Δώστε κάτι, έστω μια… καραμελίτσα

Ζούμε ημέρες εθνικού μεγαλείου, εξάρσεως και αντιστάσεως.
Μπορεί η κυβέρνηση να έχει ήδη αποδεχτεί τα πιο σκληρά μέτρα, όπως είναι η μείωση του αφορολογήτου και οι νέες, για πολλοστή φορά, περικοπές των συντάξεων…
Μπορεί η διαπραγμάτευση για την δεύτερη αξιολόγηση, χωρίς την όποια δεν θα υπάρξει εκταμίευση ώστε να πληρωθεί το επόμενο ομόλογο των 7,4 δισεκατομμυρίων, να έχει κολλήσει και η Ελλάδα να σέρνεται πάλι, όπως το 2015, σε επιτόπιες διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες, με τους εκπροσώπους των «θεσμών», ιδίως του ΔΝΤ, να αρνούνται να επιστρέψουν στην Αθήνα…
Αλλά η κυβέρνηση μας βρήκε επιτέλους τον δρόμο του αγώνα. Τραγουδώντας πότε το «στ’ άρματα, στ’ άρματα, εμπρός στον αγώνα» και πότε το «μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά, πέσανε πάνω στην εργατιά», ορθώνει το ανάστημα της. Και αρνείται να προσυπογράψει την επετειακή, για 60 χρόνια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διακήρυξη, που προδιαγραφεί το μέλλον της Ευρώπης, αν δεν πάρει ένα υψίστης σημασίας αντάλλαγμα, σε αυτή την σύνοδο της Ρώμης.
Ποιος είναι το ζητούμενο, το οποίο παρουσίασε ο εκπρόσωπος του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στην προκαταρτική συνάντηση των εκπροσώπων των 27 πρωθυπουργών; Να μπει στο κείμενο, που θα εγκριθεί, μια παράγραφος. Αντιγράφω από τη χθεσινή ειδησεογραφία: «Ο Έλληνας εκπρόσωπος ανέφερε πως δεν μπορεί προσώρας να συμφωνήσει με το κείμενο που αναφέρεται στις αξίες της Ε.Ε. και την αλληλεγγύη των κρατών-μελών, τη στιγμή που η Ελλάδα καλείται να ικανοποιήσει τις μη ρεαλιστικές απαιτήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Κυβερνητικές πηγές ανέφεραν ότι επιδίωξη της ελληνικής πλευράς είναι να συμπεριληφθεί στη διακήρυξη μία παράγραφος που να κάνει ρητή αναφορά στα εργασιακά κεκτημένα της Ε.Ε».

Τα δίνουν όλα, αλλά αξιώνουν …αγωνιστικώς μια καραμέλα. Να μας τη σερβίρουν ως γλυκαντικό. Ότι τάχα έτυχαν μια νίκη. Την αναγνώριση ότι ισχύουν οι συλλογικές συμβάσεις. Που; Σε μια Ελλάδα των ανέργων που κυμαίνονται γύρω στο ενάμιση εκατομμύριο. Και των εκατοντάδων χιλιάδων «εργαζομένων», με δήθεν «μερική απασχόληση» και ακόμη μερικότερες αποδοχές. Με το καθεστώς των «μπλοκακίων» που ροκανίζει, σε εισφορές, και τα ελάχιστα που εισπράττουν όσοι, ιδίως οι νέοι, που υπάγονται σε αυτό.
Δώστε μας μια καραμελίτσα, αλλιώς θα σας χαλάσουμε την τούρτα με τα 60 κεράκια. Κωμικές ιστορίες. Με τραγικές συνέπειες.

Η «Αριστερά» των …τραπεζών

Όταν η κυβέρνηση του τραπεζίτη Παπαδήμου, με στήριξη ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-Καρατζαφέρη, προχώρησε, τον Μάρτιο του 2012, στην υπογραφή του PSI, οι συντελεστές της πανηγύριζαν. Θριαμβολογώντας ότι πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους παγκοσμίως. Πράγματι. Μόνο που κατέληξε σε μια παγκόσμια αποτυχία.
Με το PSI διαγράφηκε χρέος ύψους 106 δισ. ευρώ, αλλά συνοδεύθηκε από ένα νέο μνημόνιο, με νέα δάνεια ύψους 130 δισ. ευρώ. Από τα οποία, τα 49 δισ. ευρώ δεσμεύτηκαν για την κεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, ώστε να αναπληρώσουν την κεφαλαιακή τους επάρκεια. Αυτή ήταν η μοναδική «αντισταθμιστική» πρόβλεψη. Ενώ έμειναν χωρίς ανταλλάγματα τα ασφαλιστικά ταμεία, οι φορείς του Δημοσίου, όσοι είχαν επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα και τα φυσικά πρόσωπα, που εν μια νυκτί έχασαν αποταμιεύσεις ετών. Εκτός από τα 49 δισεκατομμύρια, δόθηκε τότε στις τράπεζες ένα ακόμη αντάλλαγμα. Να μπορούν να συμψηφίζουν για μια πενταετία, έως ετούτο τον Μάρτιο δηλαδή, τις απώλειες τους από ρυθμίσεις κόκκινων δάνειων με συμψηφισμό των φόρων που θα έπρεπε να καταβάλλουν.
Εκείνοι οι κακοί, οι δεξιοί, οι νεοφιλελεύθεροι και ό,τι άλλο από αυτά με τα όποια τους έλουζαν οι σημερινοί εξουσιαστές, έδωσαν αυτό το προκλητικό προνόμιο στις τράπεζες –τις πρώτες σε ευθύνη για την χρεοκοπία της χώρας- για πέντε χρόνια. Αυτή την …αδικία έρχονται τώρα να θεραπευόσουν οι …αριστεροί, ως δεδηλωμένοι εχθροί του τραπεζικού κεφαλαίου.
Σύμφωνα με την τροπολογία που κατέθεσε η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, «δίνεται η δυνατότητα 20ετούς απόσβεσης των ζημιών που εγγράφουν τα ως άνω νομικά πρόσωπα σε περιπτώσεις που αυτές οφείλονται σε διαγραφές οφειλών από τον ισολογισμό τους είτε λόγω διακανονισμού ή αναδιάρθρωσης του δανείου συμβατικά, δικαστικά ή εξωδικαστικά, είτε λόγω μεταβίβασης του δανείου σε εταιρείες απόκτησης δανείων ή τιτλοποίησης ή σε πιστωτικά ιδρύματα και χρηματοδοτικά ιδρύματα ή σε άλλες εταιρείες ή νομικές οντότητες εφόσον στις περιπτώσεις αυτές τη διαχείριση πραγματοποιεί εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων».
Δίνουν παράταση άλλων δεκαπέντε ετών σε ένα καθεστώς που τότε το κατακεραύνωναν ως άνομο και αντιλαϊκό. Δηλαδή, οι τράπεζες «μας», που είναι ήδη ιδιοκτησία μεγάλων ξένων «funds», για τα δάνεια που θα ξεπουλάμε στο ένα δέκατο της άξιας τους, σε αυτά τα «funds», θα παίρνουν ως ρεγάλο την ισοδύναμη απαλλαγή από φόρους.
Όμορφος κόσμος, ηθικός, ….αριστερά πλασμένος.

Φάτε άλλη μια «εξεταστική»

Με την κρισιμότητα που έχει προσλάβει η τροπή των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές μας, για την δεύτερη αξιολόγηση, που είχατε πει ότι θα κλείσει πριν από τα Χριστούγεννα αλλά πάει για μετά το Πάσχα, (και βλέπουμε), περιμέναμε κ. Πρόεδρε ότι, μιλώντας στην «ώρα του πρωθυπουργού» την Παρασκευή στη βουλή, θα μας διαφωτίζατε για το «που πάμε». Περιμέναμε να μας φωτίσετε. Να διαλύσετε, ως υπεύθυνος κυβερνήτης της χώρας, τα νεφελώματα που επικάθηνται επί της κοινωνίας, έχοντας παραλύσει την μηχανή της, την οικονομία της.

Το ότι η κατάσταση έχει φθάσει και πάλι σε οριακό σημείο το κραυγάζουν όλα τα στοιχεία που δημοσιοποιούνται, το ένα μετά το άλλο. Από εκεί που πανηγυρίζατε ότι έχουμε μείωση της ανεργίας, η ΕΛΣΤΑΤ ανακοινώνει ότι η ανεργία αυξήθηκε κατά μια ποσοστιαία μονάδα. Από εκεί που μας ενημερώνατε ότι θα κάνετε παροχές επειδή θα έχετε υψηλά πλεονάσματα, τώρα η πραγματικότητα σας διαψεύδει τραγικώς. Από την μία αποδέχεσθε νέες περικοπές συντάξεων και αφορολόγητου. Και από την άλλη η πραγματικότητα ξεπουπουλιάζει τον φουσκωμένο διάνο των εισπρακτικών προσδοκιών σας, τις οποίες θα μοιράζατε στους φτωχούς.

Το γνωρίζατε, πριν ανεβείτε στο βήμα, ότι, όπως δείχνουν τα επίσημα στοιχεία, η αδυναμία των πολιτών να ανταπεξέλθουν στις φοβερές φορολογικές επιδρομές, τους σπρώχνει να γίνουν οπαδοί του κινήματος «δεν πληρώνω», το οποίο πολλά στελέχη σας χρησιμοποίησαν ως βατήρα για να εκτοξεύουν εντός του κοινοβουλίου. Ότι δηλαδή μόνο κατά τον πρώτο μήνα του νέου οικονομικού έτους τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς την εφορία αυξηθήκαν κατά 1,6 δισεκατομμύρια.

Αλλά δεν μας είπατε τίποτε για όλα αυτά. Απλώς, οντάς πράγματι δεινώς στριμωγμένος, ακολουθήσατε μια πεπατημένη πολλών προκατόχων σας. Που όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, προσπαθούσαν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις, εξαγγέλλοντας κάποια εξεταστική επιτροπή. Επιχειρώντας δηλαδή να στήσουν πολιτικά δικαστήρια για τους αντιπάλους τους. Το ίδιο κάνατε και εσείς. Μας προαναγγείλατε μια ακόμη εξεταστική επιτροπή, για τα σκάνδαλα στον χώρο της δημόσιας υγείας». Με την υπόσχεση ότι θα έχουμε θέαμα: «και εκεί ο καθένας θα αναλάβει τις ευθύνες του. Εκεί θα κοπούν τα χαμόγελα και κάποιοι θα χάσουν τα γελάκια τους. Να μη μείνει τίποτα στη σκιά, αυτή ήταν η δέσμευσή μας».  Ό εστί μεθερμηνευόμενον:  Φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά… εξεταστική.

Από Ολλανδικά στα ελληνικά: Γερούν, γερά, με τσαμπουκά

Ο μεγάλος ηττημένος των ολλανδικών εκλογών δεν είναι ο ακροδεξιός Γκέερτ Βίλντερς. Αυτός καλά βολεύθηκε. Από εκεί που το κόμμα του ήταν τρίτο σε δύναμη, τώρα κατέκτησε την δεύτερη θέση, κερδίζοντας εννέα έδρες επιπλέον. Με τα δικά μας δεδομένα είναι σαν να γινόταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο Μιχαλολιάκος. Απλώς, χάρη και στην πρωτοφανή προσέλευση στις κάλπες, την μεγαλύτερη των τελευταίων τριάντα ετών, αλλά και στην σκληρή αντιπαράθεση με το καθεστώς Έρντογαν, το κόμμα του πρωθυπουργού Ρούτε κατάφερε να μείνει πρώτο, χάνοντας όμως έδρες.

Ο μεγάλος ηττημένος των εκλογών είναι το «Εργατικό Κόμμα» του Γερούν Ντάϊσελμπλουμ. Που υπέστη κάθετη πτώση. Από τις 38 έδρες που διέθετε τα τελευταία πέντε χρόνια, έπεσε στις εννέα. Καταγράφοντας την δεινότερη ήττα της σοσιαλδημοκρατίας στην πολιτική ιστορία της Ολλανδίας.

«Και εμάς, τι μας ενδιαφέρει;», ίσως αναρωτηθεί κάποιος αναγνώστης. «Τι μας ζαλίζεις με τα ολλανδικά πολιτικά πράγματα»; Και όμως, μας ενδιαφέρει. Όχι μόνο επειδή ο Ντάϊσελμπλουμ είναι ταυτισμένος με τα ελληνικά μνημόνια, ιδίως από τότε που ανέλαβε πρόεδρος της Ευρωζώνης. Αλλά διότι, κατά την ταπεινή μου άποψη –που δεν είναι βεβαίως άμοιρη από την ιδεολογική  τοποθέτηση μου  στον συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο – η σοσιαλδημοκρατία, είναι η μεγαλύτερη ελπίδα της Ευρώπης. Όπως και της Ελλάδας.

Μόνο που, όταν μιλάμε για σοσιαλδημοκρατία, δεν μπορούμε να την αποδεχόμαστε να αλληθωρίζει τόσον εντόνως προς τον καπιταλισμό, όπως στην περίπτωση του κ. Ντάϊσελμπλουμ -και όχι μόνο. Οι Ολλανδοί πολίτες γύρισαν την πλάτη σε ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, του οποίου ο ηγέτης ταυτίσθηκε με την επιβολή του χειροτέρου καθεστώτος αντικοινωνικής πολιτικής, με στέγνη μονεταριστική λιτότητα.

Υποθέτω ότι, κατά τα ευρωπαϊκά ειωθότα, ο Γερούν Ντάϊσελμπλουμ θα υποβάλει την παραίτηση του από την ηγεσία του συγκεκριμένου κόμματος. Αλλά αυτό ενδιαφέρει κυρίως του Ολλανδούς. Εμάς μας ενδιαφέρει αν όλοι αυτοί, οι διάσπαρτοι, οι κατακερματισμένες δυνάμεις, στον τόπο μας, που ομίλου στο όνομα της σοσιαλδημοκρατίας και υποτίθεται ότι εργάζονται για την συγκρότηση ενός αξιόπιστου πολιτικού φορέα στον χώρο του σοσιαλδημοκρατικού κέντρου, θα πάρουν το μήνυμα από την κατάντια του κόμματος του Γερούν, αφού δεν το έχουν πάρει ακόμη από την κατάντια του ΠΑΣΟΚ, το οποίο ουδέποτε τόλμησε να αποδεχτεί ότι ανήκει στην σοσιαλδημοκρατία.

Το εκλογικό αποτέλεσμα της Ολλανδίας δεν χρειάζεται …μετάφραση στα ελληνικά για να το καταλάβουν.

Τρέμε Θράκη τα… Ολλανδικά αστεία των Κατρούγκαλων

Ελαφρύ να είναι το χώμα που τον σκεπάζει, ο κουμπάρος, φίλος και συνάδελφος Κώστας Γερονικολός, τυφλά αφοσιωμένος στον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, όταν αναφερόταν σε σοβαρά πολιτικά λάθη υπουργών, εκείνων των κυβερνήσεων, στις ιδιωτικές συνομιλίες του, χρησιμοποιούσε μια μη κόσμια έκφραση: «Μαλάκας άνθρωπος, οργή θεού».

Θυμήθηκα εκείνη τη φράση όταν άκουσα τις δηλώσεις που συνιστούν το νέο κατόρθωμα του μεταξομάνδηλου αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Κατρούγκαλου. Όστις, αφού έλυσε κατά άριστο τρόπο το ασφαλιστικό, φέρνοντας τα πάνω κάτω στην κοινωνία, αλλά και την κυβέρνηση, που καλείται τώρα να ξεμπερδέψει το κουβάρι που άφησε πίσω του, αποτολμά τώρα να βάλει τη σφραγίδα του και στα εθνικά θέματα.

Από το ύψος του παντογνώστη, στο οποίο έχει εξαρθεί επιβαίνων επί καλάμου, ο κ. Κατρούγκαλος ανέλαβε να παραδώσει μαθήματα ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων, ιδίως δε δημοκρατικότητας και πολιτικών ελευθεριών, στις κυβερνήσεις της Ολλανδίας, της Γερμανίας και της Δανίας. Οι όποιες υπέπεσαν στο φοβερό ολίσθημα να απαγορεύσουν σε μελή της κυβέρνησης του σουλτάνου Έρντογαν να κάνουν προεκλογικές συγκεντρώσεις επί των εδαφών τους, ενσπείροντας μίσος μεταξύ των τούρκικης καταγωγής πολιτών αυτών των χωρών του ευρωπαϊκού Βορρά.

Και για να αποδείξει πόσο πιο μάγκας δημοκράτης είναι από εκείνους, διέπραξε το εθνικώς άκρως επικίνδυνο ατόπημα ενός αυθαιρέτου παραλληλισμού. Λέγοντας πως αν οι υπουργοί του Έρντογαν θέλουν να κάνουν τέτοιες συγκεντρώσεις στην ελληνική Θράκη, η κυβέρνηση του θα τους παράσχει την άδεια.

Το τραγικό όμως δεν είναι μόνον η δήλωση Κατρούγκαλου. Αλλά η επ’ αυτής σιωπή της υπόλοιπης κυβέρνησης στην όποια μετέχει.

Κάποιος πρέπει να τους μάθει ότι ανάμεσα στις δυο περιπτώσεις, των βορείων ευρωπαϊκών χωρών και της Θράκης, υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά που φαίνεται ότι αγνοεί ο Κατρούγκαλος. Εκεί υπάρχουν Τούρκοι στην εθνικότητα πολίτες. Εκατοντάδες χιλιάδες στην Ολλανδία και εκατομμύρια στη Γερμανία. Στη Θράκη υπάρχουν μόνον Έλληνες. Που διαχωρίζονται σε χριστιανούς και μουσουλμάνους. Και την αλήθεια αυτή έχει αποδεχτεί και η Τουρκία, υπογράφοντας την συνθήκη της Λωζάννης.

Είμαι βέβαιος πως αν ζούσε σήμερα ο Γερονικολός, που είχε εκδώσει και δοκίμιο για την συνθήκη της Λωζάννης, θα συντόμευε, επί το περιεκτικότερον, την προσφιλή του έκφραση: Κατρούγκαλος, οργή θεού.

Αλλά φευ, δεν πρόκειται μόνο για τον Κατρούγκαλο. Τα σκάγια παίρνουν και εσας κ. Πρόεδρε. Που, δια της σιωπής σας, προσυπογράφετε τους κατρουγκαλισμούς.

Λεφτά υπάρχουν. Μυαλά δεν έχουμε, για να τα πάρουμε

Διάβασα ένα άρθρο του Δημήτρη Κούρκουλα, υφυπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, στην συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ . Και μου ήταν δύσκολο να πιστέψω πως, όσα έγραφε, δεν ήταν προϊόν αντιπολιτευτικής και μόνο διάθεσης, απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση. Οπότε άρχισα τα τηλεφωνήματα, σε όσες έγκυρες πηγές γνωρίζω. Με την ελπίδα ότι θα μάθω πως η αλήθεια είναι διαφορετική .

Δεν είναι δυνατόν, σκέφθηκα, ο λαός να καταδικάζεται σε νέα συμπληρωματικά μέτρα λιτότητας, ακόμη μεγαλύτερη φτωχοποίηση, για να εξοικονομηθούν κάτι λιγότερο από δυο δισεκατομμύρια, όπως αξιώνουν οι «θεσμοί» , ενώ την ίδια στιγμή μπορούσαμε να έχουμε εισπράξει περισσότερα χρήματα από ένα συγκεκριμένο περιφερειακό πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά να μην ασχολούμεθα με το θέμα.

Και όμως, αυτή είναι η μαύρη αλήθεια. Η Ελληνική κυβέρνηση (πρωτίστως), αλλά και οι αιρετοί άρχοντες της περιφερειακής αυτοδιοίκησης, δεν έχουν καν κουνήσει το δαχτυλάκι τους για την υλοποίηση ενός προγράμματος που καλείται «Στρατηγική της Αδριατικής και Ιονίου», εν συντομία EUSAIR. Διαβάστε περί τίνος πρόκειται:

Η EUSAIR καλύπτει τέσσερις χώρες της ΕΕ (Ελλάδα, Ιταλία, Σλοβενία, Κροατία) και τέσσερις χώρες εκτός ΕΕ (Σερβία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Αλβανία) και φιλοδοξεί να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που προσφέρουν οι οριζόντιες και τομεακές πολιτικές της ΕΕ ώστε να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα και η ελκυστικότητα της περιοχής, να διαφυλαχθεί το φυσικό περιβάλλον και να τονωθεί η απασχόληση, με την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Προς επίτευξη του σκοπού αυτού υπάρχουν διαθέσιμα κονδύλια ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ για την περίοδο 2014-2020.

Διαβάστε τώρα και την πρόσφατη (Φεβρουάριο) δήλωση της Ρουμάνας Επιτρόπου της ΕΕ για την Περιφερειακή Πολιτική Κορίνας Κρέτσου, και την οργή που εκδηλώνει, παρά τη διπλωματική γλώσσα που χρησιμοποιούν συνήθως οι επίτροποι:

 «Δεν είμαι καθόλου ευχαριστημένη με τη στρατηγική Αδριατικής-Ιονίου. Παρότι έχουν περάσει δύο χρόνια από τη δημιουργία της, δεν έχει υλοποιηθεί κανένα μεγάλο έργο ούτε έχουν επιτευχθεί σημαντικά αποτελέσματα, σε αντίθεση με άλλες στρατηγικές όπως αυτή της Βαλτικής. Επιπλέον, δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα η ημερομηνία της δεύτερης ετήσιας συνάντησης των μελών της στρατηγικής, η οποία αναμένεται να πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα.»

Λεπτομέρεια: Η Ελλάδα ασκεί, ως τον Ιούνιο, την προεδρία σε αυτόν τον περιφερειακό ευρωπαϊκό φορέα. Είχαμε δηλαδή όλες τις ευκαιρίες για να εισπράξουμε τα μόνα λεφτά που πράγματι υπάρχουν. Εκείνα της ΕΕ. Αλλά ..πέρα βρέχει. Ποιος εκπλήσσεται;

Β΄ αξιολόγηση: Το κύκνειο άσμα της κυβέρνησης

Θα κλείσει κάποια στιγμή αυτή η περίφημη δεύτερη αξιολόγηση. Αν μη τι άλλο διότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει τόσα πολλά, δικά της, υπαρξιακά προβλήματα, ώστε κάθε άλλο παρά τις χρειάζεται και ένα ακόμη. Διότι αν δεν έκλεινε, με κάποιο τρόπο, η αξιολόγηση, η άλλη προοπτική θα ήταν ένα ναυάγιο. Το οποίο, ουσιαστικώς, θα οδηγούσε σε μια έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Με τρομακτικές μεν συνέπειες για την Ελλάδα και το λαό της. Αλλά και με βαρύτατο τραυματισμό της ίδια της ευρωζώνης και τελικώς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το κακό είναι ότι καμία από τις ελληνικές κυβερνήσεις που διαχειρίσθηκαν αυτή την κρίση και διαπραγματεύθηκαν με τους εταίρους μας, δεν συνειδητοποίησε, στο βαθμό πού έπρεπε, ότι αυτή η προοπτική, το κακό δηλαδή που θα συνέβαινε στην ίδια την Ευρώπη, ήταν και το καλύτερο διαπραγματευτικό χαρτί της. Το πολυτιμότερο όπλο της. Και ας περιέγραφαν με μελανά χρώματα, όλοι οι μετέχοντες, σε πολίτικο επίπεδο, σε αυτή τη διελκυστίνδα, τα όσα θα ακολουθουσών μια τελική αποτυχία των «προγραμμάτων διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας. Έδιναν δηλαδή, με τις δηλώσεις και τα άρθρα τους, επιχειρήματα στην ελληνική πλευρά, να ασκήσει καλύτερη, αποτελεσματικότερη διαπραγμάτευση.

Ο τρόπος όμως με τον οποίο θα κλείσει αυτή η αξιολόγηση, με το να βαπτίζονται ως «μεταρρυθμίσεις» οι ακόμη μεγαλύτερες αφαιμάξεις του εισοδήματος των πλέον πτωχών συμπατριωτών μας, δηλαδή το πετσόκομμα κατά το ήμισυ του αφορολογήτου και οι νέες άγριες περικοπές των συντάξεων, συν την καθήλωση των χαμηλών μισθών σε επίπεδα πεινάς, θα είναι το κύκνειο άσμα αυτής της κυβέρνησης. Όσο και αν πανηγυρίζουν οι προπαγανδιστές της ότι μετά από «σκληρή διαπραγμάτευση» κατάφεραν να φτάσουν σε μια συμφωνία με τους «θεσμούς», δεν θα βρουν πρόθυμους να καταναλώσουν τα συνήθη κουτόχορτα που μας σερβίρουν.

Όταν τις συνέπειες αυτών των νέων υποχωρήσεων θα τις βιώνει καθημερινώς το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων πολιτών, οι περί «επιτυχίας» κορδακισμοί θα έχουν ως βέβαιο αποτέλεσμα να αυξάνουν την …παράγωγη θυμωμένων πολιτών. Να πολλαπλασιάζουν τους εξοργισμένους ψηφοφόρους. Τόσο ώστε, αυτό το ποσοστό γύρω στο 15%, που δίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ κάποιες δημοσκοπήσεις, να αποδειχθεί τελικώς …αβανταδόρικο.

Σε δουλειά να βρισκόμαστε

Εντός αυτής της Ανοίξεως, η Επιτροπή για την Αναθεώρηση του Συντάγματος, την όποια έστησε ο πρωθυπουργός, θα πρέπει να παραδώσει τις προτάσεις της. Με αυτόν τον τρόπο, υποτίθεται, θα έχει ήδη «μιλήσει η κοινωνία», για τις αλλαγές που πρέπει να επέλθουν στον συνταγματικό χάρτη της χώρας. Και μετά θα αρχίσει, υποτίθεται, η καθεαυτό πολιτική διαδικασία, εντός του κοινοβουλίου. Η όποια βεβαίως προδιαγράφεται ως ατελέσφορη. Διότι, για να υπάρξει αποτέλεσμα, θα πρέπει η κυβέρνηση να συγκεντρώσει, κατά τις συνταγματικές επιταγές που ισχύουν, μια πλειοψηφία των τριών πέμπτων του κοινοβουλίου. Δηλαδή 180 βουλευτές. Πράγμα αδύνατο.

Τότε τι νόημα έχει όλη αυτή η διαδικασία, την όποια με τόσες φανφάρες ξεκίνησε ο κ. Τσίπρας, παρουσιάζοντας την «επιτροπή» που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί την κοινωνία και θυμίζει ολίγον από την «συμβουλευτική» της χούντας; Όχι μόνον λόγω της αυθαίρετης εξωθεσμικής συγκρότησης της, που δεν έχει καμία ευρύτερη πολιτική συναίνεση, αλλά και λόγω της συμμετοχής του συνταξιούχου καθηγητή Παραρά, του ανθρώπου που είχε αναλάβει την «εκλαΐκευση», δηλαδή την προπαγάνδα υπέρ του «συντάγματος» των συνταγματαρχών;

Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά σε όλους τους κρίσιμους τομείς που καλείται να διαχειρισθεί μια κυβέρνηση, στην οικονομία, την ανεργία, το κοινωνικό κράτος, την προστασία του πολίτη, την περιπόθητη ανάπτυξη, έξεστι Κλαζομενίοις περί άλλα να τυρβάζουν. Να εφευρίσκουν επιτροπές, φορείς και διαδικασίες, έτσι «σε δουλειά να βρισκόμαστε». Να έχουμε να λέμε. Μπας και περισπασθεί η προσοχή των πολιτών από τα ζέοντα και ασχοληθούν με εκείνα που είναι αδύνατον να λάβουν σάρκα και οστά. Για άλλη μια φορά δηλαδή «πενία τέχνες κατεργάζεται».

Το κακό είναι ότι αυτά τα «παίγνια εν ου παικτοίς» γίνονται επί ενός τόσο σοβαρού και κρισίμου θέματος, όπως η πράγματι αναγκαία αναθεώρηση του συντάγματος. Όπου θα έπρεπε να έχει εξασφαλισθεί η ευρύτερη δυνατή συναίνεση, ώστε, πρωτίστως να εξοβελισθούν από το σύνταγμα όλες οι διατάξεις για τις προκλητικές παραγραφές των αδικημάτων των πολιτικών. Οι κατά σχήμα οξύμωρο καλούμενες «περί ευθύνης υπουργών», ενώ συνιστούν …κεκτημένο δικαίωμα στην ανευθυνότητα.

Αν επρόκειτο για εγχείρημα ουσίας, ο κ. Τσίπρας θα έπρεπε αντί της συναίνεσης του κ. Κιμούλη να έχει εξασφαλίσει την συναίνεση του μεγαλύτερου τμήματος της αντιπολίτευσης. Αλλά είναι απλώς άλλη μια κακή πολιτική παράσταση.

 

Στις Βερσαλλίες άνοιξαν τάφο, στην Αθήνα…

Ευτυχώς για μας, έχουμε πολιτικούς ηγέτες άριστα ενημερωμένους για τα πιο κρίσιμα προβλήματα της οικουμένης. Που παρακολουθούν τις εξελίξεις, μας ενημερώνουν υπευθύνως για τα τεκταινόμενα και τα επερχόμενα και αντιδρούν αναλόγως.

Για όποιον δεν το κατάλαβε, αυτό που συνέβη στην «μίνι σύνοδο κορυφής» των «τεσσάρων ισχυρότερων κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης», στις Βερσαλλίες, ( Γερμανίας, Γαλλίας, Ισπανίας και Ιταλίας), είναι η αρχή του τέλους της ευρωπαϊκής ιδέας. Διότι οι Μέρκελ, Ολάντ, Ραχόϊ και Τζεντιλόνι, πήγαν στους αιματοβαμμένους κήπους των Βερσαλλιών κουβαλώντας καθένας και το φτυάρι του. Τέσσερα πτύα εργάστηκαν για να παραχώσουν την ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σε μια «Ευρώπη των λαών» που θα είναι πράγματι ενωμένη και με όλους ίσους.

Λίγο πριν από τα εξηκοστά γενέθλια της Ευρώπης και την πανηγυρική σύνοδο της Ρώμης, έσπευσαν να «καπελώσουν» αυτή τη σύνοδο με μια απόφαση που θέτει τέρμα στα οράματα των πρωτοπόρων ευρωπαϊστών. Διακηρύσσοντας ως νέο δόγμα, αυτό ακριβώς που απεύχονται οι υπόλοιποι, οι «μικροί» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτό που επί δεκαετίες εξόρκιζαν όλοι οι σημαντικοί πολίτικοι ηγέτες της: Μία Ευρώπη «πολλών ταχυτήτων».

Ο θλιβερός Ολάντ, αφού …κατάφερε, να ανεβάσει στα ύψη την ακροδεξιά Λεπέν, αφού …κατάφερε να διαλύσει την Συρία, γεμίζοντας την Ευρώπη με πρόσφυγες, με την άφρονα στρατιωτική και πολιτική στήριξη που παρέσχε στους εκεί φανατικούς ισλαμιστές, τώρα που απέρχεται, μη τολμώντας καν να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα, αφήνει το τελευταίο επίτευγμα του. Με το ιδεολόγημα «η ενότητα δεν σημαίνει ομοιομορφία». Και προδιαγράφοντας μια Ευρώπη όπου θα διέπεται από «διαφοροποιημένες συνεργασίες».

Και οι δικοί μας ηγέτες τι κάνουν; Πως αντιδρούν; Ασχολούνται με τον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ της Μπαρτσελόνα και της Παρί Σεν Ζερμέν. Με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα να πανηγυρίζει μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο «τουίτερ», επειδή ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης έχασε το στοίχημα, αφού είχε ποντάρει σε πρόκριση των Γάλλων πρωταθλητών.

Εδώ η Ευρώπη χάνεται, οι κατά τόπους ακροδεξιοί εθνικιστές θα ενισχύσουν ακόμη περισσότερο τις δυνάμεις τους, μετά από αυτό που συνέβη στις Βερσαλλίες, αλλά οι δικοί μας ηγέτες δεν έχουν τίποτε να πουν.

Σκέπτομαι τι θα γινόταν αν αυτό το «καπέλο» επιχειρούσαν να το φορέσουν οι τέσσερις των Βερσαλλιών στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ή τον Ανδρέα Παπανδρέου. Και θλίβομαι για τους σημερινούς.

Πόσο «αριστερά» είναι ετούτα τα καμώματα;

Συχνά-πυκνά, εκ στόματος κυβερνητικών στελεχών, ακούμε για το «ηθικό πλεονέκτημα» αυτής της κυβέρνησης, το οποίο θεωρείται ως αυτονόητο, από την στιγμή που αυτοπροσδιορίζεται ως ανήκουσα στην Αριστερα.

Γεννημένος σε πολυματωμένη αριστερή οικογένεια, αλλά ακόμη και ολόκληρη αριστερή γειτονιά, διδάχθηκα εξ απαλών ονύχων ότι ένα από τα βασικά στοιχεία αυτού του «ηθικού πλεονεκτήματος», που οφείλει να διακρίνει την ζωή των αριστερών, είναι η κοινωνική ευαισθησία σε συνδυασμό με την αυτοθυσία και την αλληλεγγύη.

Πείτε μου τώρα εσείς, πόσο «συμβατή», με τέτοιες αντιλήψεις, είναι η πρακτική αυτής της κυβέρνησης. Αυτά που παρακολουθούμε να συμβαίνουν. Ιδίως όταν, μια τέτοια κυβέρνηση νομοθετεί, με την συμπαγή πλειοψηφία της στη Βουλή, να καταργηθούν διατάξεις που επέβαλαν στα πολιτικά πρόσωπα, σε όσους δηλαδή μετέχουν της πολιτικής εξουσίας, να δίνουν «κάτι παραπάνω», ως εισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης, από τους απλούς πολίτες.

Το 2014, η τότε κυβέρνηση των «δεξιών» και «νεοφιλελεύθερων», των «Σαμαροβενιζέλων», εψήφισε μια νομοθετική ρύθμιση δια της οποίας, το συνολικό πολίτικο προσωπικό ανώτατης βαθμίδας κατέβαλε αυξημένο ποσοστό (8%) επί του συνόλου των εισοδημάτων του, ως εισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης. Μια ρύθμιση δια της οποίας εζητείτο να δείξουν μεγαλύτερη ευαισθησία, ως αλληλέγγυοι, οι ταγοί της κοινωνίας: Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πρωθυπουργός, πρόεδρος και αντιπρόεδροι της Βουλής, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργοί, αναπληρωτές υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί και ειδικοί γραμματείς υπουργείων, γενικοί γραμματείς των αποκεντρωμένων διοικήσεων, περιφερειάρχες, βουλευτές και ευρωβουλευτές, δήμαρχοι, διοικητές, υποδιοικητές, πρόεδροι διοικητικών συμβουλίων, διευθύνοντες και εντεταλμένοι σύμβουλοι των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, μέλη των ανεξάρτητων αρχών καθώς και των αρχών που χαρακτηρίζονται με νόμο ως ανεξάρτητες ή ρυθμιστικές.

Πρόσωπα δηλαδή τα όποια έχουν μεγαλύτερες αμοιβές από τους πολίτες. Αμοιβές που καταβάλλονται από το δημόσιο χρήμα. Δηλαδή από τους φορολογούμενους. Αυτούς που έχουν χάσει, στα χρόνια της κρίσης, πάνω από το 40% του οικογενειακού εισοδήματος τους.

Ε, αυτή την …δεξιά πρόνοια, αποφάσισε να ανατρέψει η «αριστερή» κυβέρνηση. Και να χαρίζει, σε κάθε ένα από αυτά τα πρόσωπα, από 1.049 έως και 1999 ευρώ ετησίως. Έτσι για να μην πεινάσουν κάτι φτωχαδάκια σαν τον Σταθάκη ή τον Καμμένο και άλλους ζάπλουτους της εξουσίας, με τα δεκάδες ακίνητα και τις παχυλές καταθέσεις.

Α, ρε, πόσα κόκκαλα θα τρίζουν…