skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Ασφαλώς και δεν είναι προς ψόγον το γεγονός ότι οι δικαστικοί προσφεύγουν στο «Μισθοδικείο» προκειμένου να ανατρέψουν τις κυβερνητικές αποφάσεις, απότοκες της αποδοχής του νέου, «αριστερού», τρίτου μνημονίου, ή και των παλαιότερων. Αλλά θα ήταν ευχής έργο οι διαδικασίες για την προστασία όλων των πολιτών, που επίσης έχουν υποστεί ανάλογες περικοπές στις συντάξεις τους, αλλά και θα υποστούν νέες από την πρωτοχρονιά του 2019, βάσει του «νόμου Κατρούγκαλου, να κινούνται με την ίδια, εκπληκτική ταχύτητα, που κινούνται εκείνες για το εισόδημα των δικαστικών.

Διότι είναι πράγματι εκπληκτικό, ότι το «Μισθοδικείο» καλείται, εντός των ημερών, να αποφανθεί επί της προσφυγής ανωτάτου δικαστικού που κατατέθηκε μόλις την 1η Οκτωβρίου. Ενώ με την ίδια ταχύτητα διεκπεραιώνονται οι διαδικασίες και άλλων προσφυγών δικαστικών, είτε ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας είτε ενώπιον του Ελεγκτικού συνεδρίου.

Ουδείς μπορεί να διαφωνήσει με την επιχειρηματολογία των δικαστών, από την όποια είναι χρήσιμο να παραθέσω δύο αποσπάσματα:

  1. Οι περικοπές των συντάξεων, υπερβαίνουν τα όρια που θέτουν οι συνταγματικές αρχές της αναλογικότητας και της ισότητας στα δημόσια βάρη και δεν μπορεί να είναι κατώτερες του 80% των αποδοχών των εν ενεργεία δικαστικών λειτουργών.  

Αλλά μήπως η αρχή της συνταγματικώς κατοχυρωμένης ισότητας και αναλογικότητας δεν μπορεί να ισχύει μόνο για τους δικαστές; Αυτό το 80%, αν είναι το αποδεκτό όριο, δεν ισχύει και για υπαλλήλους, εργάτες, νοσηλεύτριες, εκπαιδευτικούς, πυροσβέστες; 2. Η περικοπή δεν μπορεί να παραβιάζει αυτό που αποτελεί τον συνταγματικό πυρήνα «του κοινωνικοασφαλιστικού δικαιώματος». Δηλαδή τη χορήγηση στον συνταξιούχο παροχών τέτοιων που «να του επιτρέπουν να διαβιώνει με αξιοπρέπεια, εξασφαλίζοντας παράλληλα τους όρους όχι μόνο της φυσικής του υποστάσεως (διατροφή, ένδυση, στέγαση, βασικά οικιακά αγαθά, θέρμανση, υγιεινή και ιατρική περίθαλψη όλων των βαθμίδων), αλλά και της συμμετοχής του στην κοινωνική ζωή με τρόπο που δεν αφίσταται, πάντως, ουσιωδώς από τις αντίστοιχες συνθήκες του εργασιακού βίου».

Αλλά το δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση δεν το έχουν και οι οικοδόμοι, οδοκαθαριστές, γιατροί, δικηγόροι, οι χήρες και τα ορφανά όλων των εργαζομένων;

Μήπως, τηρώντας ακριβώς την αρχή της ισότητας, οι λειτουργοί της Θέμιδος, θα έπρεπε να διεκπεραιώνουν με την ίδια ταχύτητα και τις προσφυγές απλών πολιτών, που ζουν κάτω και από το όριο της φτώχειας;

Ου μόνον «τα καλά και συμφέροντα» ταις…συντεχνίαις ημών.

 

Ξεκινάμε από την διασκεδαστική πλευρά. Την κωμωδία. Ποιος να φανταζόταν ότι ο άλλοτε καταληψίας μαθητής, Αλέξης Τσίπρας, θα εμφανιζόταν στη Βουλή ως υπερασπιστής των Σωμάτων Ασφαλείας, όπως συνέβη κατά την συζήτηση για την εγκληματικότητα. Αλλά, το …ψυχαγωγικό μέρος, τελειώνει εδώ. Από και πέρα το έργο γίνεται εφιαλτικό. Βίας και τρόμου. Αυτού που μας έχει οδηγήσει να θωρακίζουμε πόρτες, παράθυρα, εξώστες, με σιδεριές, καθιστάμενοι έγκλειστοι, στα ίδια μας τα σπίτια.

Μια πραγματικότητα που υπήρχε βεβαίως και όταν που κυβερνούσαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Ως συνέπεια της τεράστιας εισβολής εγκληματικών στοιχείων, από διάφορες χώρες, μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Όταν γέμισε η Ελλάδα εισαγόμενες μαφίες: Ρωσική, βουλγάρικη, γεωργιανή, ρουμάνικη. Και την αλβανική που είναι πολυπληθέστερη και πιο πολυπλόκαμη. Με την πρόσφατη προσθήκη Πακιστανών, Αφγανών και τζιχαντιστών.

Απλώς ετούτη η κυβέρνηση έκανε τα πράγματα χειρότερα. Μόλις δυόμισι μήνες από τη νίκη της, στις 16 Απριλίου 2015, από τα πρώτα πράγματα που έκανε, ήταν να καταργήσει τις φυλακές υψίστης ασφαλείας «Τύπου Γ», όπως εκείνη στον Δομοκό. Και οι κάποι των μαφιών αυτών να φιλοξενούνται με άνεση στον Κορυδαλλό, διαθέτοντας και κινητά, μέσω των οποίων παραγγέλλουν συμβόλαια θανάτου, η εκφοβισμού για εκβίαση, όπως στην περίπτωση του αδικοχαμένου Μιχάλη Ζαφειρόπουλου.

Όταν ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης κ. Παρασκευόπουλος έφερε το νομοσχέδιο, που υπερψηφίσθηκε μόνο από τους Συριζανέλ, ανέπτυξε μια πρωτότυπη θεωρία κατά την όποια όλοι οι κατάδικοι, ανεξαρτήτως του είδους των εγκλημάτων τους, δηλαδή ακόμη και οι υπότροποι και κατ’ επάγγελμα εκτελεστές, ή έμποροι ναρκωτικών, οι καθ’ έξιν βιαστές, πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο, να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους φτωχοδιάβολους.

«Το νομοσχέδιο για τον εξανθρωπισμό του σωφρονιστικού συστήματος καταργεί τις φυλακές τύπου Γ. Αυτού του είδους οι φυλακές αντίκεινται στα θεμέλια του κράτους δικαίου αφού διαφοροποιούσαν τη μεταχείριση των κρατουμένων με βάση το αδίκημα για το οποίο κατηγορούνταν ή είχαν καταδικαστεί».

Ας μας πουν σε ποια ευνομούμενη χώρα δεν ισχύει η αρχή της αναλογικότητας έναντι των διαφόρων εγκλημάτων. Και ποιες άλλες χώρες έχουν καταργήσει τις φυλακές «υψίστης ασφαλείας» τα τελευταία χρόνια. Η που αλλού, πρόεδρος Βουλής διατάσσει, αναρμοδίως, την αστυνομία, να απελευθερώσει εκείνους που έχει συλλάβει για επίθεση κατά του κοινοβουλίου, εμποδίζοντας την εξιχνίαση της υπόθεσης «Ρουβίκωνας».

 

Ας ξεκινήσουμε από εκεί που τελειώσαμε χθες. Από την περιφρόνηση που επιδεικνύει η εξουσία προς τους πολίτες, με αφορμή την ταλαιπωρία χιλιάδων ανθρώπων που στήνονται επί ώρες στις ουρές για να προμηθευθούν την διαβόητη πια «προσωποποιημένη κάρτα» πολλαπλών διαδρομών. Αυτοί οι άνθρωποι που έλαβαν τις αποφάσεις να δημιουργήσουν ένα ακόμη γραφειοκρατικό πρόβλημα στους πολίτες, δεν έχουν πάει ποτέ στο εξωτερικό; Δεν έχουν ταξιδέψει ποτέ με τους ηλεκτρικούς σιδηροδρόμους στο Λονδίνο, την Νέα Υόρκη, την Στοκχόλμη; Και αν δεν έχουν πάει, δεν ρωτούσαν κάποιον που να ξέρει;

Ας δούμε τι λένε, Έλληνες που ταξίδευσαν τελευταίως σε αυτές τις πόλεις:

ΛΟΝΔΙΝΟ: Μόνο για την ετήσια κάρτα, που μπόρες να βγάλεις και μέσω διαδικτύου, σου ζητούν ονοματεπώνυμο και έναν αριθμό κοινωνικής ασφάλισης ή διπλώματος, η φορολογικού μητρώου. Για όλες τις άλλες διαδρομές, ακόμη και τις εβδομαδιαίες κάρτες, μπορείς να εξυπηρετηθείς με χάρτινες κάρτες που εκδίδονται από τα μηχανήματα –ή έστω από τα εκδοτήρια, αν κάτι δεν καταλαβαίνεις. Και ισχύουν για όλα τα μέσα. (Λούνα Κουμέρη, νοσηλεύτρια που ζει στο Λονδίνο).

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ: Στη χώρα που έχει αποθεώσει την τεχνολογία. Μπορείς ανέτως να προμηθευθείς από τα μηχανήματα, σε κάθε σταθμό, το εισιτήριο ή την κάρτα πολλαπλών διαδρομών που επιλέγεις. (Χρυσούλα Καραμήτρου, δημοσιογράφος του «Εθνικού Κήρυκα» Νέας Υόρκης).

ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ: Μπορείς, όχι μόνον από τους σταθμούς αλλά και από το περίπτερο να προμηθευθείς το εισιτήριο, ή την κάρτα πολλαπλών διαδρομών που επιθυμείς. Που είναι ανώνυμη και μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από άλλο μέλος της οικογένειας σου. (Γιώργος Τσοκάνης, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων Σουηδίας).

Εδώ αποφάσισαν να εφαρμόσουν ένα γραφειοκρατικό σύστημα που ταλαιπωρεί τους πολίτες. Και επί πλέον βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα και …τους κατηγορούν. Όπως έκανε χθες ο υφυπουργός Μεταφορών Νίκος Μαυραγάνης που είπε ότι …φταίνε οι πολίτες για την ταλαιπωρία τους, διότι …παρανόησαν το σύστημα. Είτε η υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγα Γεροβασίλη, που προτίμησε να ρίξει τις ευθύνες (τι πρωτότυπο μα την αλήθεια) στα Μέσα Ενημέρωσης.

Μπορεί να αυτοπροβάλλονται ως δήθεν «κόκκινοι». Αλλά έχουν χάσει προ πολλού αυτό που κατά τον διάσημο συγγραφέα Μαρκ Τουαίν διακρίνει τους ανθρώπους από τα άλλα ζώντα πλάσματα:

«Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που κοκκινίζει. Ή που θα έπρεπε να το κάνει».

 

Με τόσα που υφιστάμεθα, αυτά τα χρόνια της κρίσης, φαίνεται πως, σε εξαιρετικώς επικίνδυνο ποσοστό, ένας μέρος των πολιτών, των πολιτικών αλλά και των ανθρώπων της ενημέρωσης (ίσως επειδή οι τελευταίοι έχουμε να ασχοληθούμε με τα δικά μας, την δίκη μας εξαθλίωση) έχουμε σιγά-σιγά αρχίσει να συνηθίζουμε. Έχουμε πάθει συλλογικό μιθριδατισμό. Διό και δεν αντιδρούμε όταν καίγεται το σπίτι του διπλανού μας.

Κτυπητό παράδειγμα είναι αυτό που συμβαίνει με την επινόηση Κατρούγκαλου να μην καταβάλλεται η σύνταξη χηρείας σε μια ανασφάλιστη γυναίκα, αν είναι κάτω των 55 ετών. Λες και μια χήρα πενήντα ετών μπορεί εύκολα να βρει δουλειά στη χώρα της μεγαλύτερης ανεργίας. Είτε μια σαραντάχρονη με δυο ανήλικα παιδιά. Και ακόμη χειρότερα αν ο σύζυγος είχε πάρει στεγαστικό δάνειο, το οποίο θα πρέπει να συνεχίσει να πληρώνει εκείνη, αλλιώς, έκτος από τον σύντροφο ζωής, θα χάσει και το σπίτι.

Εάν ο εκλιπών σύζυγος είχε κάνει μια ασφάλεια ζωής, σε μια ιδιωτική ασφαλτική εταιρία, δηλαδή σε ένα όργανο του «καπιταλιστικού συστήματος», κατά την ίδια χρονική περίοδο που πλήρωνε και στο ταμείο του για την κοινωνική του ασφάλιση, ουδείς κακός καπιταλιστής θα διενοείτο να στερήσει από την χήρα του τα δικαιώματα της. Είτε στην εφάπαξ αποζημίωση, ούτε στις μηνιαίες καταβολές, αν εκείνος είχε επιλέξει ένα από τα προγράμματα συνταξιοδότησης που προσφέρουν οι ασφαλιστικές εταιρίες.

Ε, αυτό που είναι αδιανόητο για τις …κακές καπιταλιστικές εταιρίες, το διαπράττει , ως έγκλημα εν ψυχρώ, μια κυβέρνηση που θέλει να λέγεται «αριστερή». Που κορδακίζονται οι υπουργοί και τα στελέχη της ότι έχουν «κοινωνική ευαισθησία». Ότι η πολιτική τους έχει «κοινωνικό πρόσημο».

Αφήνω στην άκρη κατά πόσο ο «νόμος Κατρούγκαλου» είναι παράνομος. Ότι παραβιάζει το Σύνταγμα. Αυτό θα το κρίνουν τα ακυρωτικά δικαστήρια. Στα όποια έχουν προσφύγει, μέσω της οργάνωσης ΑΞ.Ι.Α. που συνέστησαν, αρκετές από εκείνες τις γυναίκες που τιμωρούνται από την Πολιτεία επειδή έχασαν τον σύζυγο τους π.χ. σε ηλικία σαράντα ή πενήντα ετών και δεν είχαν δική τους ασφάλιση, έχοντας προτιμήσει να ρίξουν το βάρος τους στην ανατροφή των παιδιών τους. Αν όλα αυτά είναι «αριστερα» και έχουν «κοινωνικό πρόσημο», τότε εγώ φαίνεται ότι είμαι αστροναύτης και δεν το είχα καταλάβει.

Η Ελληνίδα, ως μάνα, εργαζόμενη, πολίτης, έχει την αθλιότερη κρατική αντιμετώπιση.

 

Όσα παρακολουθούμε, με τις ατέλειωτες ουρές ανθρώπων, που περιμένουν ώρες στις θυρίδες του «Μετρό», για να εκδώσουν την προσωποποιημένη ηλεκτρονική κάρτα, είναι απλώς μια επιβεβαίωση του ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει. Οι ασκούντες την εξουσία, είτε παλαιότερα είχαν γαλάζιο ή πράσινο χρώμα, είτε σήμερα …ροδομέλανο, δείχνουν την ίδια αδιαφορία για το αν ταλαιπωρούνται οι απλοί άνθρωποι, έτσι όπως εφαρμόζουν, με σχεδιασμούς στο γόνατο, αλλαγές που επηρεάζουν την καθημερινότητα τους. Πόσο μάλλον για το αν εκτός από τα πόδια και τα νευρά των πολιτών, που δοκιμάζονται με αυτές τις άθλιες συνθήκες, τσαλακώνεται και η αξιοπρέπεια τους.

Το πόσο πρόχειρος είναι ο σχεδιασμός προκύπτει και από το εξής. Έως χθες δεν είχε ανακοινωθεί τίποτε άλλο, παρά το ότι το ελάχιστο «ηλεκτρονικό εισιτήριο» θα ήταν η κάρτα των πέντε ευρώ. Χρειάσθηκε να στείλουν εκατοντάδες μηνύματα, απλοί άνθρωποι. Κυρίως από την περιφέρεια, αλλά και κάτοικοι του Λεκανοπεδίου Αττικής. Τόσο προς την ηγεσία του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, με τον …φωτισμένο ηγέτη Σπίρτζη, όσο και προς την διοίκηση του ΟΑΣΑ. Με ένα απλό ερώτημα, για κάτι που δεν είχε απασχολήσει τους σοφούς εγκεφάλους της εξουσίας:

Κάποιος που έρχεται για μία μόνο ημέρα από την περιφέρεια, προκειμένου να διεκπεραιώσει μία υπόθεση του, γιατί πρέπει να πληρώσει πέντε ευρώ, για την μικρότερη ηλεκτρονική κάρτα-εισιτήριο, ενώ θα κάνει χρήση, μόνο μια φορά, των μέσων αστικής συγκοινωνίας; (Αυτών δηλαδή που χυδαϊστή ονομάζονται επισήμως μέσα μαζικής μεταφοράς. Λες και περιγραφούν τα ειδικά φορτηγά στα όποια, οι κτηνοτρόφοι του χωριού μου, στοιβάζουν τα πρόβατα και τα γίδια τους, για να κατέβουν στα χειμαδιά και τούμπαλιν).

Εδέησε, μόλις χθες, μετά τις τόσες αντιδράσεις, να εκδοθεί ένα ανακοίνωση, ότι θα μπορεί κάποιος να εκδώσει και ηλεκτρονικό εισιτήριο μιας διαδρομής, πληρώνοντας 1,40. Χωρίς καμία εξήγηση για το πως θα γίνεται αυτό. Και χωρίς καμία διευκρίνιση για το αν θα ισχύει και το μειωμένο κατά το ήμισυ εισιτήριο της μιας διαδρομής για εκείνες τις ομάδες πολιτών που το δικαιούνται. Όπως για τους μαθητές, φοιτητές, υπερήλικες κλπ.

Υποτίθεται ότι, όλα αυτά, τα μελετούσαν από τότε που αποφάσισαν την καθιέρωση του ηλεκτρονικού εισιτηρίου. Αλλά αποδείχθηκαν …αμελέτητα. Για εξουσιαστές και αντιπολίτευση. Που δεν τα ανέδειξε. Λες και η καθημερινότητα των πολιτών δεν είναι «πολιτική».

 

Φόρτωση περισσότερων