skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Η πολιτιστική σημειολογία της Βουλής των Ελλήνων πάσχει από μία σοβαρότατη έλλειψη. Στη δυτική πλευρά της εντόπιοι και ξένοι επισκέπτες μπορούν να αποτίσουν φόρο τιμής στον «Άγνωστο στρατιώτη». Η απεικόνιση του οποίου θυμίζει τη διαχρονική πολεμική αρετή των Ελλήνων. Να θαυμάσουν και τους ευζώνους που παραπέμπουν στην επανάσταση του 21. Και λίγο αριστερότερα να κύψουν την κεφαλή προ του αγάλματος του Ελευθερίου Βενιζέλου. Νοτίως και ανατολικώς το μέγαρο του κοινοβουλίου περιβάλλεται από τον Εθνικό Κήπο, ο ποιος είναι επίσης διάσπαρτος αγαλμάτων, ανδριάντων και προτομών. Αλλά στη βορινή πρόσοψη, επί της Βασιλίσσης Σοφίας, τίποτε.

Τώρα λοιπόν ήλθε η ώρα να μπουν τα πράγματα στη θέση τους. Στον χώρο αυτό πρέπει να μεριμνήσει, ο πρόεδρος της βουλής Νίκος Βούτσης, ώστε να τοποθετηθεί ένα νέο άγαλμα. Αφιερωμένο «τω αγνώστω κουκουλοφόρω». Διότι θα ήταν αδικία και παραβίαση της συνταγματικής ισότητας, αν επρόκειτο να στηθεί μνημείο μόνον προς τιμή του Ρουβίκωνα. Τι είναι δηλαδή οι υπόλοιποι κουκουλοφόροι, πολίτες δεύτερης κατηγορίας; Δεν δικαιούνται και αυτοί να εισέρχονται στο προαύλιο της Βουλής με την ίδια άνεση και ελευθεριότητα που το έκανε ο «Ρουβίκωνας»;

Ο Ρουβίκωνας Ρουβίκων (Rubico) είναι το λατινικό όνομα ενός μικρού ποταμού στη βόρεια Ιταλία που χυνόταν στην Αδριατική, μας ενημερώνει η «Βικιπαιδεια».:

Στη ρωμαϊκή εποχή, ο νόμος απαγόρευε στους Ρωμαίους στρατηγούς να τον διαβούν με τις λεγεώνες τους. Το μέτρο αποσκοπούσε στο να αποτρέψει την είσοδο στρατού στην Ιταλία, επομένως και το ενδεχόμενο πραξικοπήματος ή εμφυλίου. Όταν ο Ιούλιος Καίσαρ αποφάσισε να τον περάσει, πριν συγκρουστεί με τον Πομπήιο, αναφώνησε την ιστορική φράση "Ο κύβος ερρίφθη".

Η φράση "διέβη τον Ρουβίκωνα" αναφέρεται σε ανθρώπους που εν γνώσει τους λαμβάνουν μια ριψοκίνδυνη απόφαση χωρίς επιστροφή.

Αμ δε. Αυτά συνέβαιναν στους μακρινούς εκείνους αιώνες. Σήμερα τα πράγματα έχουν εκσυγχρονισθεί, έχουν «ριζοσπαστικοποιηθεί». Μπορούν κάποιοι να «διαβαίνουν τον Ρουβίκωνα», κοινώς να μπαινοβγαίνουν, πλατσουρίζοντας όσο θέλουν τα πόδια τους στα νερά. Διό και καλούνται «επαναστάτες του γλυκού νερού». Απολάβοντας ειδικής ασυλίας. Τους πιάνουν οι αστυνομικοί του κοινοβουλίου, τους οδηγούν στη ΓΑΔΑ, αλλά εκείθεν, με εντολή Βούτση, αναχωρούν με ταξί ως άρχοντες.

Μια απορία μόνο: Έφυγαν, χωρίς να τους κρατήσουν τα στοιχεία; Ενδεχομένως από τον φόβο μήπως είναι …ρουβικωνιάτης κανένας «αναρχικός ληστής τραπεζών» γόνος γνωστού πολιτικού;

 

 

Ο εγγονός μου, μόλις πέντε μηνών, δεν καταλαβαίνει ακόμη από παραμύθια. Δείχνει όμως να τον ευχαριστεί ιδιαιτέρως η φωνή του παππού του καθώς του λέω κάποια από τα παλιομοδίτικα παραμύθια που θυμάμαι, ώστε να χαλαρώνει. Το κακό είναι ότι αυτά που θυμάμαι προσκρούουν στις προδιαγραφές πολιτικής ορθότητας της κόρης μου. Είναι, ως συνήθως παραμύθια με βασιλόπουλα και πεντάμορφες. Τα όποια κρίνονται απαράδεκτα διότι «πέρα από το ότι ωραιοποιούν το ξεπερασμένο καθεστώς της κληρονομικής μοναρχίας», έχουν και ένα άλλο μειονέκτημα: «Αναπαράγουν φαλλοκρατικά πρότυπα», διότι «προπαγανδίζουν την κυριαρχία του αρσενικού επί του θηλυκού».

Όπως καταλαβαίνετε όλες αυτές οι αντιδράσεις με στενοχωρούν και μου προκάλεσαν μεγάλο άγχος. Βλέπετε, όταν εκείνη ήταν μικρή, καθόλου δεν την ενοχλούσε π.χ. ένα παραμύθι όπου η βασιλοπούλα είχε το δικό της όνομα και τις φίλες της τις έλεγαν Μάρα και Νέλη, όπως οι «κολλητές» της στον παιδικό σταθμό. Τον ίδιο, όπου σήμερα πηγαίνει ο γιός του πρωθυπουργού, με το επαναστατικό όνομα Ερνέστο. Και φανατίζομαι ότι εκεί, οι νηπιαγωγοί δεν θα λένε παραμύθια με βασιλιάδες, αλλά ιστορίες με τον Τσε η τον Κάστρο και τον Τσάβες.

Από χθες όμως έπαψα πια να έχω άγχος. Και οφείλω να αναγνωρίσω ότι το χρωστώ σε σας κ. Πρόεδρε. Ακούγοντας σας, στη συνέντευξη που δώσατε στον Αντώνη Σρόϊτερ, στο δελτίο ειδήσεων του «Άλφα», ηρέμησα. Ήταν τόσο γλυκό, και τόσο γλυκερά διατυπωμένο το παραμύθι σας, ώστε αποφάσισα να σας αντιγράφω σε καθημερινή βάση. Για το πώς η πανέμορφη κοπέλα, η Ελλάς, είχε προδοθεί από κάτι παλιανθρώπους που την κυβερνούσαν ως το τέλος του 2014, και είχε παραδοθεί στους κακούς δράκους που τους λέγανε δανειστές.

Και ύστερα ήλθε ο καλός σύντροφος Αλέξης (όχι πια πρίγκιπες), έριξε μια μολότοφ και πάρτους κάτω όλους τους Δράκους. Τέρμα ο Σόιμπλε και ο Ντάϊσελμπλουμ και ο Ντράγκι. Όσο για την κακιά μάγισσα την Άγγελλα, εντυπωσιάσθηκε τόσο από την εξυπνάδα και την αποτελεσματικότητα του συντρόφου, που εξελίχθηκε σε μια καλή θείτσα που τους πρόσφερε γλυκίσματα. Φανταστικές ζαχερτότερ και στρούντελ.    

Και ζήσαμε εμείς καλά, και αυτοί καλύτερα. (Ποιος άλλος, τρία χρόνια μετά το 2014, θα τους εξασφάλιζε τις αποδόσεις εκείνης της χρονιάς για τα ελληνικά ομόλογα, αλλά και θα μας δέσμευε με τρίτο και …μισό μνημόνιο, χωρίς να ανοίξει μύτη;).

 

Μόνο όποιος δεν με έχει ξαναδιαβάσει ποτέ, μπορεί να με χαρακτηρίσει …φιλικό προς τους «Σαμαροβενιζέλους». Άλλα απέναντι στους διθυράμβους της κυβερνητικής προπαγάνδας για την έξοδο στις αγορές, οι πολίτες οφείλουν να γνωρίζουν, να θυμούνται, να συγκρίνουν και να κρίνουν. Και μέτρο σύγκρισης είναι το τι πληρώνουμε τώρα εμείς, σε σχέση με τις άλλες «μνημονιακές» χώρες και τι θα έπρεπε να πληρώνουμε.

*** Η Κύπρος το 2014 έκανε την πρώτη απόπειρα της εξόδου στις αγορές, με πενταετές ομόλογο ,όπως η Ελλάδα τώρα ,ζητώντας 750 εκατ. Πλήρωσε επιτόκιο 4,75%, κοντά σε αυτό που πλήρωσε, επίσης το 2014 και η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Αλλά και σε αυτό που φαίνεται ότι θα πληρώσουμε τώρα. Όμως εφέτος, για το επταετές ομόλογο των 850 εκατομμυρίων, πλήρωσε επιτόκιο 2,75%. *** Η Πορτογαλία βγήκε πρώτη φορά στις αγορές με δεκαετές ομόλογο, με στόχο να αντλήσει 3 δισεκ. Πέτυχε υπερκάλυψη πάνω από τρεις φορές, αλλά με πολύ υψηλό επιτόκιο: Στο 5,11%. Το οποίο όμως, σήμερα, έχει κατέβει στο 1,5%. *** Η Ιρλανδία βγήκε επίσης, για πρώτη φορά, στις αγορές με δεκαετές ομόλογο, ζητώντας 1 δισεκ. και πλήρωσε επιτόκιο 2,967%. Το οποίο επίσης έχει πέσει τώρα κάτω από το 1,5%.

 

Με απλή λογική μπορεί κανείς να συμπεράνει πως αν τα πράγματα είχαν εξελιχθεί ομαλώς, αν δεν είχε γίνει η εκβιαστική προσφυγή στις κάλπες και η πολύμηνη περίοδος κατά την όποια η συντροφία των Τσίπρα, Βαρουφάκη, Λαφαζάνη και Σία, έκανε την μαθητεία της στην κομμωτική, στο κασσίδικο κεφάλι της Ψωροκώσταινας, σήμερα, θα συνέβαινε τούτο το απλό: Στην χειρότερη περίπτωση θα είμαστε στη θέση της Κύπρου, πληρώνοντας ένα επιτόκιο γύρω στο 2,5%. Στην καλύτερη θα βρισκόμαστε στη θέση της Πορτογαλίας και Ιρλανδίας, πληρώνοντας μόνον 1,5%.

Αλλά είπαμε. Είμαστε άρχοντες εμείς. Μας περισσεύουν και πληρώνουμε πάνω από 4%. Τι είναι η διαφορά δυο μονάδων στο επιτόκιο για τα πέντε δισεκ.; Κάτι παραπάνω από εκατό εκατομμύρια. Όσα θα έφταναν για να λυθεί το πρόβλημα των παιδικών σταθμών και όχι μόνο.

Το χειρότερο είναι ότι πιστεύουν, αυτοί που μας κυβερνούν, ότι με τέτοιο επιτόκιο, που ασφαλώς θα είναι μικρότερο στην δεύτερη έξοδο, αν κάτι δεν στραβώσει από νέες «κωλοτούμπες», καθώς θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές, θα καταστήσουν το «μη βιώσιμο» χρέος διαχειρίσιμο!!!.

 

 

 

Ομολογώ ότι δεν μπορώ να σας καταλάβω, όλους και όλες εσάς που μου στέλνετε, στο e-mail μου, τα γεμάτα από γκρίνια μηνύματά σας. Γιατί είστε τόσο αχάριστοι και αχάριστες; Τι μας είχαν υποσχεθεί ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ; Ότι θα βαρούν τα νταούλια, θα παίζουν τους ζουρνάδες και τις λύρες (ειδική αναφορά όταν ο Αλέξης περιερχόταν την Κρήτη, συνοδευόμενος από τον Πολάκη, αλλά υποθέτω ότι καλύπτει και τις ανά την Ελλάδα ποντιακές λύρες, άλλως πως κεμεντζέδες) και οι αγορές θα χορεύουν.

                                       

Ε, αυτό ακριβώς δεν γίνεται τώρα; Δεν πανηγυρίζουν και δεν χορεύουν οι αγορές, με τόσο υψηλές αποδόσεις που τους προσφέρονται για να αγοράσουν ομολόγα του ελληνικού δημοσίου; Ό,τι θέλετε χορεύουν. Από καλαματιανό και τσάμικο, ως πεντοζάλη, μπάλο, συρτό, τικ, κότσαρι, σέρα, ζωναράδικο, καρσιλαμά, ζεϊμπέκικο, χασάπικο. Στις λεπτομέρειες θα στεκόμαστε τώρα; Στο ότι δεν καθορίζουν τον σκοπό οι οργανοπαίκτες, αλλά προστάζουν τις «παραγγελιές» οι πανηγυρίζοντες, που ρίχνουν τη «χαρτούρα»; Έτσι δεν γίνεται πάντοτε στα πανηγύρια; Πανηγύρια και πανηγυριώτες, θέλαμε, τέτοια και έχουμε.

Είναι μόνο κρίμα το ότι χάσαμε στη διαδρομή μερικούς από τους πιο τσαχπίνηδες χορευτές, ειδικευμένους σε αριστερα τσαλιμάκια, σαν τον Γιάνη Βαρουφάκη, που ειδικεύεται στο ροκ, τον Παναγιώτη Λαφαζάνη που μπορεί άριστα να χορέψει και ρωσικούς χορούς, σαν την κοζάκικη καλίνκα, τον Στρατούλη, αλλά και τις δυο κυρίες που ομόρφαιναν με την χάρη τους το όλο χορευτικό συγκρότημα: Τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και την Ραχήλ Μακρή, τις άλλοτε «κολλητές» που τώρα ξεμαλλιάζονται.

Και τώρα μας μένουν οι «ναι σε όλα». Στους οποίους αφιερώνω την κατακλείδα από την δίκη μου «Ιθάκη», της συλλογής «Φιλήσυχοι πολίτες»:

Κλαίμε για κείνους που στης Κίρκης το αγκάλιασμα

σαν θάρρεψε πως βρήκε την Ιθάκη ο οδηγητής μας,

τα χέρια σταύρωσαν, κι’ αφήσαν το καράβι ακυβέρνητο

στην προσταγή οι άβουλοι μονάχα μαθημένοι.

Κλαίμε για κείνους που στη χώρα του λωτού

σαν βρήκανε κρεβάτι και κρασί – τι άλλο θέλαν –

είναι ωραία όλα είπαν, ωϊμέ,

είναι ωραία όλα εδώ για να ‘ναι Ιθάκη.

 

Ευτυχώς, τον παραλληλισμό των σχέσεων της κυβέρνησης με τη Δικαιοσύνη, με όσα συμβαίνουν στην Τουρκία του Έρντογαν και στην Πολωνία της ακροδεξιάς ρατσιστικής και ευρωφοβικής κυβέρνησης, τον έκανα στην αρχή της προηγούμενης εβδομάδας. Οπότε δεν μπορεί κανείς να με κατηγορήσει ότι αντέγραψα, είτε την ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, είτε τις ανακοινώσεις της Νέας Δημοκρατίας, της «Δημοκρατικής Συμπαράταξης», ή του «Ποταμιού». Ενώ θα ήταν και κωμικό να με κατηγορήσει κανείς ότι, από αυτή τη μικρή στήλη, …δίνω γραμμή στα κόμματα. Έχουν περάσει δεκαετίες από τότε που συνέβαινε πράγματι και αυτό.

Μπορείτε βεβαίως να με κατηγορήσετε ότι ασχολούμαι, τον τελευταίο καιρό, «μονομανώς», με το θέμα της Δικαιοσύνης. Πράγματι. Είναι γιατί πιστεύω, ακραδάντως, αυτό που διεκήρυσσε ο «Γέρος της Δημοκρατίας». Ότι δηλαδή «η Δικαιοσύνη είναι το οχυρό της Δημοκρατίας». Παρά τα οποιαδήποτε λάθη, η ακόμη και τον ενδεχόμενο δόλο, στις αποφάσεις οιουδήποτε λειτουργού της. Ως θεσμός παραμένει βασικός πυλώνας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Έσχατο καταφύγιο του πολίτη, απέναντι σε οποιαδήποτε αυθαιρεσία της εκτελεστικής εξουσίας. Κεντρικής ή περιφερειακής.

Ακριβώς γι’ αυτό μου προκαλεί μια έντονη ανησυχία η μεθοδικότητα των σχεδόν καθημερινών επιθέσεων της κυβέρνησης συνολικώς, των δυο κομμάτων που συγκυβερνούν, και των υπουργών σαν τον Πολάκη, τον Κατρούγκαλο, ή τον Σκουρλέτη. Διότι μυρίζει ως αν να λειτουργούν ως «λαγοί». Ως αν να προλειαίνουν το έδαφος για τα επερχόμενα, τα όποια ίσως είναι ήδη προαποφασισμένα. Σαν να μας περιμένει και σε αυτή την περίπτωση κάποιο κρυφό «Σχέδιο Χ», σαν αυτά που αποκαλύπτονται ότι εξυφαίνονταν για το μέλλον της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Με απλά λόγια φοβάμαι ότι την κατάλληλη στιγμή θα μας σερβίρουν το παραμύθι μιας «αναγκαίας μεταρρύθμισης» στη Δικαιοσύνη. «Μεταρρύθμιση» άλλωστε ονομάζει και η κυβερνητική πλειοψηφία στην Πολωνία, η ιδεολογικώς ομογάλακτη του Καμμένου, το όργιο αντιδημοκρατικών αποφάσεων, που έχει προκαλέσει την οργή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων. «Μεταρρύθμιση» που οδηγεί σε ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας και περιορισμό της ανεξαρτησίας της δικαστικής. Ε, αυτό μου μυρίζει ότι ονειρεύονται να κάνουν και εδώ.

Διό και θα επιμείνω να ασχολούμαι «μονομανώς» με το θέμα. Μπορεί σε κάποιους να αρέσουν όσα συμβαίνουν στη Βενεζουέλα. Αλλά εδώ δεν θα περάσουν.

 

 

 

Φόρτωση περισσότερων