skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Στον Καναδά, ένας Σιχ, με χρωματιστό τουρμπάνι και γενειάδα, όπως επιβάλλουν οι κανόνες της θρησκείας του, που απαντάται στην Ινδία και την Σρι Λάνκα, αλλά με άψογο κοστούμι, ραμμένο στα μέτρα του, στο χέρι, και κλασική δυτική γραβάτα, ο 38χρονος Τζαγκμίτ Σίνγκ, εξελέγη πρόεδρος του κεντροαριστερού κόμματος «Νέοι Δημοκράτες». Αν διερωτάσθε γιατί, μέσα στον ελληνικό χαλασμό θεμάτων, επέλεξα σήμερα να ασχοληθώ με κάτι που συμβαίνει στο τόσο μακρινό Καναδά, διαβάστε, στην επόμενη παράγραφο, ένα σημείο από την σχετική ειδησεογραφία και θα καταλάβετε:

Εξασφαλίζοντας το 54% των ψήφων (ηλεκτρονικών και μέσω ταχυδρομείου), ο Σινγκ κατάφερε να ξεπεράσει τρεις αντιπάλους και να διαδεχτεί τον Τόμας Μάλκερ που ήταν πρόεδρος του κόμματος την τελευταία πενταετία.

 

Δυστυχώς, ο Καναδάς, αλλά και άλλες χώρες, που αποδέχονται τόσο την επιστολική ψήφο, όσο και την ηλεκτρονική ψηφοφορία, είναι πολύ μακριά από μας. Φαίνεται ότι απέχουμε έτη φωτός. Εδώ κάποιοι επιμένουν να δικαιώνουν τη ρήση του Εγγονόπουλου «Εδώ είναι Μπαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε», και να χορεύουν στο ρυθμό του τραγουδιού του Διονύση Σαββόπουλου «Εδώ είναι Μπαλκάνια, ντιλέμ, ντιλέμ, ντιλέμ». Με την κ. Φώφη Γεννηματά να σέρνει το χορό και τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο να τον κλείνει. Είτε να λένε εξυπνάδες του τύπου «σιγά μην το κάνουμε Γιουροβίζιον».

Αυτοί, στη Χ. Τρικούπη, πού με τόσο πείσμα αρνούνται να αξιοποιηθούν οι δυνατότητες που παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία και ειδικώς η πληροφορική, εμφανίζονται ως δήθεν οι πλέον γνήσιοι κληρονόμοι του Ανδρέα Παπανδρέου. Είτε αγνοώντας, είτε παριστάνοντας ότι αγνοούν, τον βασικότερο στόχο που είχε θέσει, ως πρωθυπουργός, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, για την προκοπή του τόπου: «Να κερδίσουμε τη μάχη της βιοτεχνολογίας, της πληροφορικής και της πράσινης ανάπτυξης». Προειδοποιώντας μάλιστα ότι, σε διαφορετική περίπτωση, «θα μείνουμε ουραγοί». Όπως πράγματι παραμένουμε.

Αλήθεια, ακόμη και αν με ενδιαφέρει το μέλλον της Κεντροαριστεράς, γιατί να πάρω μέρος σε μια διαδικασία που δεν με αντιμετωπίζει με εμπιστοσύνη; Γιατί να σας εμπιστευθώ, όταν εσείς δεν με εμπιστεύεσθε να ψηφίσω εξ αποστάσεως, αν και υπάρχουν ασφαλιστικές δικλείδες ελέγχου; Όταν δεν σας κάνουν οι τρόποι ηλεκτρονικής συμμετοχής, αλλά με πνεύμα παλιομοδίτη γραφειοκράτη δεν εμπιστεύεσθε τίποτε άλλο πέρα από την αυτοπρόσωπη παρουσία;

Για να επιβραβεύσω την γραφειοκρατία, που δυναστεύει τη ζωή μας, σε …κεντροαριστερή εκδοχή;

 

 

Από όλη αυτή την περιπέτεια του δημοψηφίσματος στην Καταλώνια, εκείνο στο οποίο αξίζει να σταθούμε ιδιαιτέρως είναι η στάση της επίσημης ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια στάση που επιβεβαιώνει το μέγεθος της υποκρισίας και της υποταγής των «άρχων» και «ιδεολογιών» στα συμφέροντα. Χρειάζεται βεβαίως να ανατρέξουμε στο πρόσφατο παρελθόν, για να κάνουμε τις αναγκαίες συγκρίσεις.

Ανάγκη να πάμε πίσω στη δεκαετία του ’90. Όταν τα συμφέροντα του Βερολίνου, και των πιο στενών συμμάχων του, επέβαλαν την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Τότε οι αποσχιστικές κινήσεις, πρώτα της Σλοβενίας και μετά της Κροατίας, αμφοτέρων με γερμανόφιλο παρελθόν –αλλά και παρόν- κάθε άλλο παρά καταδικάζονταν. Όχι μόνον δεν έκαναν ότι «δεν είδαν» και «δεν άκουσαν», όπως σήμερα στην περίπτωση της Καταλονίας, αλλά υιοθέτησαν πλήρως τους «αντάρτες», και τους ενίσχυσαν με όλους τους τρόπους.

Το ίδιο έκαναν αργότερα και με την περίπτωση της «ανεξαρτησίας» του Κοσσόβου. Αν και γνώριζαν πολύ καλά ότι κάθε άλλο παρά «ανεξαρτησίας» επρόκειτο, αλλά για ένα αποφασιστικό βήμα προς την κατεύθυνση της δημιουργίας της «Μεγάλης Αλβανίας». Κάτι που επιβεβαιώθηκε πλήρως προχθές με την συμφωνία του Αλβανού Πρωθυπουργού Έντι Ράμα με τον Κοσσοβάρο ηγέτη Ραμούς Χαραντινάϊ. Που ανακοίνωσαν την κατ' αρχήν συμφωνία για μια «ενωτική πλατφόρμα» που θα οδηγήσει στην ένωση των Κοσσοβάρων με την Αλβανία. Με την επίσημη διακήρυξη να προγραμματίζεται για τις 27 Νοεμβρίου στην Κορυτσά.

Και φυσικά δεν περιμένει κανείς οποιαδήποτε επίδειξη ευαισθησίας της γραφειοκρατικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία. Ποιος να θυμάται τώρα το «πρωτόκολλο της Κέρκυρας» που αποδέχθηκε η Αλβανία το 1913 και, υποτίθεται ότι την εφαρμογή του, εγγυούνταν οι «Μεγάλες Δυνάμει» που το προσυπέγραφαν. Αλλά τουλάχιστον μια ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την συστηματική αρπαγή των περιουσιών των Ελλήνων.

Ίσως κάποιοι αναρωτηθούν: Γιατί και ο δημοκράτης Μακρόν, που θέλει μεγαλύτερη λαϊκή συμμετοχή στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, άρα θα έπρεπε να υπερασπίζεται το δικαίωμα ενός δημοψηφίσματος, σιωπά; Διότι βεβαίως –όπως και ο Ραχόι- φοβάται πως αν γινόταν ένα νόμιμο δημοψήφισμα που οδηγούσε στην ανεξαρτησία της Καταλονίας, θα έπαιρναν θάρρος και οι Βάσκοι. Οι περιοχές των οποίων δεν εκτείνονται μόνον εντός ισπανικού εδάφους αλλ’ επεκτείνονται και στο γαλλικό.

«Τα καλά και συμφέροντα» διαμορφώνουν, ευκαιριακώς, την πολιτική «ηθική» των ισχυρών.

 

Ολόκληρη η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, για την συντήρηση της οποίας έχουν πληρώσει αμύθητα ποσά οι πολίτες, πωλήθηκε στους Ιταλούς για σαράντα εκατομμύρια ευρώ. Διότι θέλουμε ξένες επενδύσεις. Την ίδια ώρα, μια ιδιωτική εταιρία παροχής υπηρεσιών μίσθωσης ταξί, με ελάχιστα χρόνια λειτουργίας, και για την όποια κανείς φορολογούμενος δεν χρειάσθηκε να πληρώσει δεκάρα, πωλήθηκε στο ίδιο περίπου ποσό σε έναν γερμανικό κολοσσό. Πρόκειται για την πρώην «Taxibeat», ηλεκτρονική πλατφόρμα εξυπηρέτησης όσων αναζητούν ταξί, που ιδρύθηκε από Έλληνες, είχε τόση επιτυχία ώστε να επεκταθεί και σε ξένες χώρες, και τελικώς εξαγοράσθηκε από την γερμανική Daimler.

 

Τώρα η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να κερδίσει υποστηρικτές ανάμεσα στους πολυπληθείς ταξιτζήδες, προωθεί ένα νομοσχέδιο με το οποίο επιχειρεί να καταργήσει την απελευθέρωση του επαγγέλματος, που ήταν στα προαπαιτούμενα όλων των αξιολογήσεων, και να εμποδίσει την λειτουργία στην Ελλάδα εταιριών όπως η διεθνής Umper, και η, πλέον γερμανικών συμφερόντων, Beat. Αντί δηλαδή να ενθαρρύνει τη δημιουργία τέτοιων Startup επιχειρήσεων, με τέτοια προστιθέμενη αξία, θεσπίζει μια σειρά αντικινήτρων, τιμωρητικών και γραφειοκρατικών, που καθιστούν απαγορευτική τη λειτουργία τους.

Προφανώς υπερισχύει, ως προς τις επενδύσεις, το πνεύμα που εξέφρασε ο σύμβουλος «στρατηγικού σχεδιασμού» σύντροφος Καρανίκας, με την φράση του για τους Καναδούς επενδυτές των μεταλλείων χρυσού, που θα μείνει στην ιστορία, ως η αποθέωση της …στρατηγικής για προσέλκυση επενδύσεων: «Στα τσακίδια να πάτε». Το οποίο τώρα επαναλαμβάνεται δια χειρός υπουργού Υποδομών και Μεταφορών συντρόφου Σπίρτζη.

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση έχει περιπλέξει τους μηρούς της ως προς την περίφημη επένδυση του Ελληνικού. Διότι από την μία ο πρωθυπουργός εμφανίζεται να επείγεται να προχωρήσει η επένδυση, από την άλλη ο υπουργός του Πάνος Σκουρλέτης και οι βουλευτές και πρώην υπουργοί Νίκος Φίλης και Αριστείδης Μπαλτάς

αντιδρούν. Υποστηρίζοντας, όπως και η Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού κ. Βαλτζάκη, ότι πρόκειται για αρχαιολογικό χώρο.

Αρχαιότητες στην Ελλάδα υπάρχουν παντού. Εντοπίσθηκαν και κατά την διάνοιξη των σηράγγων του Μετρό. Αλλά το έργο προχώρησε, και οι αρχαιότητες αναδείχθηκαν, σε ελεύθερη θέα των επιβατών, όπως στο Μοναστηράκι, την Ακρόπολη, την Αγία Μαρίνα κλπ. Λύσεις υπάρχουν. Αρκεί να είναι κανείς ικανός να τις προωθήσει. Πρωτίστως δε να είναι ξεκάθαρο ποιες είναι οι προτεραιότητες του. Και δυστυχώς αυτό φαίνεται να είναι το πρόβλημα αυτής της κυβέρνησης.

 

Για τους νεώτερους η φράση «όσο δεξιότερα τόσο καλύτερα», μπορεί να μη λέει τίποτε. Οι παλιότεροι, που τη θυμόμαστε, ως το «δόγμα» του περίφημου στρατηγού Καρδαμάκη, είχαμε φτάσει πια να πιστεύουμε ότι έχει οριστικώς ενταφιασθεί μαζί με τον εμπνευστή της. Ιδίως όταν δε όλη τη διαδρομή της μεταπολιτευτικής ιστορίας μας, τόσον ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όσο και οι επίγονοι του, έκαναν συνεχή ανοίγματα προς το Κέντρο και απομόνωναν την Άκρα Δεξιά.

Ούτε ο πλέον ευφάνταστος συγγραφέας μυθιστορημάτων με πολιτική πλοκή θα μπορούσε να διανοηθεί και να τολμήσει να διατυπώσει ένα «σενάριο», όπου την συνταγή Καρδαμάκη θα την ακλουθούσε πιστά, στις αρχές ενός νέου αιώνα, μια κυβέρνηση με …αριστερό πιστοποιητικό γεννήσεως. Έμελε, φευ, να το ζήσουμε και αυτό. Ίνα πληρωθεί το ρηθέν ότι η ζωή, με τις εκπλήξεις της, ξεπερνά, ενίοτε, την φαντασία και των πλέον τολμηρών συγγραφέων.

Εν αρχή ην το σφιχταγκάλιασμα του σοφτ «κομμουνιστή» Αλέξη Τσίπρα, με τον χαρντ κομμουνιστοφάγο Πάνο Καμμένο, στην πλέον ανίερη συμμαχία, που διαπνέεται, κυνικότατα, από το πνεύμα της λαϊκής παροιμίας «βάστα με, να σε βαστώ». Ένα σφιχταγκάλιασμα που όπως ήταν ήδη «κοινό μυστικό» και επιβεβαιώνει, ο αποχωρήσας από τον ΣΥΡΙΖΑ ευρωβουλευτής, καθηγητής κ. Χρωμογόνος, ήταν προσωπική επιλογή του Αλέξη Τσίπρα, που προτίμησε τους ΑΝΕΛ από άλλες, προοδευτικές, δυνάμεις.

Αλλά, επειδή, συνήθως, ο κατήφορος δεν έχει σταματημό, παρακολουθούμε τώρα και τα νεώτερα. Τους νέους εναγκαλισμούς με «μπουμπούκια» του ακροδεξιού κατεστημένου. Τα όποια αφού εκτραφήκαν στο φυτώριο της Νέας Δημοκρατίας, ως κομματικοί εργατοπατέρες των ιδιοκτήτων ταξί, εν συνεχεία αυτονομήθηκαν, όταν η ΝΔ αποδέχθηκε τις «ντιρεκτίβες» της τρόικα για την απελευθέρωση των επαγγελμάτων. Και τώρα, ω του θαύματος,

ο πολύς κ. Λυμπερόπουλος …κοσμεί με την παρουσία του το Μέγαρο Μαξίμου. Δηλώνοντας ότι στηρίζει τον Αλέξη Τσίπρα και θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ.

Εις αντάλλαγμα ο Σπίρτζης ανακοινώνει την κατάθεση ενός νομοσχεδίου, που γνωρίζει ότι δεν θα μπορέσει να εφαρμόσει, διότι η ζωή δεν γυρίζει πίσω, σε πείσμα οποιουδήποτε Σπίρτζη η Λυμπερόπουλου. Και οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες εξυπηρέτησης του κοινού –και των οδηγών που αποδέχονται να αξιολογούμαι από τους πελάτες χωρίς να αισθάνονται «σαν τις πόρνες του Αμβούργου»- θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Απλώς δεν θα είναι ελληνικές αλλά κοινοτικές.

Τι άλλο θα δούμε ακόμη;

 

Το καζάνι της εξουσίας έχει δελεαστικό περιεχόμενο. Όποιος βουτά τα δάκτυλα του, δύσκολα ξεκολλά από αυτό. Διό και βλέπουμε τώρα τους «ανεξάρτητους» …Ελληναράδες του Καμμένου να κάνουν θεαματικώς την κωλοτούμπα τους και να δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν την τροπολογία για την αναγνώριση της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης». Και βεβαίως όσων μετά από αυτήν παίρνουν σειρά. Όπως οι ενώσεις «Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής», «Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης», και όσες θα αξιοποιήσουν το «κεκτημένο».

Η κωλοτούμπα έχει απλή εξήγηση, η όποια, για την περίσταση, περιγράφεται με τουρκικής προελεύσεως λέξη: Αλισβερίσι. Ελληνιστί δοσοληψία. Τσίπρας και Καμμένος έδωσαν και πήραν. Ο Τσίπρας παρέσχε πλήρη πολιτική κάλυψη, ακόμη και στις πιο άθλιες δραστηριότητες του συνεταίρου του. Και ο Καμμένος, ο τάχα ασυμβίβαστος επί εθνικών θεμάτων, ανταποδίδει την υποχρέωση. Όμορφος κόσμος με… «ηθικό πλεονέκτημα». Διότι αμφότεροι δεν θέλουν να χάσουν την κουτάλα της εξουσίας. Αλλά αυτό δεν είναι το πρώτιστο εν προκειμένω. Αλλά τι σημαίνει το έκτρωμα που προωθούν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πιάνεται από το ότι υπάρχει απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που καταδικάζει την Ελλάδα να πληρώσει οκτώ χιλιάδες για δικαστικά έξοδα της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης». Και επειδή δεν τα κατέβαλε απειλείται ακόμη και με έξωση από το «Συμβούλιο της Ευρώπης». Εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.

  1. Γιατί όταν εκδόθηκε η απόφαση η Ελλάδα δεν προσέφυγε εναντίον της; Το ΕΔΑΔ δεν έχει …παπικό αλάθητο. Αποδείχθηκε στην περίπτωση της Ιταλίας. Το ίδιο δικαστήριο, την καταδίκασε επειδή στις σχολικές αίθουσες υπάρχει σταυρός. Αλλά προσέφυγε και τελικώς κέρδισε. Εμείς, γιατί όχι;
  2. Γιατί δεν δίνουν αυτά τα οκτώ χιλιάρικα, ώστε να είναι νομότυποι και να μην έχουν τέτοια απειλή; Διότι είναι πάγια πολιτική στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ η αποδοχή «τουρκικής» και «μακεδονικής» μειονότητας. Και ας πάει η συνθήκη της Λωζάνης να κουρεύεται. Εμείς στρώνουμε χαλί στον Έρντογαν που την αμφισβητεί.
  3. Ο λόγος που καταδικάσθηκε η Ελλάδα, είναι το επιχείρημα ότι στερεί πολίτες του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι. Δεν υπάρχει αντίκρουση; Θα καταδίκαζε ποτέ το ΕΔΑΔ την Ισπανία που απαγορεύει το δημοψήφισμα των Καταλανών; Τη Γερμανία που έθεσε στο παρελθόν, εκτός νόμου, ναζιστικά μορφώματα; Η θα υπεραμυνόταν αυτού του δικαιώματος, αν ιδρύονταν στην Ολλανδία ή το Βέλγιο ενώσεις …υποστηρικτών του «ισλαμικού κράτους»;
  4.  

Εμείς βαριόμαστε να αντικρούσουμε, ή παραιτούμεθα δολίως, χάριν της κομματικής «γραμμής»;

 

Φόρτωση περισσότερων