Τύπος και ουσία περί τροπολογίας

«Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα η αγάπη μένει». Η αγάπη για τις ντροπολογίες. Τις φωτογραφικές και καταχρηστικώς και αντισυνταγματικώς κατατιθέμενες. Όπως αυτή για την όποια τόσα ειπώθηκαν την Παρασκευή στη Βουλή, πριν καταστεί νόμος μέσω της ονομαστικής ψηφοφορίας.

Επί της ουσίας επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι καλώς διαγράφονται πρόστιμα τα όποια έχουν επιβληθεί σε «κρατικές επιχειρήσεις», όπως ήταν η ΣΕΚΑΠ πριν μεταβιβασθεί στον Ελληνορώσο επιχειρηματία Ιβάν Σαββίδη, προς τον οποίο εκφράζει τις ευχαριστίες της, με την συγκεκριμένη τροπολογία, η κυβέρνηση. Είναι μια θέση που έχω υποστηρίξει από τις αρχές της δεκαετίας του 80. Με αφορμή, τότε, ένα πρόστιμο που είχε επιβληθεί στην ΕΡΤ για κάποιο φορολογικό παράπτωμα.

Τέτοια πρόστιμα, σε δημόσιους φορείς, θα είχαν νόημα αν επιβάλλονταν σε βάρος των προσώπων τα οποία διέπραξαν την παρανομία και εκείνων που είχαν την ευθύνη να τα προλάβουν, να τα εμποδίσουν. Δηλαδή εκείνων που έχουν τοποθετηθεί, από την εκάστοτε κυβέρνηση, να διοικούν έναν δημόσιο φορέα. Να ισχύει δηλαδή η αρχή της προσωπικής ευθύνης. Να γίνεται καταλογισμός σε βάρος των αποδοχών και της περιούσιας εκείνων που είτε διαπράττουν ανομία, είτε δεν εφαρμόζουν τον νόμο.

Το να επιβάλλεται, απροσώπως, ένα πρόστιμο σε μια δημόσια επιχείρηση, για όσα διέπραξαν οι διοικούντες αυτήν, είναι τελικώς εμπαιγμός των πολιτών. Διότι αυτό το πρόστιμο δεν το πληρώνει στην πραγματικότητα κανείς άλλος, παρά οι φορολογούμενοι που καλύπτουν τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ και άλλων δημοσίων οργανισμών και επιχειρήσεων, όταν ο ισολογισμός τους είναι παθητικός, όπως συνέβαινε στην περίπτωση της ΣΕΚΑΠ.

Ως προς την ουσία λοιπόν, ευχαρίστως να αποδεχτώ ότι δεν είναι δίκαιο να πληρώσει ο τωρινός ιδιοκτήτης της ΣΕΚΑΠ τα 38 εκατομμύρια του προστίμου για το λαθρεμπόριο καπνού που έκαναν οι διοικούντες την εταιρία όσο ακόμη ήταν κρατική. Αλλά η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία έχει κανόνες. Τους οποίους αήθως και αντισυνταγματικώς παραβιάζουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις με τις τροπολογίες τους. Και το κάνουν, προκλητικώς, οι ίδιοι άνθρωποι, που όταν ήσαν στην αντιπολίτευση, καταδίκαζαν αυτές τις μεθοδεύσεις.

Αν η σημερινή πλειοψηφία σεβόταν το Σύνταγμα, θα αποδεχόταν την πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Να αποσύρει την τροπολογία και να την επαναφέρει νομίμως, με έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου. Αντ’ αυτού παρακολουθήσαμε την συνήθη πολιτική αθλιότητα: «Εσείς κάνατε χειρότερα». Για μια ακόμη φορά οι πολίτικοι απαξιώνουν την πολιτική.

Τσίπρα το λιμάνι φεύγει

Όσοι αγάπησαν τις ιταλικές κωμωδίες, όπως εκείνες με τον Φράνκο Φράνκι και τον Τσίτσο Ινγκρασία, θα θυμούνται την περίφημη σκηνή, που όταν οι δυο κωμικοί είχαν κρυφτεί σε κάποιο πλοίο, βλέποντας ο Φράνκο, το πλοίο να σαλπάρει, είπε την γνωστή φράση: «Τσίτσο το λιμάνι φεύγει».
Τώρα ζούμε την δική μας άκρως ρεαλιστική κωμωδία. Με διάφορους «συντρόφους», που είχαν πιστέψει τις …ισχυρές δεσμεύσεις του Αλέξη Τσίπρα ότι τα λιμάνια δεν θα πουληθούν, να βρίσκονται στην αμήχανη θέση, μετά την πώληση των λιμανιών, Πειραιώς και Θεσσαλονίκης, να ψελλίζουν και αυτοί: «Τσίπρα, το λιμάνι φεύγει».
Προσωπικώς ουδόλως μελαγχολώ που «χάσαμε» τα λιμάνια. Διότι, ως Πειραιώτης, γνώριζα πολύ καλά πόσο ακριβά πληρώναμε τις στρατιές από μονιμοποιήσεις, ιδίως ψηφοφόρων λακωνικής καταγωγής, στο λιμάνι του Πειραιώς. Και όχι μόνο. Μια πραγματικότητα που περιέγραφα στο βιβλίο μου «Έγκλημα στα Μανιάτικα»:
Από τότε που διορίσθηκε στον ΟΛΠ η Αθανασία, «να έχει ο θεός καλά τον Βασιλιά και τον Δαβάκη», όπως έλεγε ο πατέρας της, μόλις πρωτοετής φοιτήτρια της «Παντείου Σχολής Πολιτικών Επιστημών», έμενε στο ισόγειο διαμερισματάκι της διπλοκατοικίας… στα Μανιάτικα. Η επιλογή της περιοχής ήταν, φυσικά, απόφαση του πατέρα της.
Για όλα είχε σχέδια, αλλά και κατάλληλες γνωριμίες κύριος Μιχάλης Δρακουλάκος. Και όλα του «πήγαιναν ρολόι» όπως έλεγε, εκτός από ένα. Το να «μπει στον κόσμο» η μονάκριβη θυγατέρα του.
Όχι πως δεν υπήρχαν ευκαιρίες. Τα προξενιά έδιναν και έπαιρναν. Και στο χωριό και στα Μανιάτικα. Και πεντακόσιες χρυσές λίρες υπήρχαν, και αρκετές ρίζες ελιές και ένα κτήμα με πορτοκαλιές, και επιπλέον ο σίγουρος μισθός του ΟΛΠ. Που θα γινόταν μια καλή σύνταξη με το ανάλογο εφάπαξ, «αν είχε μυαλό και παντρευόταν στην ώρα της και έκανε ένα παιδί», οπότε στα τριάντα πέντε της θα είχε δικαίωμα να βγει στη σύνταξη, ως μητέρα ανηλίκου, έχοντας συμπληρώσει δεκαπενταετή υπηρεσία. Όπως τόσες και τόσες άλλες που είχαν διοριστεί από τα δέκα οκτώ τους χρόνια στη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, τις κρατικές τράπεζες και στο δημόσιο. Και στα τριάντα πέντε τους καθίσταντο συνταξιούχες. Με μειωμένη σύνταξη, αλλά την οποία θα εισέπρατταν επί πολλές δεκαετίες.

Εσείς, λυπάσθε που χάθηκαν αυτοί οι διορισμοί, οι μονιμοποιήσεις και οι πρόωρες συντάξεις, δαπάναις των φορολογουμένων;

Θα τη βρείτε στο Μουσείο Αυταπατών

Μεγάλη υπόθεση το διαδίκτυο. Με τις φοβέρες μηχανές αναζήτησης του. Ως πριν από τρεις δεκαετίες, για να βρεις τι έλεγε κάποιος στο παρελθόν για ένα θέμα, και να το συγκρίνεις με ό,τι λέει τώρα, έπρεπε να φας ώρες ατελείωτες, ξεφυλλίζοντας τους τόμους των εφημερίδων. Τώρα «γκουγκλάρεις» απλώς ένα όνομα ή μια φράση στην μηχανή αναζήτησης, και να ολόκληρο το ιστορικό των δηλώσεων. Εμφανίζεται μπροστά στα μάτια σου σε χρόνο δευτερολέπτων.

Στήνεσαι μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθείς την συνέντευξη του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στον Νίκο Χατζηνικολάου, στον «Αντένα». Και σε «τσιγκλίζει» η εκπληκτική δήλωση κατά την όποια η κοινοβουλευτική ομάδα των Συριζανέλ θα τα ψηφίσει τα μέτρα, χωρίς να έχει πάρει αυτά που ζήτα, από τους δανειστές, για την «ρύθμιση» του χρέους. Και αν, μετά την ψήφιση, δεν τους τα δώσουν, τότε θα τα …ξεψηφίσουνε. Ψηφίζεις, ξεψηφίζεις. Όπως λέμε «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε». Απλά πράγματα.

Αν βεβαίως δεν έχεις πλήρως υποταγεί στην …γερμανική κυριαρχία, όχι του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αλλά του Αλοίσιου Αλτσχάιμερ, και διαθέτεις στοιχειώδες μνημονικό, το ερώτημα έρχεται αμέσως: Μπα, έτσι μας τα έλεγαν τόσον καιρό; Οπότε «γκουγκλάρεις» τα σχετικά, για να βρεθείς μπροστά σε ατελείωτες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ με τις όποιες διαβεβαίωναν τους πολίτες, ως λίγες ήμερες πριν, ότι θα είναι τόσο «σκληροί» στη διαπραγμάτευση με τους «θεσμούς», ώστε «δεν πρόκειται να δεχτούμε νέα μέτρα, αν δεν μας δώσουν μαζί και την ρύθμιση του χρέους».

Και μιλάμε για την πιο πρόσφατη, την πιο …ραφιναρισμένη εκδοχή. Όχι για εκείνη την αρχική, την πιο «συμβιβαστή» που έκανε λόγο για «κούρεμα» του χρέους ως «αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση». Αυτή πέρασε στην ιστορία. Θα την αναζητήσετε στο τελευταίο μουσείο που απέκτησε η χώρα. Στο Μουσείο με τις Αυταπάτες. Όπερ εστί πληρέστατον ευρημάτων. Τώρα μιλάμε μόνο για «μεσομακροπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης». Για …διευκολύνσεις στις πληρωμές.

Ελπίζω ότι δεν έχετε και εσείς αυταπάτες. Ότι δεν περιμένετε να επαναστατήσουν οι βουλευτές των Συριζανέλ και να ρισκάρουν τον σταθερό, για άλλα δυόμιση χρονιά, μισθουλάκο τους, καταψηφίζοντας τα μέτρα, αφού δεν τους τα σερβίρουν «πακέτο» με την ρύθμιση του χρέους, όπως υπόσχονταν τόσον καιρό. Σιγά μη στάξει η ούρα του γαιδάρου.

Μαθήματα …γαλλικής

Λίαν οψίμως βεβαίως το αποφάσισε. Αλλά ακόμη και έτσι δεν παύει να είναι διδακτική, για πολλούς από τους δικούς μας πολιτικούς ταγούς, η στάση του μεγάλου ηττημένου των γαλλικών προεδρικών εκλογών, του ηγέτη του γκωλικής ιδεολογίας Ρεπουμπλικανικού Κόμματος Φρανσουά Φιγιόν. Ο οποίος ξεκίνησε για την προεδρική «κούρσα» με τους καλύτερους οιωνούς. Ως το μεγάλο «φαβορί». Και κατέληξε να είναι το άλογο που έπεσε βάρια τραυματισμένο, λόγω του σκανδάλου με τις αργομισθίες της συζύγου και των τεκνών του, που τους εμφάνιζε ως «συνεργάτες» του. Πράγματα δηλαδή εντελώς οικεία για την ελληνική πολιτική πραγματικότητα.

Τώρα όχι μόνον παραιτείται από την ηγεσία του κόμματος του, το οποίο μένει ακέφαλο από τότε που παραιτήθηκε της προεδρίας ο Νικολά Σαρκοζί, αλλά ανακοινώσε ότι αποσύρεται συνολικώς από κάθε πολιτική σταδιοδρομία. Ότι δεν θα είναι καν υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές για την ανάδειξη του νέου κοινοβουλίου, που πρόκειται να ακολουθήσουν, στις αρχές του καλοκαιριού, τις προεδρικές:
«Δεν έχω πλέον τη νομιμοποίηση να συμμετάσχω στον αγώνα των Ρεπουμπλικανών στις βουλευτικές εκλογές. Θέλω να γίνω ξανά ένας απλός μαχητής της παράταξης, να σκεφτώ διαφορετικά τη ζωή μου, να θεραπεύσω τις πληγές της οικογένειάς μου»..Και έκανε ουσιαστική αυτοκριτική: «Παρ’ όλες τις προσπάθειες και την αποφασιστικότητά μου, δεν κατάφερα να πείσω τους συμπολίτες μου. Τα εμπόδια στον δρόμο μου ήταν πολυάριθμα και πολύ σκληρά. Η ήττα είναι δική μου, αποδέχομαι την ευθύνη, την φέρω αποκλειστικά εγώ».
Αυτή την τελευταία φράση είναι που δεν ακούμε ποτέ σε τούτο τον τόπο. Λες και οι πολίτικοι μας δεν έχουν ποτέ προσωπική ευθύνη όταν αποδοκιμάζονται οι επιλογές τους, η πολιτική που ακλούθησαν, η τακτική τους, ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκαν οι άμεσοι συνεργάτες τους, ακόμη και τα καμώματα μελών της οικογένειας τους.

Φαίνεται ότι μας λείπει ολίγη …γαλλική κουλτούρα. Ας ελπίσουμε ότι στις επόμενες δικές μας πολιτικές αναμετρήσεις θα δούμε και θα ακούσουμε ανάλογης αξίας αυτοκριτικές. Ότι δηλαδή θα πάρουν και οι δικοί μας κάποια μαθήματα γαλλικής. Αν όχι γλώσσας, τουλάχιστον πολιτικής συμπεριφοράς.

Δύσκολο κάπως. Διότι εδώ κυριαρχεί η νοοτροπία του …αναντικατάστατου. Και του «φταίνε όλοι οι άλλοι, εκτός από μένα».

Τι Πλαστήρας, τι Μαρίν Λεπέν

τι Μαρίν Λεπέν

Είμαι εθνικώς και προοδευτικώς υπερήφανος. Για μια ακόμη φορά κάνουμε εξαγωγή ιδεών. Το επιβεβαιώνουν πανηγυρικώς όσα διαδραματίζονται εις Παρισίους, αλλά και Αθήναζε, μετά την γνωστοποίηση των τελικών αποτελεσμάτων των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Όταν δηλαδή επιβεβαιώθηκε ότι οι υποψήφιοι των δυο μεγάλων κομμάτων, που κυβερνούσαν αυτή τη χώρα σε όλη την διάρκεια της Ε΄ Γαλλικής Δημοκρατίας, των κομμάτων του Ντε Γκωλ και του Μιτεράν έμειναν για πρώτη φορά εκτός δευτέρου γύρου. Οπότε η αναμέτρηση της 7ης Μαΐου θα είναι μεταξύ του κεντρώου Εμανουέλ Μακρόν και της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν.

«Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος… άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος, ούλοι οι σκύλοι μια γενιά!», δήλωνε από τη Μόσχα στις 21 Οκτωβρίου 1952 ο γενικός γραμματέας του παράνομου τότε ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, ενόψει των εκλογών του ίδιου έτους στη χώρα. Ήταν η δεύτερη μεγάλη γκάφα της ηγεσίας του τότε ΚΚΕ που ταλαιπωρούσε τον κόσμο της ευρύτερης Αριστεράς, μετά από την ηλίθια «γραμμή» της απόχης από το δημοψήφισμα για την διατήρηση, ή μη, της μοναρχίας.
Τώρα λοιπόν βλέπουμε να συμβαίνει κάτι ανάλογο και στη Γαλλία. Με τον υποψήφιο της «Ριζοσπαστικής Αριστεράς» Ζαν Λυκ Μελανσόν να σπεύδει αυθημερόν, αυτοστιγμεί, να ανακοινώσει ότι δεν θα υποστηρίξει στον δεύτερο γύρο κανέναν από τους δύο. Η «λογική» του Ζαχαριάδη, αποδίδεται πλέον στα γαλλικά: «chien blanche, chien noir, tous les chiens sont d’ une seule race». Δεν δικαιούμεθα να είμεθα υπερήφανοι ότι εξάγουμε ιδέες και πολιτική πρακτική;
Αλλά μη νομίζετε ότι και ημεδαπώς απεκδύονται της «ιδεολογίας» του Ζαχαριάδη κάποιοι πολιτικοί του απόγονοι, έστω εκ πλαγίας διαδοχής. Κάποιοι εξίσου «ριζοσπάστες» με τον Μελανσόν, αν και εκείνος δεν τους αποδέχεται ως γνησίους ριζοσπάστες και προτίμα ως πλέον «οριζινάλ» την Ζώη Κωνσταντοπούλου της «Πλεύσης» και τον Γιάνης Βαρουφάκη του …νεφελώματος. Κάθε άλλο. Έχουμε και ενθάδε την επανάληψη του Ζαχαριάδη. Αν δεν το είδατε «κρεμασμένο στα μανταλάκια» των περιπτέρων, να σας παραθέσω εδώ το ολοσέλιδο πρωτοσέλιδο της απογευματινής εφημερίδας που εκφράζει τον ΣΥΡΙΖΑ: Έχοντας αριστερα (sic) την φωτογραφία της Λεπέν και δεξιά του Μακρόν, (άτιμη σημειολογία), εκφράζει με τον τίτλο της τη θέση των δικών μας «ριζοσπαστών αριστερών: «Η Γαλλία μπροστά στη χειρότερη επιλογή».

Όλη η δημοκρατική Ευρώπη στο πλευρό του Μακρόν. Αλλά εδώ, Ζαχαριάδη ζεις, εσύ τους οδηγείς.

Μα τι ωραία που τα λέτε…

Από το άρθρο σας στην Wall Street Journal, που δημοσιεύεται την παραμονή της συνόδου του ΔΝΤ, κρατώ κ. Πρόεδρε, και προσυπογράφω ασμένως, την πολιτική κατακλείδα του, στην προτελευταία παράγραφο: «Πατερναλιστικές, τεχνοκρατικές και ελιτίστικές προσεγγίσεις δεν μπορεί να είναι η απάντηση στην άνοδο της ακροδεξιάς. Μόνο εμβαθύνοντας τη δημοκρατία και αγκαλιάζοντας την αλληλεγγύη μπορούμε να προσφέρουμε ελπίδα στο ευρωπαϊκό όραμα σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς».

Οι εθνικιστικές υστερίες, η μισαλλοδοξία, ο ιδεολογικός φανατισμός, οι μονομανίες των τεχνοκρατών του μονεταρισμού, μόνο κακά έχουν «προσφέρει». Και στην Ευρώπη ειδικότερα και στις κοινωνίες, ανά τον κόσμο, γενικώς. Παρά ταύτα δεν έπαυσαν ποτέ να ασκούν «γοητεία», ως δήθεν διέξοδος, σε ένα τμήμα των μαζών, οσάκις, όπως τα τελευταία χρόνια συμβαίνει στην Ευρώπη, τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα αποκτούν ιδιαίτερη οξύτητα. Σε τέτοιες συνθήκες αναπτύσσονται ευκόλως τα άνθη του κακού. Και υπό τις συστάδες τους επωάζονται τα αυγά του φιδιού.

Σε τέτοιας καιρούς ακούμε συχνά ότι απέτυχαν η πολιτική και οι πολίτικοι. Και προβάλλονται ως σωτήρια υποκατάστατα, αναλόγως των συνθηκών, είτε στρατιωτικές «λύσεις», σαν αυτή που γνωρίσαμε καλά στο πετσί μας πριν από πενήντα χρόνια, είτε η αποθέωση της αποτελεσματικότητας των τεχνοκρατών. Κύριο γνώρισμα των όποιων είναι η προσήλωση, με ορούς θρησκευτικού φανατισμού, σε προγράμματα και σχέδια, όπου θεοποιούνται οι αριθμοί και απατιούνται πλήρως οι άνθρωποι και ο ανθρωπισμός.

Αυτή η απόδοση ενός παπικού «αλάθητου» στους τεχνοκράτες, οδηγεί ενίοτε σε μια άλλης μορφής, υπόγεια, δικτατορία. Και αυτό είναι σήμερα ένα από τα μεγάλα προβλήματα της Ευρώπης. Το κίνημα του «ευρωσκεπτικισμού» έχει δυο βασικούς στόχους, που είναι και αιτίες εκτροφής του. Την ξενοφοβία και την απέχθεια που προκαλεί η «γραφειοκρατία των Βρυξελλών». Η όποια, μέσω των διαφόρων «λόμπυ», είναι περισσότερο υποταγμένη στις θελήσεις οικονομικών κολοσσών, παρά προσδεδεμένη με τις ανάγκες, τα οράματα, των πολιτών.

Ειδικώς στην περίπτωση μας έχουμε να κάνουμε και με την …τύφλα των τεχνοκρατών του ΔΝΤ. Που ενώ διαψεύδονται συνεχώς οι εκτιμήσεις και οι προβλέψεις τους, τόσο ώστε να τους «κράζει» και ο χερ Σόιμπλε, δεν λένε να αλλάξουν αντιλήψεις.

Το κακό με σας, κ. Πρόεδρε, είναι ότι τα λέτε η τα γράφετε τελείως διαφορετικά από εκείνα που πράττετε, όταν εφαρμόζετε, κατά γράμμα, όσα σας υπαγορεύουν αυτοί οι χαρτογιακάδες.

Κάποιος να με ξυπνήσει!

Διαμαρτύρομαι. Είχα πέσει, προφανώς, σε χειμερία νάρκη και κανείς από εσάς δεν με ξύπνησε. Με αποτέλεσμα να χάσω τις εξελίξεις. Πότε γίνανε οι εκλογές; Με τι ποσοστό κέρδισε ο Μητσοτάκης και έκανε κυβέρνηση; Η δεν έκανε; Πως γίνεται να κυβερνά ο Μητσοτάκης, αλλά να είναι πρωθυπουργός ο Τσίπρας; Τα έχω τελείως χαμένα. Μπορεί κάποιος από σας να με βοηθήσει να καταλάβω τι συμβαίνει;

Διότι διαβάζω στην «Αυγή» ότι ο Μητσοτάκης ξεπουλά τη ΔΕΗ: «Την… πουλάει όπως είναι επιπλωμένη προσφέροντας: επαναφορά «μικρής ΔΕΗ», πώληση και υδροηλεκτρικών εργοστασίων, 66% ιδιωτικοποίηση ΑΔΜΗΕ, τοποθέτηση στρατηγικού επενδυτή». Άρα, για να τα κάνει όλα αυτά τα τερατώδη, σημαίνει ότι έχει εξουσία. Άρα, πρέπει να έγιναν στο μεταξύ εκλογές και εγώ τις έχασα. Ε, δεν σας το συγχωρώ που δεν με ξυπνήσατε. Εκτός αν δεν φταίτε εσείς, αλλά ο εγγονός μου, που έχει τραβήξει όλη την προσοχή μου.

Βέβαια εγώ δεν είμαι κορόιδο. Ξέρω γιατί με γλυκοκοιτάζει αυτό το νιάνιαρο. Την σύνταξη μου έχει βάλει στο μάτι. Αλλά, ευτυχώς, στο συγκεκριμένο θέμα έχουμε κάποιον, όλοι οι συνταξιούχοι, να μας ξυπνάει και να διορθώνει τα λάθη μας. Να παύσουμε να διαχειριζόμαστε τόσον ανευθύνως την σύνταξη που μας εξασφαλίζει η κυβέρνηση. Το λέει και ο συναγωνιστής Καμμένος. Ο εξάδελφος του στρατάρχη. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των ΑΝΕΛ: «Από το να έχει τη σύνταξη ο παππούς και να του παίρνει ένα 100αρικο το μήνα ο εγγονός, να πίνει φραπέ και να παίζει τάβλι, προτιμώ να του πάρω εγώ σαν κράτος, εφόσον είμαι σοβαρό, το 100αρικο και να το κάνω εργοδοτική εισφορά, να πάω να βρω δουλειά στο παιδί για να μην πίνει φραπέ».

Όχι, σας ερωτώ, πότε άλλοτε είχαμε μια εξουσία που να νοιάζεται τόσο πολύ για μας, ώστε να μας προστατεύει ακόμη και από τα εγγόνια μας; Να προλαβαίνει τις ληστρικές διαθέσεις του Άγγελου, του Φραγκίσκου, της Νεφέλης, που εποφθαλμιούν το κατοστάρικο από τη σύνταξη του παππού, για να το κάνουν «φραπεδιά» στις καφετέριες;

Όποιος σας λέει ότι το κατοστάρικο του παππού πάει για το γάλα του μωρού, ή για τις πάνες του, είναι αντιδραστικός. Τα μώρα, στην Ελλάδα της «ελπίδας», πίνουν φραπέδες. Εξ απαλών ονύχων. Το λέει και ο Καμμένος.

Σκουντάτε με αδέλφια. Στραβοκοιμήθηκα φαίνεται.

Ένας-ένας χάνονται οι «σύμμαχοι»

Άλλοτε ο Αλέξης Τσίπρας πρόβαλε την ιδεολογική του ταύτιση με διάφορες πολίτικες δυνάμεις στο εξωτερικό. Με το καθεστώς της Βενεζουέλας, με το κίνημα των Ποντέμος στην Ισπανία και με τον ηγέτη της γαλλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Σήμερα τι έχει απομείνει από όλα αυτά; Πόσο ισχυρές είναι αυτές οι πολιτικές συμμαχίες σε διεθνές επίπεδο;

*** Χωρίς να υπάρχει καμιά επίσημη αποδοκιμασία για το καθεστώς Μαδούρο, του διαδόχου του Τσάβες, η καθόλου παραδεισένια πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες της Βενεζουέλας, αναγκάζει τον ΣΥΡΙΖΑ να παριστάνει ότι δεν ασχολείται με το θέμα. Δεν αποδοκιμάζει μεν ανοικτό τη διαμορφούμενη κατάσταση, αποστασιοποιείται δε. Η, επί το λαϊκότερο, «κάνει την πάπια», όταν προβάλλονται κακείθεν εικόνες εξαθλίωσης, λεηλασιών, μαύρης αγοράς και αστυνομοκρατίας.

*** Στο εσωτερικό των Ισπανών πρώην «αγανακτισμένων» που εξελίχθηκαν σε κόμμα που διεκδικεί την εξουσία, πληθαίνουν οι φωνές που αποδοκιμάζουν την …μνημονιακή πολιτική του Αλέξη Τσίπρα και ζητούν από το κόμμα τους να κρατά σαφείς αποστάσεις από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Διατυπώθηκε μάλιστα ανοικτό η κατηγορία, κατά του Πάμπλο Ιγκλέσιας, ότι οι «πολλοί εναγκαλισμοί του με τον Τσίπρα», εδίωξαν ψηφοφόρους και στέρησαν το κόμμα από την δεύτερη θέση, που θα του έδινε τη δυνατότητα να συγκυβερνήσει.

*** Τώρα έχουμε και τον υποψήφιο για την γαλλική προεδρία, τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν, να «αδειάζει» τον αλλοτινό του σύμμαχο και ιδεολογικό συγγενή Αλέξη Τσίπρα με μια άκρως αξιώτικη δήλωση. Μιλώντας στην εφημερίδα «Παριζιέν», είπε επί λέξει: «Εγώ δεν είμαι ο Αλέξης Τσίπρας, δεν θα είχα διαπραγματευτεί ποτέ επί 17 ώρες με ανθρώπους που με προσβάλουν». Οπότε απλώς πιστοποιείται αυτό που συνιστά πραγματικότητα εδώ και καιρό: Η ηγεσία της γαλλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς θεωρεί πια «αντιλαϊκή» και «υποταγμένη στο Βερολίνο» την κυβέρνηση Τσίπρα. Και η ιδεολογική της προτίμηση στρέφεται προς την Ζωή Κωνσταντόπουλου και τον Γιάνη Βαρουφάκη.

Ευτυχώς για τον κ. Τσίπρα στο εσωτερικό έχει πάντα έναν πιστό σύμμαχο. Τον ακροδεξιό, θρησκόληπτο, ξενοφοβικό και …ψεκασμένο αρχηγό των ΑΝΕΛ. Τέτοια …ιδεολογική συγγένεια, ίσως να συνιστά και παγκόσμια πρωτοτυπία. Όταν κεντροδεξιά κόμματα στη Σουηδία ή την Ολλανδία αρνούνται κάθε μορφή συνεργασίας με ακραίους δεξιούς εθνικιστές, στην Ελλάδα τους αγκαλιάζουν οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «αριστεροί ριζοσπάστες».

Ε, ας υπερηφανευθούμε ότι …ανοίγουμε νέους δρόμους.

Ισχύει πάντα το «μακάριοι οι κατέχοντες»

Ομολογώ ότι μόνο θυμηδία μου προκαλούν οι αναλύσεις και οι τίτλοι μέσων ενημέρωσης για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Τουρκία. Όλοι αυτοί που μιλούν και γραφούν για «Πύρρειο νίκη», η ακόμη και για «ουσιαστική πολιτική ήττα» του νεοϊσλαμιστή «σουλτάνου» της Άγκυρας, Ρετζέπ Ταγίπ Έρντογαν, παραγνωρίζουν την αξία και την διαχρονική και διατοπική ισχύ ενός πανάρχαιου πολίτικου αξιώματος: Μακάριοι οι κατέχοντες.

Το ουσιώδες λοιπόν είναι ότι ο Έρντογαν, για μια ακόμη φορά, όπως γίνεται συνεχώς από το 2004, όταν εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος του μητροπολιτικού δήμου Κωνσταντινουπόλεως, βγαίνει από τις κάλπες νικητής. Και δη με μια νίκη που του εξασφαλίζει το προνόμιο να αλλάξει ολόκληρο το πολίτικο σύστημα στην Τουρκία, καθιστάμενος … δημοκρατικός μονάρχης. Με δικαίωμα όχι μόνο να σχηματίζει η να διαλύει την κυβέρνηση, της οποίας θα προΐσταται, χωρίς ενδιάμεσο πρωθυπουργό, αλλά ακόμη και την τουρκική εθνοσυνέλευση. Και φυσικά να θέτει έκτος νόμου κόμματα και πολιτικούς, να διορίζει την στρατιωτική ηγεσία, τους δικαστές και τους πανεπιστημιακούς της αρεσκείας του.

Συνοπτικώς ο Έρντογαν νίκησε όχι μόνον τους σημερινούς πολιτικούς αντίπαλους του, αλλά και τον «πατερούλη» της σύγχρονης Τουρκίας, τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Διότι τελείωσε, με την απόλυτη κυριαρχία του, το καθεστώς του «κοσμικού» κράτους που είχε επιβάλει ο ηγέτης του κινήματος των Νεότουρκων. Η Τουρκία γίνεται ισλαμικό κράτος. Με το ισλαμικό κίνημα να ελέγχει όλους τους κρίσιμους θεσμούς της δημόσιας ζωής.

Βλέπω μερικούς που υπερβάλλουν το ότι στα μεγάλα αστικά κέντρα η πλειοψηφία των πολιτών τήχθηκε υπέρ του ΟΧΙ. Είναι μια «παρηγοριά στον άρρωστο». Σαν αυτή που ακούγαμε τα χρόνια της μετεμφυλιακής Ελλάδας, όταν τα δικά μας αστικά κέντρα ψήφιζαν πιο «προοδευτικά» από την ύπαιθρο.

Το κύριο ερώτημα που πρέπει να μας απασχολεί είναι αν η συγκεκριμένη αλλαγή καθεστώτος στην Τουρκία είναι «για το καλό μας» η το αντίθετο. Και εδώ, δυστυχώς, τα πράγματα είναι ακόμη πιο θολά. Διότι οι πλέον υστερικές κραυγές, τόσο για το μεγάλο πρόβλημα της Κύπρου, όσο και για τα νησιά του Αιγαίου, δεν εκπορεύονται τόσο εκ στόματος Έρντογαν, όσο από τον μονίμως ηττημένο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον Κεμάλ Κιλιντσάρογλου, που …διεκδικεί μερικές δεκάδες νησιά και βραχονησίδες στο Αιγαίο, ενώ ζητά και …επέκταση του Αττίλα, που είναι μέγα επίτευγμα των «κεμαλιστών».

Μακάρι να μπορούσα να πιστέψω

Ένας λαός ολόκληρος, από τον Άννα στον Καϊάφα. Τόμοι ολόκληροι σχηματίζονται αν θελήσει κάποιος να συγκεντρώσει τις αναλύσεις και τις απόψεις ειδικών και πολιτικών, τόσο επί ευρωπαϊκού εδάφους, όσο και πέραν του Ατλαντικού, περί το «δέον γενέσθαι» ως προς την διαχείριση του ελληνικού χρέους.

Αναρίθμητοι εκείνοι οι όποιοι υποστηρίζουν ότι, χωρίς μια γενναία μείωση του υφιστάμενου χρέους, όλα τα προγράμματα «διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας είναι καταδικασμένα να αποτύχουν. Ολιγότεροι μεν, αλλά έντονος ισχυρότεροι, ως προς την δυνατότητα τους να επιβάλουν τις θελήσεις τους, σε όλο το φάσμα του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, εκείνοι οι όποιοι απαντούν ότι δεν θα επιτρέψουν καμία μείωση, αν προηγουμένως δεν ολοκληρωθεί «το πρόγραμμα». Αν δηλαδή δεν εφαρμόσουμε, μέχρι κεραίας, όσα υπέγραψαν οι κυβερνήτες με τα μνημόνια. Και όσα, επιπροσθέτως, αποδέχθηκαν στη Μάλτα.

Ως Έλληνας πολίτης έχω ανάγκη να μπορώ να πιστεύω αυτά που μου λέει η κυβέρνηση μου. Η όποια πανηγυρίζει ότι έτυχε μεγάλη νίκη στη Μάλτα. Και ποιο είναι το τρόπαιο που προβάλλει, έναντι των φρυχτών μέτρων που θα γονατίσουν ακόμη περισσότερο τους «πιο αδύναμους κρίκους» της ελληνικής κοινωνίας, τους χαμηλόμισθους, τους περιστασιακώς απασχολούμενους και τους συνταξιούχους; Ότι τα σκληρά μέτρα ΔΕΝ πρόκειται εφαρμοσθούν αν ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ δεν έχει υλοποιηθεί μια ρύθμιση του χρέους.

Να όμως που εκείνοι που αποφασίζουν άλλα μας λένε. Και τώρα δεν είναι μόνον ο …προαιώνιος εχθρός, ο «κακός Γερμανός». Τώρα ακόμη και η άλλοτε σύμμαχος μας στο θέμα της ανάγκης να προχωρήσουν οι δανειστές σε μείωση του χρέους, η ηγερία του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, μας ποτίζει και αυτή «χολήν άμα και όξος». Διότι ναι μεν επιμένει ότι «το ελληνικό χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο χωρίς αποφάσεις για την μείωση του», αλλά συντάσσεται και αυτή με όσους «δεν βλέπουν» αυτή τη μείωση να έρχεται «πριν από την εφαρμογή όλων των μέτρων».

Είναι προφανές ότι κάποιος δεν μας λέει την αλήθεια. Ας ελπίσουμε ότι ο ψευδόμενος δεν είναι η κυβέρνηση μας. Διότι αν ισχύουν όσα δηλώνουν ο Σόιμπλε και η Λαγκάρντ, τότε η «νίκη» της Μάλτας πτύεται να αποδειχθεί «μαϊμού». Φενάκη. Και να επιβεβαιωθεί η λαϊκή παροιμία για το πόσο κοντά είναι τα «ποδάρια» του ψέματος.