skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

Οι τραμπουκισμοί, κυρίως από ακροαριστερά στοιχεία, είναι καθημερινή υπόθεση στον χώρο των πανεπιστημίων μας. Οι τελευταίες περιπτώσεις, όπως η …επικήρυξη του καθηγητή Άγγελου Συρίγου, στο Πάντειο, αλλά και ο τραυματισμός ενός ΑΜΕΑ στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Στην πρώτη περίπτωση είχαμε αντίδραση ακόμη και από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Στη δεύτερη, άνοιξε ένας δημόσιος διάλογος. Που κορυφώθηκε με «ανοιχτές επιστολές». Η πρώτη ήταν του συγγραφέα και σκηνοθέτη Απόστολου Δοξιάδη, προς τον πρύτανη του ΟΠΑ που τον εγκαλούσε γιατί δεν προστάτευσε το άτομο με ειδικές ανάγκες από την μήνι των τραμπούκων. Και ακλούθησε η απάντηση του κ. Διομήδη Σπινέλη.

Στην πρυτανική απάντηση υπάρχουν δύο άκρως ενδιαφέροντα στοιχεία. Το πρώτο είναι η περιγραφή που κάνει ο ίδιος για την κατάσταση που επικρατεί στα Πανεπιστήμια και για την όποια, όπως γράφει, οι ευθύνες βαραίνουν τα υπουργεία Παιδείας και Προστασίας του Πολίτη. Αντιγράφω:

«Ασφαλώς γνωρίζετε την τύχη όσων από εμάς έχουμε τολμήσει να αντιδράσουμε, έστω και ελάχιστα, στους βανδαλισμούς, στη βία και στην ανομία που περιγράφετε. Έχουμε βρεθεί όμηροι του όχλου, μας έχει ασκηθεί σωματική βία, έχουμε προπηλακιστεί, έχουμε επικηρυχτεί με αφίσες στους τοίχους και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ορισμένοι συνάδελφοι βρήκαν τα γραφεία και τα εργαστήριά τους κατεστραμμένα· κάποιοι έχασαν έτσι ερευνητική δουλειά ετών. Αυτοί για τους οποίους γράφετε, έχουν στο παρελθόν βανδαλίσει με απειλητικά συνθήματα το σπίτι πρύτανη του πανεπιστημίου μας. Δυστυχώς, οι επιθέσεις που δέχτηκε πρόσφατα ο συνάδελφος κ. Άγγελος Συρίγος είναι ο κανόνας για όποιον τολμήσει να αντιδράσει».

Το δεύτερο σημείο δείχνει τον τρόπο με τον οποίο οι πλείστοι των πανεπιστημιακών δασκάλων, των οιονεί ανωτάτων πνευματικών ηγετών του τόπου, αντιλαμβάνονται το χρέος τους απέναντι στην κοινωνία: «Υπό τις παρούσες συνθήκες, ένας πρύτανης για να είναι αποτελεσματικός πρέπει να τα έχει καλά με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία».

Όχι κ. Σπινέλη. Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι οφείλουν να έχουν δυνάμεις αντιστάσεως. Να υψώνουν φωνή. Να λειτουργούν ως φάροι. Όπως έκαναν, όχι σε συνθήκες ομαλής πολιτικής ζωής, αλλά ακόμη και απέναντι στο δικτατορικό καθεστώς οι Καράγιωργας, Μαγκάκης, Ζολώτας, Φίλιας, Σημίτης, Μαρωνίτης, Καψωμένος και τόσοι άλλοι.

Δεν είστε απλοί κρατικοί υπάλληλοι. Δεν πρέπει να είσθε «λύχνος υπό τον μόδιον», εκ φόβου. Οφείλετε να είσθε «λυχνία κειμένη επί όρους».

 

Στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, τα φώτα των μέσων ενημέρωσης στράφηκαν κυρίως στα λόγια, τα εύκολα και τα μεγάλα, των πολιτικών μας ηγητόρων που παρήλασαν εκείθεν. Αλλά το πιο αξιόλογο στοιχείο αυτής της έκθεσης δεν αναδείχθηκε. Και αυτό, κατά την ταπεινή μου άποψη, ήταν η παρουσίαση ενός μικρού διθέσιου αυτοκινήτου πόλης. Αποκλειστικώς ηλεκτροκίνητου. Που μπορεί κανείς να το φορτίσει από οποιαδήποτε πρίζα «σούκο», όπως ένα επαναφορτιζόμενο ηλεκτρικό σκουπάκι . Και με κατανάλωση ενός ευρώ, να κάνει εκατό χιλιόμετρα εντός πόλεως. Προστατεύοντας και την τσέπη του και το περιβάλλον.

Μη θεωρήσετε όμως ότι εκείνο που με κέντρισε για το σημερινό σημείωμα είναι το ενδιαφέρον μου για την τεχνολογία των αυτοκινήτων. Αλλά τα όσα διάβασα σε μια συνέντευξη που έδωσε στο κρατικό ΑΠΕ, ο άνθρωπος που είναι η ψυχή, το μυαλό, αυτού του εγχειρήματος. Ένας Έλληνας. Του οποίου η εταιρία σχεδίασε αυτό το προϊόν. Κυρίως δε έδωσε τη λύση για το λειτουργικό του σύστημα. Έχει δηλαδή το συγκεκριμένο όχημα καρδιά ελληνική. Πλην, το σώμα του κατασκευάζεται στην Κίνα. Γιατί άραγε;

Η εύκολη απάντηση είναι ότι η Κίνα διαθέτει φθηνό εργατικό δυναμικό. Απαραίτητο στοιχείο για ένα όχημα που πωλείται 6700 ευρώ (με τον ΦΠΑ) για την έκδοση με ταχύτητα έως 40 χιλιόμετρα την ώρα. Και ανεβαίνει στα 7700 για την πιο «δυναμική» έκδοση, που πιάνει τα 80 χιλιόμετρα. Αλλά δεν πρόκειται στην πραγματικότητα περί αυτού. Διότι, τώρα πια, με τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους και με ημιαπασχολούμενους των τριακοσίων, ή ακόμη και των εκατόν ευρώ μηνιαίως, φθηνά χέρια αφθονούν και στον τόπο μας.

Το γιατί η επένδυση, για την παράγωγη του Ecocar, δεν έγινε στην Ελλάδα, θα το καταλάβετε από την απάντηση που έδωσε ο κ. Γιώργος Καζαντζίδης όταν ρωτήθηκε γιατί, ακόμη και η αίτηση για την άδεια κυκλοφορίας του οχήματος στην Ευρώπη, δεν κατατέθηκε στη χώρα μας. Αλλά στο Λουξεμβούργο:

«Γνωρίζαμε ότι αν απευθυνόμασταν στην Ελλάδα, για να βγάλουμε πρώτοι στη χώρα και την Ευρώπη τις εγκρίσεις, το όλο πράγμα δεν θα γινόταν έτσι απλά. Με την ευρωπαϊκή έγκριση μπορέσαμε και προχωρήσαμε πολύ πιο γρήγορα».

Κατά τα άλλα, και οι σημερινοί και οι προηγούμενοι …καμαρώνουν ότι έχουν καθιερώσει διαδικασίες “fast track” ώστε να κάνουν την Ελλάδα ελκυστική στους επενδυτές.

 

Μετά τις κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων, ο Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Παιδείας προέβη σε δεσμευτική δήλωση, ότι τα πανεπιστημιακά συγγράμματα θα διανεμηθούν στους φοιτητές «στην ώρα τους και δωρεάν». Που εδράζεται αυτή η αισιοδοξία; Στο ότι, υποτίθεται πως, το υπουργείο «τα βρήκε» με τους εκδότες πανεπιστημιακών συγγραμμάτων συμφωνώντας, μέσω του συλλόγου τους, στην διαδικασία τιμολόγησης τους.

Παραμένει όμως άλυτο το βασικό αγκάθι που έκανε τους εκδότες να αρνούνται την εκτύπωση τους: Η μη καταβολή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου. Την όποια η κυβέρνηση αποφεύγει, όπως και τις άλλες οφειλές της προς ιδιώτες και επιχειρήσεις, από αμοιβές ωρομισθίων, καταβολές συντάξεων και εφάπαξ, είτε εξοφλήσεις τιμολογίων για προμήθειες και παροχή υπηρεσιών. Ως άσκηση «δημιουργικής λογιστικής» προκειμένου να εμφανίσει ικανοποιητικό «πλεόνασμα» για την αξιολόγηση.

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί προκαλεί ένα ερώτημα που ξεφεύγει από τις αρμοδιότητες του Τσακαλώτου και του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Ένα ερώτημα που απαιτεί απαντήσεις από το υπουργείο Παιδείας. Γιατί όλα τα μαθήματα, όλες οι εργασίες, πρέπει να προσφέρονται στους φοιτητές με την μορφή του τυπωμένου συγγράμματος; Ποιος φοιτητής, σήμερα, δεν διαθέτει υπολογιστή, είτε ως laptop, είτε ως notebook, ή tablet; Γιατί ένα μέρος, τουλάχιστον, της ύλης δεν προσφέρεται online;

Για να έχουμε μια ιδέα του τι συμβαίνει αλλού, αντιγράφω από ένα άρθρο της κ. Παπαματθαίου στο «Protagon»:

Την πρώτη… έκρηξη του Στάνφορντ και των Mooc’s, διαδέχτηκαν οι ελεύθερες ή φτηνές πλατφόρμες ψηφιακής μάθησης, όπως η Coursera και η αντίστοιχη πλατφόρμα του Πανεπιστημίου του Φοίνιξ που ακολουθήθηκαν και από ευρωπαϊκές μεγάλες διαδικτυακές πανεπιστημιακές «συναντήσεις», προσφέροντας τελικά εξ αποστάσεως εκπαίδευση σε άτομα που διαφορετικά δεν θα είχαν πάει σε ένα παραδοσιακό κολέγιο. Σήμερα η Coursera είναι η μεγαλύτερη online πλατφόρμα μάθησης στον κόσμο, με 24 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες.

Η συνέχεια; Σχεδόν όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια των ΗΠΑ προσφέρουν πλέον δωρεάν μαθήματα διαλέξεων στο Διαδίκτυο αλλά και άλλα εξειδικευμένα προγράμματα με δίδακτρα, οι τιμές των οποίων ποικίλλουν. Σε μερικές περιπτώσεις, ακόμη και οι βαθμοί των φοιτητών μπορούν να ολοκληρωθούν πλήρως ή μερικώς στο Διαδίκτυο.

Έχουμε χιλιάδες «σαΐνια» της πληροφορικής στον τόπο μας. Γιατί δεν τα αξιοποιούμε αντί να τα αφήνουμε να μεταναστεύουν ή να γίνονται σερβιτόροι-ες σε μπαράκια, επειδή δεν βρίσκουν δουλειά στον τομέα τους;

 

Ελληνίδες, Έλληνες. Εστέ υπερήφανοι. Είμεθα γνήσιοι απόγονοι των ενδόξων ημών προγόνων. Απόδειξις ότι, ως εκείνοι, εξάγομεν πνεύμα ελληνικόν. Τι χρείαν έχωμεν άλλων μαρτύρων; Το αποδέχεται η διεθνής κοινότης. Εις απόδειξιν υπενθυμίζομεν το σχετικόν δημοσίευμα της μεγαλυτέρας των ισπανικών εφημερίδων, της EL PAIS:

«Η κωλοτούμπα (kolotumba) είναι ένας ελληνικός πολιτικός όρος που σημαίνει κυβίστηση ή στροφή 180 μοιρών. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξης Τσίπρας, τον έκανε παγκοσμίως γνωστό, αφού συγκάλεσε ένα δημοψήφισμα για την σωτηρία της πατρίδας του, για να καταλήξει κάνοντας το ακριβώς αντίθετο».

Πέρα από την κωμική πλευρά της υπόθεσης, με την kolotumba, του εθνικιστή ηγέτη της Καταλονίας Κάρλες Πουτζδεμόν, που έκανε «διακήρυξη ανεξαρτησίας» με …αναστολή, οφείλω μια απάντηση στους αναγνώστες εκείνους που, με ηλεκτρονικά μηνύματα, ζητούν «να ξεκαθαρίσω τη θέση μου». Αν είμαι «υπέρ η κατά της ανεξαρτησίας της Καταλονίας». Διότι, λένε, καταδικάζω μεν την υποκρισία της ΕΕ και τις βιαιότητες της κυβέρνησης Ραχόϊ, «αλλά για την ταμπακέρα δεν μιλάς».

Να μιλήσω λοιπόν για την «ταμπακέρα». Η έξαρση του εθνικισμού σε διάφορες γωνιές της Ευρώπης, μόνο ανησυχία μου προκαλεί. Διότι, όσες φόρες φούντωσε ο εθνικισμός στην σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία, μόνο δεινά επέφερε στους λαούς. Και δεν αναφέρομαι μόνον σε «δεξιούς» εθνικιστές, αλλά και «αριστερούς». Όπως τον διαβόητο Σέρβο… κομμουνιστή εθνικιστή Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Που ο εθνικιστικές του εξάρσεις άνοιξαν την πόρτα στους εθνικισμούς των Σλοβένων, Κροατών και Βοσνίων, -με γερμανική κυρίως υποκίνηση. Και το αποτέλεσμα ήταν η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και το αιματοκύλισμα που ακολούθησε.

Είμαι ευρωπαϊστής, με όραμα για μια αληθώς ενωμένη Ευρώπη των λαών και όχι των γραφειοκρατών. Επομένως δεν βλέπω τι νόημα έχει ο κατακερματισμός είτε της Βρετανίας, είτε της Ισπανίας, του Βελγίου, της Ιταλίας, για να μη πάμε στα δικά μας, με τον υποκινούμενο από την Άγκυρα εθνικισμό των τουρκόφωνων μουσουλμάνων της Θράκης και των Τουρκοκυπρίων. Μπορώ κάλλιστα να κατανοήσω τα αιτήματα για περισσότερη λειτουργική αυτονομία. Ενταγμένα στη λογική ενός ενιαίου, η και ομοσπονδιακού κράτους. Όχι τα αποσχιστικά.

Και για όσους είναι ανιστόρητοι, θυμίζω: Η προηγούμενη ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, από τον αριστερό εθνικιστή Λιουίς Κοπάνς, στις 6 Οκτωβρίου του 1934, επιβίωσε μόνον για …δέκα ώρες. Αφήνοντας πίσω της εκατοντάδες νεκρούς και την πλήρη κατάργηση της αυτονομίας της.

 

Τα καταφέρατε μια χαρά κ. Πρόεδρε. Περάσατε αυτό που θέλατε. Και για τις τρεις ψήφους πού έλειψαν, ως προς την αποδοχή του επίμαχου άρθρου 3, που πέρασε και αυτό, με τους 148, θα είναι κωμικό να τολμήσει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να θέσει θέμα «δεδηλωμένης». Και ελπίζω ότι, για την σοβαρότητα της δημόσιας εικόνας του ίδιου, δεν θα το κάνει. Δεν θα σας δώσει δηλαδή την ευκαιρία να πανηγυρίσετε, με μία εκ των προτέρων εξασφαλισμένη θετική ψήφο, σε περίπτωση που ζητήσετε ψήφο εμπιστοσύνης.

Αυτό που παρακολουθήσαμε ήταν βεβαίως κωμικοτραγικό. Και πρέπει να ομολογήσω ότι δεν αφορά εσάς. Διότι είχατε από την αρχή μία γραμμή και σε αυτήν επιμείνατε μέχρι τέλους. Εκφωνώντας, προχθές, μια ομιλία που ασφαλώς διεκδικεί επαίνους. Διότι πράγματι, στην επιχειρηματολογία υπεράσπισης της πολιτικής σας, ήταν εμπνευσμένη. Πράγμα σπάνιο σε άλλες ομιλίες σας, ενώπιον του κοινοβουλίου.

Το κωμικοτραγικό στοιχείο δεν αφορά ούτε το ΚΚΕ, τη «Χρυσή Αυγή», το «Ποτάμι», την «Ένωση Κεντρώων». Είχαν μια σταθερή γραμμή και προ και κατά την ψηφοφορία. Αφορά βεβαίως και την κυβερνητική πλειοψηφία με τις κωλοτούμπες των ΑΝΕΛ. Αλλά σε αυτές είμαστε πια μαθημένοι. Το θλιβερότερο είναι ότι αξιωματική αντιπολίτευση και «Δημοκρατική Συμπαράταξη» βρέθηκαν να κάνουν μία επίδειξη κυβιστήσεων, λες και είχαν βάλει στόχο να συναγωνισθούν σε δεινότητα κωλοτούμπας τον πρωταθλητή μας Λευτέρη Πετρούνια.

Όλο το κακό άρχισε από την στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Φώφη Γεννηματά δήλωσαν ότι δεν θα ψηφίζουν ένα νομοσχέδιο, ακόμη και αν συμφωνούν με το περιεχόμενο του, αν δεν το ψηφίζουν και οι ΑΝΕΛ. Δηλαδή, μιας και μιλάμε για το άρθρο περί «αυτοπροσδιορισμού» της φυλετικής ταυτότητας των ατόμων, επέλεξαν τον …ετεροπροσδιορισμό τους. Να γίνου ουρά του Καμμένου. Πίστεψαν μάλιστα ότι ο Καμμένος, από τη στιγμή που η Ιεραρχία κήρυξε το νομοσχέδιο αυτό ως lex non grata, θα αποφάσιζε να χάσει το στραταρχικό του αξίωμα, ρίχνοντας την κυβέρνηση.

Έτσι επιδόθηκαν σε συνεχείς αλλαγές θέσεων, από το ψηφίζω στο καταψηφίζω, ή στο «παρών». Και σας πρόσφεραν την δυνατότητα να κάνετε …παρέλαση. Και επιπλέον να δημιουργηθεί ένα ακόμη ρήγμα ς στις σχέσεις του «Ποταμιού» και της ΔΗΜΑΡ με την ΔΗΣΥ. Ενώ τρεις από τους υποψήφιους «αρχηγούς» έπαιξαν κρυφτούλι στην ψηφοφορία.

Να γελάμε ή να κλαίμε;

 

Φόρτωση περισσότερων