηση των εκπροσώπων των 27 πρωθυπουργών; Να μπει στο κείμενο, που θα εγκριθεί, μια παράγραφος. Αντιγράφω από τη χθεσινή ειδησεογραφία: «Ο Έλληνας εκπρόσωπος ανέφερε πως δεν μπορεί προσώρας να συμφωνήσει με το κείμενο που αναφέρεται στις αξίες της Ε.Ε. και την αλληλεγγύη των κρατών-μελών, τη στιγμή που η Ελλάδα καλείται να ικανοποιήσει τις μη ρεαλιστικές απαιτήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Κυβερνητικές πηγές ανέφεραν ότι επιδίωξη της ελληνικής πλευράς είναι να συμπεριληφθεί στη διακήρυξη μία παράγραφος που να κάνει ρητή αναφορά στα εργασιακά κεκτημένα της Ε.Ε».

Τα δίνουν όλα, αλλά αξιώνουν …αγωνιστικώς μια καραμέλα. Να μας τη σερβίρουν ως γλυκαντικό. Ότι τάχα έτυχαν μια νίκη. Την αναγνώριση ότι ισχύουν οι συλλογικές συμβάσεις. Που; Σε μια Ελλάδα των ανέργων που κυμαίνονται γύρω στο ενάμιση εκατομμύριο. Και των εκατοντάδων χιλιάδων «εργαζομένων», με δήθεν «μερική απασχόληση» και ακόμη μερικότερες αποδοχές. Με το καθεστώς των «μπλοκακίων» που ροκανίζει, σε εισφορές, και τα ελάχιστα που εισπράττουν όσοι, ιδίως οι νέοι, που υπάγονται σε αυτό.
Δώστε μας μια καραμελίτσα, αλλιώς θα σας χαλάσουμε την τούρτα με τα 60 κεράκια. Κωμικές ιστορίες. Με τραγικές συνέπειες.

Με την κρισιμότητα που έχει προσλάβει η τροπή των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές μας, για την δεύτερη αξιολόγηση, που είχατε πει ότι θα κλείσει πριν από τα Χριστούγεννα αλλά πάει για μετά το Πάσχα, (και βλέπουμε), περιμέναμε κ. Πρόεδρε ότι, μιλώντας στην «ώρα του πρωθυπουργού» την Παρασκευή στη βουλή, θα μας διαφωτίζατε για το «που πάμε». Περιμέναμε να μας φωτίσετε. Να διαλύσετε, ως υπεύθυνος κυβερνήτης της χώρας, τα νεφελώματα που επικάθηνται επί της κοινωνίας, έχοντας παραλύσει την μηχανή της, την οικονομία της.

Το ότι η κατάσταση έχει φθάσει και πάλι σε οριακό σημείο το κραυγάζουν όλα τα στοιχεία που δημοσιοποιούνται, το ένα μετά το άλλο. Από εκεί που πανηγυρίζατε ότι έχουμε μείωση της ανεργίας, η ΕΛΣΤΑΤ ανακοινώνει ότι η ανεργία αυξήθηκε κατά μια ποσοστιαία μονάδα. Από εκεί που μας ενημερώνατε ότι θα κάνετε παροχές επειδή θα έχετε υψηλά πλεονάσματα, τώρα η πραγματικότητα σας διαψεύδει τραγικώς. Από την μία αποδέχεσθε νέες περικοπές συντάξεων και αφορολόγητου. Και από την άλλη η πραγματικότητα ξεπουπουλιάζει τον φουσκωμένο διάνο των εισπρακτικών προσδοκιών σας, τις οποίες θα μοιράζατε στους φτωχούς.

Το γνωρίζατε, πριν ανεβείτε στο βήμα, ότι, όπως δείχνουν τα επίσημα στοιχεία, η αδυναμία των πολιτών να ανταπεξέλθουν στις φοβερές φορολογικές επιδρομές, τους σπρώχνει να γίνουν οπαδοί του κινήματος «δεν πληρώνω», το οποίο πολλά στελέχη σας χρησιμοποίησαν ως βατήρα για να εκτοξεύουν εντός του κοινοβουλίου. Ότι δηλαδή μόνο κατά τον πρώτο μήνα του νέου οικονομικού έτους τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς την εφορία αυξηθήκαν κατά 1,6 δισεκατομμύρια.

Αλλά δεν μας είπατε τίποτε για όλα αυτά. Απλώς, οντάς πράγματι δεινώς στριμωγμένος, ακολουθήσατε μια πεπατημένη πολλών προκατόχων σας. Που όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, προσπαθούσαν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις, εξαγγέλλοντας κάποια εξεταστική επιτροπή. Επιχειρώντας δηλαδή να στήσουν πολιτικά δικαστήρια για τους αντιπάλους τους. Το ίδιο κάνατε και εσείς. Μας προαναγγείλατε μια ακόμη εξεταστική επιτροπή, για τα σκάνδαλα στον χώρο της δημόσιας υγείας». Με την υπόσχεση ότι θα έχουμε θέαμα: «και εκεί ο καθένας θα αναλάβει τις ευθύνες του. Εκεί θα κοπούν τα χαμόγελα και κάποιοι θα χάσουν τα γελάκια τους. Να μη μείνει τίποτα στη σκιά, αυτή ήταν η δέσμευσή μας».  Ό εστί μεθερμηνευόμενον:  Φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά… εξεταστική.

Όταν η κυβέρνηση του τραπεζίτη Παπαδήμου, με στήριξη ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-Καρατζαφέρη, προχώρησε, τον Μάρτιο του 2012, στην υπογραφή του PSI, οι συντελεστές της πανηγύριζαν. Θριαμβολογώντας ότι πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους παγκοσμίως. Πράγματι. Μόνο που κατέληξε σε μια παγκόσμια αποτυχία.
Με το PSI διαγράφηκε χρέος ύψους 106 δισ. ευρώ, αλλά συνοδεύθηκε από ένα νέο μνημόνιο, με νέα δάνεια ύψους 130 δισ. ευρώ. Από τα οποία, τα 49 δισ. ευρώ δεσμεύτηκαν για την κεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, ώστε να αναπληρώσουν την κεφαλαιακή τους επάρκεια. Αυτή ήταν η μοναδική «αντισταθμιστική» πρόβλεψη. Ενώ έμειναν χωρίς ανταλλάγματα τα ασφαλιστικά ταμεία, οι φορείς του Δημοσίου, όσοι είχαν επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα και τα φυσικά πρόσωπα, που εν μια νυκτί έχασαν αποταμιεύσεις ετών. Εκτός από τα 49 δισεκατομμύρια, δόθηκε τότε στις τράπεζες ένα ακόμη αντάλλαγμα. Να μπορούν να συμψηφίζουν για μια πενταετία, έως ετούτο τον Μάρτιο δηλαδή, τις απώλειες τους από ρυθμίσεις κόκκινων δάνειων με συμψηφισμό των φόρων που θα έπρεπε να καταβάλλουν.
Εκείνοι οι κακοί, οι δεξιοί, οι νεοφιλελεύθεροι και ό,τι άλλο από αυτά με τα όποια τους έλουζαν οι σημερινοί εξουσιαστές, έδωσαν αυτό το προκλητικό προνόμιο στις τράπεζες –τις πρώτες σε ευθύνη για την χρεοκοπία της χώρας- για πέντε χρόνια. Αυτή την …αδικία έρχονται τώρα να θεραπευόσουν οι …αριστεροί, ως δεδηλωμένοι εχθροί του τραπεζικού κεφαλαίου.
Σύμφωνα με την τροπολογία που κατέθεσε η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, «δίνεται η δυνατότητα 20ετούς απόσβεσης των ζημιών που εγγράφουν τα ως άνω νομικά πρόσωπα σε περιπτώσεις που αυτές οφείλονται σε διαγραφές οφειλών από τον ισολογισμό τους είτε λόγω διακανονισμού ή αναδιάρθρωσης του δανείου συμβατικά, δικαστικά ή εξωδικαστικά, είτε λόγω μεταβίβασης του δανείου σε εταιρείες απόκτησης δανείων ή τιτλοποίησης ή σε πιστωτικά ιδρύματα και χρηματοδοτικά ιδρύματα ή σε άλλες εταιρείες ή νομικές οντότητες εφόσον στις περιπτώσεις αυτές τη διαχείριση πραγματοποιεί εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων».
Δίνουν παράταση άλλων δεκαπέντε ετών σε ένα καθεστώς που τότε το κατακεραύνωναν ως άνομο και αντιλαϊκό. Δηλαδή, οι τράπεζες «μας», που είναι ήδη ιδιοκτησία μεγάλων ξένων «funds», για τα δάνεια που θα ξεπουλάμε στο ένα δέκατο της άξιας τους, σε αυτά τα «funds», θα παίρνουν ως ρεγάλο την ισοδύναμη απαλλαγή από φόρους.
Όμορφος κόσμος, ηθικός, ….αριστερά πλασμένος.

Ο μεγάλος ηττημένος των ολλανδικών εκλογών δεν είναι ο ακροδεξιός Γκέερτ Βίλντερς. Αυτός καλά βολεύθηκε. Από εκεί που το κόμμα του ήταν τρίτο σε δύναμη, τώρα κατέκτησε την δεύτερη θέση, κερδίζοντας εννέα έδρες επιπλέον. Με τα δικά μας δεδομένα είναι σαν να γινόταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο Μιχαλολιάκος. Απλώς, χάρη και στην πρωτοφανή προσέλευση στις κάλπες, την μεγαλύτερη των τελευταίων τριάντα ετών, αλλά και στην σκληρή αντιπαράθεση με το καθεστώς Έρντογαν, το κόμμα του πρωθυπουργού Ρούτε κατάφερε να μείνει πρώτο, χάνοντας όμως έδρες.

Ο μεγάλος ηττημένος των εκλογών είναι το «Εργατικό Κόμμα» του Γερούν Ντάϊσελμπλουμ. Που υπέστη κάθετη πτώση. Από τις 38 έδρες που διέθετε τα τελευταία πέντε χρόνια, έπεσε στις εννέα. Καταγράφοντας την δεινότερη ήττα της σοσιαλδημοκρατίας στην πολιτική ιστορία της Ολλανδίας.

«Και εμάς, τι μας ενδιαφέρει;», ίσως αναρωτηθεί κάποιος αναγνώστης. «Τι μας ζαλίζεις με τα ολλανδικά πολιτικά πράγματα»; Και όμως, μας ενδιαφέρει. Όχι μόνο επειδή ο Ντάϊσελμπλουμ είναι ταυτισμένος με τα ελληνικά μνημόνια, ιδίως από τότε που ανέλαβε πρόεδρος της Ευρωζώνης. Αλλά διότι, κατά την ταπεινή μου άποψη –που δεν είναι βεβαίως άμοιρη από την ιδεολογική  τοποθέτηση μου  στον συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο – η σοσιαλδημοκρατία, είναι η μεγαλύτερη ελπίδα της Ευρώπης. Όπως και της Ελλάδας.

Μόνο που, όταν μιλάμε για σοσιαλδημοκρατία, δεν μπορούμε να την αποδεχόμαστε να αλληθωρίζει τόσον εντόνως προς τον καπιταλισμό, όπως στην περίπτωση του κ. Ντάϊσελμπλουμ -και όχι μόνο. Οι Ολλανδοί πολίτες γύρισαν την πλάτη σε ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, του οποίου ο ηγέτης ταυτίσθηκε με την επιβολή του χειροτέρου καθεστώτος αντικοινωνικής πολιτικής, με στέγνη μονεταριστική λιτότητα.

Υποθέτω ότι, κατά τα ευρωπαϊκά ειωθότα, ο Γερούν Ντάϊσελμπλουμ θα υποβάλει την παραίτηση του από την ηγεσία του συγκεκριμένου κόμματος. Αλλά αυτό ενδιαφέρει κυρίως του Ολλανδούς. Εμάς μας ενδιαφέρει αν όλοι αυτοί, οι διάσπαρτοι, οι κατακερματισμένες δυνάμεις, στον τόπο μας, που ομίλου στο όνομα της σοσιαλδημοκρατίας και υποτίθεται ότι εργάζονται για την συγκρότηση ενός αξιόπιστου πολιτικού φορέα στον χώρο του σοσιαλδημοκρατικού κέντρου, θα πάρουν το μήνυμα από την κατάντια του κόμματος του Γερούν, αφού δεν το έχουν πάρει ακόμη από την κατάντια του ΠΑΣΟΚ, το οποίο ουδέποτε τόλμησε να αποδεχτεί ότι ανήκει στην σοσιαλδημοκρατία.

Το εκλογικό αποτέλεσμα της Ολλανδίας δεν χρειάζεται …μετάφραση στα ελληνικά για να το καταλάβουν.

Φόρτωση περισσότερων