skitso

Η στήλη “Καλημέρα κ. Πρόεδρε” ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην “Ελευθεροτυπία” στις 16 Ιανουαρίου του 1984 και απευθυνόταν στον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, αν και συχνότατα εκείνος ήταν η “πεθερά” για να τα “ακούνε” κάθε λογής “νύφες”. Από τους υπουργούς και τα στελέχη του “Κινήματος”, ως τους τοπικούς άρχοντες, τους επαγγελματίες εργατοπατέρες και τους συνήθεις δυνάστες των πολιτών, τους γραφειοκράτες. Αγαπήθηκε τόσο, ώστε ανέβασε την κυκλοφορία της εφημερίδας κατά δέκα έξη χιλιάδες φύλλα κατά μέσο όρο. Τιμήθηκε με το βραβείο δημοσιογραφίας και με συχνές αναφορές του περιεχομένου της από τους πολιτικούς ηγέτες, στη Βουλή.

Από το 1991 “μεταφέρθηκε” στον ημερήσιο περιφερειακό τύπο, οπού εξακολουθεί να δημοσιεύεται ως σήμερα.

 

 Ένας θεός ξέρει, τι πρόκειται να ακούσουμε ακόμη, δια στόματος Αλέξη Τσίπρα, στη φόρα που έχει πάρει με τις κωλοτούμπες του. Για την ώρα είναι ο μόνος Ευρωπαίος πολιτικός ηγέτης που καθαγιάζει, με τις δηλώσεις του, τον Ντόναλντ Τραμπ. Ασφαλώς θα μείνουν στην ιστορία δυο σημεία από τις δηλώσεις του, κατά την κοινή συνέντευξη τύπου. Το πρώτο είναι η απάντηση που έδωσε όταν ρωτήθηκε αν συνεχίζει να πιστεύει αυτό που έλεγε πριν από τις αμερικανικές εκλογές. Όταν δηλαδή αντιμετώπιζε το ενδεχόμενο της εκλογής του Τραμπ ως ένα κακό το οποίο ευχόταν «να μη μας βρει».

Η απάντηση του συνιστά αποθέωση της κωλοτούμπας:

«Διαπίστωσα από την συζήτηση με τον Πρόεδρο ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τα πράγματα μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά πολλές φορές γίνεται για καλό».  Ε, αυτό είναι πράγματι μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Θα μείνει στα χρονικά ως η «εξίσωση Τσίπρα». Ουδείς άλλος, πολιτικός ηγέτης δημοκρατικής χώρας , διανοήθηκε ως τώρα να ταυτίσει το διαβολικό με το καλό. Όχι, δεν πρόκειται απλώς για κάποιο «σαρδάμ» από αυτά που ενίοτε ξεφεύγουν από τους πολιτικούς. Είναι απλώς η χειρότερη μορφή επίδειξης αμοραλισμού και κυνισμού.

Στην προσπάθεια του όμως να «γλείψει» εκεί που άλλοτε έπτυε, είπε και πολύ χειρότερα πράγματα: «Μην ξεχνάτε ότι οι αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Είναι μία από τη βασική αξία που διατρέχει την αμερικάνικη κουλτούρα και την αμερικάνικη παράδοση. Αυτών των αξιών συνεχιστής είναι ο σημερινός πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ω θεοί των Ελλήνων. Ο Ντόναλντ Τραμπ, συνεχιστής του πνεύματος της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Του Σωκράτους, του Πλάτωνος, του Περικλέους.

Και γιατί όλα αυτά; Πήρε μήπως κάτι σοβαρό και χειροπιαστό, που θα αλλάξει προς το καλύτερο τη ζωή των Ελλήνων; Ώστε να αισθάνεται την ανάγκη να ανταποδώσει με τόσους επαίνους και κοσμητικά;

Δεν πήρε τίποτε άλλο από ευχολόγια, υπέρ της μειώσεως του ελληνικού χρέους, –για το οποίο άλλοι αποφασίζουν, όχι ο Τραμπ- των επενδύσεων, -χωρίς κανένα αντίκρισμα- των ψύχων ημών και άλλα παρόμοια. Αντιθέτως έδωσε μια γενναιόδωρη εργολαβία, για την αναβάθμιση των F16, χωρίς να εξασφαλίσει το παραμικρό αντιστάθμισμα. Έδωσε 2,4 δισεκατομμύρια κατά τον Τραμπ και όλα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Που ο Καμμένος τα κατεβάζει στο 1,1. Ποιον να πιστέψουμε;

 

Διάβαζα και ξαναδιάβαζα τις υπερπόντιες δηλώσεις κ. Πρόεδρε. Ειδικώς εκείνες, με τις θερμές ευχαριστίες σας για, τον ρόλο των Αμερικανών στα χρόνια τις κρίσης. Για τις «κρίσιμες παρεμβάσεις» τους. Αν και αυτές οι «κρίσιμες παρεμβάσεις», δεν ήταν παρά μόνο στα λόγια, με τον Μπαρόκ Όμπυα και τον υπουργό των Οικονομικών Τζακ Λιού να αποδοκιμάζουν μεν την πολιτική της λιτότητας, αλλά, επί του πρακτέου, να στέκονται αμετακίνητοι στη γραμμή «βρείτε τα με τους εταίρους σας». Και πέραν των καλών λόγων, να μη βάζουν ποτέ το χεράκι στην τσέπη.

Είναι τέτοια η θέρμη σας, και τέτοια η χαρά σας που σας δήχθηκε ο Ντόναλντ Τραμπ, ώστε αφήνω την φαντασία μου να τρέξει προς το μέλλον. Ψάχνοντας να βρει τι μέλλει να δούμε και να ακούσουμε ακόμη. Υποθέτω πώς τα μελλούμενα θα είναι άκρως ψυχαγωγικά. Όπως για παράδειγμα να ακούμε τους νεολαίους του κόμματος σας, πορευόμενους, ως συνήθως, προς την αμερικανική πρεσβεία, να αναπέμπουν, στεντορεία τη φωνή, το άλλοτε δημοφιλές σας σύνθημα, «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι», ριζοσπαστικώς αναθεωρημένο σε «Σωτήρες των λαών, Αμερικάνοι».

Εγώ βεβαίως δεν εκπλήσσομαι για όλα αυτά. Ούτε και σας κακολογώ για την, μια ακόμη, κωλοτούμπα σας. Διότι δεν είσθε πια ο κομματάρχης ενός αριστερίζοντος κόμματος διαμαρτυρίας. Είσθε ο πρωθυπουργός της Ελλάδος. Και έχετε υποχρέωση, όπου χρειάζεται, να θεμελιώνετε ή να αναβαθμίζετε, τις σχέσεις μας με άλλες χώρες. Ιδίως με τους συμμάχους μας. Ηγέτιδα δύναμη των οποίων είναι πάντα οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αρκεί ο δημόσιος λόγος σας να μη ευτελίζεται σε επίπεδο «γλειψίματος». Διότι, τότε, καταντα κωμικός.

Άλλωστε και ο αμφιτρύωνας σας έχει κάνει και αυτός τις δικές του «κωλοτούμπες» απέναντι στη χώρα μας. Ας μην ξεχνούμε ότι είναι αυτός που προεκλογικώς δήλωνε ότι «δεν τον απασχολεί η ελληνική υπόθεση». Διότι, όπως έλεγε, είμαστε «στην εξουσία της Γερμανίας». Και αν η Γερμανία δεν μας ήθελε, μας εκχωρούσε προθύμως …στον Πούτιν, με τον οποίο τότε είχε σχέσεις πάθους.

Οι διεθνείς σχέσεις είναι πάντα σχέσεις συμφερόντων. Τα ωραία λόγια για «παραδοσιακούς δεσμούς» είναι ωραία μεν, αλλά εξατμίζονται όταν δεν συμβαδίζουν με τα συμφέροντα. Οπότε, κάντε και λίγη οικονομία. Ιδίως όταν πρόκειται για τον εξωραϊσμό ενός τόσο απρόβλεπτου ατόμου, όπως ο Ντόναλντ. Τραμπ.

 

Στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, τα φώτα των μέσων ενημέρωσης στράφηκαν κυρίως στα λόγια, τα εύκολα και τα μεγάλα, των πολιτικών μας ηγητόρων που παρήλασαν εκείθεν. Αλλά το πιο αξιόλογο στοιχείο αυτής της έκθεσης δεν αναδείχθηκε. Και αυτό, κατά την ταπεινή μου άποψη, ήταν η παρουσίαση ενός μικρού διθέσιου αυτοκινήτου πόλης. Αποκλειστικώς ηλεκτροκίνητου. Που μπορεί κανείς να το φορτίσει από οποιαδήποτε πρίζα «σούκο», όπως ένα επαναφορτιζόμενο ηλεκτρικό σκουπάκι . Και με κατανάλωση ενός ευρώ, να κάνει εκατό χιλιόμετρα εντός πόλεως. Προστατεύοντας και την τσέπη του και το περιβάλλον.

Μη θεωρήσετε όμως ότι εκείνο που με κέντρισε για το σημερινό σημείωμα είναι το ενδιαφέρον μου για την τεχνολογία των αυτοκινήτων. Αλλά τα όσα διάβασα σε μια συνέντευξη που έδωσε στο κρατικό ΑΠΕ, ο άνθρωπος που είναι η ψυχή, το μυαλό, αυτού του εγχειρήματος. Ένας Έλληνας. Του οποίου η εταιρία σχεδίασε αυτό το προϊόν. Κυρίως δε έδωσε τη λύση για το λειτουργικό του σύστημα. Έχει δηλαδή το συγκεκριμένο όχημα καρδιά ελληνική. Πλην, το σώμα του κατασκευάζεται στην Κίνα. Γιατί άραγε;

Η εύκολη απάντηση είναι ότι η Κίνα διαθέτει φθηνό εργατικό δυναμικό. Απαραίτητο στοιχείο για ένα όχημα που πωλείται 6700 ευρώ (με τον ΦΠΑ) για την έκδοση με ταχύτητα έως 40 χιλιόμετρα την ώρα. Και ανεβαίνει στα 7700 για την πιο «δυναμική» έκδοση, που πιάνει τα 80 χιλιόμετρα. Αλλά δεν πρόκειται στην πραγματικότητα περί αυτού. Διότι, τώρα πια, με τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους και με ημιαπασχολούμενους των τριακοσίων, ή ακόμη και των εκατόν ευρώ μηνιαίως, φθηνά χέρια αφθονούν και στον τόπο μας.

Το γιατί η επένδυση, για την παράγωγη του Ecocar, δεν έγινε στην Ελλάδα, θα το καταλάβετε από την απάντηση που έδωσε ο κ. Γιώργος Καζαντζίδης όταν ρωτήθηκε γιατί, ακόμη και η αίτηση για την άδεια κυκλοφορίας του οχήματος στην Ευρώπη, δεν κατατέθηκε στη χώρα μας. Αλλά στο Λουξεμβούργο:

«Γνωρίζαμε ότι αν απευθυνόμασταν στην Ελλάδα, για να βγάλουμε πρώτοι στη χώρα και την Ευρώπη τις εγκρίσεις, το όλο πράγμα δεν θα γινόταν έτσι απλά. Με την ευρωπαϊκή έγκριση μπορέσαμε και προχωρήσαμε πολύ πιο γρήγορα».

Κατά τα άλλα, και οι σημερινοί και οι προηγούμενοι …καμαρώνουν ότι έχουν καθιερώσει διαδικασίες “fast track” ώστε να κάνουν την Ελλάδα ελκυστική στους επενδυτές.

 

Οι τραμπουκισμοί, κυρίως από ακροαριστερά στοιχεία, είναι καθημερινή υπόθεση στον χώρο των πανεπιστημίων μας. Οι τελευταίες περιπτώσεις, όπως η …επικήρυξη του καθηγητή Άγγελου Συρίγου, στο Πάντειο, αλλά και ο τραυματισμός ενός ΑΜΕΑ στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Στην πρώτη περίπτωση είχαμε αντίδραση ακόμη και από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Στη δεύτερη, άνοιξε ένας δημόσιος διάλογος. Που κορυφώθηκε με «ανοιχτές επιστολές». Η πρώτη ήταν του συγγραφέα και σκηνοθέτη Απόστολου Δοξιάδη, προς τον πρύτανη του ΟΠΑ που τον εγκαλούσε γιατί δεν προστάτευσε το άτομο με ειδικές ανάγκες από την μήνι των τραμπούκων. Και ακλούθησε η απάντηση του κ. Διομήδη Σπινέλη.

Στην πρυτανική απάντηση υπάρχουν δύο άκρως ενδιαφέροντα στοιχεία. Το πρώτο είναι η περιγραφή που κάνει ο ίδιος για την κατάσταση που επικρατεί στα Πανεπιστήμια και για την όποια, όπως γράφει, οι ευθύνες βαραίνουν τα υπουργεία Παιδείας και Προστασίας του Πολίτη. Αντιγράφω:

«Ασφαλώς γνωρίζετε την τύχη όσων από εμάς έχουμε τολμήσει να αντιδράσουμε, έστω και ελάχιστα, στους βανδαλισμούς, στη βία και στην ανομία που περιγράφετε. Έχουμε βρεθεί όμηροι του όχλου, μας έχει ασκηθεί σωματική βία, έχουμε προπηλακιστεί, έχουμε επικηρυχτεί με αφίσες στους τοίχους και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ορισμένοι συνάδελφοι βρήκαν τα γραφεία και τα εργαστήριά τους κατεστραμμένα· κάποιοι έχασαν έτσι ερευνητική δουλειά ετών. Αυτοί για τους οποίους γράφετε, έχουν στο παρελθόν βανδαλίσει με απειλητικά συνθήματα το σπίτι πρύτανη του πανεπιστημίου μας. Δυστυχώς, οι επιθέσεις που δέχτηκε πρόσφατα ο συνάδελφος κ. Άγγελος Συρίγος είναι ο κανόνας για όποιον τολμήσει να αντιδράσει».

Το δεύτερο σημείο δείχνει τον τρόπο με τον οποίο οι πλείστοι των πανεπιστημιακών δασκάλων, των οιονεί ανωτάτων πνευματικών ηγετών του τόπου, αντιλαμβάνονται το χρέος τους απέναντι στην κοινωνία: «Υπό τις παρούσες συνθήκες, ένας πρύτανης για να είναι αποτελεσματικός πρέπει να τα έχει καλά με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία».

Όχι κ. Σπινέλη. Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι οφείλουν να έχουν δυνάμεις αντιστάσεως. Να υψώνουν φωνή. Να λειτουργούν ως φάροι. Όπως έκαναν, όχι σε συνθήκες ομαλής πολιτικής ζωής, αλλά ακόμη και απέναντι στο δικτατορικό καθεστώς οι Καράγιωργας, Μαγκάκης, Ζολώτας, Φίλιας, Σημίτης, Μαρωνίτης, Καψωμένος και τόσοι άλλοι.

Δεν είστε απλοί κρατικοί υπάλληλοι. Δεν πρέπει να είσθε «λύχνος υπό τον μόδιον», εκ φόβου. Οφείλετε να είσθε «λυχνία κειμένη επί όρους».

 

Ελληνίδες, Έλληνες. Εστέ υπερήφανοι. Είμεθα γνήσιοι απόγονοι των ενδόξων ημών προγόνων. Απόδειξις ότι, ως εκείνοι, εξάγομεν πνεύμα ελληνικόν. Τι χρείαν έχωμεν άλλων μαρτύρων; Το αποδέχεται η διεθνής κοινότης. Εις απόδειξιν υπενθυμίζομεν το σχετικόν δημοσίευμα της μεγαλυτέρας των ισπανικών εφημερίδων, της EL PAIS:

«Η κωλοτούμπα (kolotumba) είναι ένας ελληνικός πολιτικός όρος που σημαίνει κυβίστηση ή στροφή 180 μοιρών. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξης Τσίπρας, τον έκανε παγκοσμίως γνωστό, αφού συγκάλεσε ένα δημοψήφισμα για την σωτηρία της πατρίδας του, για να καταλήξει κάνοντας το ακριβώς αντίθετο».

Πέρα από την κωμική πλευρά της υπόθεσης, με την kolotumba, του εθνικιστή ηγέτη της Καταλονίας Κάρλες Πουτζδεμόν, που έκανε «διακήρυξη ανεξαρτησίας» με …αναστολή, οφείλω μια απάντηση στους αναγνώστες εκείνους που, με ηλεκτρονικά μηνύματα, ζητούν «να ξεκαθαρίσω τη θέση μου». Αν είμαι «υπέρ η κατά της ανεξαρτησίας της Καταλονίας». Διότι, λένε, καταδικάζω μεν την υποκρισία της ΕΕ και τις βιαιότητες της κυβέρνησης Ραχόϊ, «αλλά για την ταμπακέρα δεν μιλάς».

Να μιλήσω λοιπόν για την «ταμπακέρα». Η έξαρση του εθνικισμού σε διάφορες γωνιές της Ευρώπης, μόνο ανησυχία μου προκαλεί. Διότι, όσες φόρες φούντωσε ο εθνικισμός στην σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία, μόνο δεινά επέφερε στους λαούς. Και δεν αναφέρομαι μόνον σε «δεξιούς» εθνικιστές, αλλά και «αριστερούς». Όπως τον διαβόητο Σέρβο… κομμουνιστή εθνικιστή Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Που ο εθνικιστικές του εξάρσεις άνοιξαν την πόρτα στους εθνικισμούς των Σλοβένων, Κροατών και Βοσνίων, -με γερμανική κυρίως υποκίνηση. Και το αποτέλεσμα ήταν η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και το αιματοκύλισμα που ακολούθησε.

Είμαι ευρωπαϊστής, με όραμα για μια αληθώς ενωμένη Ευρώπη των λαών και όχι των γραφειοκρατών. Επομένως δεν βλέπω τι νόημα έχει ο κατακερματισμός είτε της Βρετανίας, είτε της Ισπανίας, του Βελγίου, της Ιταλίας, για να μη πάμε στα δικά μας, με τον υποκινούμενο από την Άγκυρα εθνικισμό των τουρκόφωνων μουσουλμάνων της Θράκης και των Τουρκοκυπρίων. Μπορώ κάλλιστα να κατανοήσω τα αιτήματα για περισσότερη λειτουργική αυτονομία. Ενταγμένα στη λογική ενός ενιαίου, η και ομοσπονδιακού κράτους. Όχι τα αποσχιστικά.

Και για όσους είναι ανιστόρητοι, θυμίζω: Η προηγούμενη ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, από τον αριστερό εθνικιστή Λιουίς Κοπάνς, στις 6 Οκτωβρίου του 1934, επιβίωσε μόνον για …δέκα ώρες. Αφήνοντας πίσω της εκατοντάδες νεκρούς και την πλήρη κατάργηση της αυτονομίας της.

 

Φόρτωση περισσότερων