Ένας-ένας χάνονται οι «σύμμαχοι»

Άλλοτε ο Αλέξης Τσίπρας πρόβαλε την ιδεολογική του ταύτιση με διάφορες πολίτικες δυνάμεις στο εξωτερικό. Με το καθεστώς της Βενεζουέλας, με το κίνημα των Ποντέμος στην Ισπανία και με τον ηγέτη της γαλλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Σήμερα τι έχει απομείνει από όλα αυτά; Πόσο ισχυρές είναι αυτές οι πολιτικές συμμαχίες σε διεθνές επίπεδο;

*** Χωρίς να υπάρχει καμιά επίσημη αποδοκιμασία για το καθεστώς Μαδούρο, του διαδόχου του Τσάβες, η καθόλου παραδεισένια πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες της Βενεζουέλας, αναγκάζει τον ΣΥΡΙΖΑ να παριστάνει ότι δεν ασχολείται με το θέμα. Δεν αποδοκιμάζει μεν ανοικτό τη διαμορφούμενη κατάσταση, αποστασιοποιείται δε. Η, επί το λαϊκότερο, «κάνει την πάπια», όταν προβάλλονται κακείθεν εικόνες εξαθλίωσης, λεηλασιών, μαύρης αγοράς και αστυνομοκρατίας.

*** Στο εσωτερικό των Ισπανών πρώην «αγανακτισμένων» που εξελίχθηκαν σε κόμμα που διεκδικεί την εξουσία, πληθαίνουν οι φωνές που αποδοκιμάζουν την …μνημονιακή πολιτική του Αλέξη Τσίπρα και ζητούν από το κόμμα τους να κρατά σαφείς αποστάσεις από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Διατυπώθηκε μάλιστα ανοικτό η κατηγορία, κατά του Πάμπλο Ιγκλέσιας, ότι οι «πολλοί εναγκαλισμοί του με τον Τσίπρα», εδίωξαν ψηφοφόρους και στέρησαν το κόμμα από την δεύτερη θέση, που θα του έδινε τη δυνατότητα να συγκυβερνήσει.

*** Τώρα έχουμε και τον υποψήφιο για την γαλλική προεδρία, τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν, να «αδειάζει» τον αλλοτινό του σύμμαχο και ιδεολογικό συγγενή Αλέξη Τσίπρα με μια άκρως αξιώτικη δήλωση. Μιλώντας στην εφημερίδα «Παριζιέν», είπε επί λέξει: «Εγώ δεν είμαι ο Αλέξης Τσίπρας, δεν θα είχα διαπραγματευτεί ποτέ επί 17 ώρες με ανθρώπους που με προσβάλουν». Οπότε απλώς πιστοποιείται αυτό που συνιστά πραγματικότητα εδώ και καιρό: Η ηγεσία της γαλλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς θεωρεί πια «αντιλαϊκή» και «υποταγμένη στο Βερολίνο» την κυβέρνηση Τσίπρα. Και η ιδεολογική της προτίμηση στρέφεται προς την Ζωή Κωνσταντόπουλου και τον Γιάνη Βαρουφάκη.

Ευτυχώς για τον κ. Τσίπρα στο εσωτερικό έχει πάντα έναν πιστό σύμμαχο. Τον ακροδεξιό, θρησκόληπτο, ξενοφοβικό και …ψεκασμένο αρχηγό των ΑΝΕΛ. Τέτοια …ιδεολογική συγγένεια, ίσως να συνιστά και παγκόσμια πρωτοτυπία. Όταν κεντροδεξιά κόμματα στη Σουηδία ή την Ολλανδία αρνούνται κάθε μορφή συνεργασίας με ακραίους δεξιούς εθνικιστές, στην Ελλάδα τους αγκαλιάζουν οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «αριστεροί ριζοσπάστες».

Ε, ας υπερηφανευθούμε ότι …ανοίγουμε νέους δρόμους.

Ισχύει πάντα το «μακάριοι οι κατέχοντες»

Ομολογώ ότι μόνο θυμηδία μου προκαλούν οι αναλύσεις και οι τίτλοι μέσων ενημέρωσης για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Τουρκία. Όλοι αυτοί που μιλούν και γραφούν για «Πύρρειο νίκη», η ακόμη και για «ουσιαστική πολιτική ήττα» του νεοϊσλαμιστή «σουλτάνου» της Άγκυρας, Ρετζέπ Ταγίπ Έρντογαν, παραγνωρίζουν την αξία και την διαχρονική και διατοπική ισχύ ενός πανάρχαιου πολίτικου αξιώματος: Μακάριοι οι κατέχοντες.

Το ουσιώδες λοιπόν είναι ότι ο Έρντογαν, για μια ακόμη φορά, όπως γίνεται συνεχώς από το 2004, όταν εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος του μητροπολιτικού δήμου Κωνσταντινουπόλεως, βγαίνει από τις κάλπες νικητής. Και δη με μια νίκη που του εξασφαλίζει το προνόμιο να αλλάξει ολόκληρο το πολίτικο σύστημα στην Τουρκία, καθιστάμενος … δημοκρατικός μονάρχης. Με δικαίωμα όχι μόνο να σχηματίζει η να διαλύει την κυβέρνηση, της οποίας θα προΐσταται, χωρίς ενδιάμεσο πρωθυπουργό, αλλά ακόμη και την τουρκική εθνοσυνέλευση. Και φυσικά να θέτει έκτος νόμου κόμματα και πολιτικούς, να διορίζει την στρατιωτική ηγεσία, τους δικαστές και τους πανεπιστημιακούς της αρεσκείας του.

Συνοπτικώς ο Έρντογαν νίκησε όχι μόνον τους σημερινούς πολιτικούς αντίπαλους του, αλλά και τον «πατερούλη» της σύγχρονης Τουρκίας, τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Διότι τελείωσε, με την απόλυτη κυριαρχία του, το καθεστώς του «κοσμικού» κράτους που είχε επιβάλει ο ηγέτης του κινήματος των Νεότουρκων. Η Τουρκία γίνεται ισλαμικό κράτος. Με το ισλαμικό κίνημα να ελέγχει όλους τους κρίσιμους θεσμούς της δημόσιας ζωής.

Βλέπω μερικούς που υπερβάλλουν το ότι στα μεγάλα αστικά κέντρα η πλειοψηφία των πολιτών τήχθηκε υπέρ του ΟΧΙ. Είναι μια «παρηγοριά στον άρρωστο». Σαν αυτή που ακούγαμε τα χρόνια της μετεμφυλιακής Ελλάδας, όταν τα δικά μας αστικά κέντρα ψήφιζαν πιο «προοδευτικά» από την ύπαιθρο.

Το κύριο ερώτημα που πρέπει να μας απασχολεί είναι αν η συγκεκριμένη αλλαγή καθεστώτος στην Τουρκία είναι «για το καλό μας» η το αντίθετο. Και εδώ, δυστυχώς, τα πράγματα είναι ακόμη πιο θολά. Διότι οι πλέον υστερικές κραυγές, τόσο για το μεγάλο πρόβλημα της Κύπρου, όσο και για τα νησιά του Αιγαίου, δεν εκπορεύονται τόσο εκ στόματος Έρντογαν, όσο από τον μονίμως ηττημένο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον Κεμάλ Κιλιντσάρογλου, που …διεκδικεί μερικές δεκάδες νησιά και βραχονησίδες στο Αιγαίο, ενώ ζητά και …επέκταση του Αττίλα, που είναι μέγα επίτευγμα των «κεμαλιστών».

Μακάρι να μπορούσα να πιστέψω

Ένας λαός ολόκληρος, από τον Άννα στον Καϊάφα. Τόμοι ολόκληροι σχηματίζονται αν θελήσει κάποιος να συγκεντρώσει τις αναλύσεις και τις απόψεις ειδικών και πολιτικών, τόσο επί ευρωπαϊκού εδάφους, όσο και πέραν του Ατλαντικού, περί το «δέον γενέσθαι» ως προς την διαχείριση του ελληνικού χρέους.

Αναρίθμητοι εκείνοι οι όποιοι υποστηρίζουν ότι, χωρίς μια γενναία μείωση του υφιστάμενου χρέους, όλα τα προγράμματα «διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας είναι καταδικασμένα να αποτύχουν. Ολιγότεροι μεν, αλλά έντονος ισχυρότεροι, ως προς την δυνατότητα τους να επιβάλουν τις θελήσεις τους, σε όλο το φάσμα του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, εκείνοι οι όποιοι απαντούν ότι δεν θα επιτρέψουν καμία μείωση, αν προηγουμένως δεν ολοκληρωθεί «το πρόγραμμα». Αν δηλαδή δεν εφαρμόσουμε, μέχρι κεραίας, όσα υπέγραψαν οι κυβερνήτες με τα μνημόνια. Και όσα, επιπροσθέτως, αποδέχθηκαν στη Μάλτα.

Ως Έλληνας πολίτης έχω ανάγκη να μπορώ να πιστεύω αυτά που μου λέει η κυβέρνηση μου. Η όποια πανηγυρίζει ότι έτυχε μεγάλη νίκη στη Μάλτα. Και ποιο είναι το τρόπαιο που προβάλλει, έναντι των φρυχτών μέτρων που θα γονατίσουν ακόμη περισσότερο τους «πιο αδύναμους κρίκους» της ελληνικής κοινωνίας, τους χαμηλόμισθους, τους περιστασιακώς απασχολούμενους και τους συνταξιούχους; Ότι τα σκληρά μέτρα ΔΕΝ πρόκειται εφαρμοσθούν αν ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ δεν έχει υλοποιηθεί μια ρύθμιση του χρέους.

Να όμως που εκείνοι που αποφασίζουν άλλα μας λένε. Και τώρα δεν είναι μόνον ο …προαιώνιος εχθρός, ο «κακός Γερμανός». Τώρα ακόμη και η άλλοτε σύμμαχος μας στο θέμα της ανάγκης να προχωρήσουν οι δανειστές σε μείωση του χρέους, η ηγερία του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, μας ποτίζει και αυτή «χολήν άμα και όξος». Διότι ναι μεν επιμένει ότι «το ελληνικό χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο χωρίς αποφάσεις για την μείωση του», αλλά συντάσσεται και αυτή με όσους «δεν βλέπουν» αυτή τη μείωση να έρχεται «πριν από την εφαρμογή όλων των μέτρων».

Είναι προφανές ότι κάποιος δεν μας λέει την αλήθεια. Ας ελπίσουμε ότι ο ψευδόμενος δεν είναι η κυβέρνηση μας. Διότι αν ισχύουν όσα δηλώνουν ο Σόιμπλε και η Λαγκάρντ, τότε η «νίκη» της Μάλτας πτύεται να αποδειχθεί «μαϊμού». Φενάκη. Και να επιβεβαιωθεί η λαϊκή παροιμία για το πόσο κοντά είναι τα «ποδάρια» του ψέματος.

Μια επίκαιρη «Παραβολή»

Αντί άλλου κειμένου επιτρέψτε μου να ανασύρω τούτο το ποίημα από την συλλογή «Φιλήσυχοι Πολίτες», γραμμένο το 1969, όταν, μέσα στη δικτατορία, είχε φουντώσει ο εσωτερικός εμφύλιος στην Αριστερα, μεταξύ «Εσωτερικού» και «Εξωτερικού», αλλά και η εχθρότητα ανάμεσα στο ΠΑΜ με ηγέτη τον Μίκη Θεοδωράκη και το ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου:

Χρόνους πολλούς μετά την ταφή,
την ανάσταση, την ανάληψη
είπε μια Κυριακή να μαζευτούνε
σε μια γωνία αυτός κι οι μαθητές
και να μιλήσουνε.

Καθένας ήλθε κουβαλώντας και το κόμμα του.
σημαίες , σύμβολα, χαρτιά και μανιφέστα
κι άγρια μισούμενοι «αδελφοί» οι οπαδοί.

Είχε καθένας και την εκκλησία του.
Άγιους κανόνες , ευαγγέλια και πιστούς.

Βέβαια όλοι τους φορούσανε κονκάρδες ,
με τ’ αρχικά του χαραγμένα σε χρυσό
κι ακολουθώντας ,
οι οπαδοί, φωτογραφίες του ανέμιζαν.
Και τ’ όνομα του τραγουδούσαν ,
απαράλλαχτα, όπως τότε.

Κι αυτός, όπως συνήθιζε, τους είπε
-τι άλλο – μια μικρή παραβολή.

«Άνθρωπος είχεν δούλους τέσσαρας
φοβηθείς δε τους δούλους,
προς ους βασάνους μεγάλους επέβαλε,
ότι παρεσκευάζοντο αποκτείναι αυτόν
και καταλύσαι τον οίκο αυτούότι πολύ εν ομονοία
και μυστικότητι είδε τους τέσσαρας –
εταράσσετο.

Παρασκευάζετο ουν όπως νύκτωρ αναχωρήση
προς σωτηρίαν αυτού και των τέκνων ,
οτε φωναί ηκούσθησαν μεγάλαι
εξ’ ου οι δούλοι κατείχον κατάλυμα.

Είπε δε αύθις τοις υιοίς αυτού:
Μη ταράσσεσθε πλέον.
Άφετε τας αποσκευάς σας
και επανέλθητε εις τον ύπνον σας.
Εφ’ όσον ούτοι φιλονικούσιν
ουδείς δια τον οίκον Μου κίνδυνος».

Και ξανάφυγε.

Εξ όνυχος …το αύριο

Το ερώτημα «πως θα είναι η κοινωνία του αύριο, θα είναι καλύτερη από την σημερινή;» δεν είναι απότοκο μόνο των αποφάσεων και των πράξεων των πολιτικών μας. Συνδέεται αμεσότατα και με την συμπεριφορά, τα ήθη που διαμορφώνουμε οι πολίτες στον ιδιωτικό μας βίο. Και επ’ αυτού οι οιωνοί δεν είναι ιδιαιτέρως ευχάριστοι.
Χθες το πρωί, φεύγοντας από ιατρική επισκεψη, επιβιβάσθηκα στο λεωφορείο, στο ύψος του Μεγάρου Μουσικής. Ήμουν δε ιδιαιτέρως τυχερός διότι υπήρχε μια άδεια θέση. Λίγο μετά το ξεκίνημα, ο οδηγός ξανασταμάτησε. Διότι μια κυρία, με εμφανέστατα κινητικά προβλήματα του έκανε παρακλητικό νόημα να περιμένει. Και εκείνος ανταποκρίθηκε, διευκολύνοντας ένα άτομο που χρειαζόταν βοήθεια.
Μπήκε η γυναικά από την μπροστινή πόρτα, ευχαριστώντας τον ευγενικό οδηγό. Και με το μάτι αναζήτησε μια θέση να καθίσει. Στην μια πλευρά κάθονταν δυο δεσποινίδες γύρω στα είκοσι. Βυθισμένες αμφότερες στα «έξυπνα» κινητά τους, δεν έδωσαν καμιά σημασία. Το ίδιο και η κυρία μπροστά μου. Μια σαρανταπεντάρα, από αυτές που κάπως οψίμως αποφάσισαν να γίνουν μητέρες. Με το επτά έως οκτώ ετών αγοράκι της να καταλαμβάνει μια θέση διπλά της και εκείνη να είναι αφοσιωμένη σε κάτι κρέμες που έβγαζε από την τσάντα, για να κάνει επάλειψη στα δάκτυλα της. Σιγά μην έκανε τον κόπο να πάρει το παιδί στην αγκαλιά της, για να δώσουν την θέση στην γυναικά με το πρόβλημα.
Τελικώς, οι μόνοι που σηκωθήκαμε να παραχωρήσουμε την θέση μας είμαστε δυο άνδρες της ηλικίας μου. Δηλαδή καταφανώς πρεσβύτεροι από την γυναίκα με το πρόβλημα, που ήταν γύρω στα πενήντα. Η όποια δικαίως αντέδρασε: «Σας ευχαριστώ, αλλά δεν είναι σωστό». Για να τονίσει με έμφαση: «Υπάρχουν τόσοι νεώτεροι που θα μπορούσαν να προσφέρουν τη θέση τους».
Αν πιστεύετε ότι μετά από αυτό ξύπνησε το φιλότιμο αυτών των «νεωτέρων» και ότι τσακίσθηκαν ποια θα προσφέρει πρώτη μια θέση στην γυναίκα με τα κινητικά προβλήματα, τότε ζείτε και εσείς με «αυταπάτες», όπως οι περισσότεροι από τους πολιτικούς ηγέτες μας.
Ευτυχώς, λίγο πιο κάτω, όταν το λεωφορείο έφθασε στην Αγία Φωτεινή, βεβαιώθηκα ότι το αύριο θα είναι τελικώς καλύτερο. Διότι η κυρία με το αγοράκι έσπευσε να σταυροκοπηθεί τρις. Και εκείνο την μιμήθηκε αμέσως. Τι άλλο θέλετε δηλαδή;

Αν το πετύχατε, τότε αξίζετε το χειροκρότημα

Από όσα είπατε κ. Πρόεδρε, εγκαινιάζοντας την σήραγγα της «Παναγοπούλας», εκεί στην πολύπαθη και τόσο αιματοβαμμένη εθνική οδο Κορίνθου-Πατρων, αξίζει πράγματι να σταθουμε σε ένα σημειο. Σε όσα είπατε δηλαδή για την απορροφητικότητα των ευρωπαικων κονδυλίων. Αν πράγματι έχει φθασει σε καποιες περιπτώσεις στο 98%, όπως ειπετε, είναι ένα τεραστιο επίτευγμα της κυβέρνησης σας. Το οποιο πρεπει να σας αναγνωρίσουμε.
Δυστυχώς, αυτή η χώρα, που έχει ενταθεί στην «ευρωπαϊκή οικογένεια» από το 1980, έχει μακρά και θλιβερή ιστορία αποτυχιών στον τομέα της απορρόφησης των κονδυλίων που εδικαιούτο από τα διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα. Είναι ένα διαχρονικό και διαπαραταξιακό έγκλημα σε βάρος του τόπου, για το οποιο ουδέποτε έδωσε λόγο κανείς από εκείνους που μας κυβέρνησαν. Και όχι μόνο δεν έδωσαν λόγο, αλλά μας κορόιδευαν, περιφέροντας υπερηφάνως το …επίτευγμα τους, αν ο ένας υπουργός κατάφερνε να εμφανίσει, στον τομέα του, μια απορροφητικότητα κατά τι μεγαλύτερη από εκείνη του προκατόχου του.
Θυμάμαι χαρακτηριστικώς τι έγινε τον Σεπτέμβριο του 1996, όταν ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης πιεζόταν από τους υπουργούς του για το πώς έπρεπε να κατανείμει, κατά υπουργείο, τα κονδύλια από το Τέταρτο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Πίεζαν λοιπόν για το «δώσε και μένα μπάρμπα». Και βασικό όπλο στη φαρέτρα των επιχειρημάτων, κάποιων από αυτούς ήταν ακριβώς το που είχαν φθάσει την απορροφητικότητα για τα υπόλοιπα προγράμματα που διαχειρίζονταν.
Παρακολουθούσα μια εκπομπή, σε φιλικό σπίτι. Με παρόντα και τα δυο παιδιά της οικογένειας, αμφότερα στην εφηβεία τους. Κάποια στιγμή ένας υπουργός καμάρωνε για το ότι, στο υπουργείο του, η απορροφητικότητα ευρωπαικων κονδυλίων «έχει υπερδιπλασιασθεί». Και όταν ο φιλοξενών δημοσιογράφος του ζήτησε λεπτομέρειες, είπε ότι από το 20% είχε φθασει στο 42%. Κάτι που χαροποίησε ιδιαιτέρως τον οικοδεσπότη, φανατικό οπαδό του ΠΑΣΟΚ.
Αλλά τη χαρά του την έκοψε ο ένας γιος του με το «παιδικό» του σχόλιο: «Καλά δεν ντρέπονται που χάνουν το 58%, και μας ζητούν να τους πούμε «ζήτω» επειδή έτυχαν το 42, που είναι κάτω από τη βάση; Δηλαδή μπαμπά, αν εγώ είχα πάρει το πρώτο εξάμηνο δυο στα μαθηματικά και το δεύτερο ανέβαινα στο τέσσερα, δηλαδή πάλι κάτω από τη βάση, θα είχες την ίδια χαρά και περηφάνια, όπως με τον υπουργό σου»;
Κόκκαλο, ο πανηγυριστής πατέρας.

«Κόκκινες γραμμές» και… ροζ κορδέλες

Μετά από ένα εξάμηνο «έμπα ψυχή, έβγα ψυχή», η κυβέρνηση κατέληξε σε συμφωνία με τους δανειστές. Μια συμφωνία που κατά τον πρωταγωνιστή της, Ευκλείδη Τσακαλώτο θα κάνει κάποιους Έλληνες να χάσουν. Χωρίς να μας πει αν έστω και ένας πρόκειται να κερδίσει. Η αλήθεια είναι ότι κάποιος κερδίζει. Η κυβέρνηση και ο Αλέξης Τσίπρας. Κερδίζουν χρόνο. Δεδομένου ότι τα σκληρά μέτρα από αποδέχθηκε πρόκειται να εφαρμοσθούν μετά από δυο χρόνια, (ενώ τα υποτιθέμενα ισοδύναμα «αντίμετρα», κανείς δεν ξέρει αν και πότε θα μπορέσουν να υλοποιηθούν), έχει στο μεταξύ το περιθώριο να «κάνει τα κουμάντα» του. Να προσπαθήσει να κερδίσει κάποιο χαμένο έδαφος.
Για το ότι τελικώς θα αποδέχονταν τους σκληρούς όρους της αξιολόγησης, μόνο όσοι ζουν με τις δικές τους αυταπάτες, μπορούσαν να αμφιβάλουν. Να περιμένουν ότι τάχα θα ξεσηκωθούν οι κυβερνητικοί βουλευτές και θα καταψηφίσουν τα επώδυνα μέτρα, οδηγώντας τη χώρα σε εκλογές. Όσοι διαθέτουν κοινό νου και έχουν επαφή με την πραγματικότητα, αντιλαμβάνονταν ότι όλα αυτά είναι όνειρα …εαρινής νυκτός, που γλυκαίνουν τον ύπνο κάποιων, στην οδό Πειραιώς. Ότι στην πραγματικότητα, για μια ακόμη φορά, οι βουλευτές των Συριζανέλ θα φερθούν ως κότες, αφού προηγουμένως σκεφθούν ως …γαλοπούλες.
Θυμίζω για την ιστορία ένα σχετικό απόσπασμα από το κείμενο της στήλης στο τέλος του περασμένου μήνα:
Οι επιλογές της κυβέρνησης είναι δύο.
*** Η μια, η επικρατέστερη εκδοχή, είναι να αποδεχτεί τα πάντα. Όπως κάνει, έστω με νάζια, τα δυο χρόνια που ήδη κυβερνά. Με την ελπίδα ότι θα εμφανισθεί στο μέλλον κάποια ανάκαμψη στην οικονομία, μήπως ανακάμψουν και τα ποσοστά της στο εκλογικό σώμα.
*** Η άλλη είναι η …παλαβή εκδοχή. Να κάνει το χατίρι του Κυριάκου Μητσοτάκη και, αφού πει ένα «ηρωικό όχι» στους «θεσμούς», να πάει για πρόωρες εκλογές.
Πριν πείτε πια από τις δυο θα ισχύσει τελικώς, σκεφτείτε τις …γαλοπούλες. Και αναρωτηθείτε αν έχουν κανέναν λόγο να ζητούν επίσπευση των …Χριστουγέννων.
Το καταπίνουν λοιπόν και αυτό το πικρό φάρμακο. Ξεχνάνε τις περίφημες «κόκκινες γραμμές» για τις όποιες μας μιλούσαν. Και τώρα θα τρέχουν να απαθανατίζονται τηλεοπτικώς, εκεί που ο Αλέξης θα κόβει τις ροζ κορδέλες στα έργα που έστησαν οι προηγούμενοι. Δείτε μας, καμαρώστε μας, ψηφίστε μας. Εμείς αλλάζουμε την Ελλάδα.

Οι απόβλητοι κατέστησαν …«νυμφίοι»

Η Ελλάς παραμένει μια χώρα θαυμασία. Όχι μόνον ως αποδέκτης θαυμασμού δια το φυσικό της κάλλος η την ιστορία του πολιτισμού της. Αλλά και ως παραγωγός …θαυμάτων. Εδώ θα βρείτε όλα τα θαυμάσια, τα θαυμαστά και τα θαυματουργά.
Ίνα τι απορείτε; Δεν είναι θαύμα, ανάλογο της Αναστάσεως του Λαζάρου, αυτό το οποίο βιώνουμε σήμερα; Για σκεφθείτε το λίγο. Έγινε η νύχτα μέρα. Ήλθαν τα πάνω κάτω. Εκεί που μας έλεγαν οι σωτήρες μας ότι όχι μόνο θα σκίσουν τα μνημόνια, αλλά και θα διώξουν την καταραμένη τρόικα, τώρα αγωνίζονται να εξασφαλίσουν την επιστροφή των τροϊκανών, υπό το νέο όνομα «θεσμοί». Άρα; Δεν είναι θαύμα; Δεν είναι αποτέλεσμα θαυματουργής πολιτικής το να μεταλλάσσεται η απόβλητη «τρόικα» σε παράκλητους «θεσμούς» που τους αναμένουμε εναγωνίως, ως «νυμφίους», μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα;
Το ότι θα πληρώσουμε κάτι παραπάνω, δεν είναι λόγος να μικρύνουμε την αξία του θαύματος. Έτσι συμβαίνει άλλωστε, νυν και αεί και εις τους αιώνας, με την επίκληση της εξ ύψους βοηθείας για κάποιο θαύμα. Θυσίες και αναθήματα στους θεούς άλλοτε. Λαμπάδες «ίσαμε το μπόι» μας, χρυσά και αργυρά αφιερώματα στις εικόνες των αγίων και «ασήμωμα» του παγκαριού ναών τε και μονών στις μέρες μας. Θαύματα δωρεάν, χωρίς καμία αντιπαροχή, δεν επέρχονται.
Μην γκρινιάζετε, επειδή με τα συγκεκριμένα μέτρα πλήττονται μόνον οι φτωχότεροι. Δεν πρόκειται περί κοινωνικής αδικίας. Αμαρτάνετε αν σκέπτεσθε τοιουτοτρόπως. Διότι, εξ ορισμού, μια «αριστερή» κυβέρνηση, ποτέ δεν θα έκανε κάτι τέτοιο. Δείτε το από την καλή του πλευρά. Η κυβέρνηση μας δεν θέλει να μένουν οι πιο φτωχοί στο περιθώριο του δημοσίου βίου μας. Θέλει να τους αναβαθμίσει. Διό και τους αναθέτει μια ύψιστη εθνική αποστολή. Να είναι εκείνοι που θα σηκώσουν το βάρος των νέων περικοπών.
Μέρες που είναι μη γίνεσθε βλάσφημοι. Όταν η Ελλάς σηκώνει τον σταυρό του μαρτυρίου, είναι μεγίστη τιμή για τους χαμηλόμισθους και τους συνταξιούχους να τους ανατίθεται ο ρόλος του Σίμωνος του Κυρηναίου. Να είναι αυτοί που θα βάλουν πλάτη. Όχι, που θα αφήναμε τους πλουσίους να μαγαρίσουν τα όσια και τα αριστερα μας. Τότε τι είδους «λαϊκή» κυβέρνηση θα είχαμε; Μου λέτε; Εεεεε;;

Εκτός του Θεού η Ελλάς διαθέτει και την Άνγκελα

Στις δύσκολες ώρες του τόπου, πολλοί επικαλούνται, προς βοήθειαν, τον «Θεό της Ελλάδος». Αλλά επειδή, συνήθως, τα προβλήματα είναι πολλά και οι δύσκολες ώρες εξίσου, δεν μπορεί «ο Θεός της Ελλάδος» να τα διαχειρισθεί όλα μόνος Του. Οπότε αναθέτει, κατ’ αποκοπήν, τον χειρισμό κάποιων προβλημάτων σε εξουσιοδοτημένους αγγέλους. Όπως για παράδειγμα την υπόθεση της αξιολόγησης. Όπου προκειμένου να βοηθήσει την Ελλάδα και ειδικότερα την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, επέλεξε αυτή την φορά, αντί άλλου αγγέλου, την Άνγκελα.
Και επειδή σε τούτη τη χώρα υπάρχουν δυστυχώς πολλοί άπιστοι, Άδου και του λόγου το αληθές, όπως μεταδίδεται μέσω του επισήμου κρατικού μας πρακτορείου ειδήσεων, του ΑΠΕ-ΜΠΕ και πανηγυρικώς προβάλλεται από την ιστοσελίδα της «Αυγής», δύο μέσων ενημέρωσης που έχουν το προνόμιο της άμεσης επικοινωνίας με το Μέγαρο Μαξίμου:
«Με στόχο τη λύση στο αυριανό Eurogroup εργάζεται η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ. Τη σχετική διαβεβαίωση έδωσε η ίδια, σύμφωνα με πληροφορίες, στον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.
Όπως αναφέρουν σχετικές πληροφορίες, αφού είχε ολοκληρωθεί η επίσκεψη του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ στην Αθήνα (και άρα είχαν γίνει γνωστά τα μηνύματα του Έλληνα πρωθυπουργού), η Γερμανίδα καγκελάριος ζήτησε να μιλήσει με τον ομόλογό της».
Αυτό το «όπως αναφέρουν οι πληροφορίες», καταλαβαίνετε που αναφέρεται. Είτε η Μέρκελ έσπευσε να ενημερώσει προσωπικώς το ΑΠΕ-ΜΜΕ, είτε ο Τζανακόπουλος.
Και για όποιον δεν το κατάλαβε, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο. Μόλις η άλλοτε «μαντάμ Μέρκελ», άκουσε τις δηλώσεις του πρωθυπουργού, ότι θα ζητήσει σύνοδο κορυφής του «γιούρογκρουπ», τα έκανε επάνω της. Και τσακίστηκε αμέσως να πάρει τηλέφωνο τον Αλέξη να τον παρακαλέσει να είναι πιο μαλακός. Αναλαμβάνοντας την δέσμευση να εργασθεί εκείνη προσωπικώς, ως εξουσιοδοτημένη Άνγκελα της Ελλάδος, ώστε να υπάρξει συμφωνία με τους «θεσμούς» για το κλείσιμο της αξιολόγησης στη Μάλτα.
Έτσι φοβισμένοι που είναι οι Γερμανοί και οι άλλοι, μόλις τους έτριξε τα δόντια ο Αλέξης, ελπίζω αυτή τη φορά να μην έχουμε επανάληψη του ιστορικού εκείνου «Μάλτα γιοκ». Να αντικατασταθεί από το «Μάλτα για». Όπερ είναι σύντομη απόδοση του «γιαβόλ». Εις ανάμνησιν του «γιαβόλ καμαράτ». Δεδομένου ότι τώρα πια δεν μιλάμε για «μαντάμ Μέρκελ», που την πρόσταζε ο Αλέξης «go home», αλλά για «καμαράτ Μέρκελ». Απλοελληνιστί …συντρόφισσα Άνγκελα.

Με αυταπάτες απέναντι σε… ανήθικα παζάρια

Το σωστό να λέγεται. Είχε δίκιο ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στην χθεσινή «έκρηξη» του, στις δηλώσεις που έκανε μετά την συνάντηση του με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ. Να μη λέμε ότι όλα τα «στραβά ψωμιά» είναι μόνο της ελληνικής κυβέρνησης. Σε αυτή την ιστορία της διαπραγμάτευσης για την δεύτερη αξιολόγηση, που έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί πριν τα Χριστούγεννα, υπάρχουν και ευθύνες των δανειστών.
Είναι πράγματι απαράδεκτο το ότι κάποιοι από τους εταίρους μας, συνεπικουρούμενοι από το ΔΝΤ, πατώντας πάνω στις αδυναμίες της ελληνικής κυβέρνησης και τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας, θέτουν συνεχώς όλο και σκληρότερους όρους και προαπαιτούμενα. Όρους που δεν γονατίζουν μόνον αυτή τη συγκεκριμένη κυβέρνηση, αλλά τον ίδιο τον ελληνικό λαό. Δεσμεύοντας και τις επόμενες κυβερνήσεις.
Ούτε η μείωση του αφορολόγητου κατά 50%, ούτε η νέα μείωση των συντάξεων, που θα ψαλιδίσει το εισόδημα κάποιων συμπολιτών μας ακόμη και κατά 30%, υπήρχαν στο «ρεπερτόριο» των περίφημων «θεσμών» πριν από ένα χρόνο. Εφευρεθήκαν, με πίεση του ΔΝΤ, στην πορεία των διαπραγματεύσεων, καθώς τόσο στις Βρυξέλλες όσο και στο Βερολίνο και την Ουάσιγκτον έχουν καταλάβει ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι «πιέσιμη». Ότι υποχωρεί συνεχώς. Ότι το διαπραγματευτικό της «σχέδιο» και η τακτική της «μπάζει». Είναι δηλαδή μια ανήθικη εκμετάλλευση κυβερνητικής αδυναμίας, σε βάρος ενός ολόκληρου λάου.
Το χειρότερο όμως είναι το ατελέσφορο αυτών των μέτρων για τα όποια εμφανίζονται τόσον ανένδοτοι οι «θεσμοί». Διότι στην πραγματικότητα δεν είναι μέτρα που θα φέρουν την Άνοιξη στην ελληνική οικονομία. Δεν είναι αναπτυξιακά. Σιγά να μην αποφασίσει π.χ. να μεταφέρει η Apple ένα μέρος της παράγωγης της από την Ιρλανδία ή την Κίνα στην Ελλάδα, επειδή θα μειωθούν και άλλο οι συντάξεις. Αντιθέτως, είναι μέτρα που θα επιτείνουν τις πιέσεις ύφεσης στη ελληνική οικονομία, αφού πλήττουν ευθέως την ζήτηση, την κατανάλωση, την κινητήρια δύναμη κάθε οικονομίας.
Να συμφωνήσουμε πρόθυμος με την έκρηξη και τις καταγγελίες σας κ. Πρόεδρε. Αλλά όταν προτείνετε, ως λύση διεξόδου, την σύγκληση συνόδου κορυφής της Ευρωζώνης, φοβάμαι ότι είστε δέσμιος μιας ακόμη «αυταπάτης». Λες και οι «κακοί» των «θεσμών» και οι γραφειοκράτες του «Γιούρογκρουπ», ενεργούν χωρίς την πολιτική κάλυψη κάποιων από αυτούς που θα μετάσχουν σε μια τέτοια σύνοδο.